Η αναγκαιότητα της Ανταλλαγής Ισχύος: Γιατί «το BDSM είναι για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς"»

επιτρέψτε μου να αποσαφηνίσω κάτι που αξίζει, γιατί βρίσκεται στον πυρήνα της σκέψης μου για το τραύμα.

Λέτε:

Η φράση αυτή είναι σωστή ως περιγραφή — αλλά το «τραύμα» εδώ δεν είναι ψυχολογική έννοια. Δεν είναι η προσωπική πληγή που κουβαλά κάποιος από την παιδική του ηλικία, ούτε το τραύμα που η ποπ-ψυχολογία επικαλείται για να εξηγήσει τα πάντα. Είναι κάτι πολύ πιο θεμελιώδες.

έχω αποσαφηνίσει σε αυτό το ποστ ότι:

Όταν λέω ότι το τραύμα δεν έχει ψυχολογική διάσταση, εννοώ ότι δεν είναι ατομική παθολογία. Δεν είναι κάτι που κάποιος έχει και πρέπει να το γιατρέψει. Είναι δομικό.

Είναι η ρωγμή που μας κάνει αυτό που είμαστε. Και το BDSM — και ειδικά το Total Power Exchange — δεν «θεραπεύει» αυτή τη ρωγμή. Την κατοικεί.

Άρα, όταν λέτε ότι

έχετε δίκιο — αλλά με μια διόρθωση. Δεν είναι το προσωπικό σας τραύμα που μεταμορφώνεται. Είναι η ίδια η ανθρώπινη ρωγμή που μέσα στο ασφαλές πλαίσιο, αποκτά μορφή.

Η σκέψη μου δεν αντλεί από την ψυχολογία. Αντλεί από τη φιλοσοφία. Και το τραύμα, σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι κάτι που έχουμε — είναι κάτι που είμαστε.

Με την άδεια Του,

de7

 

Η μετατόπιση του άξονα από την ποπ ψυχολογία στην οντολογία του Bataille υπήρξε το έναυσμα για μια βαθύτερη θεωρητική αναζήτηση. Η ανάγκη για τη διεύρυνση αυτού του ορίζοντα αποκαλύπτει ότι το TPE δεν αποτελεί μια θεραπευτική απόπειρα επούλωσης ατομικών παθολογιών αλλά μια ριζοσπαστική πράξη κατοίκησης της ίδιας της υπαρξιακής μας ρωγμής.
Αν το "τραύμα" οριστεί φιλοσοφικά ως η ίδια η καταδίκη μας να υπαρχουμε ως διακεκριμένα όντα φυλακισμένα στα όρια του αστικού και ορθολογικού εγώ τότε η παράδοση και η Κυριαρχία παύουν να είναι παιχνίδι ρόλων και ανάγονται σε τελετουργική μορφοποίηση του ανείπωτου. Μέσα στο αυστηρά οριοθετημένο πλαίσιο η άμορφη απειλητική σκιά της καθημερινότητας αποκτά αρχιτεκτονική δομή: αρχή μέση και τέλος.
Εκεί που το vanilla βλέμμα διακρίνει απλώς μια σωματική ή ψυχική υποταγή η δική μας σημειολογία μεταφράζει μια οντολογική ανάγκη για κάθαρση. Το σώμα γίνεται ο ζωντανός καμβάς όπου συντρίβεται εθελούσια το εγώ χρησιμοποιώντας το βάρος της επιθυμίας ως το μοναδικό όχημα προς το συνεχές.

Όταν η επιθυμία "δεν μπορεί και δεν θέλει να εκφραστεί αλλιώς"η παράδοση ή η Κυριαρχία δεν αναζητούν τη λειτουργικότητα αλλά τη θυσία των ορίων του είναι. Γίνονται εν τέλει η μόνη μας αλήθεια.

 

Λέτε κάτι που θέλω να κρατήσω και να το πάω ένα βήμα παραπέρα:

Γιατί αν το τραύμα είναι δομικό — αν είναι η ίδια η ρωγμή που Μ/μας συγκροτεί ως «διακεκριμένα όντα» — τότε δεν μιλάμε πια για κάτι που κάποιος «έχει» ή «δεν έχει». Μιλάμε για την ανθρώπινη συνθήκη. Και τότε το ερώτημα δεν είναι «ποιος έχει τραύμα;» αλλά «ποιος μπορεί να το κατοικήσει;». Και εδώ, ακριβώς, αρχίζει το πραγματικό διακύβευμα.

Γιατί δεν μπορούν όλοι. Δεν είναι θέμα ικανότητας ή προνομίου — είναι θέμα ψυχικής ετοιμότητας. Το να κοιτάξεις τη ρωγμή κατάματα, να την αφήσεις ανοιχτή, να την κατοικήσεις — αυτό απαιτεί ένα σθένος που δεν το διαθέτουν όλοι. Και όσοι δεν το διαθέτουν, τι κάνουν; Απαιτούν να κλείσει η ρωγμή.

