Δεσποινούλα

Όταν έπεσα πάνω στο προφίλ της στο ίνσταγκραμ έπαθα πλάκα. Όμορφη, καστανόξανθη. Γυμνασμένη με όμορφο στρογγυλό πρόσωπό. Υπέροχο στήθος κι ένα βλέμμα υπέροχο. Την ήξερα κι εκτός διαδικτύου. Στη πραγματική ζωή είναι ομορφότερη. Γίναμε φίλοι διαδικτυακά και όσο και αν ήθελα να της μιλήσω ντρεπόμουν, όπως πάντα ντρεπόμουν.
Πέρασαν πολλές μέρες από τότε, έβλεπα τα στόρυ της, τις φωτογραφίες της. Πάταγα καρδούλες αλλά μέχρι εκεί. Έκανε το ίδιο κι εκείνη σε δικές μου δημοσιεύσεις. Αλλά αυτά συμβαίνουν στο διαδίκτυο.
«Μάριε τι κάνεις;» το πρώτο μήνυμα της. Ταράχτηκα που μου έστειλε.
«Δέσποινα..» είπα κάνοντας μια μικρή παύση. Ήθελα να της γράψω ότι με διατάξεις.
«Είμαι μια χαρά, εσύ;»
«Τώρα πια καλά» ήταν η δική της σειρά για παύση. Δεν την ρώτησα περισσότερο αν και ήξερα ότι είχε μόλις πάρει διαζύγιο.
«Γύρισες Θεσσαλονίκη;» με ρώτησε.
«Ναι, μόνιμα πλέον»
«Να βρεθούμε μια μέρα» μου πρότεινε και δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει αυτό.
«Όποτε θες»
«Τώρα!» μου απάντησε
«Τώρα;» ρώτησα ήταν τρεις το βράδυ.
«Ναι»
«Έλα να με πάρεις από Αριστοτέλους στο άγαλμα»
»Έρχομαι»

Καλοκαιράκι ζέστη. Καβάλησα τη μηχανή, πήρα δεύτερο κράνος. Σε δέκα λεπτά είχα φθάσει. Ήταν στη πιάτσα τον ταξί. Πανέμορφη. Δεν ξέρω πως είχε βρεθεί τέτοια ώρα κάτω μόνη της, δεν με ένοιαζε. Κατέβηκα, έβγαλα το κράνος, πήγα κοντά της.
«Μάριε» μου είπε και με έκανε μια τόσο σφικτή αγκαλιά της που ένιωσα τα στήθη της στο στέρνο μου. Μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.
«Μου άρεσε που δεν είπες όχι» μου είπε και την βοήθησα να βάλει το κράνος της. Την πήγα σπίτι της, έμενε ακόμη στο πατρικό της δίπλα στο δικό μου.
«Οι γονείς μου δεν μένουν πια εδώ, μένω μόνη μου» μου είπε και δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν ήξερα γιατί εγώ δεν είχα κάνει άλλη σχέση εκτός από flr. Δεν αντέδρασα.
«Μάριε είσαι πολύ ντροπαλός» μου είπε και μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα.
Την ακολούθησα στο σπίτι της. Συνεχίσαμε να φιλιόμαστε με πάθος. Της έβγαλα τα ρούχα κι εκείνη τα δικά μου.

