καθημερινές πράξεις εντός/εκτός D/s

Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής και να καταλάβω αν πρόκειται για υγιείς "συνέπειες" του BDSM ή αν θα έπρεπε κάποιος που βιώνει αντίστοιχα συναισθήματα να απέχει. Θα χρησιμοποιήσω ενικό αριθμό για να μην κάνω υπόθεση ότι η πρόταση ισχύει για όλα τα υποτακτικά άτομα.

Έστω ένα άτομο υποτακτικής ψυχολογίας. Έχει την ανάγκη να παραδώσει σε κάποιον Κ την ελευθερία του και κατά συνέπεια την ελευθερία των επιλογών του.
Εάν ο Κ ορίσει ένα τάδε καθημερινό και απαραίτητο πράγμα (π.χ. σκούπισμα), τότε το υ θα το κάνει με μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση επειδή ακριβώς είναι κάτι που του ορίστηκε και ικανοποιεί τον Κ.
Εάν όμως ο Κ δεν ορίσει το τάδε σκούπισμα, το υ αδιαφορεί παντελώς για την απαραίτητη δουλειά, και δεν την κάνει, γιατί δεν θέλει και γιατί δεν του προσφέρει καμία απόλαυση.

Προσωπικά, έχω τη γνώμη ότι δεν είναι "φυσιολογικό" αυτό το άτομο (το υ) να μην μπορεί να κάνει το τάδε σκούπισμα εάν δεν υπάρχει κάποιος να το επιβάλλει. Μήπως βλέπει το BDSM σαν έναν τρόπο να βγει από μια προσωπική μαύρη τρύπα; Είναι αυτό θεμιτό;

Ο Κ δεν είναι ούτε μπαμπάς, ούτε και μπαμπούλας. Γράφεται συχνά ότι πολλά tasks του υ δίνονται από τον Κ με σκοπό την εξέλιξη του υ. Όμως είναι πραγματική εξέλιξη εάν μετά την λήξη (της σειράς των τασκ ή πιθανόν και της σχέσης) το υ επανέρχεται στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις" ; Μήπως αυτό το υ δεν "πρέπει" να κάνει bdsm;

 

Συγνώμη αλλά ποιος σου είπε ότι το υ θα ζει μέσα στην μπίχλα αν το Κ δεν του πει να καθαρίσει το σπίτι ;
Άνθρωπος είναι δεν είναι κάποιο AI …

 

Είναι πολύ νωρίς για αυτό το υ για να γνωρίζει αν είναι καλό για το ίδιο να κάνει BDSM ή όχι.

Ίσως το υ αυτό να έκανε ό,τι του είχε ορίσει το Κ ως μη ερωτική χρήση και υπηρεσία, κατά ένα μέρος και μεταξύ άλλων από ελπίδα και από προσδοκία για τους ορίζοντες απόλαυσης που θα άνοιγαν. Αυτή τη στιγμή η προσδοκία έχει δώσει τη θέση της σε απογοήτευση ή διάφορα παρόμοια και σε εσωτερικές ερωτήσεις αν υπάρχει πράγματι αυτό για το οποίο του έχει ανοίξει η όρεξη και αν ναι, αν θα το βρει και αν το βρει, αν θα του αρέσει και αν θα κάνει για αυτό και τα συναφή. Φυσικό είναι, αν συμβαίνει αυτό.

Αν βοηθάει κάποιον η προσωπική μου εμπειρία, την πρώτη φορά που απολύθηκα μου είχαν δοθεί οδηγίες για τα επόμενα μοναχικά βήματά μου και η ισχυρή παραίνεση να συνεχίσω τα tasks μου μόνο για μένα. Με κάποιο δικό μου τρόπο, κάπως το έκανα - δηλαδή, πολύ απλά, συνέχισα τα ευχάριστα σε μένα tasks και αυτά που δεν είχα συνδέσει με το Κ. Τώρα που το σκέπτομαι, το κύριο task που είχα συνεχίσει ήταν ένα αρκετά σύνθετο και απαιτητικό σε χρόνο, ενέργεια και εστίαση, που μου είχε καταστήσει σαφές ο Κ ότι δεν είχε καμία σχέση με την μεταξύ Μ/μας διάδραση, όποια και αν ήταν αυτή, και είχα θυμώσει παθητικά, πολύ, για αυτό, τότε, αλλά μετά το έκανα με ευχαρίστηση στοιχείο της ρουτίνας μου, όποτε βρισκόμουν μόνη και αδέσποτη.

