Έτσι γάμησα την Καύλα

Επιτέλους συνάντησα μοναχικό λύκο. Μπλεγμένα άγρια μαλλιά και μούσι. Κοιλιά και βαριά αρχίδια. Τον παρακάλεσα να μου δώσει μία δεύτερη ευκαιρία.

Όταν με είδε για πρώτη φορά στην Λούτσα, δίπλα δίπλα στις ντουζιέρες, με κοίταξε που πλενόμουν και χαχάνισε με τα προσόντα μου. Αμέσως μου πέταξε με τον πιο φυσιολογικό τρόπο να κατεβάσω το μαγιό. Είχα μόλις κλείσει τον κρουνό και οι λέξεις ήχησαν κρυστάλλινες μέσα στο κεφάλι μου.

Έκανα πως δεν άκουσα!

Στη στάση για το λεωφορείο της επιστροφής χαμός. Κατάφερα να χωρέσω την τελευταία στιγμή. Όμως, στην επόμενη στάση πετάχτηκα έξω και δεν κατάφερα να ξαναμπώ. Γύρισα εκνευρισμένος την πλάτη μου στο κτήνος-λεωφορείο και τον είδα – χωρίς γελάκι στο μουστάκι.

Εντάξει, του έκανα. Δεν είχα ιδέα πώς είχε βρεθεί εκεί, μάλλον περπάτησε. Γύρω μας κατακάθονταν σκόνη και καυσαέρια.

Λύγισα απαλά προς το μέρος του, εν είδει αγγίγματος. Γδύσου, πρόσταξε μέσα από τα δόντια – σχεδόν δεν ακούστηκε αλλά ήταν εκκωφαντικό. Αμέσως σκέφτηκα ότι θα δείχνει φυσιολογικό, η θάλασσα παρακάτω, καυτός ήλιος του μεσημεριού… το αστείο είναι ότι ήξερα ακριβώς τι εννοούσε!

Ξεκίνησα να βγάζω την φανέλα μου, μετά ξέδεσα τα κορδόνια στα αθλητικά μου ρίχνοντας μία κλεφτή ματιά στα πέριξ και στον ίδιο. Ήταν από πάνω μου, πιεστικός, σπρώχνοντας. Την ίδια στιγμή το καλογεμισμένο σώμα του με έκρυβε έως ένα βαθμό. Καταλάβαινα την αδημονία του, ίδια με τη δική μου. Έπεσα στα χέρια του πετώντας το σλιπ – ελεύθερος!

Αμέσως με πόνεσε. Δεν με πασπάτεψε. Το αστείο είναι ότι κι αυτό το κατανόησα πλήρως, ότι αυτό θα του ζητούσα να κάνει, ότι αυτό και μόνο αυτό έβγαζε νόημα, κάτι σαν να βλέπεις μερμήγκια στο τσιμέντο.

Ήταν εντυπωσιακό το πώς το κορμί μου «κούμπωνε» στα μπράτσα του, το ίδιο και το ύψος μου στη θέα των γροθιών του. Με έδεσε με σπάγκο πισώπλατα και του ζήτησα μία δεύτερη ευκαιρία – όχι απλά μία τιμωρία! Έκανα κάπως να γυρίσω να μοστράρω ως απόδειξη τη στύση μου. Καιγόμουν. Χωρίς χέρια νιώθω ολοκληρωτικά την υποταγή!

Με άρπαξε από το μαλλί και μου έσπασε τα μούτρα στα σκέλια μίας τέλειας γκόμενας με εσώρουχα που είχαν στη στάση για διαφήμιση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει επανάσταση!

Άκουσα το λεωφορείο, με πήρε και εισχωρήσαμε στους πίσω δρόμους. Ερημιά τ’ απομεσήμερου. Λίγα μέτρα παρακάτω ήταν πεταμένο μονό στρώμα, ξεσκισμένο στα σκουπίδια. Μου έλυσε τα χέρια και είπε να το πάρω. Ξεκίνησα να το σέρνω, εν μέρει να καλύπτω τη γύμνια μου. Εκείνος όδευε λεβέντικά εμπρός και εγώ πίσω σαν υποζύγιο. Ξεκίνησε η ανηφοριά, το βουνό ορθωνόταν πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Είχε περάσει μία βασανιστική ώρα μέσα σε παραζάλη, συνεχώς σερνόμουν με το αναθεματισμένο στρώμα – ίσα που το έκανα. Εκείνος είχε χαθεί.

Χωρίς να το καταλάβω, δίπλα μου ένιωσα μία γυναίκα να μου δίνει νερό. Ντράπηκα να την κοιτάξω αλλά ήπια σαν τον καταραμένο. Μου έπιασε τα αχαμνά λες και ήμουν το ζώο της. Έσκυψα να αφήσω το στρώμα στην άκρη και ισιώνοντας το κορμί φιληθήκαμε. Ήταν πολύ ρυτιδιασμένη αλλά γερό σκαρί, με πλούσια ξανθά μαλλιά.

Με έμπασε στο σαλόνι κι έπεσα να τις γλύφω ανελέητα τα πόδια. Σε λίγο πήρε ένα πράσινο λάστιχο σαν αυτά που οι αστοί ποτίζουν κήπους στα προάστια, αλλά κομμένο στα μέτρα της, και ξεκίνησε να το απολαμβάνει.

Στο τέλος σφήνωσε το χοντρό της τακούνι καλά πάνω στα μπαλάκια μου και όρισε να την παίξω.

Ήταν το πιο ωραίο γαμήσι της ζωής μου.

Τελεία και καύλα!