Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

Αυτό.

Αν και δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη επεξήγηση για το τι εννοεί η συντέκνισσα, θα το κάνω γιατί έχω ελεύθερο χρόνο και βαριέμαι.

1. Όχι, δεν γίναμε ξαφνικά αρχαία σπάρτη και είλωτες.
2. Όχι, δεν σημαίνει ότι @ αφέντ@ έχει εξουσία ζωής/θανάτου στ@ σκλάβ@
3. Όχι, δεν σημαίνει ότι καταλύθηκε η συναίνεση.

Σημαίνει αυτό ακριβώς που έγραψε: Δεν υπάρχει a la carte υποταγή. Στο BDSM έχεις το ελεύθερο να βάλεις τα ποδαράκια σου και να στρίψεις διά του αρραβώνος χωρίς απειλή αφανισμού, πριν και/ή μετά.

Δεν υπάρχουν όροι, πέρα από αυτούς που βάζει @ αφέντ@ στ@ σκλάβ@

Take it or leave it, δεν είναι διαπραγμάτευση—η διαπραγμάτευση απαιτεί ισχύ η οποία μπορεί να τη στηρίξει, καλό ε; Ποια ισχύ έχει @ αδύναμ@ όταν μιλάμε για BDSM? Ακριβώς μία, τα ποδάρια στον και μην τον είδατε τον Παναή.

Και όχι, δεν είναι καλυτεροχειροτερότερο από τις άλλες μορφές ανθρώπινων σχέσεων. Είναι για όσους/όσες το έχουν το γουστάρουν.

Ούτε καλύτεροι είναι από τους άλλους, ούτε χειρότεροι. Κάθε άνθρωπος αυτό που τον κάνει να νιώθει καλύτερα.

 

Για μένα πιο ακριβές είναι ότι Κυριαρχία υπό όρους δεν είναι Κυριαρχία.

Το υ μπορεί να θέτει ό,τι όρους θέλει. Αν έχει επίγνωση ότι από τη στιγμή που ζητάει κάτι αυτό φεύγει από τον έλεγχό του και χρειάζεται να είναι προετοιμασμένο για όλα τα ενδεχόμενα ή - ως υ - αφημένο σε όλα τα ενδεχόμενα, είναι σε καλό δρόμο. Κάποια στιγμή, βιωματικά, καταλαβαίνει ότι θέτοντας όρους απομειώνει κατά πολύ ή ίσως και να αποδιώχνει την πιθανότητα Κυριαρχίας και τότε αρχίζει η ουσία. Θέλει το υ, μπορεί να ανταποκριθεί στην επικυριαρχία του Κ; Ανάλογα με την απάντηση, μπορεί να αρχίζει να ζει την Κυριαρχία του Κ πάνω του και κατ' επέκταση την υποταγή.

 

Θα επιχειρήσω με το παρακάτω κείμενο να επαναλάβω πράγματα που έχουν γραφτεί και ίσως δεν διαβάστηκαν ή δεν κατανοήθηκαν σωστά. Είναι μια ευκαιρία να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά.

@skia Η τοποθέτησή σας, παρότι προτάσσει έναν τόνο φαινομενικής σύγκλισης —επισημαίνοντας ότι η διαφωνία μας «δεν αφορά το αν η Ανταλλαγή Ισχύος βιώνεται ως υπαρξιακή αναγκαιότητα»— οδηγεί τελικά σε μια κρίσιμη εννοιολογική μετατόπιση. Όταν ο πυρήνας βαφτίζεται «ένας συγκεκριμένος φιλοσοφικός ορισμός... χωρίς να προκύπτει ότι αποτελεί τον μοναδικό δυνατό», η ανάλυση απομακρύνεται από τη δομική οντολογία και πάει στην υποκειμενική ερμηνεία. Αυτή η προσέγγιση, όσο συμπεριληπτική κι αν φαίνεται, καταλήγει να αποδυναμώνει το θεμέλιο του BDSM.

Το BDSM δεν συγκροτήθηκε ποτέ ως μια τυχαία συλλογή ασύνδετων προτιμήσεων, ούτε έσκασε από το πουθενά ως μια τυχαία πολιτισμική μόδα. Είναι προϊόν αυστηρής, δομικής σύνθεσης τριών στοιχείων που υπήρχαν για χρόνια αυτόνομα: του B&D (δεσμά και πειθαρχία), του D&S (κυριαρχία και υποταγή) και του S&M (σαδομαζοχισμός).

Για δεκαετίες αυτά τα τρία ήταν χωριστά. Η συγχώνευσή τους έγινε σταδιακά στα 70s και 80s μέσα από κινήματα και θεσμικές οργανώσεις όπως η Eulenspiegel Society και η National Leather Association. Τότε ακριβώς συνειδητοποιήθηκε ότι δεν μπορούσαν να σταθούν μόνα τους ως τυχαίες προτιμήσεις.

Το ερώτημα που παρακάμπτετε μεθοδικά είναι το εξής απλό: Ποιος υπήρξε ο καταλύτης που τα έδεσε σε ένα ενιαίο, αναγκαίο σύστημα; Η απάντηση είναι μονοσήμαντη: η Ανταλλαγή Ισχύος. Χωρίς αυτήν ως Δομή τα κομμάτια κατακερματίζονται. Χωρίς την Ανταλλαγή Ισχύος, απλώς δεν υφίσταται BDSM. Δεν είναι «ένας από τους πιθανούς ορισμούς», είναι η ίδια η οντολογική του συνθήκη.

Όπως πολύ σωστά σχολίασε ο @DreamMaster διαχωρίζοντας τα πράγματα: υπάρχει το BDSM που διαταράσσει (η αυθεντική, ασυμβίβαστη πράξη, όπως η ιστορική περφόρμανς της Valie Export με τον σύντροφό της στο Παρίσι) και υπάρχει και το BDSM που ανταλλάσσει (το στημένο, στυλιζαρισμένο προϊόν των εμπορικών site για κατανάλωση). Η επιμονή στην απεριόριστη πολυφωνία απλώς αμβλύνει τις αιχμές και μετατρέπει τη ριζοσπαστική Ανταλλαγή Ισχύος σε lifestyle προϊόν.

Στην κοινωνιολογική θεωρία των συστημάτων, η ταυτότητα δεν διαπραγματεύεται· προστατεύεται από αυστηρά σύνορα. Η κατάργηση των ορίων στο όνομα μιας αόριστης πολυφωνίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πολιτισμική αφομοίωση. Το καταφύγιο εκφυλίζεται σε αγορά με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η συζήτηση λοιπόν αφορά μια ουσιαστική οντολογική και όχι φιλοσοφική διάκριση όπως λέτε. Από τη μία η αναγνώριση ότι η Ανταλλαγή Ισχύος είναι η Υπαρξιακή Επιταγή για όσους δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά, και από την άλλη η διάχυση των ορίων στη "μετανωτερική σούπα" όπως εύστοχα διέκρινε η @margarita_nikolayevna που ισοπεδώνει τα πάντα.

Με την άδεια Του,

de7