καθημερινές πράξεις εντός/εκτός D/s

Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής και να καταλάβω αν πρόκειται για υγιείς "συνέπειες" του BDSM ή αν θα έπρεπε κάποιος που βιώνει αντίστοιχα συναισθήματα να απέχει. Θα χρησιμοποιήσω ενικό αριθμό για να μην κάνω υπόθεση ότι η πρόταση ισχύει για όλα τα υποτακτικά άτομα.

Έστω ένα άτομο υποτακτικής ψυχολογίας. Έχει την ανάγκη να παραδώσει σε κάποιον Κ την ελευθερία του και κατά συνέπεια την ελευθερία των επιλογών του.
Εάν ο Κ ορίσει ένα τάδε καθημερινό και απαραίτητο πράγμα (π.χ. σκούπισμα), τότε το υ θα το κάνει με μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση επειδή ακριβώς είναι κάτι που του ορίστηκε και ικανοποιεί τον Κ.
Εάν όμως ο Κ δεν ορίσει το τάδε σκούπισμα, το υ αδιαφορεί παντελώς για την απαραίτητη δουλειά, και δεν την κάνει, γιατί δεν θέλει και γιατί δεν του προσφέρει καμία απόλαυση.

Προσωπικά, έχω τη γνώμη ότι δεν είναι "φυσιολογικό" αυτό το άτομο (το υ) να μην μπορεί να κάνει το τάδε σκούπισμα εάν δεν υπάρχει κάποιος να το επιβάλλει. Μήπως βλέπει το BDSM σαν έναν τρόπο να βγει από μια προσωπική μαύρη τρύπα; Είναι αυτό θεμιτό;

Ο Κ δεν είναι ούτε μπαμπάς, ούτε και μπαμπούλας. Γράφεται συχνά ότι πολλά tasks του υ δίνονται από τον Κ με σκοπό την εξέλιξη του υ. Όμως είναι πραγματική εξέλιξη εάν μετά την λήξη (της σειράς των τασκ ή πιθανόν και της σχέσης) το υ επανέρχεται στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις" ; Μήπως αυτό το υ δεν "πρέπει" να κάνει bdsm;

 

Συγνώμη αλλά ποιος σου είπε ότι το υ θα ζει μέσα στην μπίχλα αν το Κ δεν του πει να καθαρίσει το σπίτι ;
Άνθρωπος είναι δεν είναι κάποιο AI …

 

Είναι πολύ νωρίς για αυτό το υ για να γνωρίζει αν είναι καλό για το ίδιο να κάνει BDSM ή όχι.

Ίσως το υ αυτό να έκανε ό,τι του είχε ορίσει το Κ ως μη ερωτική χρήση και υπηρεσία, κατά ένα μέρος και μεταξύ άλλων από ελπίδα και από προσδοκία για τους ορίζοντες απόλαυσης που θα άνοιγαν. Αυτή τη στιγμή η προσδοκία έχει δώσει τη θέση της σε απογοήτευση ή διάφορα παρόμοια και σε εσωτερικές ερωτήσεις αν υπάρχει πράγματι αυτό για το οποίο του έχει ανοίξει η όρεξη και αν ναι, αν θα το βρει και αν το βρει, αν θα του αρέσει και αν θα κάνει για αυτό και τα συναφή. Φυσικό είναι, αν συμβαίνει αυτό.

Αν βοηθάει κάποιον η προσωπική μου εμπειρία, την πρώτη φορά που απολύθηκα μου είχαν δοθεί οδηγίες για τα επόμενα μοναχικά βήματά μου και η ισχυρή παραίνεση να συνεχίσω τα tasks μου μόνο για μένα. Με κάποιο δικό μου τρόπο, κάπως το έκανα - δηλαδή, πολύ απλά, συνέχισα τα ευχάριστα σε μένα tasks και αυτά που δεν είχα συνδέσει με το Κ. Τώρα που το σκέπτομαι, το κύριο task που είχα συνεχίσει ήταν ένα αρκετά σύνθετο και απαιτητικό σε χρόνο, ενέργεια και εστίαση, που μου είχε καταστήσει σαφές ο Κ ότι δεν είχε καμία σχέση με την μεταξύ Μ/μας διάδραση, όποια και αν ήταν αυτή, και είχα θυμώσει παθητικά, πολύ, για αυτό, τότε, αλλά μετά το έκανα με ευχαρίστηση στοιχείο της ρουτίνας μου, όποτε βρισκόμουν μόνη και αδέσποτη.

 

Αυτό που περιγράφεις με το σκούπισμα δεν είναι υγιής υποταγή. Είναι καθαρή αποποίηση προσωπικής ευθύνης και ένα λειτουργικό μπλοκάρισμα.
Όταν ένα υποτακτικό άτομο λειτουργεί μόνο όταν φάει "πρόσταγμα" και μετά αφήνει τη ζωή του στην τύχη της, το BDSM εκεί δεν είναι παιχνίδι ή στάση ζωής. Είναι ένα δεκανίκι για να κρυφτεί πίσω από μια προσωπική μαύρη τρύπα, μια κατάθλιψη ή μια ψυχολογική κόπωση.
Για μένα, τα πράγματα είναι απλά:
Για να παραδώσεις την ελευθερία σου, πρέπει πρώτα να την έχεις.
Δεν μπορείς να προσφέρεις στον άλλον κάτι που εσύ ο ίδιος δεν ελέγχεις. Αν δεν είσαι λειτουργικός ως ενήλικας μόνος σου, δεν προσφέρεις υποταγή στον Κυρίαρχο,του πετάς την ευθύνη του εαυτού σου.
Ο Κυρίαρχος δεν είναι θεραπευτής ούτε νταντά για να σε προσέχει σαν μωρό. Αυτό το μοτίβο εξαντλεί τον Κυρίαρχο και μετατρέπει τη σχέση σε μια τοξική συνεξάρτηση.
Εξέλιξη σημαίνει να σου μένει κάτι. Αν μόλις τελειώσει το task ή η σχέση γυρνάς στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις", δεν εξελίχθηκες ποτέ,απλώς εκτελούσες εντολές. Η πραγματική εξέλιξη σου χτίζει αυτοπειθαρχία που τη κουβαλάς μαζί σου για πάντα, ό,τι κι αν γίνει.
Γι' αυτό πιστεύω ακράδαντα ότι ο Master είναι μόνο ένας. Όταν περνούν άλλοι και άλλοι Κυρίαρχοι από τη ζωή σου, ακόμα κι αν εξελίσσεσαι και σου μένουν πράγματα από τον καθένα, δεν μπορείς ποτέ να είσαι ατόφια σε αυτό που πραγματικά θέλει ο τωρινός. Θα υπάρχουν πάντα επιρροές και κατάλοιπα από τους προηγούμενους.
Στη δική μου πορεία, από την αρχή ανήκω σε Εναν και μόνο σε Εναν. ( και ειμαι παρα πολυ τυχερή και ευγνώμων στον Αφέντη μου )
Χωρίς να κρίνω τις επιλογές των άλλων, θεωρώ ότι αυτός είναι ο πιο ολοκληρωμένος και αυθεντικός δρόμος, τουλάχιστον για μένα.

 

Είναι ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει..

Εδώ θα πω ότι δεν είμαστε όλες τόσο τυχερές. Όμως το τι σου αφήνει ο καθένας Κ, μπορείς να επιλέξεις αν θα το κρατήσεις ή όχι συν τω χρόνω.. (προϋπόθεση το πιο πάνω που ανέφερες, να μπορείς να εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος πάνω από όλα)

 

Νομίζω είναι σημαντικό να κάνουμε κάποιες διακρίσεις.

1. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κάποιοι άνθρωποι έχουν - ας πούμε - τη γεννήτρια εσωτερικά, που σημαίνει ότι μπορούν να κάνουν πράγματα επειδή οι ίδιοι αποφάσισαν ότι θέλουν να κάνουν αυτά τα πράγματα, και κάποιοι άνθρωποι έχουν τη γεννήτρια εξωτερικά. Δηλαδή κάνουν πράγματα όχι απαραίτητα επειδή εκείνοι αποφάσισαν να τα κάνουν.
2. Χαρακτηριστικά και πολύ συνηθισμένα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν εξωτερικές γεννήτριες είναι οι άνθρωποι που κάνουν (ή δεν κάνουν) πράγματα που θέλει ή περιμένει η οικογένειά τους, που θέλει ή περιμένει η ομάδα φίλων, γνωστών (κλπ), η κοινωνία, οι γείτονες, και δεν ξέρω τι άλλο, η παράδοση, η θρησκεία, η μουσική που ακούνε.
3. Άλλοι λόγοι που οι άνθρωποι κάνουν (ή όχι) πράγματα μπορεί να είναι καθαρά συναισθηματικοί, όπως η χαρά, η θλίψη, η ενοχή κλπ.

Άρα, στην καθημερινή μας ζωή ξέρουμε πολλές περιπτώσεις και πολλά παραδείγματα που "κάποιος έκανε κάτι, όχι απαραίτητα υποκεινούμενος απο τις δικές του αποφάσεις και τα δικά του θέλω".

Οι γραμμές όμως του τι είναι φυσιολογικό και τι δεν είναι φυσιολογικό στις παραπάνω περιπτώσεις είναι ας πούμε πιο εύπεπτες κοινωνικά αφού είναι πολύ πιο κανονικοποιημένο να πεις "ε ναι παντρεύτηκα γιατί μου ζάλιζαν τις μπάλες 45 άτομα από τότε μου ήμουν 15".

Ας γυρίσουμε λοιπόν στο σκούπισμα και το υ και το Κ.

Φαντάζομαι ότι κανείς δεν μπήκε στο BDSM απλά και μόνο για να βρει κάποιον να του λέει να σκουπίζει. Κατανοώ το παράδειγμα και κατανοώ ότι είναι εσκεμμένα κάπως ας το πούμε χοντροκομμένο, για να δείξει το "κάνω κάτι μόνος μου" vs "κάνω κάτι γιατί κάποιος μου το επιβάλλει".

'Ομως, είναι όντως πρόβλημα το να χρησιμοποιήσεις ένα πλαίσιο ή μία D/s σχέση ως κίνητρο *και* για να κάνεις κάτι που υπό άλλες συνθήκες σε δυσκολεύει? Το να κάνεις κάτι από ενοχές ή από κοινωνική πίεση είναι το ίδιο ή διαφορετικό? Ή για παράδειγμα αν χρησιμοποιήσεις την ίδια D/s σχέση ως κίνητρο για να εξερευνήσεις κομμάτια της σεξουαλικότητάς σου που κανονικά δεν θα έκανες μόνος σου, ή του μαζοχισμού, αυτό είναι πιο "νορμαλ" από το σκούπισμα?

Ο Κ δεν είναι μπαμπάς, ούτε και μπαμπούλας. Ναι. Είναι όμως ο αρμόδιος, είναι ο υπεύθυνος. Και κομμάτι της ευθύνης είναι να δει ποια κομμάτια ή ποιοι περιορισμοί του υ μπορούν να βελτιωθούν ως αποτέλεσμα της δυναμικής.

Ναι, πολλά τασκς δίνονται από το Κ με σκοπό την εξέλιξη του υ. Μετά την αποχώρηση από το ταμείο όμως (οποιδήποτε ταμείο, βανίλλα ή άλλο), ναι οι άνθρωποι γενικά επιστρέφουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις αλλά και να μην επιστρέψουν ακριβώς εκεί, θα επιστρέψουν κάπου αλλού, αφού το προηγούμενο σύστημα (η δυναμική) δεν έχει το ίδιο σημείο ισορροπίας με το νέο σύστημα (δυο άτομα ξέχωρα).

Αυτό όμως που με προβλημάτισε ήταν η τελευταία πρόταση το "μήπως αυτό το άτομο δεν "πρέπει" να κάνει bdsm?" Και με προβλημάτισε γιατί είναι ενδιαφέρον ότι αυτήν την ερώτηση θα την κάναμε για ένα υ που έχει κάποιους περιορισμούς, αλλά δεν θα λέγαμε "μήπως κάποιος ακραίος people pleaser δεν θα έπρεπε να κάνει κυριολεκτικά τίποτα σε αυτή τη ζωή"? Ή μπορεί και να το λέγαμε δεν ξέρω χαχα.

Γενικά αυτή η τοποθέτηση με έβρισκε σύμφωνη καμιά 20ρια χρόνια, και μέχρι ενός σημείου ακόμα με βρίσκει σύμφωνη. Όμως, αυτό ακριβώς κάνεις στην τελική με τον Κυρίαρχο, του δίνεις την ευθύνη του εαυτού σου. Κατά πόσο είχες εσύ ως υ αυτή την ευθύνη πριν, ή κατά πόσο είχες την ψευδαίσθηση αυτής της ευθύνης πριν, ή κατά πόσο πριν είχες μια εσωτερική γεννήτρια ή μία εξωτερική γεννήτρια φαντάζομαι είναι μία συζήτηση η οποία χωράει πάρα πολύ νερό (@evelin είναι γενική τοποθέτηση - εννοώ δεν γράφω "σου" μιλώντας για εσένα <3 είναι το γενικό γενικό σου).

Τα παρακάτω πιο σκόρπιες σκέψεις συνολικά από αυτά που διάβασα στο νήμα:

Ο Κυρίαρχος δεν είναι μπαμπάς, ή μπαμπούλας, ή ψυχολόγος, ή νταντά ή πολλά πράγματα ναι, αλλά ταυτόχρονα (ανάλογα με τη σχέση ή τη δυναμική) είναι και *όλα* αυτά τα πράγματα. Γιατί απέναντί του έχει έναν άνθρωπο, με τις δυσκολίες, τους περιορισμούς, τα πάνω, τα κάτω, τα συνειδητά και τα υποσυνείδητα που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Και αν ο Κυρίαρχος δεν θέλει όλη την ευθύνη και θέλει μόνο λίγη ευθύνη, τότε τι?

Είναι εφικτό εν τέλει, να πάρεις τόση απόσταση από τον εαυτό σου, ώστε να σε παρατηρήσεις απόλυτα, και αφού σε παρατηρήσεις απόλυτα, και σε αναλύσεις απόλυτα τότε και μόνο τότε να "κάνεις bdsm" ή οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη ζωή?

Δεν έχω όλες τις απαντήσεις, σε καμία περίπτωση, αλλά νομίζω ότι σπάνια οι άνθρωποι είναι "απόλυτα λειτουργικοί για τους σωστούς λόγους με τους σωστούς τρόπους" οπότε ίσως καλύτερη ερώτηση από το ποιος μπορεί και ποιος όχι να κάνει bdsm να είναι "πως μπορούν Κ και υ να μπουν στη δυναμική με τα μάτια ανοιχτά, και με ειλικρίνεια για το πόση και ποια ευθύνη μπορεί να πάρει ο ένας και να δώσει ο άλλος".

