Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Αυτό ισχύει   

Σωστά και αυτό κάνει ακόμα μεγαλύτερη την αξία της κοινότητας που "αγκαλιάζει" το άτομο.
Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ωραία συζήτηση  

 

Το "δεν μπορώ αλλιώς" είναι η αίσθηση που υ και σ άτομα βιώνουν κατά την διάρκεια της πανίσχυρης ενεργειακά σύνδεσης Κ/υ.
Δεν είναι θεωρία, είναι βίωμα χειροπιαστό.
Σαν θεωρία ή σαν κανόνας δεν έχει καμία αξία αν δεν βιώνεται στην καθημερινότητα. Με λίγα λόγια αν νιώθεις ότι μπορείς και αλλιώς δεν είσαι σε θέση υποταγής.

Συχνά απόπειρες Κ/υ σε κάθε κατηγορία ελέγχου καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα γιατί η θεωρία μένει στην θεωρία. Γίνεται μια αυθυποβολή του "πρέπει" να νιώθεις έτσι, χωρίς όμως να υπάρχει ή ισχυρή αυτή ενέργεια της Κυριαρχίας πάνω σου. Και τότε είναι ό,τι πιο ψυχοφθόρο όπως κάθε πράξη που δεν φτάνει την βάση της θεωρίας.

Γιου κεν και παρακέν αλλιώς αν δεν μπορείς να καλύψεις αυτήν την ανάγκη σου από το να βάζεις τον εαυτό σου σε ένα ρόλο.

Και δεν είναι μια ανάγκη που μπορείς να καλύψεις μόνη/ος σου με ένα δήθεν μάστερ και ντομ σαν γκεστ σταρ στο γονάτισμά σου.

Για όσα υ και σ ζείτε τις θέσεις σας επί της ουσίας, είστε σε θέση απόλυτης πληρότητας.. Ω ζήστε το ανελέητα!.. Αλλά για τα αδέσποτα είναι μια δύσκολη αναζήτηση και ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Είναι το όλα ή τίποτα. Χρειάζεται να βιώνεται πέρα από καύλα και συναίσθημα το "δεν μπορώ αλλιώς", σε βαθιά φυσική ανάγκη που ελευθερώνεται και εκπληρώνεται σε ολοκλήρωση.

Απ όσα έχω ζήσει και έχω δει δεν υπάρχουν μεσοβέζικοι δρόμοι. Αν δεν φτάνει εκεί, στο δεν μπορώ αλλιώς, δεν είναι πάρα μια σπατάλη ζωής, ένα χάσιμο χρόνου που μόνο σαν πάθημα - μάθημα εξυπηρετεί.

Τα υ και τα σ είμαστε πλάσματα του ηδονισμού. Η χαρά και η απόλαυση είναι state of mind, είναι η Κύρια κατεύθυνση της αντίληψης μας. Σε ό,τι μας ανοίγει σε αυτή την κατεύθυνση μας κάνει και για όσο είμαστε καλά σε αυτό η ψυχή μας παίρνει από αυτό. Είναι στην φύση μας η αναγκαιότητα να δινόμαστε με τα μπούνια, μόνο έτσι παίρνουμε γεύσεις και ποιότητες υψηλών αισθήσεων.

Το γονάτισμα σαφώς και παραμένει μια ανάγκη αλλά είναι αισθητικά αυστηρά επιλεκτική και απωθείται από τα ημίμετρα και τους ρόλους. Δεν αρκεί η παναγιώταινα σε αυτό το σπορ.

Με λίγα λόγια εντός θέσης υποταγής δεν μπορείς αλλιώς και δεν γίνεται αλλιώς, η πορεία σου είναι η παράδοση ελέγχου και ιδιοκτησίας.

Αξίζει να ειπωθεί και το εκτός θέσης, όπου τα πράγματα κάπως αλλάζουν. Οι επιλογές να χαρείς και να απολαύσεις την ζωή σου με αλήθεια και ουσία προφανώς και υπάρχουν εντός και εκτός βδσμ. Η πορεία σου είναι ο ηδονισμός.

Στα πέριξ έχω δει ανθρώπους είτε να ταλαιπωρούνται και να μαραζώνουν στα δήθεν Κ/υ, είτε να απομονώνονται απογοητευμένοι και να κλείνουν την πόρτα της απόλαυσης. Να γίνεται το βδσμ τελικά μια τραυματική εμπειρία.

