Αρχάριοι subs: Είμαστε τελικά «εύκολη ευχαρίστηση» ή ένας συναισθηματικός πονοκέφαλος;

Σε έναν ασύμμετρο συσχετισμό Ανταλλαγής Ισχύος, τα όρια δεν συζητούνται. Δεν είναι χάρτης που δίνεται από τον αρχάριο στον έμπειρο. Δεν είναι καν τοίχος που στήνεται από κοινού. Τα όρια τα ορίζει Η/Ο Κυρίαρχη/ος. Και το υποτακτικό άτομο είτε τα αποδέχεται είτε αποχωρεί. Δεν υπάρχει τρίτη εκδοχή.

Και εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση, γιατί η λέξη «όρια» μπερδεύει. Στον vanilla κόσμο, τα όρια είναι ατομικά. Είναι οριοθετήσεις του εαυτού απέναντι στον άλλον. Είναι δικαιώματα. Στον ασύμμετρο συσχετισμό, τα όρια δεν είναι ατομικά. Είναι δομικά. Δεν ορίζουν τι επιτρέπεται να μου κάνεις — ορίζουν ποιος είμαι στη σχέση. Και αυτός που ορίζει ποιος είμαι είναι Η/Ο Κυρίαρχη/ος.

Και εδώ βρίσκεται η κρίσιμη διάκριση. Ο αρχάριος που δίνει χάρτη στον έμπειρο προϋποθέτει ότι ο αρχάριος γνωρίζει τη διαδρομή. Αλλά στην Ανταλλαγή Ισχύος , ο αρχάριος δεν γνωρίζει τη διαδρομή. Δεν μπορεί να τη γνωρίζει, γιατί η διαδρομή ορίζεται από Την/Τον Κυρίαρχη/ο. Το υποτακτικό άτομο δεν δίνει χάρτη. Παραδίδει το τιμόνι. Και η παράδοση του τιμονιού δεν είναι συζήτηση — είναι πράξη.

Και εδώ επιστρέφω στην εικόνα σας. Ο χάρτης δεν είναι όρια. Είναι προσδοκίες. Και οι προσδοκίες του αρχάριου δεν δεσμεύουν Την/Τον Κυρίαρχη/ο. Την/Τον ενημερώνουν. Της/Του λένε «αυτό είμαι». Και Η/Ο Κυρίαρχη/ος αποφασίζει τι θα κάνει με αυτό. Μπορεί να το σεβαστεί. Μπορεί να το αγνοήσει. Μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Η απόφαση είναι δική Της/Του.

Και το πιο σημαντικό: αν Η/Ο Κυρίαρχη/ος αποφασίσει να μην σεβαστεί τις προσδοκίες του αρχάριου, ο αρχάριος δεν έχει «όριο» να επικαλεστεί. Έχει μόνο δύο επιλογές: να αποδεχτεί ή να αποχωρήσει. Και οι δύο είναι πράξεις. Καμία δεν είναι συζήτηση.

Με την άδεια Του,

de7

 

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο και τη σκέψη σας. Σε ένα σημείο συμφωνούμε: ο αρχάριος δεν ξέρει τη διαδρομή, και μέσα στη σχέση τη χαράζει ο Κυρίαρχος. Γι' αυτό άλλωστε αναζητούμε κάποιον να του δώσουμε το τιμόνι.

Διαφωνώ όμως στο πότε. Η παράδοση του τιμονιού είναι πράξη, όπως λέτε, αλλά έχει ένα «πριν». Σε εκείνο το «πριν», δύο ενήλικες λένε ο ένας στον άλλον τι δεν θα γίνει ποτέ. Αυτό εννοώ με τον χάρτη: όχι τη διαδρομή, αλλά τα σημεία όπου ο δρόμος τελειώνει.

Νομίζω ότι και το δικό σας «ή αποδέχεται ή αποχωρεί» το επιβεβαιώνει. Η δυνατότητα να αποχωρήσει κανείς είναι κι αυτή ένα όριο, το πιο βασικό απ' όλα. Ένας Κυρίαρχος που το γνωρίζει από την αρχή, μαζί με τα υπόλοιπα, δεν χάνει τίποτα από την εξουσία του. Απλώς ξέρει πού πατά.

Με σεβασμό,
Edianna