Και μία λίγο προβοκατόρικη πρόταση: αυτό το μαρτύριο και ο ατελείωτος Γολγοθάς της "αυτοβελτίωσης", είναι λίγο περίεργο - στα μάτια μου πάντα - να συζητιέται μέσα στις bdsm σχέσεις με τον τρόπο που συζητιέται στις βανίλα σχέσεις. Στις δικές μας σχέσεις ο μόνος κριτής της βελτίωσης, του σταδίου της, και του πόσο παραπάνω και αν χρειάζεται είναι ο Κ, και κανείς άλλος. Άρα αν είναι αρκετά καλό για τον Κ είναι αρκετά καλό [το οτιδήποτε] και τέλος. Δεν είναι δουλειά του υ "να συνεχίσει να αυτοβελτιώνεται" έτσι από μόνο του όπου γουστάρει.

 

@gaby_m , @evelin , @_voltage_ , σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις απαντήσεις.


Η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι και η δική μου πρώτη γνώμη και αυτή που περίμενα να ακούσω

ενώ αυτή είναι που θα ήθελα να ακούσω

Διαβάζουμε συχνά στο φόρουμ ότι οι άνθρωποι με ή χωρίς ψυχικά νοσήματα μπορούν να κάνουν bdsm, και ακόμα ότι το bdsm δεν είναι και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θεραπευτικό μέσο. Μέχρι όμως να έχει κανείς στα χέρια του μία διάγνωση, εν δυνάμει είναι και ταυτόχρονα δεν είναι ψυχικά νοσών. Βέβαια, πιστεύω πως όλοι -λιγότερο ή περισσότερο- γνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα μας και πριν την όποια διάγνωση.

Σκέφτομαι ότι κάποια καθημερινά πράγματα μπορεί να τα κάνουμε -ή να μην τα κάνουμε- επειδή έχουμε μέσα μας ένα τεράστιο μαύρο κενό ή επειδή βαριόμαστε άπειρα. Ή μπορεί και να είναι συνδυασμός των δύο. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα έπρεπε να τιθασεύουμε μόνοι μας τον εαυτό μας (βαρεμάρα) ή να λαμβάνουμε υποστήριξη από ειδικούς (τεράστιο μαύρο κενό).

Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να ξεχωρίσω πότε ισχύει το πρώτο και πότε το δεύτερο, ή τελοσπαντων, όχι πάντα.

Έχω διαβάσει στο φόρουμ αντίστοιχες περιπτώσεις, όμως μου είναι ασαφές το πώς μπορεί ένα άτομο με ψυχικό νόσημα να κάνει bdsm χωρίς να τραυματίζει τον εαυτό του περισσότερο ή τον άλλον. Υποθέτω πως θα πρέπει να έχει προχωρήσει ήδη σε θεραπεία πριν ξεκινήσει το bdsm και ίσως να έχει φτάσει σε κάποιο ικανοποιητικό επίπεδο( ; )

Ταυτόχρονα, "κανέναν τρίτο δεν αφορά η σεξουαλική μας ζωή, ούτε και τον ειδικό ψυχικής υγείας", όμως αισθάνομαι ότι οι bdsm σχετισμοί είναι κάτι πολύ περισσότερο από "σεξουαλική ζωή", και άρα είναι αναπόφευκτο να είναι απαραίτητη η παρουσία ενός kink-aware θεραπευτή - για κάποιους ανθρώπους έστω.

 

Νιώθω ότι υπάρχουν πολλά επίπεδα misconceptions στις προτάσεις οπότε ελπίζω να μην σε πειράζει αλλά θα προσπαθήσω να τις ανοίξω για να το δούμε πιο σφαιρικά και σε διαφορετικό κοντεξτ.

Λες

Ήδη σε αυτή τη πρόταση είναι μίνιμουμ 2 πράγματα που έχουν μπλεχτεί όλα μαζί:

α) "οι άνθρωποι με ψυχικά νοσήματα" - τι είδους νοσήματα? Όλα? Ποιας βαρύτητας? Ποιος τα διέγνωσε και με ποια κριτήρια?

β) "Το bdsm δεν είναι και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θεραπευτικό μέσο" - δεν είναι θεραπευτικό το να βρίσκεσαι σε μία κοινότητα που καταλαβαίνει τα θέλω και τις ανάγκες σου?
Δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θεραπευτικό μέσο ο χώρος που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες σου, που μπορεί να σε αφήσει να εκφραστείς και να εξερευνήσεις τον εαυτό σου σε ένα (σχετικά) ασφαλές περιβάλλον?
Σε ένα περιβάλλον που υπάρχουν και άλλοι σαν εσένα (Κ/υ/σ/μαζοχιστές/σαδιστές/ταπάνταόλα) και άρα σου προσφέρει το πλαίσιο να δεις ότι δεν είσαι ένας βλαμμένος μόνος σου?
Αν δεν είναι αυτό θεραπευτικό τι είναι?

Είναι πιο αποδεκτό ένα θεραπευτικό χάικινγκ στα βουνά που πάνε και περπατάνε και περπατάνε μέσα στα κατσάβραχα και τη βροχή και τη μπόρα και τρώνε 3 μέρες φυστικοβούτυρο (τρου στόρι) από το να κάνεις ένα σέσσιον να ισιώσεις και να φας και μια γαρδούμπα να περάσουν όλα?
Σημείωση έχω μία γειτόνισσα που κάνει θεραπευτικό "μπάνιο από γκονγκ" που αντίθετα με αυτό που ακούγεται, δεν γεμίζουν μια μπανιέρα με μικρά γκονγκ (   ) αλλά πας κάτω από ένα μεγάλο γκονγκ που κάνει γκοοοονγκ και κάποιοι στο δωμάτιο νιώθουν καλύτερα μετά, και κάποιοι προσπαθούν με πολύ κόπο να μην πετάξουν το γκονγκ στο κεφάλι της γειτόνισσας.

Άρα   Το σύστημα αναφοράς και το σημείο αναφοράς είναι πάρα πολύ σημαντικά πράγματα σε αυτές τις συζητήσεις.

Αν θέλεις bdsm για να είσαι καλά ή σε ισορροπία ενώ ταυτόχρονα δεν είσαι 100% νευροτυπικός "είναι πρόβλημα" αλλά αν κάνεις μπάνιο από γκονγκ ενώ τρέχεις στα βουνά είσαι μια χαρούλα?

Προσπαθώ επίτηδες να αντιπαραβάλω με αυτό τον τρόπο τα παραδείγματα του bdsm / όχι bdsm για να αλλάξει λίγο το context μέσα από το οποίο προκύπτουν οι παραπάνω παρατηρήσεις. *Τώρα* all that being said, ναι φυσικά αν ένας άνθρωπος θεωρεί ότι κάπου μέσα του κάτι γίνεται και κάτι δεν κουμπώνει καλά και κάτι τον τρώει ή τον προβληματίζει, ναι φυσικά το να μιλήσει με έναν kink aware ειδικό είναι μία πολύ καλή κίνηση φαντάζομαι.

Τέλος μια σκέψη λίγο πιο γενική για το "ψυχικό νόσημα/όχι νευροτυπικός" (τα χωρίζω επίτηδες):

Το τι είναι και τι όχι ψυχικό νόσημα δεν είναι πάντα set in stone, μπορεί να αλλάξει με το ρυθμό που επιστήμη προχωράει και καταλαβαίνει ή αναδιατυπώνει κάποια πράγματα, το ίδιο συμβαίνει και το ποιος είναι ή όχι νευροτυπικός και τι σημαίνει αυτό για τον ίδιο και τους άλλους. Έχουμε ήδη το παράδειγμα της πρακτικής του σαδομαζοχισμού που, αρχικά κατηγοριοποιημένο ως ψυχική διαταραχή σταμάτησε να αντιμετωπίζεται ως τέτοια το 1994 από τον σύλλογο Αμερικάνων ψυχολόγων μέχρι και την αποδοχή της αλλαγής της κατηγοριοποίησης από το παγκόσμιο οργανισμό υγείας το 2022 (νομίζω).

