Ειδήσεις

Ο επικήδειος του Αλέκου Χαλβατζή για τον πατέρα του.

Μια συγκλονιστική ομιλία στην προχθεσινή πολιτική εκδήλωση αποχαιρετισμού του μέχρι τέλους αφοσιωμένου στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του κομμουνισμού, Σπύρου Χαλβατζή.

Θέλω να ευχαριστήσω ξανά, εκ μέρους όλης της οικογένειας, τους γιατρούς, νοσηλευτές, και κάθε εργαζόμενο/η στα δημόσια νοσοκομεία που τον φρόντισαν. Πρώτα απ’ όλα στο Ιπποκράτειο, το Νοσοκομείο Χανίων, και την Αγία Όλγα όπου νοσηλεύτηκε 5 φορές για σχεδόν 3 μήνες συνολικά, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ξέρουμε τους απαράδεκτους όρους με τους οποίους δουλεύουν και οφείλουμε να επισημαίνουμε ξανά και ξανά την προσπάθεια, τη φροντίδα, ακόμα και την τρυφερότητα που, πραγματικά, πολλές φορές επιδεικνύουν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ειρήνη και τον Αντρέα φίλους και γιατρούς, που, ξεπερνώντας κατά πολύ ό,τι επιβάλλει το καθήκον ή ο όρκος στον Ιπποκράτη, στάθηκαν όποτε χρειάστηκε, ό,τι ώρα και αν ήταν, στο πλάι του και στο πλάι μας εδώ και πάνω από 1,5 χρόνο.

Τον Φάνη που τον σήκωσε στα πόδια του τον περασμένο Δεκέμβρη με ενάμιση μήνα φυσικοθεραπεία και που προσπάθησε, ακόμα και τώρα, τις 3 μέρες που ξαναβγήκε από το νοσοκομείο, να κάνει ό,τι ήταν δυνατό.

Θέλω ξεχωριστά να ευχαριστήσω τη Μζία, μια από τα εκατομμύρια των γυναικών που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Γυναίκες που πολλές φορές ζουν επί δεκαετίες όχι μόνο σε ξένο τόπο αλλά και σε ξένο σπίτι.
Μια μάνα που η ζωή τη χτύπησε με το χειρότερο τρόπο, αλλά παραμένει τρυφερή, χαμογελαστή και χρυσοχέρα, φροντίζοντας τη μάνα μου και τον πατέρα μου ακόμα και αφού εκείνος έκλεισε τα μάτια.
Αν είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί της νωρίτερα, η σημερινή μας μάζωξη μάλλον θα αργούσε ακόμα. Αν από την άλλη δεν είχαμε βρεθεί, ούτε μπορώ να φανταστώ πως θα είχαμε περάσει τους τελευταίους μήνες.

Στο τέλος, για την Ξανθή μια αγκαλιά ακόμα, και τα άλλα τα ξέρει εκείνη καλύτερα.

***

Για τον πατέρα μας τώρα

Όπως τραγουδάει και ένας συνονόματος μου, ανάμεσα σε άλλες μαντινάδες:


Τον αντρειωμένο μην τον κλαις μηδέ κι αν ξαστοχήσει,
και αν ξαστοχήσει μια και δυο, πάλι αντρειωμένος θα ‘ναι

Δεν το λέω για να επικεντρώσω στην αντρειοσύνη.
Δεν αμφιβάλω καθόλου ότι ο πατέρας μου ήταν πραγματικά γενναίος άνθρωπος. Δεν ήταν όμως ο μόνος. Στη γενιά του ήταν και άλλοι αντρειωμένοι και άλλες αντρειωμένες. Ας μιλήσουν λοιπόν για αυτό όσοι και όσες ήταν εκεί και μπορεί να ξέρουν καλύτερα.

Εγώ την έμφαση εδώ τη δίνω στο «ξαστοχήσει».

Στην εκκλησία, στην αντίστοιχη διαδικασία, ο παπάς λέει:
ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει·

Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Ο πατέρας μου ήταν καλός, πολύ καλός, ξεχωριστός: άνθρωπος, πατέρας, αγωνιστής, κομμουνιστής-επαναστάτης.

Πολλοί και πολλές του χρωστάμε πολλά. Και είναι συγκινητικά όσα γράφονται εδώ και 3 μέρες, και όσα έχουμε ακούσει προφορικά για αυτόν από αμέτρητους ανθρώπους όσο ακόμα ζούσε.

Κάποιοι λίγοι, αναμφίβολα, ήταν απλώς υστερόβουλοι κόλακες, κάποιοι γενικώς γλειψιματίες, αμέτρητοι εξέφραζαν έναν άδολο θαυμασμό λόγω του γενικότερου κλίματος χωρίς απαραίτητα να έχουν ιδία πείρα. Υπάρχουν όμως, όπως φαίνεται, πολλές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που τον εκτίμησαν ειλικρινά και κάποιοι που τον αγάπησαν πραγματικά.

Πολλοί γράφουν για την ανθρωπιά και τη λαϊκότητά του (όπως την εννοεί καθένας). Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ο κίνδυνος μιας μυθοποίησης που τελικά του προσδίδει, έστω ακούσια, μεταφυσικές διαστάσεις, αποσπά τον άνθρωπο από το ανθρώπινο, τον κάνει εικόνισμα ή σκήνωμα αγίου, και εγώ θέλω, όσο μπορώ, να σας κάνω να καταλάβετε καλύτερα όχι μόνο τον πατέρα μου αλλά και τον δημόσιο Σπύρο.

Αφενός γιατί τελικά είναι πιο θαυμαστός ο άνθρωπος όταν κατανοούμε κάτι παραπάνω από το βάθος, τη συνθετότητά του και τις αντιφάσεις του – πέρα από τα σχήματα, τα στερεότυπα και τις επευφημίες. Αφετέρου γιατί ΜΟΝΟ η ΑΛΗΘΕΙΑ, και ΟΛΟΚΛΗΡΗ, είναι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ.

Δε θέλω ούτε μπορώ εδώ να επαναλάβω, να συμπληρώσω ή να επικυρώσω όσα όμορφα έχουν γραφτεί.

Όμως σίγουρα, ο πατέρας μας σφράγισε θετικά τη ζωή αμέτρητων ανθρώπων είτε με την άμεση προσωπική τους επαφή, είτε με την άμεση πολιτική δράση του, είτε έμμεσα, καθοδηγώντας, διαμορφώνοντας και συνδιαμορφώνοντας αποφάσεις, κατευθύνσεις και, ακόμα περισσότερο, το κλίμα της εσωοργανωτικής λειτουργίας. Υπήρξε, νομίζω, ο πιο επιδραστικός (που λένε και στις μέρες μας) γραμματέας της πιο επιδραστικής ΚΝΕ. Και μόνο αυτό επηρέασε άμεσα τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων. Κάποιος έχει αναφερθεί στην ΚΝΕ της εποχής του ως τη Μεγάλη του Γένους Σχολή με πρύτανη το Σπύρο και δήλωνε περήφανος που αποφοίτησε και εκείνος από αυτή.