Κοντοστάθηκα για λίγο μπροστά της. Την είδα το σώμα της υπέροχο. Για λατρεία.
«Δεν ήξερα ότι είσαι τόσο όμορφος γυμνός, Μάριε» γελάσαμε και οι δύο. Την πήρα στην αγκαλιά μου και την πήγα στο κρεβάτι της. Την άφησα μπρούμυτα και χωρίς να το περιμένει γονάτισα στο πάτωμα ανάμεσα στα πόδια της κι άρχισα να τη γλείφω, έντονα και δυνατά, ελπίζοντας ότι δεν της το έχουν ξανακάνει τόσο έντονα. Δεν έκανα λάθος, ένιωσα τις συσπάσεις του κορμιού της, την ντροπή της όταν κατάλαβε ότι γευόμουν τον οργασμό της, αλλά συνέχιζα να την γλείφω περισσότερο έντονα. Έβγαλε ένα προφυλακτικό μου το φόρεσε, πήρε τον καβάλο μου στα χέρια της και τον οδήγησε μέσα της, δεν με άφησε για πολλή ώρα από πάνω της. Ήρθε αυτή επάνω μου, τα χέρια μου στα στήθη της, με ίππευε δυνατά. Ακολουθούσα κάθε της κίνηση, όλους τους οργασμούς της. Ήταν τόσο απερίγραπτα όμορφη που χάθηκα μέσα στην νιρβάνα της. Ξεχάστηκα.
«Μπορώ να χύσω;» την ρώτησα, με κοίταξε αιφνιδιασμένη. Γέλασε. Αλλά κατάλαβε πως το εννοούσα. Πώς όντως ζητούσα την άδεια της. Με φίλησε στο στόμα.
«Όχι..» ψιθύρισε κι έβαλα πραγματικά τα δυνατά μου να συγκρατηθώ... Κατέβηκε από πάνω μου. Έβγαλε το προφυλακτικό. Με πήρε στα χέρια της, άφησε τα στήθη της πάνω μου, με το δεξί της χέρι με μάλαζε. Με φίλησε.
«Όντως συγκρατήθηκες»
Μου είπε και άρχισε να το παίζει πιο δυνατά.
«Θέλω να χύσεις στο πρόσωπό μου» Μου είπε και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει . Με έβαλε να σηκωθώ κι εκείνη γονάτισε μπροστά μου στο πάτωμα, τελείωσα στα μάγουλα της. Τα μάτια της γυάλιζαν. Σηκώθηκε. Γέλαγε.
«Καθάρισε με με τη γλώσσα σου» με διέταξε και την υπάκουσα αμέσως. Την έγλειφα στο πρόσωπό κι εκείνη με αγκάλιαζε πιο σφιχτά, φιλιόμασταν με πάθος.
«Είσαι υποτακτικός» μου είπε. Διαπίστωση ήταν όχι ερώτηση.
«Είμαι» της απάντησα. Πήγαμε πίσω στο κρεβάτι.
«Θα μου κάνεις έρωτα όλη μέρα υποτακτικές μου»

 

«Θα μου κάνεις έρωτα όλη μέρα, υποτακτικέ μου», συνέχισε, και η φωνή της είχε τώρα μια βελούδινη αυτοπεποίθηση που δεν είχε πριν. Το «Μάριε» έδωσε τη θέση του σε έναν ρόλο που και οι δύο ξέραμε ότι μου ταίριαζε απόλυτα.

Με έσπρωξε μαλακά πίσω στα μαξιλάρια. Το φως του φεγγαριού από το παράθυρο της Θεσσαλονίκης έπεφτε πάνω στο γυμνασμένο της σώμα, κάνοντάς την να μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής.

«Μου αρέσει που ζήτησες άδεια», ψιθύρισε, ενώ τα δάχτυλά της έπαιζαν με τα μαλλιά μου. «Μου αρέσει που το σώμα σου αντιδρά στις διαταγές μου πριν καν τις ολοκληρώσω. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, έτσι δεν είναι;»

Δεν απάντησα με λόγια. Της έπιασα τα χέρια και τα φίλησα, δείχνοντας την αποδοχή μου.

«Σημαίνει», συνέχισε εκείνη, «ότι αυτό το σπίτι δεν είναι πια απλώς το καταφύγιό μου μετά το διαζύγιο. Είναι ο χώρος που θα μάθεις να με υπηρετείς όπως μου αξίζει. Χωρίς ντροπές, Μάριε. Εδώ, θα είσαι δικός μου».

Για τις επόμενες ώρες, η Δέσποινα με καθοδηγούσε με μια φυσικότητα που με άφηνε άφωνο. Με έβαζε να την προσκυνώ, να εξερευνώ κάθε σπιθαμή του σώματός της μέχρι να τρέμω από την επιθυμία, αλλά να σταματάω αμέσως μόλις μου έλεγε «μην κινείσαι». Η δύναμή της δεν ερχόταν από τις βίτσες, αλλά από το βλέμμα της και την απόλυτη κυριαρχία που ασκούσε στο μυαλό μου.