Διαφωνώ κάθετα με αυτήν την στάση ματαιότητας. Το βδσμ ανοίγει δρόμους. Αν είσαι σε αδιέξοδο αδικείς τον εαυτό σου, όσα έζησες και όσα είσαι.

Μένουμε σε τροχιά ηδονισμού και αυθεντικότητας.. αυτό είναι το μόνο αλλιώς που και το αξίζουμε και το δικαιούμαστε. Η αναζήτηση σου για το "δεν μπορώ αλλιώς" γονάτισμα, μπορεί να είναι ένα μαγικό ταξίδι που αξίζει να ζήσεις και να γνωρίσεις υπέροχους κόσμους – ανθρώπους - στιγμές.

 

Αληθινό, ρεαλιστικό, ατόφιο. Εξαίσιο.

 

!!!!!
   

 

Με χαρά σε αναμονή για τα σχόλια σας.

 

Κρατάω αυτό: Μόνο οι αποδημήσαντες εις Κύριον δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Τούτου λεχθέντος: Το "άντε και μπορώ μετά κόπων και βασάνων αλλιώς" συνορεύει με συναισθηματική/ψυχική/σεξουαλική/βιολογική επιβίωση και μπορεί η επιβίωση να είναι αυτοσκοπός κάθε ζώντος οργανισμού, αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή· πολλώ δε μάλλον για πλάσματα με συνείδηση της ύπαρξής τους, όπως εμείς, καλή ώρα.

Και μπορεί η ζωή να τραβάει την ανηφόρα με σημαίες, αλλά χρειάζεται και τα ρημάδια τα ταμπούρλα.

Kudos, κωλόγαυρε!

 

Τι ωραίο νήμα! Να είσαι καλά που πήρες το χρόνο να ανοίξεις αυτή τη συζήτηση!

Μερικές σκέψεις παρακάτω όπως θα σημείωνα στη σελίδα του βιβλίου - και θα χαρώ πολύ να συνεχίσουμε το διάλογο  

Κατανοώ ότι το κείμενο θέλει να πάρει συγκεκριμένα τη σκοπιά της ψυχοσεξουαλικής συγκρότησης, αλλά γίνεται αυτό? Γίνεται να απομονωθεί σε αυτό το βαθμό η ψυχοσεξουαλική συγκρότηση από τις ιστορικές, κοινωνικές και ταξικές συνθήκες?

Μπορεί όμως? Τρία σενάρια υποθέτω ισχύουν: μπορεί να επιστρέψει ανέπαφος, μπορεί να μην επιστρέψει ανέπαφος, μπορεί να επιστρέψει *θεωρώντας* ότι έμεινε ανέπαφος. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιος μπορεί να μείνει εξ'ολοκλήρου ανέπαφος από μία εμπειρία που είναι αντίθετη (στην ουσία της) με αυτό που αποκαλεί το κείμενο "την κανονιστική δομή του εγώ του"

Ενώ παρακάτω έχει δωθεί μία παραπάνω εξήγηση για το τι αναφέρεται εδώ ως τραύμα κρατάω αυτή τη πρόταση σαν ένα ακόμα λόγο που (εγώ θεωρώ) ότι είναι δύσκολο να συζητηθεί αυτό το θέμα εκτός των ιστορικών/κοινωνικών κλπ πλαισίων γιατί απομονώνει την προδιαγραφή σε μία πολύ συγκεκριμένη συνθήκη (ή ηλικία). Η επιθυμία δεν είναι στατικό αντικείμενο.

Χωρίς να υπάρχει κάποια αντίρρηση εδώ, αυτά τα υποκείμενα, τι τα διαμόρφωσε? Είχαν όλα τις ίδιες πρώιμες εγγραφές επιθυμιών (κλπ) ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παράγουν ή που συμμετέχουν στην παραγωγή τέτοιων υποκειμένων?

Τραγική γιατί?

Οπότε υπάρχει εδώ μία παραδοχή ότι ενώ ο βανιλα μπορεί να έρθει σε επαφή (με το κινκ για παράδειγμα που αναφέρεται παραπάνω) και να μείνει ανέπαφος, αυτό με το οποίο έρχεται σε επαφή δεν μένει ανέπαφο?

Την ίδια μοίρα έχουν όμως και τα κλειστά/στατικά συστήματα - οπότε υπάρχει μία ενδιάμεση ισορροπία στη θεωρία συστημάτων μεταξύ των δύο τύπων διάλυσης.

Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο εδώ: η αξίωση της απάλειψης των 'σκληρών' πτυχών του χώρου, δεν είναι έρχεται μόνο από τους βανίλα. Υπάρχουν πολλές τέτοιες αξιώσεις από πολλές προς πολλές μεριές. Αντίστοιχα, υπάρχει (κατά τόπους και κατά καιρούς) η αξίωση της απάλειψης των 'ελαφριών' ας πούμε, πτυχών του χώρου, που φυσικά είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί και άρα έχουμε γενικά μία κατανομή η οποία κινείται, ανάλογα με το ιστορικό, κοινωνικό (κλπ) πλαίσιο είτε προς τη μία μεριά είτε προς την άλλη. Σίγουρα όμως, η κατανομή, κινείται.

Είτε είναι σαφές στους βανιλα είτε όχι, όλες οι σχέσεις είναι σχέσεις ανταλλαγής εξουσίας. Το BDSM όμως, είναι η πράξη του (κυρίως) και λιγότερο η "θεωρία" του. Μου είναι δύσκολο λοιπόν να κατανοήσω πως, αν/όταν υπάρχει αυτό το αίτημα από αυτά τα υποκείμενα, μπορεί να επηρρεάσει την πράξη, στην πραγματικότητα. Η ερώτηση εδώ λοιπόν είναι ίσως, θεωρούμε ότι υπάρχει μία θεωρητική ""επίθεση"" ή άμβλυνση ή θεωρούμε ότι έχει και πρακτικά αποτελέσματα?

Φυσικά αυτή η πρόταση είναι απόλυτα θεωρητικά σωστή. Στην πράξη όμως, το BDSM δεν είναι ένα μαγαζί που θα αλλάξει τη διακόσμηση, θα βάλει και λαουντζ μουσική, και θα αρχίσουν να μπαίνουν μέσα οι θείες (τιμή και δόξα) με τα Β52. Ο χώρος, θεωρώ, πάντα πολύ οργανικά είτε πέταγε έξω άτομα που δεν έπρεπε να είναι στο χώρο, είτε διπλωνόταν και αναδιπλωνόταν για να μείνει ανέπαφος από τα διάφορα σπαικ ποπ κουλτούρας και τον κόσμο που ξέβραζαν κατά καιρούς. *'Ομως* και ίσως το πιο σημαντικό από όλα - μέσα στα κύματα των 50 αποχρώσεων του Γκρι βρήκαν το χώρο και "βανίλα" που δεν ήταν της 'ψυχοδομής' βανίλα, αλλά ήταν οι εγκλωβισμένοι των μικροαστικών δομών στις οποίες μεγάλωσαν και λίγο από εδώ λίγο από εκεί, λίγο ένα καβλοβιβλίο, λίγο ένα καβλοφόρουμ, τους βοήθησαν και βρήκαν κομμάτια του εαυτού τους που δεν ήξεραν ότι είναι εκεί, και ελευθερωσαν κομμάτια της ψυχής τους που θεωρούσαν νεκρά που θα έλεγε και ο Γιουνγκ (δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Γιουνγκ αλλά νομίζω κάτι τέτοιο). Αν πούμε λοιπόν ότι αυτοί οι "τύποι" βανίλα εξαιρούνται από την γενική θέση του κειμένου, τότε ήδη δεν μιλάμε για "λίγους" πλέον, αλλά για πάρα πάρα πολλούς εγκλωβισμένους.

Νομοτελειακό τέλος όλων των πραγμάτων στο late stage capitalism ΚΑΘΟΣΟ αν το έχουμε και δεν μας παράγει (λεφτά ή κάτι) τι να το κρατήσουμε να το κάνουμε - και πέρα από το χιούμορ, το αναφέρω και ως ένα ακόμα λόγο που οι παράμετροι που ανέφερα στην αρχή θεωρώ είναι πολύ σημαντικές για να παραμείνει μόνο η ψυχοσεξουαλική δομή, γιατί (και πάλι) αυτά τα υποκείμενα έχουν παραχθεί από αυτές κλπκλπ και είναι και τα ίδια υποκείμενα που έχουν εσωτερικεύσει τις παρασιτικές αυτές πρακτικές του καπιταλισμού.