Μέχρι και πρόσφατα όλοι χαίρονταν να τον συναντούν. Να μιλούν μαζί του στους σχεδόν απέλπιδους καιρούς που ζούμε. Και εκείνος απαντούσε πάλι: «Αντέχουμε», «θα τα καταφέρουμε», «περάσαμε και πιο δύσκολα», «στο τέλος θα νικήσουμε», για να στηρίξει τους άλλους, να δώσει κουράγιο.
Και όλοι έλεγαν: «ο Σπύρος είναι μαχητής», «αλύγιστος», «αντέχει».

Και εδώ τραβάω μια γραμμή. Γιατί όταν οι, δύο πλέον, πιο σημαντικοί και αγαπημένοι σου εχέφρονες ενήλικες σου ζητούν κάτι, οφείλεις να το σκεφτείς πολύ καλά. Όμως, από την άλλη, μια φορά κηδεύει ο καθένας τον πατέρα του. Άλλο είχα γράψει, και τώρα θα το πω αλλιώς.

Έλεγαν λοιπόν, όσοι και όσες επικοινωνούσαν μαζί του: «αντέχει ο Σπύρος», «είναι μαχητής», «αλύγιστος».

Όμως πάνε κοντά 20 χρόνια που ο πατέρας μας δεν ήταν καλά. Μου είπαν ότι γιατρός δεν είμαι για να κάνω εγγυημένες διαγνώσεις. Αλλά αυτή η κατάσταση βάρυνε πολύ, και πριν ακόμα εντοπιστεί ο καρκίνος, στις αρχές του 2010. Φυσικά, ποτέ εκείνος δεν το παραδέχτηκε και δεν το έψαξε για να το αντιμετωπίσει.

Κάποιοι, κάποιες μπορεί να ξαφνιάζεστε, κάποιοι μπορεί να εξεγείρεστε με αυτή την «ύβρι», όμως αυτή είναι η αλήθεια και την ξέρουμε εμείς που τον ζούσαμε στο σπίτι του. Για τη διάθεση και την ψυχολογία του μιλάω.

Δε μπορούσε όμως να το αποδεχτεί ή έστω να το παραδεχτεί, ακόμα και σε εμάς. Και έτσι ποτέ δεν το αντιμετώπισε.

Δεν είναι καθόλου εύκολο, αν κάποιος δεν έχει ζήσει όχι μόνο την εποχή του αλλά και τις συγκεκριμένες συνθήκες, να καταλάβει πώς διαμορφώθηκε ο πατέρας μου και άλλα παιδιά σε αντίστοιχη θέση τις δεκαετίες του ‘40 και του ‘50.

Ο πατέρας μου γεννήθηκε 29 Οκτώβρη του ’47, πέμπτο παιδί. Ο δικός του πατέρας, ο μπάρμπα Μανώλης, τον είδε πρώτη φορά, πριν ακόμα το βρέφος σαραντίσει, στην αγκαλιά της γυναίκας του, της κυρά Ζωίτσας, σε επισκεπτήριο σε κάποιο Τμήμα Μεταγωγών και αμέσως τον έστειλαν στη Μακρόνησο, απ’ όπου γύρισε μετά από χρόνια με τους τελευταίους.

Ο πατέρας μου έμαθε να μιλάει, να περπατάει, νομίζω άρχισε και σχολείο, με έναν πατέρα ιδεατό και μια μάνα που μεγάλωνε μόνη 5 παιδιά. Με τραχανά που τον λέγανε ξάδερφο, γιατί ήταν κάθε μέρα σπίτι. Και με ξερό ψωμί, γιατί αν έβγαινε το φρέσκο στο τραπέζι, δε θα φτούραγε. Και γάλα από μια κατσίκα, που, όταν αρρώστησε και ψόφησε έναν βαρύ χειμώνα, τη θάψανε στο χωμάτινο πάτωμα της κουζίνας, γιατί έξω το έδαφος ήταν παγωμένο, και την κλάψανε σαν παραμάνα τους, γιατί δεν ξέρανε πότε θα ξαναπιούνε γάλα.

Και δεν ήταν μόνο η φτώχεια. Ήταν ο φόβος των ανθρώπων που έκανε και συγγενείς ακόμα να αλλάζουν πεζοδρόμιο, όταν τους βλέπαν από μακριά, για να μη στιγματιστούν.

Πιο πολύ ήταν το βίωμα ότι δεν αποκαλύπτουμε καμιά αδυναμία μας, κανένα πρόβλημά μας, γιατί ο αντίπαλος θα το εκμεταλλευτεί. Το καταπίνουμε, χαμογελάμε και θα τα καταφέρουμε. Μιλάμε μόνο για τα απαραίτητα, γιατί όσο περισσότερα ξέρουν οι κακοί, τόσο πιο ευάλωτοι γινόμαστε. Βοηθάμε όλους, αλλά εμείς δε “φορτωνόμαστε” σε κανέναν.

Βέβαια αυτοί οι κανόνες ήταν που τους επέτρεψαν να περάσουν μέσα από φωτιά και από σίδερο και να μην υποταχτούν, να σταθούν περήφανοι και όρθιοι. Είχαν όμως κόστος μεγάλο.

Έτσι έφτασαν σ’ εμάς, 35-40 χρόνια μετά, οι διηγήσεις οι γεμάτες ηρωισμό και επικά κατορθώματα για τους χαλκέντερους κομμουνιστές που όλα τα καταπίνουν χωρίς να πάθουν τίποτα: αλεξίσφαιροι, τεφλόν…

Και έπρεπε να περάσουν χρόνια για να συνειδητοποιήσουμε ότι μαζί με τον ηρωισμό και τα κατορθώματα υπήρχαν και βαριές λαβωματιές, που όχι μόνο αφήνουν ουλές αλλά, πολλές φορές, μένουν πληγές κουκουλωμένες και κακοφορμίζουν για δεκαετίες στις ψυχές των ανθρώπων.

Όχι, ο πατέρας μας, ευτυχώς για κείνον και για μας, με κάποιο περίεργο τρόπο, δεν είχε κακοφορμισμένες πληγές μέσα του.

Ποτέ όμως δεν κατάφερε ούτε και με μας τα παιδιά του, ακόμα και όταν μεγαλώσαμε και το ζητήσαμε, να μιλήσει για το τι τον δυσκολεύει, τι τον προβληματίζει. Και δε μιλάω εδώ για τα κομματικά απόρρητα, αλλά για προβλήματα προσωπικά, υπαρξιακά, οικογενειακά.

