Αμπελοσκιοσοφιστείες

Θα σου μιλήσω… Οι λέξεις είναι μαγικές χειρονομίες.
Θα σου μιλήσω και πάντα θάχω ακόμα κάτι να σου πω.
Εσύ δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις παρά να σταθείς
μπροστά σ’ ένα ζητιάνο και να εγκαταλειφθείς στο επερχόμενο φθινόπωρο.
Μ’ ακούς τώρα; Εγώ λοιπόν ήμουν πάντα τα παιδικά μου χρόνια.
Μιά κάθετη τομή στο άπειρο που τρεμουλιάζει στην αρχή κι ύστερα εξαφανίζεται λεπταίνοντας.
Ακούς; Βέβαιη για τη μηδαμινότητα της πράξης μου ρίχνω ένα πουλόβερ ανέμελα στους ώμους
κι ύστερα βγαίνω και σε κλαίω με τους στίχους, την ώρα που ο ήλιος καυχιέται για τη ζωογόνο του δύναμη.
Ακούς;
Πάρτο για δικαιολογία και συγχώρεσέ μου το ακατάλληλο ντύσιμο. Εγώ ήμουν πάντα τα παιδικά μου χρόνια,
ένα πουλόβερ ριγμένο ανέμελα στους ώμους. Ακούς;
Πώς είναι δυνατό να μη σε φτάνει η νοσταλγία μου.
Μαρία Λαϊνά «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» σελ. 36
Σύνθεση σε τέσσερα μέρη (1970)
εκδόσεις Κέδρος