Γιατί η παράδοση του ελέγχου κρύβει τόση δύναμη;

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις..

Πόσο λυτρωτικό είναι να «κλείνεις» το μυαλό σου και να αφήνεις το βάρος των αποφάσεων σε κάποιον άλλον;

Πώς μπορεί ένα απολύτως ελεγχόμενο και ασφαλές περιβάλλον να λειτουργήσει ως μηχανισμός εκτόνωσης για το καθημερινό, χαοτικό άγχος;

Ποιο είναι για εσάς το πιο έντονο ψυχολογικό κίνητρο στην υποταγή (είτε ως sub είτε ως Dom που το παρατηρεί);

Γιατί πιστεύετε ότι ψυχολογικά είναι τόσο λυτρωτικό για ορισμένους ανθρώπους να παραχωρούν αυτόν τον έλεγχο σε ένα προστατευμένο περιβάλλον;

 

Θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις απόψεις Σ/σας.

 

Η παράδοση ελέγχου είναι μια ενεργή, συνειδητή και βαθιά απελευθερωτική πράξη.Η ψυχολογία της παράδοσης ανθίζει μόνο μέσα σε ένα αυστηρά οριοθετημένο πλαίσιο.

Στην καθημερινή μου ζωή φέρω το βάρος των ευθυνών,των αποφάσεων,του ελέγχου του περιβάλλοντος μου.
Η παράδοση ελέγχου είναι λυτρωτική και επιτρέπει στο μυαλό μου να "σβήσει"σαν ένας διακόπτης.
Η αποφόρτιση μέσω της παράδοσης του ελέγχου λειτουργεί ως μια μορφή βιολογικού και πνευματικού "reset".
Η ψυχολογική και σωματική αποφόρτιση είναι ίσως ο πιο ισχυρός λόγος που έλκομαι από αυτές τις πρακτικές γιατί το να είσαι απολύτως παρόν στη στιγμή εστιασμένος μόνο στις σωματικές αισθήσεις και στην αναπνοή μου επιτρέπει να περάσω σε κατάσταση βαθιάς χαλάρωσης και αποκατάστασης.Μετά την ολοκλήρωση το σώμα νιώθει απόλυτα χαλαρό σαν να έχει αποβάλλει όλη την αρνητική ενέργεια.

Επίσης το να αφήνω την ασφάλεια και τις αποφάσεις στα χέρια του Κυρίαρχου το μυαλό μου ξεκουράζεται. Δεν χρειάζεται πλέον να αναλύω, να ανησυχώ ή να κρίνω.
Μια από τις πιο βαθιές πτυχές της παράδοσης είναι η επιθυμία του υποτακτικού να αντιμετωπίζεται για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα όχι ως πρόσωπο με ευθύνες αλλά ως ιδιοκτησία ή εργαλείο του Κυρίαρχου.
Αυτό αφαιρεί το κοινωνικό προσωπείο οπότε<<Δεν χρειάζεται να είμαι τίποτα για τον κόσμο αυτή τη στιγμή υπάρχω μόνο για να εξυπηρετώ τον Κυρίαρχό μου..>>

Η απόλυτη εμπιστοσύνη απελευθερώνει ενδορφίνες και ντοπαμίνη οδηγώντας σε μια κατάσταση βαθιάς ηρεμίας ή ευφορίας.
Για να παραδοθείς ολοκληρωτικά πρέπει να δείξεις στον άλλον την πιο γυμνή, ευάλωτη και ακατέργαστη πλευρά σου. Αυτό απαιτεί τεράστιο εσωτερικό σθένος.
Σε αυτό υπάρχει μια βαθιά αίσθηση υπερηφάνειας και ικανοποίησης όταν ο υποτακτικός καταφέρνει να εκτελέσει μια δύσκολη εντολή ή να αντέξει μια δοκιμασία, ξέροντας ότι με αυτόν τον τρόπο ευχαριστεί τον Κυρίαρχό του.

Για έναν υποτακτικό η παράδοση είναι μια απελευθέρωση από το βάρος των αποφάσεων. Για εσάς όμως τους Κυρίαρχους πώς μεταφράζεται αυτή η δυναμική;

 

Συνήθως αναλύεται το τι νιώθει και πως το βιώνει ένας sub.
Σπάνια αναλύεται τι συμβαίνει στο μυαλό των Κυρίαρχων.

Οι Κ πως διαχειρίζονται το βάρος του απόλυτου προστάτη και κριτή της ασφάλειας κάποιου άλλου.Πως βιώνετε Εσείς αυτή την ευθύνη;

 

Ο έλεγχος στη καθημερινότητα ενέχει μια προσπάθεια να προβλέψεις τα πάντα, ώστε να αποφύγεις το άγχος του απρόβλεπτου. Για αυτο ο αγχωτικός νους υπεραναλυει, δημιουργεί όλων των Ειδών τα σενάρια για να ελέγξει την ενδεχόμενη εξέλιξη. Αυτό δημιουργεί δυσλειτουργιες στη καθημερινότητα, προσδοκίες που όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένεις ή θέλεις τότε υπάρχει αντίδραση.

Δεν ξέρω αν όσοι ή κάποιοι που έχουν το έλεγχο ή δίνουν τον έλεγχο σε μια σεξουαλικη σχέση, αναπαράγουν ή δραπετεύσουν απο αυτο το μηχανισμό. Για όσους δραπετεύουν φαντάζομαι ειναι λυτρωτικο, αν και πάλι ειναι σε ελεγχόμενο πλαίσιο. Όσοι ενδεχομένως το επαναλαμβάνπυν ως μηχανισμό, ίσως ειναξ οτι πιο κοντα σε έλεγχο θα μπορούσαν να έχουν, αρα δημιουργεί μια ασφάλεια.