Και δεν ήταν μόνο η περιφρούρηση ή η αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής (ή έστω δυσφορίας) ως ταμπού. Ήταν επιπλέον και μια μεταφυσική πεποίθηση (που κληρονόμησα και εγώ και μαζί της παλεύω χρόνια) ότι «η ατσάλινη θέληση» του κομμουνιστή, «η συνειδητή του βούληση» μπορεί να νικάει τα πάντα.

Ποτέ απ’ τον πατέρα μου δεν έλειψε το συναίσθημα. Βούρκωνε με μια απαγγελία, έσπαγε η φωνή του και έκλαιγε σε κηδείες, γελούσε με την ψυχή του, χαμογελούσε ανεπιτήδευτα, αγαπούσε «με πάθος» (μια λέξη που έμαθα πολύ μικρός σε μια από τις αμέτρητες διηγήσεις του που δεν έχουν καταγραφεί).

Όμως ήταν λες και το συναίσθημα είναι μόνο για καλό. Και όλα τα δύσκολα συναισθήματα μπορούμε απλώς να τα καταπνίξουμε και να τα εξαφανίσουμε με τη θέληση και με τη λογική.

Ναι, όταν είσαι 19 χρονών και αντιμετωπίζεις φυλακή, βασανιστήρια, εξορία, αλλά είναι: οι καλοί από εδώ, οι κακοί από εκεί, όταν υπάρχει οργάνωση και σχέδιο και κανόνες, τότε μαζεύεις τις δυνάμεις σου και αντέχεις και 3, και 5, και 6 χρόνια.

Ναι, όταν είσαι 25 και 30 και 50 χρονών και νιώθεις την αποδοχή, τον έπαινο και την αγάπη των συντρόφων σου, του Κόμματος και των απλών ανθρώπων. Όταν νιώθεις την ηθική ικανοποίηση ότι «κάνω ό,τι μπορώ και πιάνει τόπο» μπορείς να καταπίνεις τα φαρμάκια της ζωής αμάσητα χωρίς να δηλητηριαστείς.

Όταν όμως έχεις μεγαλώσει, όταν οι φυσικές αντοχές έχουν περιοριστεί, όταν τα πράγματα έχουν δυσκολέψει και η κατάσταση δεν είναι πια τόσο άσπρο-μαύρο. Όταν δεν πιάνουν πια οι αφορισμοί: «οι επαναστατικές δυνάμεις προελαύνουν», «κοντοζυγώνει η ώρα της λευτεριάς», «θα νικήσουμε». Τότε κάπου μπλοκάρει το πράμα, οι δυνάμεις σου δεν είναι ανεξάντλητες. Και αν δε μπορείς να μοιραστείς έστω το συναίσθημά σου, έστω να παραδεχτείς ότι δυσκολεύεσαι. Αν ακόμα και μπροστά στα ενήλικα παιδιά σου δεν μπορείς να βγάλεις την πανοπλία που κόλλησε πάνω σου από παιδί και να πεις έστω «δεν είμαι καλά», «δεν ξέρω τι να κάνω», «δυσκολεύομαι». Έστω και αν δεν πεις τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει, τότε πώς να αντέξεις;

Αυτό βέβαια ο πατέρας μου δεν άφηνε να το διακρίνει κανείς τρίτος εύκολα.
Και οι περισσότεροι άνθρωποι, έχοντας ήδη αποδώσει στο Σπύρο μυθική και υπεράνθρωπη υπόσταση, καλοπροαίρετα μάλλον, έλεγαν ακόμα και τους τελευταίους μήνες: «ο Σπύρος αντέχει», «είναι μαχητής», «έχει περάσει τόσα και χειρότερα».

Ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αντέχει άλλα τόσα, ούτε ότι περνάει καλά όσο αντέχει.
Και ο γάιδαρος του Χότζα εκπαιδεύτηκε να μην τρώει, και πάνω που έμαθε να ζει χωρίς φαΐ, κοίτα να δεις, το ‘φερε η τύχη και ψόφησε.

Δεν τα λέω αυτά για να τον ψέξω.
Ασφαλώς είναι μεγάλη η πίκρα που δεν μπορέσαμε ούτε εμείς να τον βοηθήσουμε παραπάνω να ανοιχτεί, ούτε εκείνος το κατάφερε.
Θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο χαρούμενα αυτά τα τελευταία χρόνια και για αυτόν και για τη μάνα μας και για μας.
Θα μπορούσαν να είναι πιο δημιουργικά.
Και σίγουρα το σημερινό μας αντάμωμα θα αργούσε ακόμα.

Η ζωή μας, η δική μου και του αδερφού μου, ως παιδιά και έφηβοι αλλά και μετά, δεν ήταν τυπική.
Αφενός γιατί, έτσι και αλλιώς, δεν είναι τυπική η ζωή κάθε μέλους μιας οικογένειας κομμουνιστών. Αφετέρου γιατί, όταν υπάρχει κάποιος αναγνωρίσιμος στην οικογένεια, τα βλέμματα στρέφονται προς όλα τα μέλη της.

Εμείς φυσικά δε μεγαλώσαμε με την πείνα, το κρύο και το χωροφύλακα όπως ο πατέρας μου και τα αδέρφια του.
Το κλίμα όμως της ευθύνης, της επαγρύπνησης και της περιφρούρησης ήταν κάτι που δεν το διδαχτήκαμε απλώς από μικροί, ήταν κάτι μέσα στο οποίο γεννηθήκαμε.
Ούτε θυμάμαι πότε πρωτοάκουσα το ρητό «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια». Γιατί ήταν πάντα δεδομένο ότι θα κάνουμε το σωστό. Το θέμα είναι ότι έπρεπε επιπλέον να προσέχουμε, γιατί το σωστό μπορεί να παρεξηγηθεί καλοπροαίρετα ή να διαστρεβλωθεί κακοπροαίρετα.