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σημαντικά και σοβαρά προβλήματα, τα οποία έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Αυτό φυσικά και δεν πρέπει να περνάει στο ντούκου ούτε πρέπει αυτά τα προβλήματα να υποβαθμίζονται ή να μην τους δίνεται η προσοχή ή η βοήθεια που χρειάζεται. Υπάρχει όμως ταυτόχρονα πλέον στην κοινωνία μία πολύ μεγάλη τάση ύπερ-ανάλυσης του ατόμου, του τι κάνει και τι δεν κάνει, πόσο αυτό αποκλείνει από το μέσο όρο και υπάρχει μία τάση ύπερ-ψυχιατρικοποίησης των πάντων (υπάρχει πολύ ωραία βιβλιογραφία για το ζήτημα).

Ανέφερες παραπάνω τη βαρεμάρα, ως πρόβλημα και αλήθεια μου έκανε εντύπωση. Η βαρεμάρα είναι αδιανόητα σημαντικό συστατικό στην τέχνη, στην επιστήμη, και γενικά στην ανθρώπινη ζωή και την υγεία γιατί όταν το μυαλό είναι σε idle mode αφενός ξεκουράζεται, αφετέρου κατεβάζει ιδέες (κάποιες φορές, τηρουμένων των αναλογιών κλπ), αρχειοθετεί, ενδοσκοπεί. Ως ""αντίδοτο"" στη βαρεμάρα δε, συνήθως πλασάρεται η αιώνια και ατελείωτη παραγωγικότητα που έχει στείλει πιο πολύ κόσμο στα δέντρα απότι η βαρεμάρα, αφού το άτομο θεωρεί ότι κάθε στιγμή κάτι πρέπει να κάνει, με κάτι πρέπει να ασχολείται και με κάποιο τρόπο πρέπει "να βελτιώνει τον εαυτό του".

Αν κάποιος πει στην παρέα του ότι είμαι workaholic συνήθως θεωρούν ότι είναι κάτι θετικό, ενώ αν πεις φαντάζομαι ότι εισαι boringaholic θα σου πουν "πωπω κρίμα έχεις πάει σε κάποιο γιατρό?" αλλά η κυρίως διαφορά αυτών των δύο πραγμάτων είναι κατά πόσο είναι συνδεδεμένα με την κοινωνική επιτυχία ή την κοινωνική αποτυχία.

Για να κλείσουμε γυρνώντας στα του χώρου:

Το "κάποιος σε ένα φόρουμ είπε" γενικά δεν λέει πολλά πράγματα (και αυτό ισχύει φυσικά και για αυτά που γράφω εγώ). Γιατί "καποιος σε ένα φορουμ είπε το Α" αλλά κάποιος σε ένα άλλο φόρουμ είπε το Β κλπκλπ. Σε μία σχέση Κ/υ, δεν ακολουθείς τι λέει το φόρουμ και κανένα φόρουμ. Ακολουθείς το Κ. Άρα το Κ πρέπει α) να ξέρει (εσένα, την περίπτωσή σου, τα πάντα όλα), και β) να μπορεί (να αναλάβει, να διαχειριστεί, να καθοδηγήσει κλπ).

Έχει και το υ ευθύνες? Απόλυτα, και πολλές μάλιστα. Έχει την ευθύνη να επικοινωνήσει αυτά που νιώθει και του συμβαίνουν (που από μόνο του αυτό έχει πολλούς βαθμούς ευθύνης και δυσκολίας), αυτά που μπορεί να κάνει ή όχι, πρέπει να μπορεί να είναι ειλικρινές,να μην κρύβει πράγματα, να είναι accountable κλπκλπ

Αλλά μπορεί το υ να είναι στα πάντα όλα τέλειο μέσα του/ έξω του πριν εμπλακεί στα του bdsm? Θεωρώ πως αφενός δεν μπορεί να γίνει αυτό, και αφετέρου δεν χρειάζεται.

Και φυσικά, κανένα Κ δεν είναι ""υποχρεωμένο"" να αναλάβει ένα υ την περίπτωση του οποίου δεν μπορεί να διαχειριστεί, και ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, κανένα υ δεν πρέπει να βάλει τον εαυτό του σε θέση να "ξεχειλωθεί" προς καμία κατεύθυνση (πιο τέλειο/λιγότερο τέλειο, πιο παραγωγικό/λιγότερο παραγωγικό, πιο νευροτυπικό/λιγότερο νευροτυπικό) προκειμένου να ταιριάξει με ένα Κ που δεν μπορεί να διαχειριστεί το σημείο εκκίνησης αυτού του υ.

 

Ουάου. Ναι, ευχαριστώ.

Ναι, είναι. Ίσως ο ορισμός του "θεραπευτικού" να διαφέρει ανάλογα την σοβαρότητα η την κατηγορία μιας κατάστασης.

Θαρρώ πως ναι, δύναται να αντιμετωπιστεί έτσι. Η αποδοχή από τον εαυτό και από τους άλλους, η εφαρμογή των αναγκών και επιθυμιών και οι "ψυχο-πνευμα-σωματο-ορμονικές" αλλαγές που επιτελούνται, το αίσθημα ότι δεν είσαι (ο) μόνος, σαφώς είναι θεραπευτικά. Κυρίως όμως είναι θεραπευτικό να μπορείς επιτέλους να εκφράσεις ό,τι μια ζωή έκρυβες και να το ζήσεις.

Αυτό ισχύει. Και ούτως ή άλλως συνηθίζεται να συστήνεται (χωρίς να κάνω γενίκευση για κάθε περίπτωση) στους ανθρώπους η επαφή με τη φύση, με τον άνθρωπο, η σωματική άσκηση, για να παύει το μυαλό να υπεραναλύει. Με αυτή τη λογική, είτε φυτεύει κάνεις μαρούλια, είτε κάνει μπάνιο με γκονγκ, είτε κάνει bdsm, κάνει κάτι που τον αποσπά από την υπερβολική σκέψη. Βέβαια το bdsm είναι κάτι που γίνεται -συνήθως- μεταξύ δύο ατόμων, και -συνηθως- δεν είναι αυτοτελές (φύτεψα τα μαρούλια και αν αλλάξω γνώμη απλώς θα ψοφήσουν), αλλά απαιτεί και από τις δύο πλευρές κάποια συνέπεια και υπευθυνότητα, και άρα "εξάρτηση" (δεν είμαι σίγουρη για την λέξη) με την έννοια του σχετισμού.

Σε αυτό συμφωνώ, και σίγουρα έχει να κάνει ακόμη και με το πότε κανείς κάνει τα αντίστοιχα τεστ/εξετάσεις ή ό,τι άλλο απαιτείται για τη διάγνωση. Π.χ. αν κάποιος αντιμετωπίζει τάδε είδους κρίσεις πχ πέντε μέρες το μήνα ή 1 εβδομάδα το εξάμηνο ή ... , τότε η διάγνωση θα διαφέρει αν η εξέταση γίνει κατά τη διάρκεια της κρίσης ή όχι.

Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω το εξής. Λέμε "αυτοί που θέλουν/κάνουν/έχουν ανάγκη το bdsm δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς". Αυτό σημαίνει -η τελοσπάντων δεν γενικεύω, αλλά για κάποιους σημαίνει- ότι αν δεν κάνουν έτσι (bdsm), τότε είναι δυστυχισμένοι. Δεν συνεπάγεται ότι αν κάνουν bdsm δεν θα είναι δυστυχισμένοι, άρα θα είναι ευτυχισμένοι. Όμως, σε μεγάλο βαθμό θεωρώ -και από την μικρή μου εμπειρία υποστηρίζω- ότι όταν αυτός που "δεν μπορεί αλλιώς" κάνει bdsm, ένα βάρος φεύγει από πάνω του. (Είναι οι τύψεις; Η αποδοχή; Η αδρεναλίνη; Η ανακούφιση; Το δεκανίκι που επισήμανε η @evelin ; Δεν ξέρω. Πάντως κάτι φεύγει, και έρχεται μια γλυκιά ηρεμία.)
Ε, λοιπόν αν ο ίδιος άνθρωπος που "δεν μπορεί αλλιώς" εξεταστεί όταν ζει άνευ bdsm και όταν ζει εντός bdsm, αναρωτιέμαι, δεν θα διαφέρει σημαντικά η διάγνωση; Είναι το δεκανίκι; Ή είναι η εκπλήρωση της ανάγκης, η απουσία της οποίας δημιουργούσε (ή έτρεφε ( ; ) ) το κενό;

Αυτό ισχύει, και ακόμη, ο συνδυασμός της υπερβολικής σωματικής κούρασης, νοητικής υπερδιέγερσης και ψυχικής κόπωσης, που μοιραία απαντώνται συχνά στην ενήλικη ζωή διαλύουν ένα νευρικό σύστημα. Μαζί με αυτά, μια βαρεμάρα ή από την άλλη μια μικρή μαύρη τρύπα, κάνουν την εικόνα να μοιάζει με γκρεμό.

Όντως και ευχαριστώ για την υπενθύμιση!

Ναι, δεν γίνεται.

 

Καταλαβαίνω απόλυτα την οπτική σου και το πώς το βλέπεις, αλλά νομίζω ότι εδώ αγγίζουμε τον πυρήνα μιας πολύ βασικής διαφοράς στη φιλοσοφία μας
και αυτό είναι το ωραίο σε αυτές τις συζητήσεις, αρκεί να μιλάμε με ειλικρίνεια.
Για να σου απαντήσω, λοιπόν, με τον δικό μου τρόπο σκέψης, πάνω σε όσα γράφεις
Λες ότι στην τελική, με τον Κυρίαρχο, του δίνεις την ευθύνη του εαυτού σου και αναρωτιέσαι αν η "ευθύνη" που είχαμε πριν ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση. Για μένα, υπάρχει τεράστια, χαοτική διαφορά ανάμεσα στο "παραδίδω την ευθύνη μου ως πράξη συνειδητής υποταγής" και στο "πετάω την ευθύνη μου γιατί δεν μπορώ να τη διαχειριστώ"
Όταν είσαι ένας συγκροτημένος, λειτουργικός ενήλικας και επιλέγεις να υποταχθείς, η παράδοση της ευθυνης και της ελευθεριας σού ειναι μια συνειδητή απόφαση που πηγάζει από δύναμη. Ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις τι ελέγχεις και επιλέγεις να το προσφέρεις. Αν, όμως, είσαι "διαλυμένος" ή δυσλειτουργικός και απλώς περιμένεις ένα πρόσταγμα για να υπάρξεις, τότε δεν παραδίδεις τίποτα
απλώς ψάχνεις έναν κηδεμόνα να μαζέψει τα σπασμένα σου. Αυτό δεν είναι υποταγή, είναι ανάγκη για περίθαλψη.
Σχετικά με το αν ο Κυρίαρχος είναι μπαμπάς, ψυχολόγος ή νταντά
Σαφώς και σε μια βαθιά, αληθινή δυναμική ο Κυρίαρχος θα δει, θα νιώσει και θα αγκαλιάσει τις δυσκολίες, τα πάνω, τα κάτω και τα υποσυνείδητα του υποτακτικού του. Αυτό είναι η ανθρώπινη πλευρά της σχέσης. Αλλά υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Ο Κυρίαρχος είναι εκεί για να ηγηθεί, να καθοδηγήσει, να εμπνεύσει, ίσως και να "κουρδίσει" τον υποτακτικό του. Δεν είναι, όμως, ούτε ψυχίατρος ούτε νταντά. Αν ο υποτακτικός είναι μια "μαύρη τρύπα" που ρουφάει ενέργεια χωρίς να προσφέρει τίποτα πίσω, τότε η δυναμική παύει να είναι BDSM και γίνεται μια ψυχοφθόρα, τοξική συνεξάρτηση. Ο Κυρίαρχος δεν είναι εκεί για να σε "φτιάξει" από το μηδέν, αλλά για να σε ορίσει και να σε εξελίξει από εκεί που είσαι.
Και πάμε στο θέμα της "αυτοβελτίωσης" που το χαρακτηρίζεις γολγοθά και θεωρείς ότι είναι δουλειά μόνο του Κ για το αν και πόσο χρειάζεται.
Εδώ θα διαφωνήσω κάθετα. Για μένα, η υποταγή δεν είναι ένα στατικό "συμβόλαιο" όπου ο υποτακτικός κάθεται παθητικά και ο Κυρίαρχος αποφασίζει αν "είναι αρκετά καλός και τέλος
Η εξέλιξη είναι η ουσία.
Όταν ανήκεις σε Έναν (και όπως ξέρεις, για μένα αυτός είναι ο μοναδικός, απόλυτος δρόμος), η εξέλιξη δεν είναι "vanilla αυτοβελτίωση"
Είναι η ανάγκη σου να γίνεσαι συνεχώς καλύτερος, πιο πειθαρχημένος, πιο άξιος για Εκείνον. Αν μόλις τελειώσει το task ή η καθημερινή τριβή επιστρέφεις στις "εργοστασιακές σου ρυθμίσεις"(δηλαδή στην αδράνεια ή τη δυσλειτουργία) τότε δεν έχεις αλλάξει ως άνθρωπος απλώς εκτέλεσες μια εντολή σαν ρομπότ.
Η πραγματική υποταγή σου χτίζει εσωτερική αυτοπειθαρχία. Θέλεις να εξελίσσεσαι επειδή ακριβώς είσαι δικός Του και θέλεις το "κτήμα" Του να είναι το καλύτερο δυνατό. Αυτό δεν είναι "δουλειά του υ να αυτοβελτιώνεται όπου του αρέσει " είναι η εσωτερική ανάγκη του υποτακτικού να τιμά τον Κυρίαρχό του μέσα από την ίδια του την ύπαρξη και τη βελτίωση αυτής.
Τέλος, για το αν πρέπει να είμαστε "απόλυτα λειτουργικοί" για να κάνουμε BDSM
Προφανώς κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, ούτε ζει σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον απόλυτης ψυχικής υγείας. Όλοι έχουμε σκοτάδια. Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο "έχω τις δυσκολίες μου και προσπαθώ"και στο "μπαίνω σε μια δυναμική για να με σώσει ο άλλος από τον εαυτό μου"
Για μένα, ο δρόμος είναι ένας
να είσαι όσο πιο συνειδητόποιημενος, ισορροπημενος, και ειλικρινής μπορείς, ώστε όταν προσφέρεις την υποταγή σου στον Έναν και μοναδικό σου, να του προσφέρεις κάτι που έχει αξία, και όχι ένα βάρος που ζητάει εναγωνίως να ξεφορτωθείς.