Απαιτούν ένα BDSM «ασφαλές», «ευγενικό», «ακίνδυνο». Ένα BDSM που να μην τους αναγκάζει να δουν αυτό που δεν αντέχουν.

Και εδώ φτάνουμε στον πυρήνα του νήματος, έτσι όπως διατυπώθηκε στο εισαγωγικό ποστ:

Αυτή η απαίτηση — να γίνει το BDSM προσβάσιμο σε όλους, να απλοποιηθεί, να εκδημοκρατιστεί, να απογυμνωθεί από την οντολογική του βαρύτητα — δεν είναι αίτημα χειραφέτησης. Είναι αίτημα εξημέρωσης. Είναι η κίνηση μιας νοοτροπίας που δεν αντέχει τίποτα που να μην μπορεί να το καταναλώσει, να το ελέγξει, να το χωρέσει στα δικά της μέτρα.

Αυτή η μικροαστική νοοτροπία, όπως εξήγησα και στον @espimain, δεν σημαίνει οικονομική τάξη. Δεν μιλάμε για ταξικό πρόσημο. Μιλάμε για μια στάση ζωής. Για μια στάση που μπορεί να την έχει ο φτωχός και ο πλούσιος.

Είναι η εμμονή με την ασφάλεια, ο τρόμος απέναντι στο υπαρξιακό βάθος, η ανάγκη να εξομαλυνθεί κάθε ριζοσπαστική αντίθεση. Είναι η νοοτροπία που θέλει το BDSM να είναι ένα safe-space αστικής κοινωνικοποίησης, όπου όλοι θα νιώθουν άνετα, όπου κανείς δεν θα αισθάνεται «άβολα».

Και αυτή η νοοτροπία, όταν εισβάλλει στον χώρο Μ/μας, δεν φέρνει μόνο αισθητική αλλαγή. Φέρνει μαζί της ολόκληρο το φορτίο των διακρίσεων που την συγκροτούν. Τον μισογυνισμό. Την ομοφοβία. Την τρανςφοβία. Τον σεξισμό. Τον ρατσισμό. Την ισλαμοφοβία. Γιατί δεν είναι απλώς φοβική απέναντι στο βάθος — είναι φοβική απέναντι σε κάθε ετερότητα.

Με την άδεια Του,

de7

 

@de7 μου αρεσει πολυ ο τροπος που το προσεγγιζετε και, αν μου επιτρεπετε, θα κανω για λιγο τον δικηγορο του διαβολου, προσθετοντας εναν ακομη προβληματισμο.
Αναρωτιέμαι μηπως, στην προσπαθεια μας να αναδειξουμε το βαθος της αναμετρησης με το τραυμα, κινδυνευουμε αθελα μας να εξιδανικευσουμε τον πονο. Μηπως, δηλαδη, δημιουργουμε μια «αριστοκρατικη» ιεραρχηση σε εναν χωρο που θα επρεπε να χωρα πολλες διαφορετικες ανθρωπινες διαδρομες;
Για καποιους, η συναινετικη αυτη εμπειρια μπορει να αποτελει εναν ουσιαστικο τροπο επεξεργασιας τραυματικων βιωματων ενω για αλλους, μια αυθεντικη εκφραση επιθυμιας και οικειοτητας. Και οι δυο εκδοχες αξιζουν τον ιδιο σεβασμο, χωρις να χρειαζεται να ιεραρχουμε τις εμπειριες των ανθρωπων.
Ισως τελικα η δυναμη να μη βρισκεται στο να «αντεχουμε» τον πονο, αλλα στο να μπορουμε να τον κοιταζουμε με ειλικρινεια, χωρις ουτε να τον εξιδανικευουμε ουτε να τον φοβομαστε.
Ενας χωρος σαν αυτον ισως δεν εχει αναγκη απο «εκλεκτους», αλλα απο ανθρωπους που προσερχονται με συναινεση, επιγνωση και σεβασμο μιας και η ανθρωπινη εμπειρια ειναι πολυ πιο συνθετη απ’ οσο συχνα θελουμε να πιστευουμε, και ισως ακριβως γι’ αυτο χρειαζεται να αποφευγουμε τις απολυτες ερμηνειες και τις ιεραρχησεις των προσωπικων μας διαδρομων.

 

Ο πόνος δεν είναι το κέντρο αυτού του νήματος. Δεν τον έθεσα. Δεν τον ανέφερα ως κριτήριο. Δεν τον εξιδανίκευσα. Τον εισάγετε εσείς, και μετά μου ζητάτε να υπερασπιστώ μια θέση που δεν διατύπωσα.

Το κέντρο είναι η Ανταλλαγή Ισχύος ως δομή — η συγκολλητική ουσία που κρατά τα τρία σκέλη του BDSM ενωμένα. Ο πόνος, αν υπάρχει, είναι μέσο. Ποτέ σκοπός.

Πάμε στα τρία σημεία σας.