Μάθαμε τον κόσμο, πριν ακόμα πάμε σχολείο, ξεφυλλίζοντας αρχικά και διαβάζοντας αργότερα όχι τα Μικι Μάους αλλά τα άλμπουμ με τα σκίτσα του Στάθη. Ξέραμε, πριν πάμε σχολείο, για τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού στο Βιετνάμ, στη Γρενάδα και στη Νικαράγουα, αλλά δεν είχαμε ακούσει για τις δυσκολίες και τις τριβές που υπάρχουν στα σόγια εκατέρωθεν (όπως και σε κάθε σόι). Πιστεύαμε ότι όλοι οι γλυκομίλητοι ήταν φίλοι, ότι όποιος προσφωνείται «σύντροφος» είναι καλός.
Από υλικά αγαθά και υπηρεσίες δε μας έλειψε ποτέ κάτι ουσιαστικό: υγεία, βιβλία, γυμναστική, διακοπές είχαμε, αλλά ό,τι θεωρούνταν πολυτέλεια περνούσε από 40 κόσκινα.
Ήμασταν μάλλον οι τελευταίοι στον ευρύτερο κύκλο που πήραμε ΙΧ αυτοκίνητο, έγχρωμη τηλεόραση, να μη μιλήσω για βίντεο. Ενώ υπολογιστή, που διορατικά θεωρήθηκε όχι νεοπλουτισμός αλλά εργαλείο, πήραμε πριν από όλα αυτά.
Παράλληλα όμως ποτέ δε μας είπαν (μέχρι που αργότερα το ψάξαμε επίμονα εμείς) πώς πρακτικά τα βγάζει πέρα η οικογένεια. Αν λείπουν ή περισσεύουν τα λεφτά.

Αυτή η ρομαντική αθωότητα έχει το κόστος της αλλά μας έκανε και αυτούς που είμαστε και δεν την απαρνιέμαι.

Θέλω να το ξαναπώ. Τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου νιώθουμε τυχεροί για την οικογένειά μας.

***

Έγινε ήδη πολύς λόγος για το 3ο, τελευταίο βιβλίο του πατέρα μας που μόλις κυκλοφόρησε. Έχω διαβάσει εκθειαστικές κριτικές. Δεν τις αμφισβητώ. Και σίγουρα θα κάνει καλό να διαβαστεί το βιβλίο.
Έτσι και αλλιώς εγώ προς το παρόν του έκανα μια πρώτη ανάγνωση στο μισοσκόταδο του νοσοκομειακού θαλάμου.
Επειδή όμως έχω μελετήσει εξαντλητικά όλα τα προσχέδια που είχε ξεκινήσει να ετοιμάζει εδώ και πάνω από 7-8 χρόνια και τα είχαμε συζητήσει επανειλημμένα, είμαι υποχρεωμένος να πω κάποια πράγματα.
Μεγάλωσα με τις ιστορίες του πατέρα μου. Ποτέ αυτές δεν απευθύνονταν διδακτικά σε εμάς. Απλά ανταλλάσσονταν με άλλες ιστορίες σε φιλικά τραπέζια ή με κάποια άσχετη αφορμή. Λέγονταν με τρόπο χιουμοριστικό, γλαφυρό, αυτοσαρκαστικό, σκωπτικό. Χαιρόσουν να τις ακούς και να τις ξανακούς. Μπορεί να ήταν αναμνήσεις από στιγμές τρυφερές, ευχάριστες, αστείες ή, αντίθετα, αμείλικτα σκληρές και απάνθρωπες. Στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, κρίσιμες, που όμως ποτέ δε μας έπνιγαν ούτε τις βαριόμασταν. Τις θυμάμαι από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Τις άκουγες και, παρότι ήταν σε πρώτο πρόσωπο, και παρότι, όταν τις καλοσκεφτείς, περιέχουν και ηρωισμό, και ευθύνη και προσφορά, ποτέ δεν ακούγονταν ως περιαυτολογία ή καύχημα.
Παρ’ όλα τα μαρξιστικά διαβάσματα και τα συνδικαλιστικά ακτίφ και ιδεολογικά μαθήματα για την τακτική και τη στρατηγική που έχω παρακολουθήσει, αυτές οι ιστορίες είναι που με έμαθαν, πριν μάθω γράμματα, τι σημαίνει λαϊκός αγωνιστής, επαναστάτης. Κομμάτι από τη σάρκα του λαού, αναπόσπαστο. Που κι αν διαφέρει από το μέσο άνθρωπο, δε διαχωρίζεται, δεν ανεβαίνει σε βάθρο. Δεν του απευθύνεται με τη ντουντούκα. Από αυτές μάθαμε τι σημαίνει πραγματικά, ανθρώπινα, αλληλεγγύη και νοιάξιμο. Πώς το ατομικό καλό και το συλλογικό δεν μπορούν να διαχωριστούν.

Ο πατέρας μας επέστρεφε σε αυτές τις ιστορίες όχι για να καυχηθεί, αλλά, νομίζω, γιατί από αυτές έπαιρνε δύναμη, σαν τον Ανταίο στην επαφή του με τη γη.
Και ακόμα περισσότερο όταν οι κομματικές χρεώσεις όλο και πιο πολύ δεν του επέτρεπαν αυτή την άμεση καθημερινή βιωματική επαφή με το λαό.
Μην παρεξηγηθώ, δε λέω ότι το στέλεχος –γενικά, και πολύ περισσότερο ο πατέρας μας– είναι, σώνει και ντε, ξεκομμένο.
Άλλο όμως η περιοδεία ή η σύσκεψη, και άλλο ο καθημερινός κοινός μόχθος μαζί με τους εργαζόμενους στο χώρο δουλειάς.

Και να που τα τελευταία χρόνια που η διάθεσή του όλο και βάραινε, οι ιστορίες δεν έβγαιναν με την ίδια αβίαστη φυσικότητα όπως παλιά.

Ο πατέρας μας προβληματίστηκε πολύ όταν έγραφε το βιβλίο.
Καταλαβαίνω ότι η αρχική του πρόθεση ήταν να καταγράψει όσο περισσότερες από αυτές τις ιστορίες.
Όμως τον περιόρισαν πολύ βασικά δυο παράγοντες:
Ένα, θεωρούσε ότι η εξιστόρησή τους σε πρώτο πρόσωπο θα φαινόταν ως περιαυτολογία.
Δυο, το γεγονός ότι δε θα μοιράζονταν προφορικά σε ένα φιλικό κύκλο αλλά θα γράφονταν σε χαρτί και θα γίνονταν δημόσιες του δημιούργησε ένα τεράστιο βάρος ευθύνης.
Το αποτέλεσμα είναι αμέτρητες ιστορίες μάλλον επειδή του φάνηκαν πιο προσωπικές και καθημερινές, όχι τόσο πολιτικές, να μην περιληφθούν. Και οι υπόλοιπες που περιλήφθηκαν είναι γραμμένες πολλές φορές με μια αμηχανία ή φαινομενική αποστασιοποίηση, που δεν έχει καθόλου να κάνει με εκφραστική αδυναμία του πατέρα μας, αλλά με τη συστολή της ευθύνης που περιέγραψα παραπάνω.

