Υπάρχει το D/s ;

Η απόλαυση το διαχωρίζει ξεκάθαρα από το BDSM. Φυσικά υπάρχει η συναίνεση αλλά δεν είναι η συναίνεση που φέρνει κάποιον στο BDSM.

Δεν γνωρίζω και αν θέλετε μου λέτε τι είναι η "κατά Γιουνγκ σκιά" - εγώ από μόνη μου δεν την ξαναπατάω   με τον έτσι και αλλιώς ξεπερασμένο Γιουνγκ.
Θα έλεγα ότι πρόκειται για συννοσηρότητα και ότι μπορεί να παράγει πολύ ισχυρά συγκολλητικά υλικά.

Πλεονέκτημα επιβίωσης για τον κάθε άνθρωπο είναι να βρίσκεται σε μια συσχέτιση που τον ικανοποιεί σε βάθος. Αν αυτή η συσχέτιση είναι σαδομαζοχιστική εντός BDSM και είναι αυτή που ήθελε και χρειαζόταν τότε είναι πλεονέκτημα επιβίωσης. Η Ισχύς, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι πάντα πλεονέκτημα επιβίωσης, εξαρτάται από τους εσωτερικούς πόρους που απαιτεί για να υποστηριχτεί. Μπορεί να είναι και ακριβώς το αντίθετο.

Αυτές είναι οι λεγόμενες ναρκισσιστικές σχέσεις. Όταν κάποιος στρέφεται προς τον άλλο και όχι προς τον εαυτό του, μιλάμε για αντικειμενότροπη σχέση.

Δεν είναι μόνον "ψυχομπάτσος" γεννά και τα ιδεώδη του καθένα. Εξάλλου, οτιδήποτε έχει να κάνει με "μπάτσο" σέρνει αυτήν την απαξία που σέρνει επειδή είναι ισοπεδωτικό, δεν φιλτράρει, δε διακρίνει, δεν ελίσσεται και μάλιστα όλα αυτά σε βαθμό που να μη μπορεί να εκτελέσει τελικά τα καθήκοντά του διότι όντας προσκολλημένο στον τύπο χάνει την ουσία. Το Υπερεγώ όμως είναι και σαν το δακτυλικό αποτύπωμα, διαφέρει για τον καθένα. Επιπλέον σηκώνει διόρθωση - ψυχοθεραπευτικά ή με προσωπικό ψάξιμο και αυτογνωσία ή αλλιώς - όταν είναι δυσβάστακτο και δημιουργεί μη ανεκτές εσωτερικές συγκρούσεις. Ορολογία είναι το επιτρεπτικό Υπερεγώ και αυτό που υποστηρίζω είναι ότι μόνον ένα επιτρεπτικό Υπερεγώ επιτρέπει την σαδομαζοχιστική συσχέτιση με προσυμφωνημένο γενικό πλαίσιο ή επιμέρους στοιχεία. Έχει αφήσει ο άνθρωπος τον εαυτό του να απολαύσει όπως αισθάνεται, αυτό εννοώ, μεταξύ άλλων.

 

Αυτή είναι η Σαδική θεώρηση του D/s.

 

Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στο γιατί και στο πως. Σε ένα πολύ συγκεκριμένο και καθορισμένο πλαίσιο - πώς - δεν γίνεται να μην είναι εξίσου καθορισμένο και συγκεκριμένο το γιατί.
Ο Λόγος δομεί τον Τρόπο.

 

Αγάπη αν εννοείς ότι το γιατί μπήκε κάποιος στο BDSM καθορίζει και το πώς θα το "ασκήσει", ναι, συμφωνώ. Αυτό, όμως, που ουσιαστικά θέλω να πω είναι ότι επειδή δεν είναι δυνατόν να ξέρουμε (ούτε καν για τον ίδιο μας τον εαυτό πολλές φορές) το τι μας έφερε "εδώ", είναι άστοχη ή και αδύνατη η κρίση προθέσεων, όπως αναφέρει και ο @Stalker .
Η συναίνεση, όμως, είναι απαράβατη προϋπόθεση. Ή πιο απλοϊκά: ακόμη και αν κάποια 'καλή πρόθεση' ή αγαστός λόγος έφερε κάποιον στο BDSM, αν δεν το ασκεί συναινετικά τον καθιστά εξίσου εκτός με κάποιον που ήρθε στο BDSM για κάποιο προβληματικό λόγο.