Όταν το πρώτο φως της μέρας άρχισε να μπαίνει στο δωμάτιο, με βρήκε γονατισμένο στα πόδια του κρεβατιού, ενώ εκείνη απολάμβανε τον ύπνο της, έχοντας το χέρι της ακουμπισμένο στο κεφάλι μου, σαν να δηλώνει την ιδιοκτησία της.

«Ξύπνα, υποτακτικέ», μου είπε λίγο αργότερα, χωρίς να ανοίξει καν τα μάτια της. «Θέλω τον καφέ μου. Και μετά... έχω πολλά να σου μάθω για το πώς θα περάσουμε το υπόλοιπο καλοκαίρι στην πόλη».

 

Σάββατο βράδυ, Λαδάδικα. Η Δέσποινα είχε κανονίσει να βρεθούμε με μια παρέα φίλων της. Πριν βγούμε από το σπίτι, με έστησε μπροστά της. Φορούσε ένα στενό, σμαραγδί φόρεμα που έκοβε την ανάσα.

«Μάριε, πλησίασε», μου είπε αυστηρά. Μου φόρεσε ένα απλό, μαύρο δερμάτινο βραχιόλι στον καρπό. «Αυτό θα σου θυμίζει όλο το βράδυ σε ποιαν ανήκεις. Θα κάθεσαι δίπλα μου, θα προσφέρεις ποτά σε όλους, και δεν θα μιλάς αν δεν σε απευθύνουν τον λόγο. Αν θέλεις να πας στην τουαλέτα ή να κάνεις οτιδήποτε, θα μου ψιθυρίζεις στο αυτί και θα περιμένεις την έγκρισή μου. Κατάλαβες;»

«Ναι, Δέσποινα», απάντησα, νιώθοντας την καρδιά μου να χτυπάει στον λαιμό.

Το μπαρ ήταν γεμάτο καπνό, μουσική και κόσμο. Καθόμασταν σε ένα μεγάλο σταντ. Η παρέα της —δυο φιλενάδες της και ένας πρώην συνάδελφός της— μιλούσαν δυνατά. Η Δέσποινα ήταν το κέντρο της προσοχής.

Ήμουν εκεί, αλλά ένιωθα σαν να βρίσκομαι σε μια άλλη διάσταση. Κάθε φορά που κάποιος ζητούσε κάτι, η Δέσποινα με άγγιζε ελαφρά στον ώμο. «Μάριε, φέρε άλλη μια γύρα σφηνάκια για τα παιδιά», έλεγε με μια φυσικότητα που κανείς δεν υποψιαζόταν, αλλά για μένα ήταν μια ξεκάθαρη διαταγή.

Το πιο έντονο κομμάτι ήταν η σιωπηλή επικοινωνία κάτω από το τραπέζι. Η Δέσποινα είχε βγάλει το ένα της πέδιλο και ακουμπούσε το γυμνό της πόδι πάνω στο δικό μου, πιέζοντάς με κάθε φορά που ήθελε να μου υπενθυμίσει την παρουσία της.

«Είναι πολύ ήσυχο το αγόρι σου, Δέσποινα», είπε γελώντας μια φίλη της. Η Δέσποινα με κοίταξε στα μάτια, ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις και έλεγχο. «Είναι υπάκουος», απάντησε απλά, και το "υπάκουος" αντήχησε στα αυτιά μου σαν το πιο βαρύ μαστίγιο. «Ξέρει ότι η δουλειά του απόψε είναι να με προσέχει».
Κάποια στιγμή, ο πρώην συνάδελφός της άρχισε να την φλερτάρει απροκάλυπτα. Ένιωσα το αίμα μου να βράζει, αλλά δεν κουνήθηκα. Η Δέσποινα το κατάλαβε. Με πλησίασε και μου ψιθύρισε στο αυτί, ενώ οι άλλοι γελούσαν: «Μην τολμήσεις να δείξεις ζήλια. Είσαι εδώ για να με υπηρετείς, όχι για να με ελέγχεις. Αν συνεχίσεις να σφίγγεις τις γροθιές σου, το βράδυ θα κοιμηθείς στο χαλί δίπλα στο κρεβάτι μου».