Ο πατέρας μας, είχε αφήσει το χειρόγραφο αδρανές εδώ και πολλά χρόνια, λόγω και της αφοσίωσής του, όλο και περισσότερο, στη φροντίδα της μητέρας μας, που αντιμετωπίζει και εκείνη τα δικά της σοβαρά προβλήματα. Το προχώρησε βιαστικά όταν, όπως προανέφερα, πρακτικά νεκραναστήθηκε στην αρχή του 2026, μετά την προτελευταία νοσηλεία του. Και μάλλον υπό το φόβο ότι αλλιώς δε θα προλάβει. Όμως δυστυχώς οι δυνάμεις του ήταν πολύ περιορισμένες για να συμβάλει ουσιαστικά στην όποια επιμέλεια έγινε.
Ξαναλέω, δεν αποτρέπω κανέναν να διαβάσει το βιβλίο, το αντίθετο. Απλά καταγράφω την πίκρα μου που δεν αποτυπώθηκε καλύτερα όλος αυτός ο πλούτος.
Μακάρι να καταφέρουμε στο άμεσο μέλλον, από μνήμης, από σημειώσεις και καταγραφές, διασταυρώνοντας μαρτυρίες να μαζέψουμε και να δημοσιεύσουμε εμείς τα παιδιά του κάποιες έστω από αυτές τις ιστορίες.

Πέρα από τα καλά που γράφτηκαν, έχουν ήδη πέσει στην αντίληψή μας και κάποιοι λίγοι που ήδη ερίζουν για την «ιδιοκτησία» της μνήμης Σπύρου Χαλβατζή. Σε ποιον ανήκει και ποιος δικαιούται να μιλάει για αυτόν. Φυσικά δεν είναι της ώρας να ανοίξει αυτή η κουβέντα. Και φυσικά υπάρχουν ανοησίες που δεν χρήζουν καν απάντησης.

Παρά, λοιπόν, την κατάθλιψη του πατέρα μας εδώ και πολλά χρόνια, όσοι και όσες τον γνώριζαν ξέρουν ότι, παρά τις βαριές ευθύνες και τη μεγάλη υπευθυνότητά του, ήταν άνθρωπος με χιούμορ, με χαμόγελο, πειραχτήρι (πάντα με αγάπη και σεβασμό).

Κλείνοντας αυτές τις παρεμβάσεις, θα ακούσουμε τον ίδιο σε μια από τις λίγες πραγματικά χαρούμενες στιγμές των τελευταίων χρόνων. Ήταν πριν ενάμιση χρόνο, 2 βδομάδες πριν το θάνατο του αδερφού του, Λαοκράτη. Ένα γεγονός που τον συγκλόνισε και μάλλον αποτέλεσε την τελευταία αφορμή για να πάρει την κάτω βόλτα, με το πρώτο πνευμονικό οίδημα και τη νοσηλεία. Είχαμε πάει μετά από πολλά χρόνια στην πατρίδα του, την Κοζάνη, τις Απόκριες. Είχαμε ταξιδέψει όλη η οικογένεια μαζί, με ένα νοικιασμένο βανάκι για την παρέα, αλλά και για να τον αποτρέψουμε διακριτικά από το να οδηγήσει το δικό του αυτοκίνητο. Ήταν η τελευταία φορά που επέστρεψε στην πατρίδα του και η μοναδική με τα εγγόνια του.

Είχαμε πάει στο Φανό, ένα έθιμο με διονυσιακές ρίζες, όπου σε κάθε γειτονιά στήνεται μια φωτιά και τραγουδιόνται αντικριστά από έναν πρωτοχορευτή και τον χορό σκωπτικά, αυτοσχέδια τραγούδια. Αμέσως πριν, είχαμε επισκεφτεί την 100χρονη θεία του, τη γιαγιά Τασίτσα. Τυφλή, αλλά με τα μυαλά 400, μας έλεγε ιστορίες για τη μάνα του και τον πατέρα του. Ο πατέρας μου είχε γονατίσει δίπλα της, της κρατούσε το χέρι και την άκουγε γαληνεμένος, σαν παιδάκι. Και μετά τα κεράσματα βγήκαμε έξω και βρέθηκε με τον παιδικό του φίλο, Κώστα, με τον οποίο είχαν μοιραστεί στα πέτρινα χρόνια κυριολεκτικά ψωμί και αλάτι. Εκείνος ήταν ο βασικός οργανωτής του Φανού «παρταλόπ’λα του Αι-Δημήτρη» (παρταλόπ’λα είναι τα παιδιά που φοράνε παρτάλια, κουρέλια γιατί ο Αη-Δημήτρης ήταν φτωχογειτονιά). Ο πατέρας μας, κρατώντας από το ένα χέρι τον φίλο του και από το άλλο τον 6χρονο εγγονό του, τραγούδησε το αγαπημένο του αποκριάτικο τραγούδι «πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά, εγώ ήμαν το μικρότερο και απ’ όλα παλαβότερο»

 

Με την εντολή Του,

de7

 

Mass civilian deaths were routinely built into Israeli military targeting decisions in Gaza, according to a Venice Film Festival documentary unveiled on Thursday that challenges official accounts of the war. "NAZA", directed by Israeli journalists Yuval Abraham and Rachel Szor, received a 25-minute standing ⁠ovation at its premiere, by far the longest of the festival so far this year.

 

Διάβασα το σχόλιο σας @de7. Παρατηρώ ότι η παράγραφος που κρατήσατε, λειψά ως συνήθως, αναφέρεται στους ανθρώπους της αριστεράς. Πέραν του ότι αυτό προκύπτει από τα συμφραζόμενα, δεν βλέπω ποιος θα είχε λόγο, σε αυτό το "γενικότερο κλίμα", να κολακέψει υστερόβουλα ή να γλείψει τον εκλιπόντα.

Από πλευράς μου είπα πως ένιωσα όταν έμαθα ότι έφυγε ο Σπύρος Χαλβατζής. Το γεγονός ότι κάποιος, ο οποιοσδήποτε, έχει να πει κάτι πάνω σε αυτό ή φαντάζεται ότι κάτι δείχνει για μένα πραγματικά με υπερβαίνει.

Τελικά όμως, δεν μας διευκρινίσατε, αφού μπήκατε που μπήκατε στον κόπο, ήτανε ο Σπύρος Χαλβατζής ... επικοινωνιολόγος;    

 

Λείπει πάλι ο μυαλός κι έχει μην ενοχλείτε έξω στην πόρτα του...
Μαζώ - adapted​

Γίνεται πιο επίσημα, απ΄την επίσημη ξεπλύστρα πρότυπο, που ζητά να μη γκαστρώνονται οι αναπληρώτριες και μας σαμποτάρουν την επιτελική οργάνωση με κενά στα σχολεία κάθε Σεπτέμβρη; Δε γίνεται...

Μωραίνει Κύριος (και, βούλεται μεν, δεν βιάζεται δε, έχω να πω εγώ - με το πάσο του το πάει...)

Σε άλλα νέα, αθλητικά, Γιαννίτσης - Κασίδης 1-1 !!!