 

Στο πρώτο σκέλος κατανόησα και θεωρώ ότι δεν διαφωνούμε ουσιαστικά.
Θα ήθελα - αν το επιθυμείτε και έχει ενδιαφέρον για σας- να προχωρήσω τη συζήτηση σε κάτι άλλο:
Έστω ένας άνθρωπος (ας τον πούμε Α) που ακόμη δεν γνωρίζει τίποτα περί BDSM αλλά κάτι σκιρτά μέσα του ερωτικά όταν βλέπει εικόνες σωματικού πόνου ή περιορισμού κλπ να ασκούνται σε κάποιον.
Και έστω ότι αυτό το σκίρτημα, η διέγερση που νιώθει, τον οδηγεί στο να το κάνει πράξη με κάποιον. Που και αυτός ο δεύτερος (ο Β) μπορεί να νιώθει ένα σκίρτημα όταν βλέπει αντίστοιχα εικόνες σωματικού πόνου και περιορισμού κλπ. Ωστόσο ούτε ο Β ξέρει κάτι οπότε μάλλον ό,τι δέχεται από τον Α είναι μια "άναρθρη" επιθυμία. Μην έχοντας γνώση, μπορεί αυτό να θεωρηθεί συναίνεση; Μπορεί να μπει όριο στους "πραγματικούς σκοπούς" του Α και στο τι συνειδητά επιθυμεί και τι ανέχεται ο Β;

 

Ίσως κάτι δεν καταλαβαίνω, δεν βλέπω την διαφορά στο γιατί μπήκε κάποιος στο βδσμ και το "τι τον έφερε εδώ"
Συμφωνώ με την σημασία της συναίνεσης αλλά επίσης δεν είναι όλες οι συναινέσεις βδσμ, μιλάμε για συναίνεση θέσης άρα η προ - θέση αναπόφευκτα συγκεκριμένης κατεύθυνσης (?).
Υπάρχει μια κοινή γραμμη - βάση ως προς το "τι μας έφερε εδώ" και ότι παρεκκλίνει από αυτό, απ όσα έχω δει τουλάχιστον, δεν δημιουργεί Βδσμ πλαίσιο.

Μπορεί να μου γίνουν πιο ξεκάθαρα στην πορεία, αλλά μου αρέσει πολύ το θέμα όπως εξελίσσεται και το παρακολουθώ με ενδιαφέρον.

 

Μια διευκρίνιση: Εννοείτε ότι υπάρχει συναίνεση στις περιπτώσεις της ενδοοικογενειακής βίας ή της εργοδοτικής καταπίεσης που προαναφέρθηκε αλλά δεν έχει την ίδια έννοια με την «βδσμικη συναίνεση»;

Συννοσηρότητα, πολύ ακριβές και συμφωνούμε οπότε δεν υπάρχει λόγος εξήγησης, συνεννοηθήκαμε μια χαρά.

Από όσο βλέπω έχουμε διαφορά στο πώς χρησιμοποιούμε τους όρους. Μια καλή σχέση δεν εξασφαλίζει πλεονέκτημα επιβίωσης για μένα αλλά ευ ζην, ευημερία. Πάλι για μένα η Ισχύς είναι πάντα πλεονέκτημα επιβίωσης – για αυτό είναι πρωταρχικά και με διάφορους τρόπους επιδίωξη-, όταν πάψει να είναι ή γίνει το αντίθετο τότε σταματά να είναι Ισχύς.

Αυτό που λέω είναι ότι το Υπερεγώ παράγει ενοχή, η ενοχή στρέφεται πάντα και πρωτίστως προς τον εαυτό (ακόμη και αν μετά στραφεί σε άλλους μετουσιωνόμενη ή καλύτερα καλυπτόμενη).

Σωστά, συμφωνώ απόλυτα.

