Ερωτική Ποίηση

Οι μικρές μέρες

Καλοκαίρι στεγνό κίτρινο
Φωλιασμένο στις ρυτίδες των πεύκων
Φωλιασμένο πάλι και πάλι φορώντας το χρόνο
Απουσία και νύχτα
Προσωπείο χλωμό σαν κερί μες στη σκυμμένη αγάπη
Προσωπείο κλεισμένο σε μελανές κάμαρες
Βλέποντας τα δέντρα του λωτού να ψηλώνουν
Σε μελανές κάμαρες τους λωτούς να πληθαίνουν
Ανάστημα από σιωπή
Δάπεδο φυτεμένο την απομόνωση
Έπειτα τόσες φορές πέρασε
Εκείνος ο δυνατός άνεμος
Γκρέμισε αρκετά δέντρα άλλα μαράθηκαν
Ήρθε η μνήμη γυναίκα γυμνή
Ξεσκεπάζοντας ένα χώρο από καθρέφτες
Αρχίζοντας το παιχνίδι
Που προσπαθούμε να συγκολλήσουμε
Μικρά μικρά κομματάκια τις χαμένες μας μέρες
Όλο σκόνη και στάχτη
Παίζουμε πάντα το ίδιο παιχνίδι
Χρώματα φωτεινά χρώματα θαμπωμένα
Κερδίζοντας ακίνητοι ανέκφραστοι
Το βαρύ νόημα να υπάρχουμε
Μέρες ματωμένες από ράμφη πουλιών
Ριγώνοντας τη ζωή μας
Οι μικρές μέρες χωράν μεγάλες λύπες

Αλέξης Τραϊανός
Συλλογή "Οι μικρές μέρες" _1973
Φύλακας ερειπίων: Τα ποιήματα
εκδόσεις Πλέθρον Αθήνα _1991

 

«Μην το κόψεις!» μου λέει,

μετά το κόβει και μου το χαρίζει:

ένα δαμάσκηνο του κήπου.


Tan Taigi

 

| Ας πούμε πως λέω καλοκαίρι,
γράφω τη λέξη "κολιμπρί",
τη βάζω σε ένα φάκελο,
και κατηφορίζω το λόφο
ως το γραμματοκιβώτιο. Όταν ανοίξεις
το γράμμα μου θα σου έρθουν στο νου
εκείνες οι μέρες και το πόσο πολύ,
απλώς το πόσο πολύ σε αγαπώ. |
|Ρέυμοντ Κάρβερ | Εκεί που είχαν ζήσει _ Κολιμπρί | ανθολόγηση - μετάφραση - επίμετρο Άκης Παπατσώνης | εκδόσεις Κίχλη|

 

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου
στη θάλασσα πλάι, στο νησί.
Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο,
ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Ίσως πολύ αργά
τα όνειρά μας ενώθηκαν
στο ύψος ή στο βάθος,
ψηλά σαν τα κλαδιά που τα κουνάει ο ίδιος άνεμος,
κάτω σαν ρίζες κόκκινες που ακουμπάνε μεταξύ τους.

Ίσως το όνειρό σου
απομακρύνθηκε απ’ το δικό μου
και στη σκοτεινή θάλασσα
με αναζητούσε
όπως πριν
όταν ακόμα δεν υπήρχες,
όταν χωρίς να σε διακρίνω
έπλεα στο πλευρό σου,
και τα μάτια σου γύρευαν
αυτό που τώρα
− ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό −

σου προσφέρω απλόχερα
γιατί είσαι το κύπελλο
που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου
όλη τη νύχτα που
η γη η σκοτεινή γυρίζει
με ζωντανούς και πεθαμένους,
κι όταν ξύπνησα στα ξαφνικά
μες στο σκοτάδι
το χέρι μου είχα γύρω από τη μέση σου.
Ούτε η νύχτα ούτε ο ύπνος
μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

Κοιμήθηκα μαζί σου
και μόλις ξύπνησα το στόμα σου
βγαλμένο απ’ το όνειρό σου
μου έδωσε τη γεύση της γης,
του θαλασσινού νερού, των φυκιών,
του βυθού της ζωής σου,
και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο από την αυγή
σα να μου ερχόταν
από τη θάλασσα που μας κυκλώνει.


Πάμπλο Νερούδα - Η νύχτα στο νησί

 

Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα πει να σβήσει μια φλόγα.
Χάνονται και ξαναγυρίζουν ανεξήγητα.
Κάποτε τις βλέπουμε, κάποτε μας ζεσταίνουν, κάποτε μας καίνε,
και κάποτε θρέφουν αόρατες μια παράξενη επικοινωνία με τους ανθρώπους.
Λένε πως σβήνουν με σκοτωμένο αίμα.
| Γιώργος Σεφέρης | Μέρες Β’ | 23 Δεκέμβρη 1931 | Ίκαρος |

 

Θέλω να σ' αγαπήσω όσο δεν μ' αγάπησε κανένας
να σκιστώ για σένα ν' αλλάξω γειτονιά ν' αλλάξω στέκια.
Τώρα πελώρια άγνωστα χέρια ασυνείδητα με δέρνουν
τώρα ξαφνικά νερά μου έκλεισαν όλους τους δρόμους
τώρα παλιά λαϊκά τραγούδια βαραίνουν τον αέρα...
Αν θα σε ξαναβρώ δεν ξέρω πού θα σε τρακάρω πάλι
σε πόλη ολοκαίνουργια με εναέριους δρόμους
ή σε μοντέρνα ερημιά ή μες στο τελευταίο σκοτάδι...

Θωμάς Γκόρπας | Τραγωδία | Ποιήματα 1957 - 1983 | εκδόσεις Ποταμός

 

We too, the night ahead, the full moon looming:
I began to weap while you laughed.
Your scorn beecame a god, and my complaints
were little doves and moments in a chain.

We too, the night behind, crystal of pain,
and you wept over deep and distant things.
My sorrow was a clump of agony
resting on your fragile heart of sand.

The dawn drew us together on the bed.
Our mouths were waiting near the frozen spout
of blood that spilled forth in an endless flow.

The sun came through the shuttered balcony
and the coral of life opened its branch,
and settled here upon my shrouded heart.

Nights of Sleepless Love
[Sonnets of dark love]

Federico Garcia Lorca

 

Υπέροχο!!!