 

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Δολοφονική, προσχεδιασμένη και τρομοκρατική επίθεση εναντίον των παιδιών μας στη Λαγκάδα Αμοργού – Ζητάμε Δικαιοσύνη

Ως οικογένεια, βιώνουμε τις πιο εφιαλτικές ώρες της ζωής μας. Το βράδυ της Παρασκευής 18 Σεπτεμβρίου 2026 προς ξημερώματα Σαββάτου, το σπίτι μας στη Λαγκάδα Αμοργού, ένας χώρος που έπρεπε να είναι το καταφύγιό μας, έγινε στόχος μιας άνανδρης, τυφλής και μαφιόζικης επίθεσης. Άγνωστοι πέταξαν δυναμίτη μέσα από το παράθυρο του υπνοδωματίου, την ώρα που το παιδί μας κοιμόταν μαζί με τη φίλη του.

Η εγκληματική αυτή ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του γιου μας, ο οποίος υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Από καθαρή τύχη και μόνο δεν θρηνήσαμε δύο νεκρούς, καθώς η κοπέλα του παιδιού μας βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτου τρόμου και σοκ από την έκρηξη που έγινε δίπλα τους. Η έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή που συγκλόνισε ολόκληρη τη Λαγκάδα, σκορπίζοντας τον πανικό σε όλο το χωριό.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν πρόκειται για ένα τυχαίο περιστατικό ή έναν απλό εκφοβισμό, αλλά για ένα απολύτως προσχεδιασμένο έγκλημα. Το παράθυρο του δωματίου δεν βρίσκεται στον δρόμο. Οι δράστες, λειτουργώντας με πρωτοφανές θράσος και μεθοδικότητα, αναρριχήθηκαν και πέρασαν μέσα από τρεις διαφορετικές ταράτσες για να φτάσουν στο συγκεκριμένο σημείο και να πετάξουν τα εκρηκτικά.

Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι τα παιδιά μας δεν έχουν τσακωθεί ποτέ και με κανέναν. Είναι δύο ήσυχοι και προοδευτικοί νέοι άνθρωποι ….Πρόκειται για μια ξεκάθαρη, στυγνή απόπειρα ανθρωποκτονίας εναντίον δύο αθώων παιδιών την ώρα που κοιμούνταν ανυπεράσπιστα.

Με την παρούσα δημόσια δήλωση, θέλουμε να καταστήσουμε σαφές:

• Καταγγέλλουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας αυτή τη δολοφονική επίθεση. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε κανέναν να υποβαθμίσει, να αποσιωπήσει ή να «θάψει» το έγκλημα αυτό στα ψιλά γράμματα, ούτε να το παρουσιάσει ως μια δήθεν «προσωπική διαφορά». Κινδύνευσαν δύο αθώες ζωές στην καρδιά του χωριού μας από ανθρώπους που έδρασαν βάσει οργανωμένου σχεδίου και ίσως ιδεολογικού μίσους.

• Απευθύνουμε έκκληση στις αστυνομικές και δικαστικές αρχές να εξετάσουν με τη μέγιστη σοβαρότητα αν υπάρχει πολιτικό/ρατσιστικό κίνητρο. Ζητάμε τον εντοπισμό, τη σύλληψη και την παραπομπή στη Δικαιοσύνη τόσο των φυσικών αυτουργών που εκτέλεσαν αυτό το σχέδιο, όσο και των ηθικών αυτουργών που όπλισαν το χέρι τους.

• Η τρομοκρατία, ο φασισμός και ο νόμος του δυναμίτη δεν πρέπει να ριζώσουν στο νησί μας. Επειδή οι δράστες κινήθηκαν πάνω από στέγες και ταράτσες στη μέση του χωριού, αν κάποιος είδε ή άκουσε την παραμικρή ύποπτη κίνηση εκείνο το βράδυ, τον παρακαλούμε να μιλήσει. Η σιωπή και ο φόβος τρέφουν το τέρας.

• Ευχαριστούμε όσους κατοίκους στέκονται στο πλευρό μας και μαζί μ’ αυτούς ζητάμε την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας και την τιμωρία των φασιστικών στοιχείων που απειλούν τις ζωές μας.

Μήνυμα προς την κοινωνία μας:

Απευθυνόμαστε σε κάθε κάτοικο, κάθε γείτονα και κάθε άνθρωπο της Αμοργού. Αυτή η βάρβαρη επίθεση δεν αφορά μόνο τη δική μας οικογένεια· αφορά το μέλλον και την ασφάλεια ολόκληρου του νησιού. Αν επιτρέψουμε στον φόβο να μας κλείσει τα στόματα, αφήνουμε το σκοτάδι και το έγκλημα να ορίζουν τις ζωές μας. Σήμερα το στόχαστρο στράφηκε στα δικά μας παιδιά, αύριο μπορεί να βρεθεί οποιοδήποτε άλλο αθώο παιδί στη θέση τους. Σας καλούμε να σταθείτε όλοι μαζί απέναντι στη βία, να απομονώσουμε τα φασιστικά στοιχεία και να διεκδικήσουμε μια κοινωνία όπου κανείς δεν θα φοβάται να κοιμηθεί στο σπίτι του, κανείς δεν θα φιμώνεται για τις ιδέες του.

Η αλληλεγγύη μας είναι η μόνη ασπίδα απέναντι στον τρόμο.

Η Οικογένεια

Ahmet Barakat και Χριστίνας Γαβαλά

Λαγκάδα Αμοργού

*Τα παιδιά γεννήθηκαν στην Αμοργό. Ο πατέρας τους είναι Αιγύπτιος και η μητέρα τους Ελληνίδα

 

https://www.lifo.gr/now/world/paras...se-tin-poini-ton-74-mastigomaton-poy-ehei?amp

 

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2012 συνελήφθη στην οικία του στην Εύβοια ο 27χρονος Φ.Λ. για κακόβουλη βλασφημία και καθύβριση θρησκευμάτων, με αφορμή το προφίλ στο facebook "Γέροντας Παστίτσιος" στο οποία σατύριζε τον γνωστό τότε μοναχό και τη θρησκευτική προσωπολατρεία.

Τον Ιανουάριο του 2014 καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή για το (υπαρκτό!!!) αδίκημα της καθύβρισης θρησκεύματος κατ' εξακολούθηση μια ποινή ανώτερη από αυτήν που πρότεινε ο εισαγγελέας της έδρας.

Χρειάστηκε ο νόμος 4411/2016 που προέβλεπε την αυτόματη απαλοιφή αξιόποινου για όλα τα έως 31/3/2016 πταίσματα και κάποια πλημμελήματα με προϋποθέσεις, ώστε στο εφετείο να σβήσει τεχνικά η ποινή του και να ξαναλευκανθεί το ποινικό του μητρώο (δεν αθωώθηκε, με την έννοια ότι η έφεση δεν εκδικάστηκε επί της ουσίας).