 

@evelin ευχαριστώ για την απάντηση και πραγματικά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να διαφωνούμε, θα προσπαθήσω παρακάτω να αναπτύξω κάποια πράγματα   Σόρρυ για το γραμμή γραμμή, είναι λίγο εκνευριστικό αλλά μου είναι πιο εύκολο έτσι:

1. "Λες ότι στην τελική, με τον Κυρίαρχο, του δίνεις την ευθύνη του εαυτού σου και αναρωτιέσαι αν η "ευθύνη" που είχαμε πριν ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση. Για μένα, υπάρχει τεράστια, χαοτική διαφορά ανάμεσα στο "παραδίδω την ευθύνη μου ως πράξη συνειδητής υποταγής" και στο "πετάω την ευθύνη μου γιατί δεν μπορώ να τη διαχειριστώ""

Εδώ η διαφωνία μου, αλλά σχετικά μικρή (και στο προηγούμενο ποστ σου εννοώ) ήταν πάνω στο κατά πόσο είναι όλες οι πράξεις πάντα συνειδητές και αν αυτό έχει ένα φάσμα. Κατανοώ απόλυτα την χαοτική διαφορά που περιγράφεις, και είναι και το σημείο παραπάνω που είπα ότι με βρίσκει σύμφωνη, αλλά at the end of the day, και μέχρι να ξεκαθαρίσουν όλα τα επίπεδα συνειδητής/ασυνείδητης/υποσυνείδητης πράξης, η ευθύνη που έχει αναλάβει ο Κ είναι ευθύνη. Θέλω να πω, σε πρώτο χρόνο, έχει αναλάβει μία ευθύνη που μπορεί να ήταν είτε συνειδητή/ασυνείδητη επιλογή του υ, αλλά το βάρος της ευθύνης το έχει ήδη πάρει, βάρος που *φυσικά* μπορεί να αλλάξει εαν γίνει σαφές ότι δεν ήταν συνειδητή - καμία αντίρρηση.

2. Όταν είσαι ένας συγκροτημένος, λειτουργικός ενήλικας και επιλέγεις να υποταχθείς, η παράδοση της ευθυνης και της ελευθεριας σού ειναι μια συνειδητή απόφαση που πηγάζει από δύναμη. Ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις τι ελέγχεις και επιλέγεις να το προσφέρεις.

Και αυτό είναι ένα σημείο που γενικά με βρίσκει σύμφωνη, και όταν ήμουν μικρότερη δεχόμουν αυτή την πρόταση ως αξιωματική, δηλαδή είσαι δυνατός, έχεις πάρει όλες τις αποφάσεις σου συνειδητά, έχεις υποταχθεί συνειδητά, και έχεις επιλέξει να προσφέρεις αυτό όλο σου το είναι σε κάποιον, και όλα είναι γαμώ.

Μέχρι που - και σου μιλώ πραγματικά ειλικρινά - έφτασα σε μία ηλικία που το αντικείμενο "δύναμη" άρχισε από μαύρο κουτί, ή από κάτι που θεωρούσα ότι δεν κόβεται σε μικρότερα κομμάτια, να ξεδιπλώνει άλλες πτυχές πιο εσωτερικές. Με απλά λόγια, η δύναμη πηγάζει πάντα από δύναμη? Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να πηγάζει από κάτι άλλο? Ποια είσαι στη πραγματικότητα Γκουνάντα?

Οπότε αυτό που άλλαξε, δεν είναι ότι βλέπω διαφορετικά αυτή την πρόταση στο high level της, απλά πλέον κατανοώ ότι το "δύναμη" δεν είναι ένα μασίφ, αδιαίρετο αντικείμενο και μπορεί μέσα του να κρύβει και άλλα πράγματα, ακόμα και πράγματα αντιφατικά της λέξης "δύναμη" (ως παράδειγμα θα αναφερθώ στο hyper independence as a trauma response, όχι για να το ρίξουμε στη βιβλιογραφία και το μπλαμπλα και την υπερανάλυση για τα τραύματα, απλά σαν μία σύνδεση μεταξύ φαινομενικά αντιφατικών καταστάσεων που βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα).

Μία ακόμα σκέψη για το λειτουργικός: πολλοί ενήλικες περνάνε πολλά χρόνια από τη ζωή τους πιστεύοντας ότι είναι "λειτουργικοί" μέχρι που έρχεται μία μέρα, ένα περιστατικό, μία ορμονική αλλαγή, και τους δείχνει, με πολύ βάρβαρο συνήθως τρόπο ότι αυτό που ζούσαν δεν ήταν καθόλου *λειτουργικό* αλλά ήταν ας το πούμε ένα κανονικοποιημένο βασανιστήριο, που απλά επειδή το ζούσαν και άλλοι ή απλά επειδή έπεφτε μέσα στο μέσο όρο κανείς δεν θεωρούσε ότι χρίζει ιδιαίτερης προσοχής. Οπότε ακόμα και η *λειτουργικότητα*, για εμένα, είναι ένας όρος που από μόνος του χωράει πολύ συζήτηση.

3. Αν, όμως, είσαι "διαλυμένος" ή δυσλειτουργικός και απλώς περιμένεις ένα πρόσταγμα για να υπάρξεις, τότε δεν παραδίδεις τίποτα απλώς ψάχνεις έναν κηδεμόνα να μαζέψει τα σπασμένα σου. Αυτό δεν είναι υποταγή, είναι ανάγκη για περίθαλψη.

Αυτή η πρόταση όμως, είναι κάτι που - ενώ κατανοώ τι προσπαθεί να επικοινωνήσει - είναι για εμένα μία πρόταση που θέλει λίγο προσοχή. Οι όροι 'διαλυμένος ή/και δυσλειτουργικός' δεν είναι όροι που θεωρώ είναι appropriate, σε όλες τις συζητήσεις γενικά, κυρίως γιατί δεν είναι αντιπροσωπευτικοί της εσωτερικής κατάστασης του ατόμου για το οποίο συζητάμε.

Συμφωνώ όμως, και το αναφέρω και παραπάνω ότι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα ή που έχει συγκεκριμένες ανάγκες για υποστήριξη, καλό είναι να λάβει βοήθεια για το αυτό που αντιμετωπίζει - αυτό είναι κανόνας γενικά.

Όμως υπάρχουν ακόμα και εδώ κάποιες γκρίζες ζώνες θεωρώ. Ένα υ, ακόμα και κάποιο που ""περιμένει ένα πρόσταγμα για να υπάρξει"" βρίσκει ένα Κ που θεωρεί ότι α) *ο λόγος* της υποταγής δεν το ενδιαφέρει και β) μπορεί να διαχειριστεί την περίπτωση του υ, και μαζί με αυτό το υ δέχεται και επαγγελματική προσοχή και φροντίδα κλπ, "εμας" ( εμάς = στο χώρο) που και πως μας πέφτει λόγος και από που και ως που μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι υποταγή? Είναι σίγουρα ένα improbable scenario, αλλά είναι ένα σενάριο όπως και το OP ξεκίνησε από ένα σενάριο.

Επίσης, εν τέλει, όλα αυτά, και όλες οι Κ/υ σχέσεις, και όλες οι σχέσεις, συνήθως κρίνονται από την πορεία, το αποτέλεσμά τους και τον αντίκτυπο που έχουν στους εμπλεκώμενους και σπάνια από την γενικότερη κατανόηση του χώρου περί των λεπτομερειών της σχέσης. Είναι άλλωστε πολλοί "λειτουργικοί" σε "κανονικές" σχέσεις οι οποίες τελικά έκαναν κακό ή στον ένα ή και στους δύο.