Χαμήλωσα το κεφάλι αμέσως. «Συγγνώμη», ψιθύρισα.

Όταν τελικά φύγαμε από το μαγαζί, περπατώντας προς τη μηχανή, η Δέσποινα με σταμάτησε σε ένα σκοτεινό σημείο στην παραλία. Με έπιασε από το πηγούνι και με ανάγκασε να την κοιτάξω. «Ήσουν πολύ καλός απόψε, υποτακτικέ μου. Τώρα, πήγαινέ με σπίτι. Έχεις πολλή δουλειά να κάνεις για να με αποζημιώσεις που με "κούρασες" με τη ζήλια σου».

 

Μόλις η πόρτα του διαμερίσματος έκλεισε πίσω μας, η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως. Η Δέσποινα δεν είχε πια το χαλαρό χαμόγελο της εξόδου. Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις μικρός, ασήμαντος, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα δικός της.

«Βγάλε τα ρούχα σου, Μάριε. Όλα», διέταξε καθώς άφηνε την τσάντα της στον καναπέ. «Η ζήλια σου στο μπαρ ήταν μια ανυπακοή που δεν θα μείνει ατιμώρητη. Απόψε, το σώμα σου θα λειτουργήσει μόνο ως εργαλείο για τη δική μου απόλαυση. Εσύ... δεν υπάρχεις».

Με ανάγκασε να γονατίσω στο κέντρο του σαλονιού. Εκείνη κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα, άνοιξε τα πόδια της και με τράβηξε κοντά της από τα μαλλιά.
«Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Και δεν θα σταματήσεις μέχρι να μου το ζητήσω εγώ», ψιθύρισε.

Άρχισα να τη γλείφω με μια απεγνωσμένη ανάγκη να την ευχαριστήσω, να εξιλεωθώ για το λάθος μου. Η γεύση της ήταν μεθυστική. Ένιωθα το σώμα της να τεντώνεται, να κυρτώνει και να δονείται από τους οργασμούς που έρχονταν ο ένας μετά τον άλλον. Κάθε φορά που ένιωθα ότι οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν, το χέρι της στο κεφάλι μου με πίεζε πιο δυνατά, υπενθυμίζοντάς μου ότι δεν είχα δικαίωμα στην κούραση.

Γεύτηκα κάθε της σπασμό, κάθε υγρό της, μέχρι που το πρόσωπό μου ήταν μουσκεμένο και η γλώσσα μου είχε μουδιάσει. Εκείνη άφηνε μικρά, θριαμβευτικά αναστενάγματα, απολαμβάνοντας την ολοκληρωτική μου υποταγή.

Όταν επιτέλους χαλάρωσε εντελώς, το δικό μου σώμα πονούσε από την επιθυμία. Την κοίταξα με μάτια που ικέτευαν για μια στιγμή εκτόνωσης.

«Όχι, Μάριε», είπε με μια παγωμένη γλυκύτητα, διαβάζοντας τη σκέψη μου. «Απόψε θα μείνεις έτσι. Γεμάτος από μένα, αλλά χωρίς καμία ανακούφιση για σένα. Θέλω να νιώθεις την κάψα όλη νύχτα και να θυμάσαι ότι μόνο εγώ ορίζω το πότε και το πώς».

Με οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα, αλλά όχι πάνω στο κρεβάτι. «Εδώ», είπε δείχνοντας το σκληρό παρκέ δίπλα στη δική της πλευρά. «Θα κοιμηθείς στο πάτωμα, γυμνός. Χωρίς μαξιλάρι, χωρίς σκέπασμα. Θέλω να νιώθεις το κρύο του πατώματος και τη ζέστη της ανεκπλήρωτης ανάγκης σου».

