Οικογένεια και ορατότητα στο M/s

(ερχόμενη από εδώ: Γιατί είμαστε έτσι;)
Με προσοχή διάβασα τις θέσεις των μελών, και αλήθεια άνοιξαν στο μυαλό μου δίοδοι για πράγματα για τα οποία είχα άλλη εντύπωση.
Καταλαβαίνω ότι εν τέλει το ερώτημα αφορούσε την ορατότητα της ασυμμετρίας, πάρα των πρακτικών.

Μη ζώσα σε "M/s πλαίσιο με παιδί" θα πω την ταπεινή μου άποψη. Κατ εμέ η ανατροφή των παιδιων είναι από τις δυσκολότερες πίστες της ζωής (ίσως να υπάρχουν γονείς με manual, εγώ δεν βρήκα ακόμη κάποιο). Κάθε προσλαμβάνουσα του παιδιού από την οικογένεια, ό,τι συσχετισμό και να έχουν οι γονείς, βοηθά στην διαμόρφωση ενός υγιούς προσώπου, στην δημιουργία τραυμάτων, ή/και τίποτα από τα δύο. Για παράδειγμα:

- Η διαφωνία μεταξύ βανιλλα γονιών που έχουν δουλέψει τον εαυτό τους και τη σχέση τους, μπορεί να είναι γόνιμη για το παιδί, καθώς του "διδάσκει" το δικαίωμα του διαφωνείν (υπάρχει το απαρέμφατο?) αλλά και τον τρόπο να λαμβάνει χώρα πολιτισμένα.

- Η αρμονία της καθημερινότητας και η βαθιά (θεωρώ) σύνδεση μεταξύ δύο γονέων με (υγιή) M/s συσχετισμό, διδάσκει στο παιδί...
...δεν ξέρω τι του διδάσκει, όσο κι αν σκέφτομαι, οπότε ας τα πω χύμα, κι ας ξεφεύγει του θέματος. Όταν ως σύζυγος είμαι ευτυχισμένη, μπορώ να αντέξω τη γονεϊκότητα, την γκρίνια, τα τάντρουμς, το πάτωμα που κολλάει και τα σκατωμένα βρακιά. Όταν έφυγε από πάνω μου η "μοιραία δοσμένη ευθύνη" του micromanaging, και μου έμεινε η εκτέλεση συγκεκριμένων πραγμάτων, ανέπνευσα. Δεν μπορώ να διανοηθώ το βάρος που κουβαλούσα, το άγχος, τις "κρίσεις" όταν ήταν βράδυ ή οτιδήποτε και έβλεπα τις ανοιχτές δουλειές που περιμένουν να μου φάνε την ψυχή. Έγινα καλύτερη μητέρα, γιατί πρώτα ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ.

Αυτό που θέλω να πω είναι, μια βανίλλα σχέση μπορεί να είναι υγιής. Μια βανίλλα σχέση όμως στην οποία οι συμμετέχοντες με το σταγονόμετρο χωρίζουν τις δουλειές, επωμίζονται κατά φύλο όσα περιμένει το σόι ή η κοινωνία από αυτούς, ασφυκτιούν "για να διδάξουν στο παιδί ότι οι σχέσεις πρέπει να είναι ισότιμες", θεωρώ πως καταστρέφει, και πρώτα καταστρέφει τους γονείς, τους τρώει από μέσα, να

μια ζωή κάτι που δεν είναι. Και αν θεωρήσω ότι δεν έχω δει ποτέ σχέση βανίλια απόλυτα συμμετρική, ενώ σχεδόν πάντοτε (θεωρώ πως) μπορώ να διακρίνω ποιος έχει "το πάνω χέρι", ε, τότε, ούτε στις βανίλλα σχέσεις μπορώ να πω ότι οι γονείς

Συγγνώμη που έγινε αχταρμάς το σεντόνι μου.

