βιβλία που αξίζει (ή και δεν αξίζει) να διαβάσουμε

POST-CYBERPUNK BOOKS YOU SHOULD ADD TO YOUR TBR

https://bookriot.com/post-cyberpunk-books/

 

Έτσι πρόχειρα..και χωρίς σκέψη, μια αγαπημένη, ετερόκλητη δεκάδα

Τα σταφύλια της οργής JOHN STEINBECK
Άνθρωποι και ποντίκια JOHN STEINBECK
Το ημερολόγιο ενός τρελού NIKOLAI GOGOL
Ο Θεός ποταμός WILBUR SMITH
Οι Δουβλινέζοι JAMES JOYCE
Η ανταρσία των Αγγέλων ANATOL FRANCE
Ο Απολυμαντής WILLIAM BURROUGHS
Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη ΔΗΜΗΤΡΗς ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ
Ανθρωποφύλακες ΠΕΡΙΚΛΗς ΚΟΡΟΒΈΣΗς
Η Μεταμόρφωση FRANZ KAFKA

ETC ETC ETC

 

Μένγκελε
Το αληθινό πρόσωπο του "Αγγέλου του Θανάτου"

David G. Marwell

 

ο Τριαριδης έχει γράψει το παρακάτω έργο που ανέβηκε πριν (πολλά) χρόνια σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλιππογλου, με τη Μυρτώ Αλικάκη και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο:



Με είχε συγκλονίσει, το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Το έργο κυκλοφορεί, όπως όλα τα έργα του Τριαριδη (τα περισσότερα εκ των οποίων επίσης συστήνω ανεπιφύλακτα), ελεύθερα στη σελίδα του στο διαδίκτυο.

 

Παιδιά κανένα βιβλίο, έστω ψυχολογίας που αφορά την γυναικεία ανωτερότητα υπάρχει?

 

Αρχικά, αν γυρνούσα το χρόνο πίσω 11 χρόνια, πιθανόν τότε να προτείνω τα βιβλία του Scott peck. Ως ψυχαναλυτής αναφέρεται μέσα από την πνευματική προσπάθεια του ανθρώπου να αντιμετωπίσει πολλές πτυχές που τον προβληματίζουν στη ζωή. Αναβλητικοτητα, άγχος, κατάθλιψη, κρίση ταυτότητας, εξάρτηση κλπ. Γενικά είναι αρκετά καλά τα βιβλία του αλλά για ξεκίνημα κατά την άποψη μου.

Ύστερα, θα πρότεινα οπωσδήποτε ότι έχει γράψει ο Νίτσε και θα μείνω περισσότερο στον Αντίχριστο, Πέρα από το καλό και το κακό, Χαραυγή, Το λυκόφως των ειδώλων και το πολυαγαπημένο και ήδη ευρέως γνωστό Τάδε Έφη Ζαρατούστρα(από εκδόσεις Αποστολίδη αυστηρά για μένα Το λυκόφως των ειδώλων και ο Αντίχριστος και τα υπόλοιπα από Ζήση Σαρίκα. Εξαιρετικές μεταφράσεις ειδικά του Αποστολίδη).Εξίσου καλό ωστόσο είναι και η Γενεαλογία της ηθικής , μια προσπάθεια του Νίτσε να προσδιορίσει την δυνατότητα στον άνθρωπο να αντιστρέφει και να προσαρμόζει τις οποίες ηθικές αξίες θεωρεί ότι αποτελούν κομμάτι του εαυτού του ακόμα και αν η κοινωνικά αποδεκτή οδος δεν την βρίσκει σύμφωνη. Ο Νίτσε γενικά είναι μια έμπνευση για μένα γιατί και μόνο ότι τον διαβάσεις και θέλει παρόλα αυτά και να αρχίσεις να γκρεμίσεις κάποιες κοινωνικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις που σου δόθηκαν χωρίς την έγκριση σου, ταυτόχρονα θέλει και να μην ακολουθήσεις πιστά τα όσα σου γράφει. Ζητάει την μοναδικότητα μας οποία και να είναι αυτή. Στο κομμάτι αυτό βοηθάει και ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας του Φρουντ, αν και ο προβληματισμός μου με τον Φρόυντ είναι ότι είναι αυστηρα επιστημονικός ο λόγος του(και καλά κάνει λόγω της ιδιότητας του). Προσωπικά θέλω να υπάρχει και λίγο λυρικότητα όταν μιλάει κάποιος για αυτά τα θέματα. Και ο Νίτσε μέσα από τις μεταφορές και τους ιδιωματισμούς το πετυχαίνει περίφημα.

