Μικρές ανάσες...

Η απώλεια είναι ένας μικρός θάνατος σε κάθε περίπτωση. Με μια πιο διευρυμένη λογική σκέψη αντιλαμβανόμαστε ότι χάνουμε το νόημα που μας έδινε ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ότι η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια ειδικά εάν υπήρχε δέσιμο, εάν ήταν τόσο σημαντικός για μας. Εάν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, είμαστε απλά αναγκασμένοι να το δεχτούμε και να προχωρήσουμε. Νιώθουμε ακρωτηριασμό, ένα κομμάτι μας μας λείπει, ίσως νοιώσουμε άδειοι. Οι ευκαιρίες δίνονται αλλά χρειάζεται προσπάθεια κι από τους δύο. Στο τέλος, απλά η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι εάν το ''πένθος'' μένει.

 

Ένα μικρό off topic αν μου επιτρέπεις. Συγχαρητήρια για το βιβλίο σου και καλοτάξιδο. Είθε να πέσει στα χέρια πολλών και να ακουμπήσει ακόμη περισσότερους και γιατί όχι, και κείνη.

 

Είμαστε το ολοκλήρωμα των στιγμών μας, αλλά αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι "ευτυχία" και "δυστυχία" είναι τοπικά ακρότατα.

Δεν ξέρουμε, δεν μπορούμε να ξέρουμε, αν πιάσαμε τον απόλυτο πάτο ή πετάξαμε στην απόλυτη κορυφή.

Και η ζωή συνεχίζεται… Μέχρι τη μέρα που σταματάει να συνεχίζεται.

So, no matter how pedantic it seems, “move on” is always the best advice.

 

Καλοτάξιδο @Elune και ελπιδοφόρο!

 

Επτά μήνες, ακριβώς. 214 ημέρες από την τελευταία φορά που σε είδα. Από την τελευταία φορά που σε άγγιξα. Από την τελευταία φορά που σε φίλησα. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την μέρα. Θυμάμαι τα μάτια σου. Θυμάμαι το πρόσωπό σου. Τα μαλλιά σου. Θυμάμαι πόσο όμορφη ήσουν. Το βλέμμα σου. Θυμάμαι τα πάντα. Με κάθε λεπτομέρεια. Δεν σε έχω ξεχάσει. Δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Δεν θέλω να σε ξεχάσω.


Σε αγαπώ, ακόμα.


Επτά μήνες. 213 βράδια. Δύσκολα βράδια. Αδυσώπητα. Υπήρξαν πολλές νύχτες που δεν κοιμήθηκα. Δεν μπορούσα. Δεν ήθελα. Το μόνο που ήθελα ήταν να κοιτάζω τις φωτογραφίες σου. Να κοιτάζω εσένα. Να σε βλέπω και να σου λέω πόσο πολύ σε θέλω. Πόσο πολύ σε λατρεύω. Ευχόμουν να ξημερώσει και να έρθεις. Να εμφανιστείς. Να σε δω.


Μου λείπεις.


Μάταια, όμως. Όσες ευχές και αν έκανα, δεν έπιασε καμία. Δεν εμφανίστηκες ποτέ. Δεν με πήρες ούτε ένα τηλέφωνο. Συνέχισες να είσαι εξαφανισμένη. Αδιάφορη και αυτό ήταν το χειρότερο. Η χειρότερη τιμωρία μου: Η αγνόησή σου. Η μόνιμη απουσία σου από τη ζωή μου. Πόνεσα πολύ. Έκλαψα. Κατηγόρησα τον εαυτό μου.


Ξανά και ξανά.


Έφτασα στον πάτο. Κατέρρευσα. Συναισθηματικά και σωματικά. Έκανα στην άκρη όσους μου έλεγαν να σε ξεχάσω. Να μην σε σκέφτομαι. Πώς μπορώ, όμως, να ξεχάσω τη γυναίκα που με σημάδεψε; Πως μπορώ να ξεχάσω τη γυναίκα που αγαπώ και θα αγαπώ για πάντα; Πως μπορώ να σε ξεχάσω; Είναι αδύνατον. Δεν μπορώ. Δεν θέλω.


Δεν μπορώ χωρίς εσένα.