Να πω εδώ, πριν το ξεχάσω επίσης ότι είναι πάρα πολλές οι δυνατές Κ/υ δυναμικές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που το Κ κάνει πιο πολύ identify ως Daddy dom και το υ μπορεί να κάνει (και) identify ως άλλα πράγματα και το "ψάχνω/είμαι ένας κηδεμόνας που μαζεύει τα σπασμένα" μπορεί πραγματικά να είναι το ζητούμενο της δυναμικής.

4. Σχετικά με το αν ο Κυρίαρχος είναι μπαμπάς, ψυχολόγος ή νταντά. Σαφώς και σε μια βαθιά, αληθινή δυναμική ο Κυρίαρχος θα δει, θα νιώσει και θα αγκαλιάσει τις δυσκολίες, τα πάνω, τα κάτω και τα υποσυνείδητα του υποτακτικού του. Αυτό είναι η ανθρώπινη πλευρά της σχέσης. Αλλά υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Ο Κυρίαρχος είναι εκεί για να ηγηθεί, να καθοδηγήσει, να εμπνεύσει, ίσως και να "κουρδίσει" τον υποτακτικό του. Δεν είναι, όμως, ούτε ψυχίατρος ούτε νταντά. Αν ο υποτακτικός είναι μια "μαύρη τρύπα" που ρουφάει ενέργεια χωρίς να προσφέρει τίποτα πίσω, τότε η δυναμική παύει να είναι BDSM και γίνεται μια ψυχοφθόρα, τοξική συνεξάρτηση. Ο Κυρίαρχος δεν είναι εκεί για να σε "φτιάξει" από το μηδέν, αλλά για να σε ορίσει και να σε εξελίξει από εκεί που είσαι.

Εδώ είναι πολλά οπότε θα τα σπάσω λίγο παραπάνω.
α) Σαφώς και σε μια βαθιά, αληθινή δυναμική ο Κυρίαρχος θα δει, θα νιώσει και θα αγκαλιάσει τις δυσκολίες, τα πάνω, τα κάτω και τα υποσυνείδητα του υποτακτικού του. Αυτό είναι η ανθρώπινη πλευρά της σχέσης.

Μα νομίζω ότι αυτό είναι κεντρικό κομμάτι και της "Κ πλευράς" της σχέσης όχι μόνο της ανθρώπινης - εκτός αν το εννοούσες διαφορετικά τύπου "όλοι άνθρωποι είμαστε" - αν ναι, απλά αγνόησε το σχόλιο αυτό εντελώς.

β) Δεν είναι, όμως, ούτε ψυχίατρος ούτε νταντά.

Ναι αλλά υπάρχει μία τεράστια απόσταση, ακόμα και από το αρχικό παράδειγμα δηλαδή του σκουπίσματος, και του ψυχίατρου ή της νταντάς. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει μία δυσκολία στην καθημερινότητά του δεν θέλει *απαραίτητα* ούτε ψυχίατρο, ούτε νταντά. Αλλά και πάλι, και νομίζω κάπου το έγραψα παραπάνω, το Κ *πρέπει* να κρίνει αν θέλει να έχει αυτό το ρόλο/τους ρόλους στη δυναμική του.

γ) Αν ο υποτακτικός είναι μια "μαύρη τρύπα" που ρουφάει ενέργεια χωρίς να προσφέρει τίποτα πίσω, τότε η δυναμική παύει να είναι BDSM και γίνεται μια ψυχοφθόρα, τοξική συνεξάρτηση.

Θα παραμείνω στην απόσταση, κατανοώ ότι χρησιμοποιείς υποθετικό λόγο εδώ, αλλά και πάλι για εμένα είναι πολύ μακριά ένας άνθρωπος που με κάποια πράγματα δυσκολεύεται από το "είναι μία μαύρη τρύπα που ρουφάει ενέργεια". Να πω δε, ότι φαντάζομαι όλοι μας, έχουμε δει πολλούς ανθρώπους που γενικά είναι λειτουργικότατοι στην καθημερινότητά τους αλλά η φάση τους είναι βαμπίρ με ωροσκόπο βδέλα και είναι πραγματικές μαύρες τρύπες.

Overall, και οι 2 πόσες ήταν τοποθετήσεις μου είχαν σκοπό να βάλουν μία απόσταση σε πράγματα τα οποία θεωρώ δεν είναι άσπρα/μαύρα στα ζητήματα ψυχικής υγείας και ανθρώπων που δεν είναι νευροτυπικοί. Η απόσταση αυτή, και η αλλαγή του κόντεξτ είναι πολύ σημαντικά θεωρώ αλλιώς αυτές οι συζητήσεις collapse στο πιο ακραίο σενάριο ενώ πραγματικά υπάρχουν πολλά στάδια αλλά και πολλοί συνδιασμοί ανθρώπων.


5. Ο Κυρίαρχος δεν είναι εκεί για να σε "φτιάξει" από το μηδέν, αλλά για να σε ορίσει και να σε εξελίξει από εκεί που είσαι.

Εδώ και στο παρακάτω,

6. Και πάμε στο θέμα της "αυτοβελτίωσης" που το χαρακτηρίζεις γολγοθά και θεωρείς ότι είναι δουλειά μόνο του Κ για το αν και πόσο χρειάζεται.
Εδώ θα διαφωνήσω κάθετα. Για μένα, η υποταγή δεν είναι ένα στατικό "συμβόλαιο" όπου ο υποτακτικός κάθεται παθητικά και ο Κυρίαρχος αποφασίζει αν "είναι αρκετά καλός και τέλος
Η εξέλιξη είναι η ουσία. Όταν ανήκεις σε Έναν (και όπως ξέρεις, για μένα αυτός είναι ο μοναδικός, απόλυτος δρόμος), η εξέλιξη δεν είναι "vanilla αυτοβελτίωση"
Είναι η ανάγκη σου να γίνεσαι συνεχώς καλύτερος, πιο πειθαρχημένος, πιο άξιος για Εκείνον. Αν μόλις τελειώσει το task ή η καθημερινή τριβή επιστρέφεις στις "εργοστασιακές σου ρυθμίσεις"(δηλαδή στην αδράνεια ή τη δυσλειτουργία) τότε δεν έχεις αλλάξει ως άνθρωπος απλώς εκτέλεσες μια εντολή σαν ρομπότ.
Η πραγματική υποταγή σου χτίζει εσωτερική αυτοπειθαρχία. Θέλεις να εξελίσσεσαι επειδή ακριβώς είσαι δικός Του και θέλεις το "κτήμα" Του να είναι το καλύτερο δυνατό. Αυτό δεν είναι "δουλειά του υ να αυτοβελτιώνεται όπου του αρέσει " είναι η εσωτερική ανάγκη του υποτακτικού να τιμά τον Κυρίαρχό του μέσα από την ίδια του την ύπαρξη και τη βελτίωση αυτής.


Είναι ίσως η πιο ουσιαστική διαφορά στον τρόπο σκέψης μας και στη φιλοσοφία μας:

Για εμένα, και τον τρόπο που έμαθα από την αρχή που βρέθηκα στο χώρο τα πράγματα ήταν ότι "άπαξ και ανήκεις στον Κ δεν ενδιαφέρει κανέναν τι είσαι και τι δεν είσαι, τι ήσουν και τι δεν ήσουν. Ο Κ θα σε αποδομήσει εντελώς, ναι, οπότε θα σε πάει πρώτα σε ένα μηδέν (όχι απόλυτο μηδέν, αλλά ένα μηδέν, συγκεκριμένα, *το δικό του* μηδέν) και μετά θα σε φτιάξει με τον τρόπο που θέλει."

Και δεν υπάρχει *τίποτα* παθητικό σε αυτήν τη "σχολή", και τίποτα στατικό.

