Έρωτας σε αργές κινήσεις

Όταν ο λιμοκοντόρος κατάφερε να χώσει μέσα τον αληθινό βασανιστή μου (σινεματίκ σκηνή ζηλοτυπίας), εκείνος δικαιωματικά πήρε τη θέση του.

Βέβαια, ο αληθινός βασανιστής μου είχε προλάβει να παραδώσει καμένη γη. Με μαστοριά και τέχνη με είχε αφήσει σακάτισσα. Διάσπαρτα ραγίσματα, μικρά και μεγαλύτερα κατάγματα κοσμούσαν το λυγερό μου κορμί και έκαναν τον πόνο non stop.

Τα βράδια με κλείδωνε στην τουαλέτα μήπως και βρει ο άνθρωπος την ησυχία του.

Όταν με περισύλλεξε ο Λιμοκοντόρος, τον λένε Φάνη, σχεδόν ένιωσα ευγνωμοσύνη γιατί το αμέσως επόμενο επαγγελματικό μου βήμα θα ήταν ζητιάνος-σακάτης.

Κι όμως, η θέρμη που είχα για τον αληθινό βασανιστή μου ήταν άσβεστη. Σπάσε κι άλλο, κακοποίησέ με πιο πολύ, φώναζα, δηλαδή παραμιλούσα, τα πυρετικά βράδια τσακισμένος στον καμπινέ.

Κάθε ώρα της ημέρας οι σουβλιές με διαπερνούσαν σαν μάτια από λέιζερ και κάθε παυσίπονο ήταν όνειρο απατηλό. Ζούσα από ώρα σε ώρα!

Οπότε, ο Φάνης ήταν ο σωτήρας μου, αυτός που τελευταία στιγμή με τράβηξε έξω από τη δίνη. Το μόνο που ζήτησα, ικέτεψα τον Φάνη, είναι να πηγαίνω να βλέπω τον Οδηγό μου στα επισκεπτήρια – με την κρυφή ελπίδα να μας αφήσουν μόνους σε κάποιο κελί…

Φυσικά τιμωρήθηκα διπλά, μία που το σκέφτηκα και μία που το ξεστόμισα. Με τη βοήθεια του Πάρη, του παλικαριού που τον έκανα δυνατά να εκσπερματώσει και έκτοτε τον έχω βάλει μέσα στο βρακί μου, καταγράψαμε λεπτομερώς όλες τις κακώσεις -ραγίσματα πάνω μου, τις οποίες το κορμάκι μου αγωνιούσε να θρέψει.

Ξαπλωμένος σαν νεογνό στο διπλό μας κρεβάτι, μέσα στα πουπουλένια μαξιλάρια και τα μεταξωτά σεντόνια, ακκιζόμουν καθώς ο Πάρης κατέγραφε-σημάδευε σχολαστικά με μαρκαδόρο τον «χάρτη της οδύνης» πάνω μου, και ο Φάνης τον μελετούσε γερμένος σαν καπετάνιος πάνω μου, «αγγίζοντας» για να βεβαιώσει την αλήθεια του κόσμου μου.

Ο έλεγχος και ο επανέλεγχος, από φόβο μην ξεφύγει κάποια «οδύνη», κράτησε πολλή ώρα, εν μέρει γιατί η μνήμη του σώματος θέλει χρόνο για να ξυπνήσει. Στο μεταξύ, απλωμένος και χουφτωμένος πάνω στο στρώμα, είχα διεγερθεί σαν πουτάνα.

Όλο το δωμάτιο βρωμούσε από τις εκκρίσεις της καύλας μου. Ένιωσα ντροπή και πολύ βρώμικος, αλλά και πάλι μία τρυφερή οικειότητα με πλημμύρισε νιώθοντας τα τέσσερα χέρια να με γαργαλάνε – είχα επιτέλους βρει το σπίτι μου.

Κάποια στιγμή η καταγραφή έλαβε τέλος.

Μπορείς να πεις – και σου δίνω τώρα τροφή για σκέψη – ότι η τιμωρία σου είναι ένας τρόπος να «δοξάσεις» τον πρώην σου, είπε πικρόχολα ο Φάνης.

Η άλλη όψη του νομίσματος, είπα και λίγο αυτάρεσκα.

Δεν είχε άδικο, ήταν η στιγμή που για πρώτη φορά έλαμψε κάτι μέσα μου για αυτόν, τον Λιμοκοντόρο, με τα πουκάμισα και τα μαντήλια. Τον κοίταξα βαθιά στα μάτια και του είπα: συγνώμη, σε πιστεύω.

Τώρα πια ήμουν σε βαθιά σύγχυση, δεν ξέρω ποιος φρικώδης λόγος κυριαρχούσε μέσα μου, η βρωμερή καύλα μου, ο πρώην μου ή το γαληνεμένο πνεύμα που άπλωνε πάνω μου ο Φάνης;

Όπως κι αν είχε, ήδη ο Πάρης κρατούσε ένα πτυσσόμενο γκλοπ.

Φυσικά δεν έφερα καμία αντίσταση. Από μία πλευρά είχε την πλάκα του: ήταν σαν να σπας αυγά πάνω απ’ το τηγάνι και να εύχεσαι να μην χυθεί ο κρόκος.