Γιατί η παράδοση του ελέγχου κρύβει τόση δύναμη;

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις..

Πόσο λυτρωτικό είναι να «κλείνεις» το μυαλό σου και να αφήνεις το βάρος των αποφάσεων σε κάποιον άλλον;

Πώς μπορεί ένα απολύτως ελεγχόμενο και ασφαλές περιβάλλον να λειτουργήσει ως μηχανισμός εκτόνωσης για το καθημερινό, χαοτικό άγχος;

Ποιο είναι για εσάς το πιο έντονο ψυχολογικό κίνητρο στην υποταγή (είτε ως sub είτε ως Dom που το παρατηρεί);

Γιατί πιστεύετε ότι ψυχολογικά είναι τόσο λυτρωτικό για ορισμένους ανθρώπους να παραχωρούν αυτόν τον έλεγχο σε ένα προστατευμένο περιβάλλον;

 

Θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις απόψεις Σ/σας.