Ο Κ δε, όχι απλά θα αποφασίσει τι θα εξελίξεις και πότε, αλλά θα αποφασίσει και τι *δεν* θα εξελίξεις - που μπορεί να ακούγεται απλό ή αυτονόητο αλλά δεν είναι. Εντελώς ανοιχτά θα πω ότι επειδή παλιά μου άρεσε πάρα πάρα πολύ το fear/edge play, και επειδή το είχα βρε παιχνιδάκι να ξεπερνάω διάφορες φοβίες που είχα (πιχι κλειστοφοβία) μέσω του play, έφτασε (αυτός ο Άγιος ο άνθρωπος ώρα του καλή όπου είναι) να μου απαγορεύσει να ξεπεράσω το φόβο μου με τις βελόνες, που κατανοώ ότι ακούγεται περίεργο ή μπορεί και κωμικό, αλλά ναι, κάπου έπρεπε κάτι να γίνει χαχα. To Ελ Αλαμέιν γινόταν κάθε φορά που η εντολή ήταν να μην βελτιωθώ παραπάνω σε κάτι που εγώ αποφάσιζα ότι έπρεπε να βελτιωθώ αλλά που να ήξεραν τότε οι άνθρωποι τι over achieving προβλημα είχαν βάλει στο κεφάλι τους.

Δεν ήταν δική μου δουλειά να αποφασίσω με ποιο τρόπο να με κάνω καλύτερη, συνολικά  

Συγκεκριμένα μου είχαν πει "είναι σαν να έρθει η θήκη με τα εργαλεία και να σου ζητήσει το σφυρί να το χρησιμοποιήσεις για να βιδώσεις βίδα". Οπότε ο τρόπος με τον οποίο θα γινόμουν καλύτερη ή χειρότερη ή ό,τι, ή ο τομέας, δεν ήταν δική μου επιλογή. Και μάλλον λόγω αυτής της εμπειρίας γενικά μου ακούγεται λίγο παράδοξο το να εκτελέσει το υ μία εντολή που δεν έλαβε - ελπίζω να καταλαβαίνεις πως το εννοώ, είναι σαν να έχεις ένα μαθητή που του κάνεις μαθηματικά και να έρθει να σου πει "διάβασα 3 ώρες πιάνο" κάπως έτσι το κατανοεί το κεφάλι μου.

*Όμως* κανένα από αυτά δεν σημαίνει ότι ο δικός μου τρόπος ή ο τρόπος που έμαθα ή αυτή η φιλοσοφία τέλος πάντων είναι τίποτα the one true way ή οτιδήποτε τέτοιο, κλαιν είναι μία σχολή όπως πολλές άλλες και όλες έχουν μέσα τους ανθρώπους που η συγκεκριμένη σχολή *λειτουργεί για αυτούς* και δεν είναι ανάγκη να λειτουργεί για άλλους ή όλους. Επίσης, είναι πολύ προβληματικό για εμένα ότι με αυτά τα κείμενα και αυτές τις συζητήσεις πολλές φορές πρέπει να κάνουμε φόκους στο δέντρο, και να χάσουμε το δάσος, γιατί πιχι το παράδειγμα που σου ανέφερα εδώ είναι κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου κόντεξτ, μίας πολύ μεγαλύτερης κοινότητας με την οποία αλληλεπιδρούσα, και πολλών περισσότερων πρακτικών κλπκλπ. Τέλος πάντων   Ελπίζω να γίνεται σαφές ότι είναι ένα μεμονωμένο παράδειγμα ενός μεγαλύτερου συνόλου.


7. Τέλος, για το αν πρέπει να είμαστε "απόλυτα λειτουργικοί" για να κάνουμε BDSM. Προφανώς κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, ούτε ζει σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον απόλυτης ψυχικής υγείας. Όλοι έχουμε σκοτάδια. Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο "έχω τις δυσκολίες μου και προσπαθώ"και στο "μπαίνω σε μια δυναμική για να με σώσει ο άλλος από τον εαυτό μου"

Ναι, υπάρχει! Και αυτό ακριβώς ήθελα να αναδείξω πριν, την απόσταση μεταξύ του "εχω δυσκολίες" και στο "μπαίνω σε μία δυναμική για να με σώσει ο άλλος από τον εαυτό μου". Αλλά, με έναν αστερίσκο. Οι άνθρωποι κάνουν πολλά πράγματα για να σωθούν από τον εαυτό τους. Πίνουν, ξενυχτάνε, εθίζονται στο [κυριολεκτικά οτιδήποτε], πάνε γήπεδο, εκκλησία, δουλειά, γυμναστήριο 24/7, τρώνε 150 γραμμάρια πρωτείνη την ημέρα, 500 συμπληρώματα διατροφής, δεν ξέρω, τα πάντα όλα. Οπότε η ερώτησή μου - indirectly- ήταν "από όλα τα πράγματα τα οποία μπορεί να κάνει κάποιος για να σωθεί από τον εαυτό του, είναι μια Κ/υ δυναμική το χειρότερο/πιο επικίνδυνο/πιο προβληματικό?" Και η δική μου η γνώμη είναι *όχι, υπό συνθήκες* ή *όχι, ο βαθμός επικινδυνότητας δεν αλλάζει σημαντικά όταν συγκριθεί με άλλα πράγματα* - κάπου εκεί ανάμεσα.


8. Για μένα, ο δρόμος είναι ένας να είσαι όσο πιο συνειδητόποιημενος, ισορροπημενος, και ειλικρινής μπορείς, ώστε όταν προσφέρεις την υποταγή σου στον Έναν και μοναδικό σου, να του προσφέρεις κάτι που έχει αξία, και όχι ένα βάρος που ζητάει εναγωνίως να ξεφορτωθείς.

Κατανοώ, και συμφωνώ στο σημείο που μπορώ να συμφωνήσω ως εγώ, και ως υ και ως κάποιος που δεν θα αναλάβει έναν άλλο άνθρωπο και την ευθύνη του. Θα βάλω ακόμα δύο - τσάμπα είναι - αστερίσκους στο *αξία* και *βάρος* γιατί και πάλι, ο Κ και μόνο ο Κ θα αποφασίσει αυτό για το υ του - εντός της σχέσης τους εννοώ - και θα ξαναπώ ότι για εμένα το πιο σημαντικό είναι να μπαίνουν *και οι δύο* με ανοιχτά τα μάτια, και με ειλικρίνεια στη σχέση, και να ξέρουν *και οι δύο* τα όρια τους στο τι μπορούν και τι όχι να αναλλάβουν.

Και να πω κλείνοντας ότι τα παραπάνω είναι απλά φιλοσοφικές διαφωνίες, δεν έχουν κανένα σκοπό να αναφερθούν ή να σχολιάσουν ούτε καν πλαγίως την δική σου πραγματικότητα ή σχέση ή οτιδήποτε και αντιμετωπίζω με πολύ σεβασμό και την ειλικρίνεια, την πορεία, την εμπειρία σου αλλά και την καθαρότητα της σκέψης σου στα παραπάνω ποστ. Ειλικρινά ελπίζω να είναι σαφές αυτό.

Τέλος να πω ότι νιώθω μια ατελείωτη κούραση με τα ο/ω και τα η/ι/οι/ει της ελληνικής γλώσσας *και δεν λειτουργεί το !#@$%^&%$# το autocorrect*, οπότε επίσημα παρατούμαι και λυπάμαι αν τα ελληνικά μου γέρνουν λίγο προς τη θάλασσα - διαβάζετε με δική σας ευθύνη.

 

@evelin ειλικρινά λυπάμαι για το διπλοσέντονο μα τον Όσιρι έγραφα έγραφα και ούτε που πήρα χαμπάρι