Επηρεάζει ναι αλλά αλίμονο αν το Υπερεγώ γεννούσε τα ιδεώδη. Το Υπερεγώ είναι ό,τι έχει ενσταλαχθεί από τους άλλους. Το Εγώ είναι αυτό που «πρέπει» να γεννά. Και συνδυάζω με το:

Ναι είναι σαφώς μοναδικό. Σίγουρα η όποια διαδικασία αυτοβελτίωσης μπαίνει στα χωράφια του Υπερεγώ και κάνει κάποιο καλιμπρέισον αλλά το Εγώ είναι αυτό που στοχεύεται και από τις ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις ακόμη και υπό τη μορφή του να συγκροτηθεί εκείνο το Εγώ που θα πάρει το «πάνω χέρι» από το Υπερεγώ και θα του λέει πότε να «μιλά» και πότε να «σωπαίνει». Κάνοντας μια διευρυμένη χρήση του όρου θα πω ότι προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι επικρατεί μια βαθιά ριζωμένη «προτεσταντική» επιρροή που αβαντάρει πάρα πολύ το Υπερεγώ με μύρια δεινά να έπονται για τους ανθρώπους των σύγχρονων κοινωνιών.

Κι εδώ βλέπω ότι μάλλον διαφορετική χρήση των όρων, και αν αντιλαμβάνομαι σωστά το πώς τους χρησιμοποιείτε εσείς θα πω: Ναι αντιλαμβάνομαι το «επιτρεπτικό Υπερεγώ» ως απαραίτητη συνθήκη για συναινετική και προσυμφωνημένη ασυμμετρία αλλά από την πλευρά μου θα επιμείνω ότι έχει αξία όχι μόνον να παίρνουμε έγκριση ή άφεση από το Υπερεγώ αλλά το Εγώ να συμβάλλει ενεργά.

Υ.Γ. Αυτή είναι ομολογουμένως μια πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση νομίζω.

 

Γενικά μιλώντας, ο σαδισμός, χωρίς επιθετικό προσδιορισμό, δεν έχει και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τη συναίνεση.
Φεύγοντας από το λιμπερτίνικο σύμπαν του Μαρκήσιου και ερχόμενοι στο σήμερα, το BDSM με την εκ των ων ουκ άνευ συναίνεση που εμπεριέχει, είναι η μόνη κοινωνική διέξοδος μέσω της οποίας μπορούν οι σαδιστές να απολαμβάνουν το βίτσιο τους εντός πλαισίου κανόνων, με ασφάλεια και χωρίς τον κίνδυνο να καταλήξουν στη φυλακή.
Τούτων λεχθέντων, προσωπικά και μέσα στα χρόνια έχω συναντήσει εντός BDSM το είδος του σαδιστή που περιγράφετε. Πρόκειται κατά την αντίληψη μου για άτομα βαθύτατα ενοχικά, όχι σπάνια χριστιανοταλιμπάν, τα οποία νιώθουν την ανάγκη να δικαιολογήσουν στον εαυτό τους τις καύλες τους, κατασκευάζοντας-ακούσια- προς τούτο ένα ηθικό οικοδόμημα.
Θλιβερές και δυνητικά προβληματικές περιπτώσεις? Σαφέστατα ναι. Από τη στιγμή που σαδίζουν συναινετικά, ανήκουν στο BDSM? Και πάλι ναι και αυτή είναι η θέση που προσπάθησα να καταδείξω, ελπίζω επιτυχώς σε αφορά τουλάχιστον το αναγνωστικό κοινό:
Τα κίνητρα, οι επιθυμίες και οι φαντασιώσεις δεν αποτελούν κριτήριο για το αν κάποιος ανήκει ή όχι στον χώρο. Μόνο οι πράξεις του.
Και μια τελευταία σκέψη κλείνοντας τη συμμετοχή μου στο νήμα:
Για κάποιους σαδιστές η συναίνεση είναι ένα εργαλείο για την απόλαυση της καύλας τους και μόνο, ενώ για κάποιους άλλους αποτελεί ταυτόχρονα αναπόσπαστο κομμάτι του αξιακού τους συστήματος και κατά συνέπεια συνδετικό κρίκο με τον σαδισμό τους. Όλοι δικοί μας είναι.

 

Ούτε κατά διάνοια δεν θεωρώ συναινετική την ενδοοικογενειακή βία ιδίως όταν ασκείται πάνω σε πρόσωπα που δεν μπορούν να αντιδράσουν, αλλά σε κάθε περίπτωση. Το ίδιο και για την εργοδοτική καταπίεση, με την καμία.

Για τα υπόλοιπα θα επανέλθω σύντομα, αλλά αυτό ήθελα να το ξεκαθαρίσω.

Ε, ναι