Επτά μήνες. Επτά μήνες που ξυπνάω και κοιμάμαι με την σκέψη σου. Με την ελπίδα ότι θα στείλεις ένα μήνυμα. Το μήνυμα που θα μου αλλάξει τη ζωή. Θα μου φέρει πίσω τη χαρά. Τη χαρά που έχασα όταν σε έχασα. Όταν έχασα τα πάντα. Ήσουν τα πάντα. Ήσουν αυτή που με έκανε να χαμογελάω. Ήσουν η ζωή μου. Μια ζωή που δεν έχει νόημα χωρίς εσένα.


214 ημέρες.


Ο πόνος μεγαλώνει. Καθημερινά όλο και περισσότερο και έχει γίνει πλέον δυσβάσταχτος. Προσπαθώ να δείχνω ότι είμαι καλά, αλλά μέσα μου υποφέρω. Υποφέρω και μετανιώνω κάθε ώρα και στιγμή για τον τρόπο που σου συμπεριφέρθηκα. Για τον τρόπο που σου μίλαγα. Τα σκέφτομαι και τρελαίνομαι. Τρελαίνομαι με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τρελένομαι που σε έχασα. Που σε άφησα να φύγεις. Δεν σου αξίζω. Δεν άξιζα να είσαι δίπλα μου.


Δεν άξιζα την αγάπη σου.


Ο εγωισμός μου τα διέλυσε όλα. Διέλυσε όσα προσπαθήσαμε να χτίσουμε. Τα ξεσπάσματα, η πίεση, η αδιαφορία μου στα προβλήματά σου κατέστρεψαν τη σχέση μας. Το «εγώ» μου διέλυσε το «εμείς». Ήθελα να έχω πάντα τον τελευταίο λόγο. Δεν σε άκουγα. Δεν σου έδινα όση σημασία ήθελες. Όση αγάπη ζητούσες. Όσο προσοχή είχες ανάγκη. Τα κατέστρεψα όλα. Τώρα, καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω πως σε έκανα να νιώθεις. Πόσο σε στεναχωρούσα. Πόσο σε πλήγωνα. Είναι, όμως, πλέον αργά. Δεν σε κατηγορώ. Δεν θα το έκανα ποτέ. Ξέρω πόσο λάθος ήμουν. Ξέρω πόσο λάθος είμαι. Μόνο ένα πράγμα σου ζητάω. Να με συγχωρέσεις.


Να με συγχωρέσεις για όλα.


Ξέρεις κάτι; Μέσα σε όλη τη θλίψη, μέσα σε όλο τον πόνο, μέσα σε όλη τη στεναχώρια μου, υπάρχει ένα κομμάτι μου που είναι χαρούμενο. Χαμογελάει σαν παιδί όποτε σε σκέφτεται. Είναι χαρούμενο για όσα έζησα δίπλα σου. Για τις όμορφες στιγμές που πέρασα μαζί σου. Μωρό μου. Ψυχή μου. Αγάπη μου. Ζωή μου. Για τις στιγμές που γελάσαμε. Για τις στιγμές που σε έκανα ευτυχισμένη. Για τις στιγμές που σου έδειξα πόσο πολύ σε αγαπώ. Τις στιγμές που ένιωσα την αγάπη σου. Μακάρι να τις ζούσα ξανά. Μακάρι να μην σε έχανα.


Μακάρι να ήμουν διαφορετικός.

 

«Όταν με στηρίζεις πετάω»​

«Όταν δεν μιλάς με διώχνεις και εγώ έχω ανάγκη την επικοινωνία», μου έλεγες. Ξανά και ξανά. Μου ζητούσες να επικοινωνήσουμε. Όχι απλά να μιλήσουμε. Να επικοινωνήσουμε πραγματικά. Να σε νιώσω. Μου ζητούσες να σε ακούσω. Να ακούσω τα προβλήματά σου. Να διώξω τους φόβους σου. Τις ανασφάλειές σου. Με ήθελες εκεί. Δίπλα σου. Προσπαθούσες να με ξυπνήσεις. Να μου πεις ότι πρέπει να πάμε παρακάτω. Να κάνουμε το επόμενο βήμα. Να μείνουμε μαζί. Να ζήσουμε όπως είχαμε ονειρευτεί. Οπως είχαμε πει πολλές φορές, όταν καθόμασταν αγκαλιά στο κρεβάτι.

«Δεν ξέρω, βαριέμαι εδώ και μου φταίνε όλα. Μου λείπεις. Σκέφτομαι να παραιτηθώ να έρθω Αθήνα. Για πόσο ακόμα θα είμαστε εξ αποστάσεως; Μόνο εγώ θέλω να μείνουμε μαζί;».