Πρώτο:

Όχι. Διότι δεν μιλάμε για πόνο. Μιλάμε για τη ρωγμή — και το τραύμα στο οποίο αναφέρομαι δεν είναι ψυχολογική έννοια. Δεν είναι η προσωπική πληγή που κουβαλά κάποιος από την παιδική του ηλικία. Είναι δομικό. Είναι η ρωγμή που μας συγκροτεί ως «διακεκριμένα όντα» — αυτό που ο Bataille ονομάζει la blessure. Δεν είναι ατομική παθολογία. Είναι η ανθρώπινη συνθήκη. Και το TPE δεν τη θεραπεύει — την κατοικεί.

Η δική σας ανάγνωση μιλά για

Αυτό είναι ψυχολογικό τραύμα. Δεν είναι αυτό για το οποίο μιλάω. Το ερώτημά σας δεν με αγγίζει — αγγίζει μια θέση που δεν διατύπωσα.

Δεύτερο:

Όχι. Και η απόδειξη είναι απλή: δεν λέμε «όποιος δεν το έχει, είναι έξω». Λέμε «όποιος δεν το έχει, κάνει κάτι άλλο». Η διάκριση δεν είναι αξιολογική — είναι δομική. Δεν λέμε «είμαστε καλύτεροι». Λέμε «είμαστε διαφορετικοί». Η διαφορά δεν είναι θέμα αξίας, είναι θέμα οντολογίας. Δεν υπάρχει ιεράρχηση — υπάρχει αναγνώριση. Αν η αναγνώριση της διαφοράς σας φαίνεται ως ιεράρχηση, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη διάκριση — βρίσκεται στην αδυναμία να δεχτείτε ότι υπάρχει διάκριση χωρίς αξιολόγηση.

Τρίτο:

Και εδώ βρίσκεται η κρίσιμη σύγχυση. Η συναίνεση, η επίγνωση, ο σεβασμός δεν είναι εναλλακτικά κριτήρια. Είναι προϋποθέσεις. Χωρίς αυτά, δεν υπάρχει BDSM — υπάρχει κακοποίηση. Αλλά και με αυτά, αν λείπει η δομική ανάγκη, δεν έχουμε τους «λίγους». Έχουμε ανθρώπους που κάνουν κάτι άλλο — εξίσου σεβαστό, αλλά διαφορετικό.

Τέταρτο:

Το αίτημα για «αποφυγή απολύτων ερμηνειών» είναι ακριβώς η μετανεωτερική κίνηση που έχω καταγγείλει σε ολόκληρο το νήμα. Δεν είναι αθώα προτροπή για μετριοπάθεια. Είναι απαίτηση να μην υπάρχει δομή. Διότι αν αποφύγουμε όλες τις «απόλυτες ερμηνείες», δεν μένει τίποτα που να μπορεί να οριστεί. Μόνο ρευστότητα. Και η ρευστότητα δεν είναι ελευθερία — είναι παράλυση.

Δεν μιλώ για απόλυτες ερμηνείες. μιλώ για δομικές διακρίσεις. Δεν λέμε «η δική μας αλήθεια είναι η μόνη». Λέμε «υπάρχει μια δομή που κάνει τη διαφορά». Το να αναγνωρίζεις τη δομή δεν είναι απολυτότητα — είναι ακρίβεια.

Και το πιο κρίσιμο.

Το σχόλιό σας γράφτηκε χωρίς να έχετε διαβάσει το νήμα. Δεν το λέω ως μομφή — ως διαπίστωση.

Αυτό έχει μια συνέπεια που αξίζει να ονομαστεί: η παρέμβασή σας δεν είναι συμμετοχή στον διάλογο. Είναι παράλληλη τοποθέτηση που τον αγνοεί. Δεν αντιμετωπίζει τα επιχειρήματα που έχουν κατατεθεί. Δεν αναγνωρίζει τις διακρίσεις που έχουν γίνει. Απλώς τοποθετεί μια ακόμη «οπτική» δίπλα στις άλλες.

Και αυτό είναι ακριβώς το μοτίβο που το νήμα έχει καταγγείλει: η αντικατάσταση του διαλόγου από την παράθεση απόψεων. Η συζήτηση δεν είναι πλήθος «οπτικών». Είναι διαδικασία όπου τα επιχειρήματα αντιμετωπίζονται και οι θέσεις κρίνονται. Όταν κάποιος δεν συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία αλλά απλώς τοποθετεί τη δική του «οπτική», δεν συνομιλεί — παρασιτεί.

Είμαι βέβαιη ότι γράφετε με καλή πρόθεση. Αλλά η καλή πρόθεση δεν αρκεί. Όταν δεν συνοδεύεται από γνώση του αντικειμένου και σεβασμό στη συζήτηση που έχει προηγηθεί, γίνεται ένα ακόμη εμπόδιο στη σκέψη.

Ο χώρος αυτός δεν έχει ανάγκη από καλές προθέσεις. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που διάβασαν, που σκέφτηκαν, που αντιμετώπισαν τα επιχειρήματα. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που, πριν τοποθετηθούν, φρόντισαν να καταλάβουν τι συζητιέται.

Με την άδεια Του,

de7