Κερασάκι: Η σύλληψη του Φ.Λ., έλαβε χώρα ελάχιστες μέρες μετά την επίκαιρη ερώτηση του γνωστού φασίστα βουλευτή που εκτίει σήμερα ποινή 13 ετών και 3 μηνών για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και διακεκριμένη οπλοκατοχή (και λινκάκι απο το πρώτο ψέμα, αμ πώς..)

@skia της οικίας σου εμπιπραμένης, περί άλλων οικιών μην άδεις. Γιατί κουράδεις.

Dream

 

Φρέσκια είδηση από τις ΗΠΑ

Γράφει ο δημοσιογράφος Γιάννης Ανδρουλιδάκης
"Η Κρίστα Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο πριν από 31 χρόνια, για τη δολοφονία ενός συνομήλικού της κοριτσιού, της Κόλιν Σλέμερ, 19 ετών, στο Τενεσί.

Παρά τα στοιχεία που κατέθεσαν δικηγόροι μετά τη δίκη και αποδείκνυαν ότι η Πάικ είχε βιαστεί επανειλημμένα όταν ήταν ανήλικη και υπέφερε από μετατραυματικό σοκ και διπολική διαταραχή, οι αιτήσεις για μετατροπή της ποινής σε ισόβια, απαντήθηκαν αρνητικά. Μια πρόσφατη απόφαση μετατροπής της ποινής από τοπικό δικαστήριο, ακυρώθηκε από τον κυβερνήτη του Τενεσί.

Η Πάικ οδηγήθηκε στο δωμάτιο των θανατοποινιτών για να εκτελεστεί με ένεση, παρουσία θεατών, όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις. Θέλω να σταθούμε λίγο στο ότι οι εκτελέσεις γίνονται 20 ή 30 χρόνια μετά τα εγκλήματα. Δεν μιλάμε για μια απλή βαρβαρότητα που θα ήταν ήδη η συλλογικά και θεσμικά οργανωμένη δολοφονία ενός ανθρώπου μετά την τέλεση ενός εγκλήματος, αλλά για κάτι πιο σύνθετο: οι θανατοποινίτες εκτελούνται όταν πια τίποτα δεν μπορεί να συνδέσει την ποινή με το έγκλημα (αν θεωρήσουμε ότι θα το έκανε ποτέ αυτό), και αφού οι θανατοποινίτες έχουν ζήσει μια φρικτή ζωή μέσα στην αγωνία. Η θανατική ποινή ως οργανωμένη κρατική βαρβαρότητα, είναι κάτι σαν «τέχνη για την τέχνη», υπάρχει αφεαυτοίς χωρίς να παριστάνει ότι συνδέεται με απόδοση δικαιοσύνης.

Η Πάικ, 50 χρονών πλέον, δέχθηκε τη θανατηφόρα ένεση. Αντί να πεθάνει, ξεκίνησε να έχει σπασμούς και μέσα από την κουρτίνα ακούγονταν βρόγχοι, σα ροχαλητό. Της χορηγήθηκε δεύτερη θανατηφόρα ένεση. Συνέχισε να έχει σπασμούς και να βγάζει ήχους οδύνης, χωρίς να πεθάνει. Οι δικηγόροι της πέτυχαν να σταματήσει η εκτέλεση, επικαλούμενοι προβλέψεις ενάντια στα βασανιστήρια. Η Πάικ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Θα ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, χωρίς να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω της και με πιθανή αίσθηση τρόμου από τις δύο ενέσεις.

Πριν από τρεις μέρες, η είδηση για την επικείμενη εκτέλεση της Πάικ, είχε προκαλέσει θύελλα ενθουσιασμού στο ελληνικό ίντερνετ. «Ένα σκουπίδι λιγότερο», «Ψόφος», «Μπράβο!» και εκκλήσεις να επανέλθει η ποινή του θανάτου στην Ελλάδα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εκκλήσεις αυτές είχαν χαρακτήρα προσευχής, κυρίως προς την Παναγία -δεν ξέρω γιατί η έκκληση για επαναφορά της θανατικής ποινής στρέφεται συγκεκριμένα προς την Μεγαλόχαρη και όχι ας πούμε προς τον Άγιο Κωνσταντίνο, που είχε και σχετικό παρελθόν, ή τον Άγιο Φανούριο.

Έχω την αίσθηση ότι η περιγραφή της «αποτυχημένης» εκτέλεσης, δεν θα τους άλλαξε γνώμη.

Πριν από κάποια χρόνια όταν η ιδέα για επαναφορά της θανατικής ποινής συγκινούσε διάφορους, ακόμα και αριστερούς, με αφορμή τις υποθέσεις των βιαστών και δολοφόνων της Έλενας Τοπαλούδη στη Ρόδο ή την περίπτωση της Πισπιρίγκου, είχα γράψει ένα κείμενο με τρία βασικά επιχειρήματα κατά της θανατικής ποινής: το πρώτο ισχυριζόταν ότι η θανατική ποινή εξοικειώνει την κοινωνία με τη στέρηση της ανθρώπινης ζωής και σχετικοποιεί το έγκλημα. Το δεύτερο ότι διαπαιδαγωγεί την κοινωνία στη λανθασμένη λογική της αντιμετώπισης του εγκληματία παρά του εγκλήματος, καθιστώντας την πιο ευάλωτη απέναντι στο έγκλημα. Και το τρίτο, ότι η θανατική ποινή καθιστά τον εγκληματία νομοθέτη. Εάν η κοινωνία απαντά στον εγκληματία με μια ποινή ίδια με το έγκλημα, το περίφημο «οφθαλμός αντί οφθαλμού», τότε αυτός που στην πραγματικότητα καθορίζει τις ποινές δεν είναι η κοινωνία, αλλά ο εγκληματίας.

Παρακολουθώντας τις αντιδράσεις πολλών ανθρώπων σήμερα (οι περισσότεροι θα ψηφίζουν φασιστικά και ακροδεξιά κόμματα, αλλά όχι όλοι), βρίσκω τους ισχυρισμούς εκείνης της εποχής εξουδετερωμένους. Γιατί οι σημερινοί υπερασπιστές της θανατικής ποινής δεν παριστάνουν ότι θέλουν να εμποδίσουν το έγκλημα, είναι αρκετά σαφείς ότι θέλουν να το κάνουν να διαχυθεί και να περάσει από τα χέρια του παραβατικού στα χέρια του Κράτους, το οποίο δικαιούται να εγκληματεί στο όνομα όλων μας.