Ξάπλωσε στο μαλακό της στρώμα, γύρισε την πλάτη και έσβησε το φως. «Καληνύχτα, υποτακτικέ μου. Μην τολμήσεις να αγγίξεις τον εαυτό σου. Θα το καταλάβω το πρωί».

Έμεινα εκεί, στο σκοτάδι, ακούγοντας την ήρεμη ανάσα της. Το πάτωμα ήταν σκληρό, το σώμα μου έβραζε, αλλά μέσα στην ταπείνωση εκείνη, ένιωθα μια παράξενη πληρότητα. Ήμουν το αντικείμενό της, ο σκύλος της που κοιμόταν στα πόδια της, και αυτός ο ρόλος ήταν η μόνη πραγματικότητα που ήθελα πια.

 

Μια εβδομάδα αργότερα, η ατμόσφαιρα στο διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης είχε γίνει τόσο πυκνή που μπορούσες να την κόψεις με το μαχαίρι. Το παιχνίδι των πρώτων ημερών είχε δώσει τη θέση του σε κάτι πολύ πιο βαθύ και σκοτεινό. Καθόμασταν στο σαλόνι, το φως του απογεύματος έπεφτε πάνω στο πρόσωπό της, και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Δεν άντεξα άλλο.

«Δέσποινα... είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Πραγματικά. Δεν είναι μόνο ο ρόλος, είσαι εσύ», της είπα με τη φωνή μου να τρέμει.

Εκείνη δεν ξαφνιάστηκε. Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο κατανόηση, αλλά και μια αυστηρότητα που με έκανε να ανατριχιάσω. «Το ξέρω, Μάριε. Το ένιωσα από την πρώτη στιγμή που με κοίταξες στο άγαλμα της Αριστοτέλους. Αλλά πρέπει να καταλάβεις κάτι. Για μένα, αυτό που ξεκινήσαμε δεν είναι πια ένα απλό παιχνίδι για να περνάμε την ώρα μας. Αν θέλεις να είσαι μαζί μου, αν όντως με αγαπάς, πρέπει να αποδεχτείς την πραγματική μου φύση».

Σηκώθηκε, περπάτησε αργά προς το μέρος μου και μου έπιασε το πηγούνι. «Σου προτείνω να γίνεις ο πραγματικός μου σκλάβος. Όχι μόνο για μερικές ώρες το βράδυ, αλλά 24 ώρες το 24ωρο. Θέλεις να μάθεις τι σημαίνει αυτό; Άκουσε προσεκτικά».

«Πρώτον, η εκπαίδευση. Ξέχνα τον Μάριο που ήξερες. Ο πραγματικός σκλάβος δεν έχει δικό του πρόγραμμα. Θα εκπαιδευτείς να ξυπνάς πριν από μένα, να προετοιμάζεις τα πάντα για τη μέρα μου —από τον καφέ μου μέχρι τα ρούχα μου— και να παραμένεις σε στάση αναμονής, γονατιστός, μέχρι να σου δώσω την άδεια να κινηθείς. Θα μάθεις να ελέγχεις τις ανάγκες σου. Η πείνα σου, ο ύπνος σου και η σεξουαλική σου εκτόνωση θα εξαρτώνται αποκλειστικά από το δικό μου νεύμα. Θα φοράς ζώνη αγνότητας μόνιμα, και το κλειδί θα κρέμεται στον λαιμό μου. Θα μάθεις να μιλάς σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό σου, αποκαλώντας τον "αυτό το πράγμα" ή "ο σκλάβος σου"».