Θα ήθελα να σημειώσω και ότι οι αποφάσεις που παίρνονται στη γονεικότητα θέλουν συχνά πολλή μελέτη, την οποία σε Μ/s σχέση που εξακολουθεί μετά την έλευση των παιδιών, επωμίζεται μόνο το Μ μέλος( ; ), άρα η ευθύνη είναι μεγάλη. Επίσης ας θυμόμαστε πάντα πόσο ευάλωτες είναι οι γυναίκες κατά τον τοκετό και τη λοχεία, αλλά και ότι κάποια κομμάτια γύρω από τη μητρότητα (όπως ο τόπος και ο τρόπος τοκετού ή ο θηλασμός ή όχι) μπορεί να τις στιγματίσουν βαθιά.

Ακόμη, θα ήθελα, αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, την απάντηση του @lagos τώρα που πέρασε ο καιρός, πάνω σε αυτό:

Πιστεύω ότι θα πρέπει να αποφεύγεται ο πληθυντικός παρουσία των παιδιών, αλλά θα ήθελα πολύ να αλλάξω γνώμη.

 

Όμορφοι οι προβληματισμοί σας.

Θα ήθελα μόνο μια ερώτηση να κάνω.
Και όχι απαραίτητα για να μου απαντηθεί εμένα, αλλά για να την απαντήσετε πρωτίστως στον εαυτό σας:

Γιατί θα θέλατε να αλλάξετε γνώμη..;

 

Ευχαριστώ , με ξεκλειδωσε η ερώτηση. Γιατι θα ήθελα να έχω την ελευθερία της έκφρασης, έτσι όπως είμαι. Να είμαι ορατή άρα, να μην υποκρίνομαι στους πιο δικούς μου ανθρώπους! Άρα και πάλι, γυρνάμε στην αρχική ανάγκη, της ορατότητας στην οικογένεια!

 

Ως ζωντανό παράδειγμα αυτής της συνθήκης, καθώς στον δικό Μ/μας συσχετισμό η ασυμμετρία παραμένει πλήρως ενεργή, και με το παιδί Μ/μας να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην ηλικία των 3 ετών, θα ήθελα να καταθέσω τη δική Μ/μας οπτική. Στόχος είναι να αποδομήσω κάποιες αυτονόητες vanilla παραδοχές γύρω από τις θέσεις, αλλά και το αγκάθι του πληθυντικού ευγενείας.

Η πρώτη και βασικότερη παρερμηνεία της vanilla κανονικότητας είναι ότι ταυτίζει το M/s με το παραδοσιακό, πατριαρχικό πρότυπο. Στη δική μας πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Το μοντέλο Μ/μας είναι απόλυτα μη παραδοσιακό και δομημένο πάνω στις ανάγκες της δικής Του επιθυμίας.

Αγγίζετε, επίσης, με ιδιαίτερη λεπτότητα
το ζήτημα του τοκετού και της λοχείας. Είναι μια κομβική επισήμανση. Στη δική Μ/μας βιωματική πραγματικότητα, κατά την ιδιαίτερα ευάλωτη περίοδο της λοχείας, εισέπραξα μια απίστευτη τρυφερότητα και προστατευτική φροντίδα από τον Αφέντη. Η ανάληψη της απόλυτης ευθύνης από την πλευρά Του λειτούργησε ως το υπαρξιακό και πρακτικό καταφύγιο που είχα ανάγκη για να ανασυγκροτηθώ, αποδεικνύοντας ότι η ιεραρχία δεν στερείται συναισθήματος, αλλά αποτελεί τη μέγιστη έκφραση φροντίδας όταν οι βιολογικές και ψυχικές αντοχές δοκιμάζονται.