Αυτή η διαπίδωση, όμως, δεν πρέπει να λειτουργεί ως δικαιολογία για να φτιάξουμε ένα κλειστό κλαμπ, ούτε ως ένας φοβικός μηχανισμός για να προστατέψουμε τον χώρο από τη βανίλια επιρροή (ΥΓ δεν λέω ότι το κείμενο λέει κάτι τέτοιο, απλά συνεχίζω την ροή της σκέψης μου). Δεν πιστεύω ότι η επιθυμία είναι μία ακίνητη, απαράλαχτη ""βιολογική μοίρα"" αφού στην πραγματικότητα το υποκείμενο είναι πάντα κοινωνικό/ιστορικό κλπ και θα πάρει το σχήμα του (και) από τις κυρίαρχες δομές εξουσίας, τις ταξικές συνθήκες και τις κοινωνικές επηρροές.

Η εντύπωσή μου για τον Georges Bataille και τον ορισμό του τραύματος ως μια οντολογική ρωγμή θεωρούσα ότι αναφερόταν στην "καθολική μοίρα της ανθρωπότητας" και όχι σε κάποιο χαρακτηριστικό μίας συγκεκριμένης ομάδας αλλά λόγω του περιορισμού των γνώσεων μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το πιο σημαντικό για εμένα είναι το παρακάτω. Και με το παρακάτω εννοώ κυρίως το τι συμβαίνει και ποια συζήτηση ανοίγει μετά την διαπίστωση (ότι το BDSM είναι για λίγους κλπ).

Αν δούμε την κατάσταση με όρους Γκράμσι (που θεωρώ πολύ σημαντικό στοιχείο ακριβώς επειδή έχουμε να κάνουμε με δομές), αυτή η αμυντική (έστω) στάση περιχαράκωσης θυμίζει την περίοδο του μεταίχμιου: εκεί που η παλιά, συμβατική δομή πεθαίνει (ή πρέπει να πεθάνει), αλλά η νέα, απελευθερωτική μορφή δεν έχει καταφέρει ακόμα να γεννηθεί. Είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό λοιπόν η νέα δομή - κοινωνική κλπ - να *υπάρχει*.

Αν το BDSM αντιμετωπίζεται σαν ένα προστατευμένο καταφύγιο για λίγους (τους όποιους λίγους) τότε μήπως κινδυνεύει να αυτοακυρωθεί και μετατραπεί από χώρο ανατροπής σε άλλη μια εσωστρεφή, μικροαστική υποκουλτούρα?

Αντίθετα, αν το BDSM είναι στον πυρήνα του ένας αυθεντικός χώρος προσωπικής μετατόπισης και ελευθερίας, τότε μήπως η ευθύνη του (και μας?) αλλάζει ριζικά και γίνεται ο ""γκραμσιανός οδηγός"" της επιθυμίας?

Υπάρχει πραγματική απελευθέρωση που να λειτουργεί με όρους αποκλειστικότητας και ιδιοκτησίας, αναπαράγοντας τις ίδιες δομές εξουσίας που υποτίθεται ότι πολεμάμε?

Ίσως αντί ο χώρος να "αμύνεται" σαν κοινότητα, να μπορεί να γίνει ο καταλύτης για να γκρεμιστούν οι παλιές δομές και να χτιστούν οι νέες. Ίσως, μπορεί να ανοίξει εκείνους τους δρόμους που θα επιτρέψουν και σε άλλους/στους πολλούς (και το πολλοί, δεν είναι όλοι) γενικά σε όσους η επιθυμία καταπιέστηκε από τις συμβατικές, βανίλια κοινωνικές επιταγές να βρουν τα θεωρητικά αλλά κυρίως, τα πρακτικά εργαλεία για να αντικρίσουν την άβυσσο, να αποδομήσουν το Εγώ τους και να απελευθερώσουν το σώμα και την ύπαρξή τους?


Έντιτ: Ταξιδεύω για τον επόμενο 1.5 μήνα οπότε ίσως υπάρξει τεράστια χρονοκαθυστέρηση! <3

 

@_voltage_  
Αναμένουμε με λαχτάρα όσο χρειαστεί!!

 

@_voltage_ , σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας και για αυτή την εξαιρετική ανάλυση που μετατοπίζει τόσο γόνιμα τη συζήτηση.
Επειδή αυτή την περίοδο είμαι κι εγώ αρκετά επιφορτισμένη με υποχρεώσεις, θα επανέλθω για να τοποθετηθώ αναλυτικά πάνω σε όλα μέσα στον χρόνο.
Καλό ταξίδι και να περάσετε όμορφα!

Με την άδεια Του

de7