Οικογένεια και ορατότητα στο M/s

(ερχόμενη από εδώ: Γιατί είμαστε έτσι;)
Με προσοχή διάβασα τις θέσεις των μελών, και αλήθεια άνοιξαν στο μυαλό μου δίοδοι για πράγματα για τα οποία είχα άλλη εντύπωση.
Καταλαβαίνω ότι εν τέλει το ερώτημα αφορούσε την ορατότητα της ασυμμετρίας, πάρα των πρακτικών.

Μη ζώσα σε "M/s πλαίσιο με παιδί" θα πω την ταπεινή μου άποψη. Κατ εμέ η ανατροφή των παιδιων είναι από τις δυσκολότερες πίστες της ζωής (ίσως να υπάρχουν γονείς με manual, εγώ δεν βρήκα ακόμη κάποιο). Κάθε προσλαμβάνουσα του παιδιού από την οικογένεια, ό,τι συσχετισμό και να έχουν οι γονείς, βοηθά στην διαμόρφωση ενός υγιούς προσώπου, στην δημιουργία τραυμάτων, ή/και τίποτα από τα δύο. Για παράδειγμα:

- Η διαφωνία μεταξύ βανιλλα γονιών που έχουν δουλέψει τον εαυτό τους και τη σχέση τους, μπορεί να είναι γόνιμη για το παιδί, καθώς του "διδάσκει" το δικαίωμα του διαφωνείν (υπάρχει το απαρέμφατο?) αλλά και τον τρόπο να λαμβάνει χώρα πολιτισμένα.

- Η αρμονία της καθημερινότητας και η βαθιά (θεωρώ) σύνδεση μεταξύ δύο γονέων με (υγιή) M/s συσχετισμό, διδάσκει στο παιδί...
...δεν ξέρω τι του διδάσκει, όσο κι αν σκέφτομαι, οπότε ας τα πω χύμα, κι ας ξεφεύγει του θέματος. Όταν ως σύζυγος είμαι ευτυχισμένη, μπορώ να αντέξω τη γονεϊκότητα, την γκρίνια, τα τάντρουμς, το πάτωμα που κολλάει και τα σκατωμένα βρακιά. Όταν έφυγε από πάνω μου η "μοιραία δοσμένη ευθύνη" του micromanaging, και μου έμεινε η εκτέλεση συγκεκριμένων πραγμάτων, ανέπνευσα. Δεν μπορώ να διανοηθώ το βάρος που κουβαλούσα, το άγχος, τις "κρίσεις" όταν ήταν βράδυ ή οτιδήποτε και έβλεπα τις ανοιχτές δουλειές που περιμένουν να μου φάνε την ψυχή. Έγινα καλύτερη μητέρα, γιατί πρώτα ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ.

Αυτό που θέλω να πω είναι, μια βανίλλα σχέση μπορεί να είναι υγιής. Μια βανίλλα σχέση όμως στην οποία οι συμμετέχοντες με το σταγονόμετρο χωρίζουν τις δουλειές, επωμίζονται κατά φύλο όσα περιμένει το σόι ή η κοινωνία από αυτούς, ασφυκτιούν "για να διδάξουν στο παιδί ότι οι σχέσεις πρέπει να είναι ισότιμες", θεωρώ πως καταστρέφει, και πρώτα καταστρέφει τους γονείς, τους τρώει από μέσα, να

μια ζωή κάτι που δεν είναι. Και αν θεωρήσω ότι δεν έχω δει ποτέ σχέση βανίλια απόλυτα συμμετρική, ενώ σχεδόν πάντοτε (θεωρώ πως) μπορώ να διακρίνω ποιος έχει "το πάνω χέρι", ε, τότε, ούτε στις βανίλλα σχέσεις μπορώ να πω ότι οι γονείς

Συγγνώμη που έγινε αχταρμάς το σεντόνι μου.

Θα ήθελα να σημειώσω και ότι οι αποφάσεις που παίρνονται στη γονεικότητα θέλουν συχνά πολλή μελέτη, την οποία σε Μ/s σχέση που εξακολουθεί μετά την έλευση των παιδιών, επωμίζεται μόνο το Μ μέλος( ; ), άρα η ευθύνη είναι μεγάλη. Επίσης ας θυμόμαστε πάντα πόσο ευάλωτες είναι οι γυναίκες κατά τον τοκετό και τη λοχεία, αλλά και ότι κάποια κομμάτια γύρω από τη μητρότητα (όπως ο τόπος και ο τρόπος τοκετού ή ο θηλασμός ή όχι) μπορεί να τις στιγματίσουν βαθιά.

Ακόμη, θα ήθελα, αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, την απάντηση του @lagos τώρα που πέρασε ο καιρός, πάνω σε αυτό:

Πιστεύω ότι θα πρέπει να αποφεύγεται ο πληθυντικός παρουσία των παιδιών, αλλά θα ήθελα πολύ να αλλάξω γνώμη.

 

Όμορφοι οι προβληματισμοί σας.