Αναφέρετε τον προβληματισμό σας για το τι εισπράττει το παιδί και πώς θα αποκωδικοποιήσει τον πληθυντικό ευγενείας. Στην ηλικία των 3 ετών, ο αντιληπτικός μηχανισμός ενός παιδιού δεν λειτουργεί με κοινωνιολογικούς όρους εξουσίας. Το παιδί στα 3 του χρόνια δεν γνωρίζει, ούτε αναζητά να μάθει ποιος παίρνει τις αποφάσεις. Δεν αναλύει δομές εξουσίας. Αυτό που έχει ανάγκη, και αυτό που τελικά απορροφά σαν σφουγγάρι, είναι η δομική αρμονία που εκπέμπει το περιβάλλον του.

Όταν οι γονείς βρίσκονται σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τις θέσεις Τ/τους, εξαφανίζεται από το σπίτι κάθε ίχνος υπόκωφης έντασης, παθητικής επιθετικότητας και ανταγωνισμού — στοιχεία που δυστυχώς αφθονούν στις συμμετρικές σχέσεις. Το παιδί Μ/μας εισπράττει μια βαθιά, οργανική γαλήνη.

Όταν το παιδί ακούει τη μητέρα να απευθύνεται στον πατέρα στον πληθυντικό, την ίδια στιγμή που εκείνος μπορεί να πλένει τα πιάτα ή να παίζει μαζί του στο πάτωμα, το οπτικό και ακουστικό ερέθισμα που λαμβάνει ανατρέπει κάθε vanilla στερεότυπο περί υποταγής.

Ο πληθυντικός στο δικό Μ/μας συσχετισμό δεν παράγει κοινωνική ή συναισθηματική απόσταση· λειτουργεί ως ένας εσωτερικός, γλωσσικός κώδικας σεβασμού που περιβάλλεται από απίστευτη τρυφερότητα, ζεστασιά και ασφάλεια. Για το παιδί, ο κώδικας αυτός δεν είναι ξένος· είναι ο φυσικός ήχος της ισορροπίας των γονιών του.

Τα παιδιά διαθέτουν μια έμφυτη ικανότητα να αντιλαμβάνονται την αυθεντικότητα. Η ειλικρίνεια του να μεγαλώνει ένα παιδί μέσα σε ένα περιβάλλον όπου οι θέσεις ορίζονται από τη βαθιά, αμοιβαία επιθυμία των γονιών του, υπερτερεί συντριπτικά της υποκρισίας του να υποδύεται ένα ζευγάρι μια τεχνητή ισότητα για τα μάτια του κόσμου. Η ανατροφή εντός του δικού Μ/μας ασύμμετρου πλαισίου δεν στερεί τίποτα από το παιδί· αντίθετα, του προσφέρει το πιο σπάνιο αγαθό: ένα σπίτι σε απόλυτη λειτουργική και συναισθηματική ισορροπία.

Με την άδεια Του

de7

 

@de7 χίλια ευχαριστώ για το μοίρασμα!

Όντως, οι παραδοχές μου είναι βανίλλα, και συνειδητοποιώ ότι αυτό με παιδεύει καιρό τώρα, γιατί αναρωτιέμαι συχνά αν το D/s είναι για κάποιους μια συγκεκαλυμμένη πατριαρχία, ντυμένη το μανδύα της συναίνεσης. Αν σε κάποιους είναι ριζωμένη τόσο βαθιά μέσα μας αυτή, που το bdsm καμουφλάρει το κοινωνικό πρόβλημα. Αν υπάρχει σχετικό νήμα, θα το ήθελα• δεν βρήκα κάτι.

Είναι υπέροχο που είχατε τόση υποστήριξη, και δυστυχώς, όσο απαραίτητο είναι, άλλο τόσο αυτονόητο δεν είναι, για τις περισσότερες νέες μητέρες.