Θα ήταν απλό να πούμε ότι αυτό είναι ο ορισμός του εκφασισμού της κοινωνίας. Πρέπει ωστόσο να σταθούμε και στο γεγονός ότι αυτή είναι η αντίδραση μιας κοινωνίας η οποία έχει εγκαταλείψει κάθε ιδέα ανάληψης ευθύνης και επιθυμεί η εξουσία και η δύναμη να συσσωρευτούν και να γίνουν ανελέητες, προκειμένου η ίδια να περάσει κάτω από την ευθύνη χωρίς κανείς να την πάρει είδηση. Είναι μια κοινωνία στην οποία οι ακραίες αποφάσεις και η άρνηση των αποχρώσεων, λυτρώνουν από τη βάσανο της κρίσης. Όποιος επαναφέρει αυτή την τρομακτική ιδέα της ευθύνης και της κρίσης, καθίσταται ύποπτος.

Δεν είμαι διόλου αισιόδοξος στον βραχύ χρόνο. Πιστεύω ότι μια σειρά από ιστορικές εξελίξεις έχουν δημιουργήσει κοινωνίες διαλυμένες που στρέφονται προς τον φασισμό και το έγκλημα και η αναστροφή δεν είναι πιθανή χωρίς τη διαμεσολάβηση τραγικών ιστορικών γεγονότων.

Παραμένει ωστόσο ζωντανή η ιστορική βούληση, να μιλήσουμε ξανά για κοινωνίες ενηλίκων που θα μπορούν να πάρουν αποφάσεις και να ζουν με το τραύμα που αυτές δημιουργούν, χωρίς να καταφεύγουν στη λατρεία του θανάτου.

Οι κοινωνίες στις οποίες η τρυφερότητα για την Κρίστα Πάικ θα είναι αδιαχώριστη από την τρυφερότητα για την Κόλιν Σλέμερ, και στην οποία ο οργανωμένος φόνος δεν θα υπάρχει ως εκδοχή, παραμένει η ελευθεριακή ελπίδα της ανθρωπότητας."

Με την άδεια Του,

de7

 

Israel is at risk of civil war or state collapse, a classified CIA assessment warns, as years of genocide in Gaza and war in Lebanon and Iran deepen political, economic, and social fractures within the country.

The August report, titled “Fracture From Within,” was compiled by experts in the CIA’s Red Cell, according to two U.S. sources who described the contents of the report to Drop Site News. The Red Cell, which is the unit responsible for providing “alternative analysis” within the agency, produced the assessment through a combination of open source information and U.S. intelligence. The assessment appears to refer only to Israel’s Jewish citizens and does not consider its Palestinian citizens, who make up approximately 20% of Israel’s population and who live under various forms of discrimination that Amnesty International and other human rights groups have labelled as part of a broader system of apartheid. The CIA did not respond to a request for comment.

CIA experts pointed to a volatile mix of pressures converging ahead of Israel’s elections on October 27: economic crisis and soaring military spending; heavily armed veterans returning from prolonged combat, many carrying serious psychological trauma; growing fury over ultra-Orthodox men who are exempt from military service; escalating settler violence in the occupied West Bank; and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu fighting to hold onto power and igniting a constitutional crisis.

The CIA’s “red teams” are tasked with developing analysis and ideas that challenge prevailing assumptions and expose groupthink or blind spots that can take hold within the intelligence apparatus. “The writers of this are Israel experts,” a source in the intelligence community noted, “this isn’t a fantastical what if—with the upcoming election and the fissures in Israel we should take seriously their conclusion that Israel is one spark away from real internal conflict.”

One of the deepest fractures in Israeli politics has emerged not over opposition to the country’s war crimes—but over who is expected to fight and who is exempt. Ultra-Orthodox men have historically received broad exemptions from military service while continuing to receive state benefits, an arrangement that has become increasingly contentious amid repeated reserve mobilizations. Their collective refusal to serve is not rooted in opposition to Israel’s wars, as ultra-Orthodox leaders argue that military service threatens religious life and their obligation to Torah study. But after years in which reservists have been repeatedly called away from their jobs and families, the exemption has become a potent source of resentment in Israeli society. Households have also been absorbing the costs of Israel’s belligerent policies. Food prices have reached record highs, with the cost of food—including fresh fruit and vegetables—rising 9.5 percent over the past two years, deepening an already severe cost-of-living crisis after years of war.

Yet much of the opposition to Netanyahu is not opposition to Israel’s brutality against Palestinians, but anger over how he has managed it. The major anti-Netanyahu Zionist parties are themselves divided over leadership and coalition strategy, while a central line of attack against Netanyahu has been his responsibility for the October 7 security failure. Recent polling has shown both the Netanyahu and anti-Netanyahu blocs struggling to reach the 61 seats required to govern.

The sources warned that the combination of political fracture and a growing population of heavily armed, traumatized veterans has historical precedents. “Famously the Freikorps of Germany were PTSD-addled veterans with weapons and bloodthirst,” he said. “I’m not saying Israel post Gaza is Germany post-WWI but there are certainly aspects of this that ring similar to me.”

Israel is also confronting growing isolation abroad, including an erosion of support in the United States that Israeli officials themselves have privately treated as a long-term threat. The August report pointed to Israel increasingly becoming a pariah state as a factor that could lead to state breakdown.

According to another CIA assessment Capital & Empire reported in July, Israeli officials believe the American political consensus underpinning the alliance is breaking down and that continued reliance on billions of dollars in direct U.S. military aid may eventually become politically untenable. Their response has been to seek deeper integration into the American military, intelligence, and defense establishment—ties that would be harder for future governments to unwind. By this spring, 60% of Americans viewed Israel unfavorably, up from 53% a year earlier, according to a Pew Research Center survey.

That deterioration of support is increasingly visible inside the U.S. national security establishment, as well. “The intelligence community, like America, like the military, like everywhere, is growing frustrated with the real and political capital that’s spent on propping up Israel,” the source said. “As we’re moving forward with further integrating our military-industrial capacity with them, there’s deep frustration that we’re doing this for a country that dragged us into a war we’re losing, a country that spies on us.”

The CIA report also tried to game out how these pressures could interact if Israel’s internal crisis deepened—how a single spark could turn political fracture into open civil conflict, and what would follow from there. Among the scenarios raised were foreign technology and artificial-intelligence companies pulling investment or personnel from Israel, further eroding an already strained economy, regional governments reconsidering the political and strategic value of deeper normalizing relations with Israel, and Hamas or Hezbollah exploiting a period of domestic weakness. The report specifically used the term “civil conflict,” according to the sources.

For decades, Israel’s power depended not only on weapons and American backing, but on the projection that its military dominance, intelligence superiority, and internal cohesion made the state effectively unbreakable. But as the assessment warned, beneath that projection of overwhelming force, Israel is accumulating economic, political, and social contradictions that military might alone may not be able to contain.