Θα ήθελα μόνο μια ερώτηση να κάνω.
Και όχι απαραίτητα για να μου απαντηθεί εμένα, αλλά για να την απαντήσετε πρωτίστως στον εαυτό σας:

Γιατί θα θέλατε να αλλάξετε γνώμη..;

 

Ευχαριστώ , με ξεκλειδωσε η ερώτηση. Γιατι θα ήθελα να έχω την ελευθερία της έκφρασης, έτσι όπως είμαι. Να είμαι ορατή άρα, να μην υποκρίνομαι στους πιο δικούς μου ανθρώπους! Άρα και πάλι, γυρνάμε στην αρχική ανάγκη, της ορατότητας στην οικογένεια!

 

Ως ζωντανό παράδειγμα αυτής της συνθήκης, καθώς στον δικό Μ/μας συσχετισμό η ασυμμετρία παραμένει πλήρως ενεργή, και με το παιδί Μ/μας να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην ηλικία των 3 ετών, θα ήθελα να καταθέσω τη δική Μ/μας οπτική. Στόχος είναι να αποδομήσω κάποιες αυτονόητες vanilla παραδοχές γύρω από τις θέσεις, αλλά και το αγκάθι του πληθυντικού ευγενείας.

Η πρώτη και βασικότερη παρερμηνεία της vanilla κανονικότητας είναι ότι ταυτίζει το M/s με το παραδοσιακό, πατριαρχικό πρότυπο. Στη δική μας πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Το μοντέλο Μ/μας είναι απόλυτα μη παραδοσιακό και δομημένο πάνω στις ανάγκες της δικής Του επιθυμίας.

Αγγίζετε, επίσης, με ιδιαίτερη λεπτότητα
το ζήτημα του τοκετού και της λοχείας. Είναι μια κομβική επισήμανση. Στη δική Μ/μας βιωματική πραγματικότητα, κατά την ιδιαίτερα ευάλωτη περίοδο της λοχείας, εισέπραξα μια απίστευτη τρυφερότητα και προστατευτική φροντίδα από τον Αφέντη. Η ανάληψη της απόλυτης ευθύνης από την πλευρά Του λειτούργησε ως το υπαρξιακό και πρακτικό καταφύγιο που είχα ανάγκη για να ανασυγκροτηθώ, αποδεικνύοντας ότι η ιεραρχία δεν στερείται συναισθήματος, αλλά αποτελεί τη μέγιστη έκφραση φροντίδας όταν οι βιολογικές και ψυχικές αντοχές δοκιμάζονται.

Αναφέρετε τον προβληματισμό σας για το τι εισπράττει το παιδί και πώς θα αποκωδικοποιήσει τον πληθυντικό ευγενείας. Στην ηλικία των 3 ετών, ο αντιληπτικός μηχανισμός ενός παιδιού δεν λειτουργεί με κοινωνιολογικούς όρους εξουσίας. Το παιδί στα 3 του χρόνια δεν γνωρίζει, ούτε αναζητά να μάθει ποιος παίρνει τις αποφάσεις. Δεν αναλύει δομές εξουσίας. Αυτό που έχει ανάγκη, και αυτό που τελικά απορροφά σαν σφουγγάρι, είναι η δομική αρμονία που εκπέμπει το περιβάλλον του.

Όταν οι γονείς βρίσκονται σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τις θέσεις Τ/τους, εξαφανίζεται από το σπίτι κάθε ίχνος υπόκωφης έντασης, παθητικής επιθετικότητας και ανταγωνισμού — στοιχεία που δυστυχώς αφθονούν στις συμμετρικές σχέσεις. Το παιδί Μ/μας εισπράττει μια βαθιά, οργανική γαλήνη.

Όταν το παιδί ακούει τη μητέρα να απευθύνεται στον πατέρα στον πληθυντικό, την ίδια στιγμή που εκείνος μπορεί να πλένει τα πιάτα ή να παίζει μαζί του στο πάτωμα, το οπτικό και ακουστικό ερέθισμα που λαμβάνει ανατρέπει κάθε vanilla στερεότυπο περί υποταγής.

Ο πληθυντικός στο δικό Μ/μας συσχετισμό δεν παράγει κοινωνική ή συναισθηματική απόσταση· λειτουργεί ως ένας εσωτερικός, γλωσσικός κώδικας σεβασμού που περιβάλλεται από απίστευτη τρυφερότητα, ζεστασιά και ασφάλεια. Για το παιδί, ο κώδικας αυτός δεν είναι ξένος· είναι ο φυσικός ήχος της ισορροπίας των γονιών του.

Τα παιδιά διαθέτουν μια έμφυτη ικανότητα να αντιλαμβάνονται την αυθεντικότητα. Η ειλικρίνεια του να μεγαλώνει ένα παιδί μέσα σε ένα περιβάλλον όπου οι θέσεις ορίζονται από τη βαθιά, αμοιβαία επιθυμία των γονιών του, υπερτερεί συντριπτικά της υποκρισίας του να υποδύεται ένα ζευγάρι μια τεχνητή ισότητα για τα μάτια του κόσμου. Η ανατροφή εντός του δικού Μ/μας ασύμμετρου πλαισίου δεν στερεί τίποτα από το παιδί· αντίθετα, του προσφέρει το πιο σπάνιο αγαθό: ένα σπίτι σε απόλυτη λειτουργική και συναισθηματική ισορροπία.

Με την άδεια Του

de7