Σαφώς και τα παιδιά 3 ετών δεν αναγνωρίζουν τη συνθήκη του πληθυντικού, και το ίδιο θεωρώ μέχρι περίπου τα 5 έτη. Τι γίνεται μετά από αυτό; Αν το (όποιο) παιδί ρωτήσει σχετικά, με τον κλασικό αφελή αφοπλιστικό παιδικό τρόπο, π.χ. "γιατί μπαμπά μιλάς στη μαμά όπως μιλάμε στην δασκάλα;" (ή το αντίθετο, ανάλογα το σχετισμό), τι θα πρέπει να απαντήσει ο γονιός;

Ακόμη, τι γίνεται με τις περιβόητες συναντήσεις με συμμαθητές; Όλο και κάπου θα χρειαστεί να βρεθεί το ζευγάρι με κάποιον τρίτο, τη δασκάλα, άλλους γονείς σε πάρτυ, κλπ. Τότε,
- Διατηρείται ο πληθυντικός χάριν αυθεντικότητας;
- Γίνεται αποφυγή χρήσης β' προσώπου;
- Ή χρησιμοποίται αναγκαστικά ο πλέον άβολος -θεωρώ- β' ενικός;
Προσωπικά θα επέλεγα τις τελευταίες δύο συνθήκες, λόγω των κατεστημένων -και επειδή ο ρόλος μου εκείνη τη στιγμή είναι αυτός του φροντιστή και όχι του κυρίου προσώπου- για να μην αποκλειστεί το παιδί μου ή να μην πιστεύουν ότι είμαι ακατάλληλος γονέας, όμως αυτό το κρύψιμο δεν είναι σαν άρνηση του εαυτού; Όπως αντίστοιχα περίτεχνα κρύβει κάποια μητέρα ότι "θηλάζει ακόμα" (ή άλλα πράγματα), σε επικριτικά περιβάλλοντα• θέλω να πω, το κρύψιμο δεν αφορά μόνο την σχέση μεταξύ των γονέων. Βέβαια, στη ζωή επιλέγουμε πού και πόσο μοιραζόμαστε κάθε κομμάτι μας.

Επίσης, ίσως ξεπερνά το ζητούμενο του νήματος, όμως, στην ευρύτερη οικογένεια συγκαταλέγονται και οι γονείς, πεθερικά, αδέλφια, κλπ, με τους οποίους θεωρώ ότι οι περισσότεροι έχουμε κάποια επαφή. Τι γίνεται με αυτούς; Τι γίνεται π.χ. με τον πληθυντικό, που είναι τόσο θεμελιώδης, και ταυτόχρονα κοινωνικά τόσο παράξενος; Δεν θεωρώ σύνηθες το σόι κάποιου να γνωρίζει το είδος της σχέσης του, αν και, εφόσον είναι αμφότεροι ενήλικες, θα έπρεπε να μπορούμε να είμαστε ορατοί.

Φυσικά, οι ερωτήσεις απευθύνονται σε όλα τα μέλη.

 

Αν ανατρέξετε στο εισαγωγικό ποστ αυτού του νήματος, γίνεται αμέσως σαφές —μέσα από τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και τη διεθνή θεσμική πραγματικότητα για τις ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητες— ότι η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια έχει απολέσει προ πολλού το μονοπώλιο της κανονικότητας. Η σύγχρονη κοινωνική γεωγραφία συντίθεται πλέον από εκατομμύρια μονογονεϊκές δομές και εναλλακτικά μοντέλα συμβίωσης σε καθεστώς πλήρους ισότητας. Τα παιδιά της εποχής μας, επομένως, δεν αναπτύσσονται σε ένα μονολιθικό περιβάλλον, αλλά κοινωνικοποιούνται εξ αρχής μέσα σε μια ορατή και καθημερινή πολυμορφία οικογενειακών δομών. Η κοινωνική εξέλιξη, άλλωστε, αποδεικνύεται πάντοτε νομοτελειακή, ανεξάρτητα από τις σπασμωδικές προσπάθειες της συντήρησης να ανακόψει την πορεία της. Μετά και τη θεσμοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια οι σημερινές αντιδράσεις θα φαντάζουν εντελώς γραφικές. Πρόκειται για την ίδια ακριβώς γραφικότητα που συναντάμε όταν ανατρέχουμε σε παλαιότερες δεκαετίες, τότε που η συντήρηση έθετε φαιδρούς και αστείους προβληματισμούς για τη δήθεν «μη φυσιολογική» ανάπτυξη των παιδιών σε μονογονεϊκά περιβάλλοντα —προβληματισμοί που σήμερα έχουν ξεπεραστεί και καταρριφθεί πλήρως από την ίδια τη ζωή.