 

Χαίρομαι που επιμένεις και θέλεις να μάθεις την οπτική γωνία των Κυριάρχων.
Προσωπικά, και σύμφωνα με τα δικά μου βιώματα ως τώρα, δεν νιώθω ότι έχω την ευθύνη και το βάρος του απόλυτου προστάτη και κριτή της ασφάλειας του sub μέλους της δυναμικής.
Δεν είμαι μόνη μου στη σχέση.
Η Κυριαρχία και η υποταγή είναι ένας αέναος χορός μεταξύ των δύο μελών και των δύο θέσεων. Το πως θα εξελιχθεί αυτός ο χορός είναι καθοριστικό για την ευημερία και των δύο. Το όλο θέμα έχει να κάνει με το πόσο ξέρει κανείς καλά τον εαυτό του, ή τολμάει να μάθει τον εαυτό του καθώς μπαίνει σε μια τέτοια δυναμική.
Αν ο sub θεωρεί ότι εγώ έχω την ευθύνη του και τον απόλυτο έλεγχο έτσι απλά επειδή είμαι Κυρίαρχη και εξασκώ τη δύναμή που μου παραχωρεί είναι πολύ εύκολο να νιώσει γρήγορα την ανάγκη να κάνει topping from the bottom, να προκαλέσει τη δυναμική.
Αν όμως είναι ένας συνειδητοποιημένος sub που ξέρει καλά ότι η ευχαρίστηση και η εξέλιξή του ξεκινάει και τελειώνει στην ευχαρίστηση και στην εξέλιξη της Κυρίας του, τότε μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της δικής του θέσης και επιλογής να παραδώσει τον έλεγχο.
Αυτό είναι το προσωπικό μου βίωμα, μπορεί άλλοι και άλλες Κυριαρχοι/Κυρίαρχες να το βιώνουν διαφορετικά όμως.

 

Αγαπητή @Satine
Στην πραγματικότητα μιλάμε για δύο διαφορετικά μοντέλα σχέσεων. Εσείς περιγράφετε ένα μοντέλο Συνυπευθυνότητας/Ισοσταθμισμένου παιχνιδιού ενώ εγώ ένα μοντέλο Απόλυτης Ανταλλαγής Εξουσίας.
Από την πλευρά ενος sub η παράδοση δεν είναι αποποίηση ευθύνης αλλά μια συνειδητή επιλογή.
Χρειάζομαι αυτό το αυστηρό πλαίσιο και την απόλυτη ασφάλεια του Κυρίαρχου για να μπορέσω να "σβήσω τον διακόπτη"και να λυτρωθω από το βάρος της καθημερινότητας.Αν ένας sub πρέπει να συνεχίσει να φέρει την ευθύνη της δυναμικής ή να κρίνει την ασφάλειά του την ώρα της σκηνής τότε η παράδοση ελέγχου ακυρώνεται στην πράξη. Το "reset" δεν μπορεί να συμβεί.Αν είσαι υποχρεωμένος να αναλάβεις την ευθύνη της θέσης σου τότε ένα μέρος του εγκεφάλου σου παραμένει σε εγρήγορση. Άρα ο διακόπτης δεν σβήνει ποτέ πλήρως.
Ίσως η διαφορά μας έγκειται στο τι θεωρεί ο καθένας "ευθύνη". Για μένα το να δείξω την πιο γυμνή και ευάλωτη πλευρά μου απαιτεί τεράστιο εσωτερικό σθένος-αυτή είναι η δική μου ευθύνη και η δική μου προσφορά στη δυναμική.
Η απόλυτη παράδοση χρειάζεται έναν Κυρίαρχο που δεν φοβάται να αναλάβει το βάρος των αποφάσεων για όσο διαρκεί αυτός ο "χορός".

 

Με μια λεξη: Ευθυνη.
Ως Κυριαρχη, νιωθω το χρεος της ευθυνης. Για να μπορεσει ενα υ με τη δικη σου αυτογνωσια να "σβησει τον διακοπτη" και να μου εμπιστευτει τη γυμνη, ευαλωτη πλευρα του, αναγνωριζω το τεραστιο εσωτερικο σθενος που απαιτειται. Το μονο χρεος που νιωθω ειναι να βρισκομαι σε διαρκη εγρηγορση, ωστε να ειμαι το αδιασειστο καταφυγιο του και να οριζω ενα πλαισιο ταξης.

 

Το να κρατάει ο Κ το τιμόνι δεν σημαίνει απλώς ότι έχει τον έλεγχο αλλά κυρίως ότι επωμίζεται την ευθύνη για τη σωματική και ψυχολογική ασφάλεια του sub. Είναι ο Πυλώνας που επιτρέπει στον άλλον να αφεθεί πλήρως.

 

Ακριβως, αγαπητή @darkmoon_o
Δεν θα σταματησω να το λεω: η Κυριαρχια χωρις την ετοιμοτητα να φερεις το βαρος της ακεραιοτητας του αλλου δεν ειναι BDSM- ειναι απλη εκμεταλλευση, δυστυχως ενιοτε και κακοποιηση.
Το συνειδητο, αυθεντικο και εξελικτικο BDSM ειναι τελικα υποθεση υψηλης συναισθηματικης ευφυιας, αυτογνωσιας και ψυχικης συγκροτησης. Γι’ αυτο και η αληθινη παραδοση ειναι πραξη δυναμης. Επειδη δεν προερχεται απο αδυναμια, φοβο ή αναγκη φυγης αλλα απο συνειδητη επιλογη ενος ανθρωπου να υπερβει το εγω του.