Εγώ, όμως, φοβόμουν.

Δεν φοβόμουν να αλλάξω τη ζωή μου. Φοβόμουν να αλλάξω τη δική σου. Φοβόμουν ότι κάποια στιγμή θα σε απογοητεύσω. Φοβόμουν ότι κάποτε θα καταλάβεις ότι η ζωή σου, μαζί μου, δεν θα ήταν όπως την είχες φανταστεί. Όπως την είχες ονειρευτεί. Ένας φόβος που τελικά βγήκε αληθινός. Δεν μπόρεσα να σε κάνω ευτυχισμένη. Να σε κάνω χαρούμενη. Να σου δώσω όσα ήθελες.

Δεν τα κατάφερα.

Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να είμαι όλα όσα κάποτε σου υποσχέθηκα. Συγγνώμη. Εύχομαι κάποια στιγμή να με συγχωρέσεις. Εγώ, πάντως, δεν θα συγχωρέσω ποτέ τον εαυτό μου που σε έχασα. Πάντα θα είναι εκεί ένα κομμάτι σου. Ένα κομμάτι που θα βαραίνει την ψυχή μου. Την καρδιά μου. Το μυαλό μου. Θα με βαραίνει και θα μου θυμίζει ότι έχασα τον άνθρωπο που αγαπούσα.

Σε έχασα.

«Σε αγαπώ, πάρα πολύ. Όταν νιώθω ότι με στηρίζεις πετάω». Μακάρι να μου έστελνες ξανά αυτό το μήνυμα. Τώρα, θα μπορούσα να το εκτιμήσω. Θα μπορούσα να το καταλάβω. Να το νιώσω. Δεν θα ήμουν στον κόσμο μου. Δεν θα ήμουν όπως τότε. Είμαι διαφορετικός, πλέον. Με άλλαξες. Η απουσία σου με άλλαξε. Η φυγή σου με έκανε να δω τα πράγματα διαφορετικά. Να καταλάβω. Να ξυπνήσω. Να νιώσω. Τότε δεν ένιωθα. Έλεγα ότι σε αγαπάω, αλλά δεν ήξερα τι είναι πραγματικά η αγάπη. Αυτή που δεν χρειάζεται να σου πει ο άλλος ότι σε αγαπάει, για να τη νιώσεις.

«Όταν είσαι με κάποιον λάμπεις», μου είχες πει. Αυτό το μήνυμα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν θα το ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν. Δεν θα ξεχάσω πόσο έλαμπε το πρόσωπό σου, όταν ήμασταν καλά. Όταν κάναμε πράγματα μαζί. Τις στιγμές που ήσουν χαρούμενη. Όταν ήσουν ευτυχισμένη. Όταν ήσουν πραγματικά χαρούμενη έλαμπες. Έλαμπες και μαζί σου έλαμπε όλος ο κόσμος. Όλα ήταν διαφορετικά. Τόσο διαφορετικά. Γέλα μου, για μια ακόμα φορά. Γέλα μου, σε παρακαλώ.

Χαμογέλα μου, να φύγει η μαυρίλα.

Μακάρι να μπορούσα να ξαναδω το χαμόγελό σου. Λένε ότι η δύναμη της ψυχής μπορεί να κάνει απίστευτα πράγματα. Αν κάτι το θέλεις πάρα πολύ, μπορεί να γίνουν… θαύματα. Δεν ξέρω εάν ισχύει. Αν ισχύει, όμως, μακάρι κάποια στιγμή να γίνει το θαύμα και να σε δω ξανά. Γιατί το θέλω με όλη μου την ψυχή. Το θέλω με όλη μου την καρδιά. Το θέλω με όλο μου το είναι. Θέλω εσένα.

Έστω και για μια φορά.

Δεν ξέρω εάν θα συμβεί ποτέ. Δεν ξέρω εάν θα σε ξαναδώ. Αν θα μπορέσω να σου μιλήσω. Να σε αγγίξω. Δεν ξέρω εάν συμβαίνουν ακόμα θαύματα. Εύχομαι να γίνονται. Το ελπίζω. Όμως, θέλω να σου πω δύο πράγματα: Συγγνώμη και σε ευχαριστώ. Συγγνώμη για όλα και σε ευχαριστώ για όλα. Ήρθες, μου έδειξες πως είναι να ζεις και τώρα μαθαίνω πως είναι να επιβιώνεις.

Συγγνώμη και σε ευχαριστώ.