Κανένα παιδί, σε οποιαδήποτε μορφή οικογένειας, δεν γνωρίζει –και δεν πρέπει να γνωρίζει– τι κάνουν οι γονείς του στο κρεβάτι τους. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, δεν μιλάμε για εναλλακτική δυναμική, αλλά για κακοποίηση που επιβάλλει την άμεση αφαίρεση της επιμέλειας. Αυτό είναι θεμελιώδες. Αυτό που βιώνει και απορροφά ένα παιδί στην καθημερινότητά του είναι το συναισθηματικό κλίμα και οι λειτουργικοί ρόλοι. Είτε πρόκειται για παραδοσιακό ζευγάρι, είτε για ομόφυλο, είτε για μονογονεϊκό. Στην περίπτωση μιας M/s οικογένειας, η βασική συνθήκη παραμένει ακλόνητη: ο Ιδιοκτήτης έχει τον απόλυτο έλεγχο. Με βάση αυτή την αρχή, η ιδέα του να «περιοριστεί» το M/s πρωτόκολλο αποκλειστικά πίσω από την κλειστή πόρτα της κρεβατοκάμαρας (να πάρει, δηλαδή, τη μορφή ενός προσωρινού T/b συσχετισμού) θα ήταν καταστροφική. Ό,τι εξαναγκάζεται να κρυφτεί και να περιοριστεί, νοσεί. Η προσπάθεια των γονέων να «υποδύονται» μπροστά στο παιδί ένα συμμετρικό vanilla ζευγάρι εισάγει μια βαθιά υποκρισία. Τα παιδιά διαθέτουν εξαιρετικά ευαίσθητα αισθητήρια· αντιλαμβάνονται την τεχνητή ένταση του ρόλου και αυτό τους προκαλεί σύγχυση, πολύ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε ειλικρινές πρωτόκολλο.

Στον συσχετισμό, όπου υπηρετώ από τη θέση του slave, ο Αφέντης έχει αποφασίσει το coming out και την ορατότητα της δυναμικής Μ/μας. Η ανατροφή του παιδιού Μ/μας γίνεται με απόλυτη ειλικρίνεια, εντός του ασύμμετρου πλαισίου. Πίστεψέ με, δεν έχω νιώσει ποτέ άβολα ή μειονεκτικά επειδή απευθύνομαι σε Εκείνον στον πληθυντικό μπροστά σε τρίτους, ούτε επειδή το πρωτόκολλο ορίζει να έχω ξυρισμένο κεφάλι. Αυτές οι επιλογές φέρουν την αυθεντικότητα της βιωματικής Μ/μας αλήθειας.

Ρωτάτε, @Jinger : Τι γίνεται όταν το παιδί φτάσει σε μια ηλικία που αρχίζει να αναγνωρίζει τους κοινωνικούς κώδικες και ρωτήσει αυθόρμητα γιατί η μαμά μιλάει στον μπαμπά στον πληθυντικό; Η απάντηση σε αυτή την περίπτωση δεν κρύβει καμία πολυπλοκότητα, ακριβώς επειδή εδράζεται στην αλήθεια: «Κάθε σχέση έχει τη δική της γλώσσα». Τα παιδιά έχουν την έμφυτη ικανότητα να αντιλαμβάνονται τους διαφορετικούς γλωσσικούς κώδικες (linguistic registers). Καταλαβαίνουν πολύ νωρίς ότι αλλιώς μιλάμε στον παππού, αλλιώς στον φίλο μας στο παιδικό σταθμό και αλλιώς στη δασκάλα. Όταν το παιδί ρωτήσει, η απάντηση είναι ότι ο πληθυντικός είναι ο δικός Μ/μας, ξεχωριστός κώδικας σεβασμού και αγάπης. Όταν το οπτικό ερέθισμα που λαμβάνει το παιδί δείχνει ότι αυτός ο πληθυντικός συνοδεύεται από απίστευτη τρυφερότητα, και ότι ο πατέρας, που κατέχει την εξουσία, είναι Εκείνος που ταυτόχρονα μεριμνά και φροντίζει τότε το παιδί εισπράττει μια δομημένη, λειτουργική αρμονία.