Ο Καμύ είναι και αυτός μέσα στην λίστα μου με αγαπημένο τον μύθο του Σίσυφου αλλά και το Καλοκαίρι. Είναι μια πιο light έκδοση του Νίτσε να το πω διαφορετικά κατά εμε.

Ο Γιάλομ μιας και αναφέρθηκε θα σταθώ περισσότερο στην θεραπεία του Σοπενχάουερ που μου άρεσε πολύ γιατί αναφέρεται στην μέθοδο της ομαδικής ψυχοθεραπείας και εισάγει τον αναγνώστη σε μια διαφορετική εμπειρία. Δεν έχω δοκιμάσει αλλά ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να το έκανα. Δεν είναι ένας ευγενής πόθος να το κάνω προς το παρόν.

Θα επανέλθω και με άλλους.

 

Μενέλαος Χαραλαμπίδης
"Οι δωσίλογοι"

Η συνεργασία με τον κατακτητή χαρακτήρισε την καθημερινότητα σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες, δήμαρχοι, δικαστές, ιερείς, δημοσιογράφοι, συνεργάστηκαν στενά με τις αρχές κατοχής, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Η αρχικά διαφαινόμενη νίκη της Γερμανίας στον πόλεμο, ο αντικομμουνισμός, η απόκτηση γρήγορου και εύκολου πλούτου, η ιδεολογική ταύτιση με την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία, η ανάγκη επιβίωσης, ήταν μερικοί από αυτούς.
Στην Ελλάδα, αν και έχουν περάσει 80 ολόκληρα χρόνια από το τέλος της κατοχής, το ζήτημα της συνεργασίας με τον κατακτητή εξακολουθεί να αποτελεί θέμα-ταμπού. Αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής λήθης που ακολούθησαν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν τις πολιτικές συνέπειες του πρωτόγνωρου, σε ένταση και έκταση, συλλογικού τραύματος που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η συνεργασία. Η συνεργασία με τον κατακτητή υπήρξε η αφετηρία του νέου διχασμού, ο οποίος, με τη συμβολή και άλλων παραγόντων, οδήγησε στις εμφύλιες συγκρούσεις της κατοχής, των Δεκεμβριανών και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1940.
Στο βιβλίο αυτό παρακολουθούμε την πολιτική, οικονομική και ένοπλη συνεργασία με τον κατακτητή, όπως εκδηλώθηκε στον νομό Αττικής. Μέσα από τη μελέτη αρχείων που για πρώτη φορά δημοσιοποιούνται, περιγράφεται η δράση αυτών που συνεργάστηκαν, εξετάζονται οι λόγοι και οι μηχανισμοί ανάπτυξης του φαινομένου της συνεργασίας καθώς και οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που ευνόησαν την εμφάνισή τους.
Οι πολιτικές που ακολούθησαν οι τρεις ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις, ο ρόλος εμπόρων, βιομηχάνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων στις οικονομικές συναλλαγές με τους κατακτητές, η δράση της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, των Ελλήνων πρακτόρων των Es-Es και άλλων, που συγκρότησαν το ένοπλο σκέλος της συνεργασίας, και η δικαστική τους αντιμετώπιση μετά το τέλος της κατοχής, βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της μελέτης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

https://www.politeianet.gr/books/97...andreia-oi-dosilogoi-chartodeti-ekdosi-361548

