Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Αυτό.

Αν και δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη επεξήγηση για το τι εννοεί η συντέκνισσα, θα το κάνω γιατί έχω ελεύθερο χρόνο και βαριέμαι.

1. Όχι, δεν γίναμε ξαφνικά αρχαία σπάρτη και είλωτες.
2. Όχι, δεν σημαίνει ότι @ αφέντ@ έχει εξουσία ζωής/θανάτου στ@ σκλάβ@
3. Όχι, δεν σημαίνει ότι καταλύθηκε η συναίνεση.

Σημαίνει αυτό ακριβώς που έγραψε: Δεν υπάρχει a la carte υποταγή. Στο BDSM έχεις το ελεύθερο να βάλεις τα ποδαράκια σου και να στρίψεις διά του αρραβώνος χωρίς απειλή αφανισμού, πριν και/ή μετά.

Δεν υπάρχουν όροι, πέρα από αυτούς που βάζει @ αφέντ@ στ@ σκλάβ@

Take it or leave it, δεν είναι διαπραγμάτευση—η διαπραγμάτευση απαιτεί ισχύ η οποία μπορεί να τη στηρίξει, καλό ε; Ποια ισχύ έχει @ αδύναμ@ όταν μιλάμε για BDSM? Ακριβώς μία, τα ποδάρια στον και μην τον είδατε τον Παναή.

Και όχι, δεν είναι καλυτεροχειροτερότερο από τις άλλες μορφές ανθρώπινων σχέσεων. Είναι για όσους/όσες το έχουν το γουστάρουν.

Ούτε καλύτεροι είναι από τους άλλους, ούτε χειρότεροι. Κάθε άνθρωπος αυτό που τον κάνει να νιώθει καλύτερα.

 

Για μένα πιο ακριβές είναι ότι Κυριαρχία υπό όρους δεν είναι Κυριαρχία.

Το υ μπορεί να θέτει ό,τι όρους θέλει. Αν έχει επίγνωση ότι από τη στιγμή που ζητάει κάτι αυτό φεύγει από τον έλεγχό του και χρειάζεται να είναι προετοιμασμένο για όλα τα ενδεχόμενα ή - ως υ - αφημένο σε όλα τα ενδεχόμενα, είναι σε καλό δρόμο. Κάποια στιγμή, βιωματικά, καταλαβαίνει ότι θέτοντας όρους απομειώνει κατά πολύ ή ίσως και να αποδιώχνει την πιθανότητα Κυριαρχίας και τότε αρχίζει η ουσία. Θέλει το υ, μπορεί να ανταποκριθεί στην επικυριαρχία του Κ; Ανάλογα με την απάντηση, μπορεί να αρχίζει να ζει την Κυριαρχία του Κ πάνω του και κατ' επέκταση την υποταγή.