 

Αυτό που περιγράφεις με το σκούπισμα δεν είναι υγιής υποταγή. Είναι καθαρή αποποίηση προσωπικής ευθύνης και ένα λειτουργικό μπλοκάρισμα.
Όταν ένα υποτακτικό άτομο λειτουργεί μόνο όταν φάει "πρόσταγμα" και μετά αφήνει τη ζωή του στην τύχη της, το BDSM εκεί δεν είναι παιχνίδι ή στάση ζωής. Είναι ένα δεκανίκι για να κρυφτεί πίσω από μια προσωπική μαύρη τρύπα, μια κατάθλιψη ή μια ψυχολογική κόπωση.
Για μένα, τα πράγματα είναι απλά:
Για να παραδώσεις την ελευθερία σου, πρέπει πρώτα να την έχεις.
Δεν μπορείς να προσφέρεις στον άλλον κάτι που εσύ ο ίδιος δεν ελέγχεις. Αν δεν είσαι λειτουργικός ως ενήλικας μόνος σου, δεν προσφέρεις υποταγή στον Κυρίαρχο,του πετάς την ευθύνη του εαυτού σου.
Ο Κυρίαρχος δεν είναι θεραπευτής ούτε νταντά για να σε προσέχει σαν μωρό. Αυτό το μοτίβο εξαντλεί τον Κυρίαρχο και μετατρέπει τη σχέση σε μια τοξική συνεξάρτηση.
Εξέλιξη σημαίνει να σου μένει κάτι. Αν μόλις τελειώσει το task ή η σχέση γυρνάς στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις", δεν εξελίχθηκες ποτέ,απλώς εκτελούσες εντολές. Η πραγματική εξέλιξη σου χτίζει αυτοπειθαρχία που τη κουβαλάς μαζί σου για πάντα, ό,τι κι αν γίνει.
Γι' αυτό πιστεύω ακράδαντα ότι ο Master είναι μόνο ένας. Όταν περνούν άλλοι και άλλοι Κυρίαρχοι από τη ζωή σου, ακόμα κι αν εξελίσσεσαι και σου μένουν πράγματα από τον καθένα, δεν μπορείς ποτέ να είσαι ατόφια σε αυτό που πραγματικά θέλει ο τωρινός. Θα υπάρχουν πάντα επιρροές και κατάλοιπα από τους προηγούμενους.
Στη δική μου πορεία, από την αρχή ανήκω σε Εναν και μόνο σε Εναν. ( και ειμαι παρα πολυ τυχερή και ευγνώμων στον Αφέντη μου )
Χωρίς να κρίνω τις επιλογές των άλλων, θεωρώ ότι αυτός είναι ο πιο ολοκληρωμένος και αυθεντικός δρόμος, τουλάχιστον για μένα.

 

Είναι ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει..

Εδώ θα πω ότι δεν είμαστε όλες τόσο τυχερές. Όμως το τι σου αφήνει ο καθένας Κ, μπορείς να επιλέξεις αν θα το κρατήσεις ή όχι συν τω χρόνω.. (προϋπόθεση το πιο πάνω που ανέφερες, να μπορείς να εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος πάνω από όλα)

 

Νομίζω είναι σημαντικό να κάνουμε κάποιες διακρίσεις.

1. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κάποιοι άνθρωποι έχουν - ας πούμε - τη γεννήτρια εσωτερικά, που σημαίνει ότι μπορούν να κάνουν πράγματα επειδή οι ίδιοι αποφάσισαν ότι θέλουν να κάνουν αυτά τα πράγματα, και κάποιοι άνθρωποι έχουν τη γεννήτρια εξωτερικά. Δηλαδή κάνουν πράγματα όχι απαραίτητα επειδή εκείνοι αποφάσισαν να τα κάνουν.
2. Χαρακτηριστικά και πολύ συνηθισμένα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν εξωτερικές γεννήτριες είναι οι άνθρωποι που κάνουν (ή δεν κάνουν) πράγματα που θέλει ή περιμένει η οικογένειά τους, που θέλει ή περιμένει η ομάδα φίλων, γνωστών (κλπ), η κοινωνία, οι γείτονες, και δεν ξέρω τι άλλο, η παράδοση, η θρησκεία, η μουσική που ακούνε.
3. Άλλοι λόγοι που οι άνθρωποι κάνουν (ή όχι) πράγματα μπορεί να είναι καθαρά συναισθηματικοί, όπως η χαρά, η θλίψη, η ενοχή κλπ.

Άρα, στην καθημερινή μας ζωή ξέρουμε πολλές περιπτώσεις και πολλά παραδείγματα που "κάποιος έκανε κάτι, όχι απαραίτητα υποκεινούμενος απο τις δικές του αποφάσεις και τα δικά του θέλω".

Οι γραμμές όμως του τι είναι φυσιολογικό και τι δεν είναι φυσιολογικό στις παραπάνω περιπτώσεις είναι ας πούμε πιο εύπεπτες κοινωνικά αφού είναι πολύ πιο κανονικοποιημένο να πεις "ε ναι παντρεύτηκα γιατί μου ζάλιζαν τις μπάλες 45 άτομα από τότε μου ήμουν 15".

Ας γυρίσουμε λοιπόν στο σκούπισμα και το υ και το Κ.

Φαντάζομαι ότι κανείς δεν μπήκε στο BDSM απλά και μόνο για να βρει κάποιον να του λέει να σκουπίζει. Κατανοώ το παράδειγμα και κατανοώ ότι είναι εσκεμμένα κάπως ας το πούμε χοντροκομμένο, για να δείξει το "κάνω κάτι μόνος μου" vs "κάνω κάτι γιατί κάποιος μου το επιβάλλει".

'Ομως, είναι όντως πρόβλημα το να χρησιμοποιήσεις ένα πλαίσιο ή μία D/s σχέση ως κίνητρο *και* για να κάνεις κάτι που υπό άλλες συνθήκες σε δυσκολεύει? Το να κάνεις κάτι από ενοχές ή από κοινωνική πίεση είναι το ίδιο ή διαφορετικό? Ή για παράδειγμα αν χρησιμοποιήσεις την ίδια D/s σχέση ως κίνητρο για να εξερευνήσεις κομμάτια της σεξουαλικότητάς σου που κανονικά δεν θα έκανες μόνος σου, ή του μαζοχισμού, αυτό είναι πιο "νορμαλ" από το σκούπισμα?

Ο Κ δεν είναι μπαμπάς, ούτε και μπαμπούλας. Ναι. Είναι όμως ο αρμόδιος, είναι ο υπεύθυνος. Και κομμάτι της ευθύνης είναι να δει ποια κομμάτια ή ποιοι περιορισμοί του υ μπορούν να βελτιωθούν ως αποτέλεσμα της δυναμικής.

Ναι, πολλά τασκς δίνονται από το Κ με σκοπό την εξέλιξη του υ. Μετά την αποχώρηση από το ταμείο όμως (οποιδήποτε ταμείο, βανίλλα ή άλλο), ναι οι άνθρωποι γενικά επιστρέφουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις αλλά και να μην επιστρέψουν ακριβώς εκεί, θα επιστρέψουν κάπου αλλού, αφού το προηγούμενο σύστημα (η δυναμική) δεν έχει το ίδιο σημείο ισορροπίας με το νέο σύστημα (δυο άτομα ξέχωρα).