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΒΡΑΙΚΗΣ ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΦΗΣ

TRAVERSO ENZO

Η εβραϊκή νεοτερικότητα ξετυλίχτηκε μεταξύ Διαφωτισμού και Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ανάμεσα στις ζυμώσεις που προετοίμασαν τη Χειραφέτηση και στο τραύμα που επέφερε η ναζιστική γενοκτονία. Άνθισε μέσα στους δυο αυτούς αιώνες με επίκεντρο την Ευρώπη, δημιουργώντας ένα ασυνήθιστο κύμα πνευματικού, λογοτεχνικού, επιστημονικού και καλλιτεχνικού πλούτου. Όμως η διαδρομή της εβραϊκής νεοτερικότητας εξαντλήθηκε. Αφού είχαν σταθεί βασική εστία της κριτικής σκέψης του δυτικού κόσμου, οι εβραίοι βρέθηκαν, με μια παράδοξη αντιστροφή, στην πλευρά της κυριαρχίας. Οι διανοούμενοι ανακλήθηκαν στην τάξη και οι ανατρεπτικοί εξημερώθηκαν, μερικές φορές μεταλλάχθηκαν σε συντηρητικούς. Ο αντισημιτισμός έχει πάψει να διαμορφώνει τις εθνικές κουλτούρες, παραχωρώντας τη θέση του στην ισλαμοφοβία, την κυριότερη μορφή ρατσισμού στις απαρχές του 21ου αιώνα. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος αναδείχτηκε σε "πολιτειακή θρησκεία" των φιλελεύθερων δημοκρατιών μας, μετατρέποντας τον πρώην "παρία λαό" σε αξιοσέβαστη και διακεκριμένη μειονότητα, ενσάρκωση μιας ιστορίας που προσφέρει το κριτήριο με το οποίο η δημοκρατική Δύση μετράει τις ηθικές της αρετές.
Σ' ένα τολμηρό και πανοραμικό δοκίμιο, ο Enzo Traverso αναλύει αυτή την ιστορική μεταμόρφωση. Στόχος του δεν είναι να καταδικάσει ή να αθωώσει, αλλά να κάνει τον απολογισμό μιας ολοκληρωμένης πια εμπειρίας για να διασώσει τον πυρήνα της κληρονομιάς της, που απειλείται τόσο από τη στείρα αγιοποίηση όσο και από τον συντηρητικό σφετερισμό της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


https://www.politeianet.gr/books/97...u-to-telos-tis-ebraikis-neoterikotitas-308419

 

Γεια σας : )
Καταθέτω τη δική μου δεκάδα βιβλίων που πιστεύω πως αξίζει να διαβαστούν.

1. Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, Primo Levi
2. 1984, George Orwell
3. Παιχνίδι με τις λέξεις, Jenny Erpenbeck
4. Φοβάμαι, ταυρομάχε, Pedro Lemebel
5. Μάγισσες, μαίες, νοσοκόμες, Barbara Ehenreich, Deirde English
6. Το νούμερο 31.328, Ηλίας Βενέζης
7. Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι, Ocean Vuong
8. Η χορτοφάγος, Han Kang
9. Αγαπητέ Θεέ, Eric-Emmanuel Schmitt
10. Περί τυφλότητος, Jose Saramago


Λίγα λόγια για-από το καθένα:

1. Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος,
Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μία από τις πλέον συγκλονιστικές μαρτυρίες των καιρών μας.
Είναι εντυπωσιακή η αποστασιοποίηση του συγγραφέα από τα γεγονότα, η "απλή" καταγραφή τους, σχεδόν χωρίς συναισθήματα. Δεν ήθελα να το διαβάσω, λόγω της κατάστασης με την Παλαιστίνη, αλλά τελικά είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. Με στοίχειωσε και μου έδειξε γιατί θα έπρεπε όλοι στον κόσμο να το διαβάσουν.