Σχετικά με την τριβή με τον έξω κόσμο (δασκάλους, πάρτι, συγγενείς), η προσωπική μου εμπειρία δείχνει ότι τα όρια τίθενται με αξιοπρέπεια και ψυχραιμία. Αν κάποιοι μπουν στη διαδικασία να ρωτήσουν για τη χρήση του πληθυντικού, η απάντηση που δίνω είναι απλή και αφοπλιστική: «Ο συσχετισμός μας είναι ασύμμετρος και στους ασύμμετρους συσχετισμούς, ως επί το πλείστον, έτσι μιλούν οι άνθρωποι μεταξύ τους».
Από εκεί και πέρα, αν ο συνομιλητής επιμείνει να μάθει περισσότερα, η αντίδρασή μου καθορίζεται από την εκάστοτε οδηγία του Αφέντη: είτε θα εξηγήσω περαιτέρω, είτε θα θέσω άμεσα το όριο, λέγοντας ευγενικά αλλά σταθερά ότι αποτελεί αδιακρισία εκ μέρους τους να ρωτούν λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή των άλλων.
Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνες οι περιπτώσεις όπου, με αποκλειστικό γνώμονα την προστασία του παιδιού σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, ο Αφέντης ορίζει τη μη χρήση του πληθυντικού. Ακόμη και τότε όμως, αυτό γίνεται χωρίς να καταφεύγω στη χρήση του ενικού, επιλέγοντας μια προσεκτικά δομημένη ουδετερότητα στον λόγο (αποφυγή β' προσώπου).

Όπως πολύ σωστά επισημάνετε με το παράδειγμα του παρατεταμένου θηλασμού, η κοινωνία μας συχνά δυσκολεύεται να διαχειριστεί οτιδήποτε ξεφεύγει από την πεπατημένη. Ωστόσο, αναφορικά με το παιδί και το ενδεχόμενο στίγμα, ας είμαστε ειλικρινείς με τους πραγματικούς κοινωνικούς συσχετισμούς: στην ελληνική πραγματικότητα, το παιδί Μ/μας έχει να αντιμετωπίσει πολύ μεγαλύτερη δυσκολία και ερωτήσεις στη σχολική του ζωή επειδή δεν έχει υποστεί νηπιοβάφτιση, παρά επειδή η μητέρα του απευθύνεται στον πατέρα του στον πληθυντικό.

Η ανατροφή ενός παιδιού σε ένα ορατό M/s περιβάλλον, όπου οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι και πηγάζουν από τη βαθιά, αμοιβαία επιθυμία των γονέων, προσφέρει στο παιδί κάτι εξαιρετικά σπάνιο: ένα σπίτι απαλλαγμένο από τον ανταγωνισμό, την παθητική επιθετικότητα και τις υπόκωφες διεκδικήσεις ισχύος που συχνά ταλανίζουν τα συμμετρικά ζευγάρια.

ευχαριστώ για την όμορφη συζήτηση.

Με την άδεια Του

de7

 

@Jinger

στις κοινωνικές, επαγγελματικές, οικογενειακές συναναστροφές καθώς η δυναμική της σχέσης σου δεν είναι κάτι που τους αφορά , αν ο πληθυντικός είναι εκ των ων ουκ άνευ, μπορεί να διατηρηθεί πλήρως χωρίς να γίνει αντιληπτός από τους υπόλοιπους.