Αυτό όμως που με προβλημάτισε ήταν η τελευταία πρόταση το "μήπως αυτό το άτομο δεν "πρέπει" να κάνει bdsm?" Και με προβλημάτισε γιατί είναι ενδιαφέρον ότι αυτήν την ερώτηση θα την κάναμε για ένα υ που έχει κάποιους περιορισμούς, αλλά δεν θα λέγαμε "μήπως κάποιος ακραίος people pleaser δεν θα έπρεπε να κάνει κυριολεκτικά τίποτα σε αυτή τη ζωή"? Ή μπορεί και να το λέγαμε δεν ξέρω χαχα.

Γενικά αυτή η τοποθέτηση με έβρισκε σύμφωνη καμιά 20ρια χρόνια, και μέχρι ενός σημείου ακόμα με βρίσκει σύμφωνη. Όμως, αυτό ακριβώς κάνεις στην τελική με τον Κυρίαρχο, του δίνεις την ευθύνη του εαυτού σου. Κατά πόσο είχες εσύ ως υ αυτή την ευθύνη πριν, ή κατά πόσο είχες την ψευδαίσθηση αυτής της ευθύνης πριν, ή κατά πόσο πριν είχες μια εσωτερική γεννήτρια ή μία εξωτερική γεννήτρια φαντάζομαι είναι μία συζήτηση η οποία χωράει πάρα πολύ νερό (@evelin είναι γενική τοποθέτηση - εννοώ δεν γράφω "σου" μιλώντας για εσένα <3 είναι το γενικό γενικό σου).

Τα παρακάτω πιο σκόρπιες σκέψεις συνολικά από αυτά που διάβασα στο νήμα:

Ο Κυρίαρχος δεν είναι μπαμπάς, ή μπαμπούλας, ή ψυχολόγος, ή νταντά ή πολλά πράγματα ναι, αλλά ταυτόχρονα (ανάλογα με τη σχέση ή τη δυναμική) είναι και *όλα* αυτά τα πράγματα. Γιατί απέναντί του έχει έναν άνθρωπο, με τις δυσκολίες, τους περιορισμούς, τα πάνω, τα κάτω, τα συνειδητά και τα υποσυνείδητα που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Και αν ο Κυρίαρχος δεν θέλει όλη την ευθύνη και θέλει μόνο λίγη ευθύνη, τότε τι?

Είναι εφικτό εν τέλει, να πάρεις τόση απόσταση από τον εαυτό σου, ώστε να σε παρατηρήσεις απόλυτα, και αφού σε παρατηρήσεις απόλυτα, και σε αναλύσεις απόλυτα τότε και μόνο τότε να "κάνεις bdsm" ή οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη ζωή?

Δεν έχω όλες τις απαντήσεις, σε καμία περίπτωση, αλλά νομίζω ότι σπάνια οι άνθρωποι είναι "απόλυτα λειτουργικοί για τους σωστούς λόγους με τους σωστούς τρόπους" οπότε ίσως καλύτερη ερώτηση από το ποιος μπορεί και ποιος όχι να κάνει bdsm να είναι "πως μπορούν Κ και υ να μπουν στη δυναμική με τα μάτια ανοιχτά, και με ειλικρίνεια για το πόση και ποια ευθύνη μπορεί να πάρει ο ένας και να δώσει ο άλλος".

Και μία λίγο προβοκατόρικη πρόταση: αυτό το μαρτύριο και ο ατελείωτος Γολγοθάς της "αυτοβελτίωσης", είναι λίγο περίεργο - στα μάτια μου πάντα - να συζητιέται μέσα στις bdsm σχέσεις με τον τρόπο που συζητιέται στις βανίλα σχέσεις. Στις δικές μας σχέσεις ο μόνος κριτής της βελτίωσης, του σταδίου της, και του πόσο παραπάνω και αν χρειάζεται είναι ο Κ, και κανείς άλλος. Άρα αν είναι αρκετά καλό για τον Κ είναι αρκετά καλό [το οτιδήποτε] και τέλος. Δεν είναι δουλειά του υ "να συνεχίσει να αυτοβελτιώνεται" έτσι από μόνο του όπου γουστάρει.