2. 1984
Έτος 1984, Ωκεανία: Ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί. Το βλέπεις παντού. Κι αν δεν το βλέπεις, το ακούς. Πρέπει να υπακούς, πρέπει να μισείς. Ξέχνα τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα, την αλληλεγγύη. Το παρελθόν είναι νεκρό, δεν υπάρχει παρελθόν. Το μέλλον μη προβλέψιμο. Ελέγχουν τη σκέψη σου, ελέγχουν τα πάντα, μέχρι να σε στραγγίξουν για να φτάσουν στην ψυχή σου, μέχρι να τη διαρρήξουν και αυτήν, μέχρι να πάψεις να είσαι άνθρωπος.

3. Παιχνίδι με τις λέξεις
"Από τον ήλιο στη σκιά. Με γυμνές πατούσες από το χώμα πάνω στις κρύες πέτρες. Ξυπόλητη. Σ' αυτό τον τόπο σχεδόν πάντα λάμπει ο ήλιος, εκείνος λάμπει και λάμπει και λάμπει, κι ο ουρανός γύρω απ' τον ήλιο είναι σχεδόν πάντα εντελώς άδειος. Τι τρώει όμως ο ήλιος;, ρωτάω τον πατέρα μου. Νερό, είν' η απάντηση που μου δίνει. Και πού είναι το κρεβάτι του; Ο ήλιος δεν κοιμάται, απαντάει. Όταν εμείς έχουμε νύχτα, εκείνος λάμπει στην άλλη πλευρά του κόσμου. Ωραίος καιρός σήμερα. Σήμερα κι όλες τις μέρες".
Το "Παιχνίδι με τις λέξεις" (2004) πρέπει να διαβαστεί απνευστί, ει δυνατόν ψιθυριστά, ως ένα πολιτικό θρίλερ με εφιαλτικές ψυχολογικές προεκτάσεις ή ως ένα ψυχολογικό θρίλερ με εφιαλτικό πολιτικό υπόβαθρο.

4. Φοβάμαι, ταυρομάχε
Χιλή, 1986. Ο Αουγούστο Πινοτσέτ, ο μισητός δικτάτορας της χώρας, έχει μάλλον αρχίσει να διαβλέπει το τέλος της κυριαρχίας του. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα απόλυτης τρομοκρατίας, στις φτωχογειτονιές της πρωτεύουσας, του Σαντιάγο, που φλέγεται από τις κινητοποιήσεις και τις διαμαρτυρίες, οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες προσπαθούν να κρύψουν τον οπλισμό τους σε ασφαλείς χώρους. Σε μια τέτοια συνοικία, σε μια τέτοια γειτονιά μένει και η Τρελή, ένας μεσήλικος ομοφυλόφιλος που περνά τις μέρες του κεντώντας θεϊκά τραπεζομάντιλα και ακούγοντας παθιασμένα μπολέρο. Κάποια στιγμή ο ίδιος θα δεχτεί να φυλάξει στο σπίτι του ορισμένα μυστηριώδη κιβώτια τα οποία θα μεταφέρει εκεί ο Κάρλος, ένας νεαρός και όμορφος φοιτητής.

5. Μάγισσες, μαίες, νοσοκόμες
Οι δύο φεμινίστριες συγγραφείς εξετάζουν δύο σημαντικές, αλλά ξεχωριστές φάσεις της κατάληψης της εξουσίας στον τομέα της υγείας από τους άντρες: την καταστολή των μαγισσών στη μεσαιωνική Ευρώπη και την ανάδυση του ιατρικού επαγγέλματος στην Αμερική τον 19ο αιώνα.
Υποστηρίζουν ότι η ιατρική, όπως την ξέρουμε σήμερα, αντικατέστησε με βίαιο τρόπο και οδήγησε στην εξαφάνιση την παράδοση της γυναικείας λαϊκής θεραπευτικής, η οποία περιλάμβανε τόσο τη μαιευτική όσο και μια σειρά από άλλες θεραπευτικές γνώσεις και δεξιότητες, ενώ παράλληλα απέκλεισε τις γυναίκες από την ιατρική εκπαίδευση.
Αποδεικνύουν ότι κατά τη μακρόχρονη μετάβαση στον καπιταλισμό δολοφονήθηκαν, λοιδορήθηκαν και παρανομοποιήθηκαν χιλιάδες θεραπεύτριες και μαίες, με αποτέλεσμα την εξάλειψη της γνώσης που είχαν οι γυναίκες για τα σώματά τους και την αναπαραγωγή.