«Οι προσδοκίες μου είναι απόλυτες. Περιμένω πλήρη διαφάνεια. Το κινητό σου, οι κωδικοί σου, οι σκέψεις σου, όλα θα είναι ανοιχτά βιβλία για μένα. Θα αναλάβεις όλες τις οικιακές εργασίες με σχολαστικότητα. Το σπίτι πρέπει να λάμπει, γιατί αν βρω έστω και μια σπίθα σκόνης, θα θεωρηθεί προσωπική προσβολή προς το πρόσωπό μου. Στην κοινωνική μας ζωή, θα είσαι ο τέλειος συνοδός, αλλά μέσα σου θα ξέρεις ότι είσαι το κτήμα μου. Θα φοράς συγκεκριμένα διακριτικά κάτω από τα ρούχα σου —ίσως ένα στενό κολάρο ή ένα βραχιόλι αλυσίδα— που θα σου θυμίζουν ανά πάσα στιγμή την ιδιοκτησία μου».

«Και μετά, είναι οι τιμωρίες. Η πειθαρχία είναι το θεμέλιο της σχέσης μας. Αν αποτύχεις σε κάποια εντολή, αν δείξεις ασέβεια ή αν ξεχαστείς, η τιμωρία θα είναι άμεση και ανάλογη του παραπτώματος. Δεν μιλάω μόνο για το "πάτωμα" που ήδη ξέρεις. Μιλάω για τη χρήση βίτσας για να χαραχτούν οι κανόνες μου στο δέρμα σου. Μιλάω για περιόδους απόλυτης απομόνωσης σε ένα κλουβί ή σε μια σκοτεινή γωνιά, όπου θα έχεις χρόνο να σκεφτείς το λάθος σου. Μιλάω για σωματική καταπόνηση, όπως το να μένεις σε άβολες στάσεις για ώρες, υπηρετώντας με ως έπιπλο. Η τιμωρία δεν θα έχει στόχο να σε πληγώσει τυχαία, αλλά να σου θυμίσει ότι η θέλησή σου είναι υποτελής στη δική μου».

«Αυτό σημαίνει πραγματικός σκλάβος, Μάριε. Σημαίνει ότι μεταφέρεις τα περιουσιακά σου στοιχεία στον έλεγχό μου, ότι η καριέρα σου και ο χρόνος σου οργανώνονται γύρω από τις δικές μου ανάγκες. Σημαίνει ότι αν σου ζητήσω να γλείψεις το πάτωμα μπροστά σε ξένους, θα το κάνεις με ευγνωμοσύνη που σου δίνω προσοχή. Σημαίνει ότι η αγάπη σου για μένα θα εκφράζεται μέσα από τον πόνο που θα δέχεσαι και την ταπείνωση που θα υπομένεις για χάρη μου».

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια, το πρόσωπό της ήταν μια μάσκα απόλυτης εξουσίας. «Αυτό δεν είναι παιχνίδι, Μάριε. Είναι συμβόλαιο ζωής. Αν δεχτείς, δεν υπάρχει γυρισμός. Θα είσαι το αντικείμενό μου, το στολίδι μου, το εργαλείο μου. Θα σε αγαπώ ως τον σκλάβο μου, και θα με λατρεύεις ως τη μοναδική σου Αφέντρα. Λοιπόν; Είσαι έτοιμος να πεθάνει ο Μάριος και να γεννηθεί το κτήμα μου;»

Ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Η περιγραφή της ήταν τρομακτική, ακραία, αλλά ταυτόχρονα με τραβούσε σαν μαγνήτης. Η ιδέα του να ανήκω ολοκληρωτικά σε μια γυναίκα σαν τη Δέσποινα, να μην έχω καμία άλλη ευθύνη παρά μόνο την ευχαρίστησή της, με έκανε να νιώθω μια πρωτόγονη έξαψη.

«Ναι...» ψιθύρισα, πέφτοντας στα γόνατα και ακουμπώντας το μέτωπό μου στα πόδια της. «Δέχομαι τα πάντα. Κάνε με ό,τι θέλεις. Είμαι δικός σου».

Εκείνη γέλασε, ένα γέλιο γεμάτο θρίαμβο. «Τότε, ας ξεκινήσουμε την πρώτη σου επίσημη μέρα. Πήγαινε να φέρεις το ψαλίδι. Θα ξεκινήσουμε με το κούρεμα που ταιριάζει στη νέα σου θέση...»

 

Πέντε φορές υπέροχο

 

give me more

 

ΟΝΕ FOR ANY CHARTER!