6. Το νούμερο 31.328
Tο Nούμερο 31328 είναι η ίδια η ταυτότητα του συγγραφέα, τότε που παιδί δεκαοκτώ χρόνων οδηγήθηκε από τους Tούρκους στα κάτεργα της Aνατολής. Tο βιβλίο είναι ένα συγκλονιστικό χρονικό «γραμμένο με αίμα», όπως επεσήμανε ο Bενέζης, προσθέτοντας: «Λέω για την καυτή ύλη, για τη σάρκα που στάζει το αίμα της και πλημμυρίζει τις σελίδες του».

7. Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι
"Θυμάμαι που έλαβα ένα γράμμα από τον πατέρα μου όταν αυτός ήταν φυλακή, ένας τσαλακωμένος φάκελος ήταν, σκισμένος στην άκρη. Θυμάμαι που κράτησα ένα φύλλο χαρτί γεμάτο σειρές κι άλλες σειρές σβησμένες με μπλάνκο στα σημεία που οι φύλακες είχαν λογοκρίνει τα λόγια του. Θυμάμαι να ξύνω την ασβεστώδη μεμβράνη ανάμεσα στον πατέρα μου κι εμένα. Εκείνες οι λέξεις. Βίδες και παξιμάδια ενός τραπεζιού. Ένα τραπέζι σε ένα δωμάτιο χωρίς ανθρώπους."
Το “Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι” είναι το γράμμα ενός γιου προς την αναλφάβητη μητέρα του.

8. Η χορτοφάγος
Η ΓιόνγκΧιε και ο σύζυγός της είναι δύο άνθρωποι του μέσου όρου. Εκείνος πηγαινοέρχεται δουλοπρεπώς στο γραφείο του, δεν διακατέχεται από καμία φιλοδοξία. Εκείνη δεν τη χαρακτηρίζει κανένα πάθος, είναι απλώς μια αφοσιωμένη νοικοκυρά. Η μονοτονία του γάμου τους ανατρέπεται όταν η ΓιόνγκΧιε αποφασίζει μια μέρα να μην ξαναφάει κρέας. Δεν δίνει εξηγήσεις. «Είδα ένα όνειρο», αυτό λέει μονάχα. Πρόκειται για μια μικρή ένδειξη ανεξαρτησίας, η οποία όμως μπορεί να θεωρηθεί ακραία και να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνη σε μια χώρα όπως η Νότια Κορέα.

9. Αγαπητέ Θεέ
Σού το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.
Θες να σ’ το αποδείξω; Ξανακοιτά λίγο πιο πάνω και δες πώς αρχίζω το γράμμα μου! «Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο». Ε, δε θα μπορούσα να γράψω: «Με φωνάζουν Γλόμπο, δε δείχνω παραπάνω από επτά, μένω στο νοσοκομείο λόγω του καρκίνου μου, και δεν σού ’χω απευθύνει ποτέ το λόγο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχεις»;

10. Περί τυφλότητος
Ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς. Με γραφειοκρατική ακρίβεια, ο Ζοζέ Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν σ' έναν κόσμο που χάνει την όρασή του. Για πόσο καιρό η κίνηση στους δρόμους θα είναι ομαλή; Για πόσο καιρό θα επαρκούν τα τρόφιμα για τις πεινασμένες ορδές; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να καταρρεύσει η παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου και νερού; Τι θ' απογίνουν τα κατοικίδια; Οι σεξουαλικοί φραγμοί; Πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα;
Και τέλος: Σε έναν κόσμο τυφλών, τι θα έκανες αν έβλεπες;