Αφέντης Αγγλικών

Ήμουν φοιτητής τότε, εκείνος παρέδιδε μαθήματα αγγλικών στο σπίτι. Έρχονταν κάθε Τετάρτη και κάθε Παρασκευή. Πολύ καλός δάσκαλος, πολύ αυστηρός, όλα τα είχε με πρόγραμμα. Τότε ήταν τριανταπέντε εκείνος, εγώ μόλις είχα κλείσει τα είκοσι.

Μιλούσαμε πάντα για λίγο πριν το μάθημα. Πάντα του μιλούσα πληθυντικό.

«Σε ζηλεύω που είσαι φοιτητής» χαμογέλασα. Ήξερα ότι όταν μίλαγε δεν του πολύ άρεσε να τον διακόπτεις.
«Έχεις τον χρόνο σου να κάνεις ότι θες»
«Εσείς πως είστε, εργάζεστε συνέχεια;»
«Ναι αρκετά. Αλλά ευτυχώς δεν έχω υποχρεώσεις και μένω μόνος»
«Είστε πολύ ωραίος τύπος θα κάνουν ουρά» του απάντησα και ίσως να ξεπερνούσα τα όρια. Χαμογέλασε.
Κάναμε μάθημα. Όταν τελειώσαμε, ενώ συνήθως έφευγε γρήγορα.
«Τι θα κάνεις σήμερα;»
«Θα πάω για καφέ μάλλον μετά και θα διαβάσω για τη σχολή»
«Μάριε έχεις σχέση;» δεν μου είχε ξαναδώσει τόση σημασία.
«Μπα όχι»
«Δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος που να σου αρέσει;» τον κοίταξα για λίγο που δεν είπε κάποια.
«Δεν..»
«Δεν υπάρχει κάποιος ή δεν σου αρέσουν οι άνδρες;» κοκκίνισαν τα μούτρα μου.
«Δεν υπάρχει κάποιος. Μα πώς το ξέρατε;» Γέλασε.
«Έχω δει πως με κοιτάζεις» ντράπηκα ακόμα περισσότερο. Δεν τον είχα δει κάπως, ίσως δεν το είχα καταλάβει κιόλας.
«Μάριε μου αρέσει πολύ» μου είπε κι έκατσε ακόμα πιο αναπαυτικά.
«Μου κάνετε πλάκα έτσι, ένας άνδρας σαν εσάς με ένα αγόρι σαν εμένα;»
Γέλασε.
«Πότε έκανες εξετάσεις τελευταία φορά;»
«Δεν έχω κάνει, δεν χρειάζεται»
«Είσαι παρθένος;»
«Από παντού» του απάντησα. Με πλησίασε. Μου έδειξε στο κινητό του τις εξετάσεις του. Με άγγιξε με φίλησε στο στόμα.
«Θέλω να γδυθείς» μου ψιθύρισε. Το έκανα χωρίς καμία υπεκφυγή. Άφησα τα ρούχα μου να πέσουν στο πάτωμα. Έβγαλε κάτι από τη τσάντα του.
«Με αυτά θα σου δέσω τα χέρια, είσαι εντάξει με αυτό;» του έδωσα τα χέρια μου. ενώ με ξανά φίλησε.
«Το ξέρεις ότι είσαι υποτακτικός;» μου είπε ενώ τα χέρια του έκαναν το σώμα μου ν' ανατριχιάζει. Δε το ήξερα, αλλά ήμουν. Έδεσε τα χέρια μου. Σηκώθηκε και πήγαμε στη κρεβατοκάμαρα. Με έριξε μπρούμυτα στο κρεβάτι. τα χέρια δεμένα πάνω από το κεφάλι μου.
Ένιωθα που γδύνονταν. Ήρθε μπροστά μου. Είχε τατουάζ ένα μαστίγιο και την λέξη Α. Αργότερα έμαθα ότι σημαίνει Αφέντης. Το είχε ακριβώς πάνω από τον καβάλο του, όμως τα μάτια μου έπεφταν στο καυλί μου. «Τι είναι όλο αυτό;» του είπα. Γέλασε. Ήξερε ότι είναι τεράστιος. Εγώ πίστευα ότι μόνο σε τσόντες υπήρχαν αυτά κι εκεί όση εμπειρία κι αν υπήρχε, πόναγαν.

Κρατούσε έναν κρίκο. Μου το έδειξε. «Θα βάλω μέσα σε αυτό, τα αρχίδια σου» μου είπε. Δεν με ρώτησε, με στρίμωξε εκεί μέσα. Πόνεσαν. Έβγαλα κραυγή.

«Πόνεσες μικρό μου;» έγνεψα και τότε μου έριξε με τη τεράστια παλάμη του σφαλιάρες στον κώλο. Πολλές και δυνατές.
«Θα μιλάς με σεβασμό ρε» μου είπε τρόμαξα λίγο. «Μάλιστα Κύριε» απάντησα. «Μαθαίνεις γρήγορα» Πέρασε μια λουρίδα που είχε στη τσάντα του στον κρίκο. Το τράβηξε, βόγγηξα από τον πόνο.
«Γύρνα ανάσκελα» διέταξε. Γύρισα, άνοιξα το στόμα μου όσο μπορούσα. Δεν το έβαλε αργά, το έβαλε γρήγορα και δυνατά. Ο λαιμός πόνεσε, κόντεψα να ξεράσω. Με το χέρι του έκλεισε τα χείλη μου.

«Θα περάσουμε όλο το απόγευμα εδώ, σήμερα θα μάθουμε το στόμα σου να γαμιέται»

 

Δύο εβδομάδες μετά.

Αυτό που ζω τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχει καταφέρει να μου αλλάξει όλη τη ζωή. Ξυπνάω το πρωί πέντε. Πηγαίνω για ντουζ. Πλένομαι. Του τηλεφωνώ. Μου κάνει βιντεοκλήση και με βλέπει γυμνό να προετοιμάζομαι. Με βάζει πάντα μισή ώρα να παραμείνω γονατιστός και σιωπηλός.
Φεύγω, πάω στη σχολή. Του στέλνω φωτογραφία που είμαι. Έχω εντολή να του στέλνω φωτογραφία κάθε μία ώρα.

Μία φορά την πρώτη εβδομάδα ξεχάστηκα και δεν έστειλα φωτογραφίες. Όταν γύρισα στο σπίτι. Ήταν στο αυτοκίνητο του απ' έξω. Κατάλαβα αμέσως τι είχε συμβεί. Άνοιξα τη πόρτα, γδύθηκα. Έβγαλε μαστίγιο από τη τσάντα του. Πάγωσε το αίμα μου που το είδε. Με έδεσε μπρούμυτα στο κρεβάτι. Με έκανε να ικετεύω για έλεος. Η πλάτη μου και ειδικά ο κώλος μου πήραν φωτιά.
«Δεν μου αρέσει να είσαι ανυπάκουος» χρααατς χραατς «αχχχχ Κύριε πονάει πολύ» χρααατς χραατς 4-5 φορές συνεχόμενες. Τα μάτια μου γέμιζαν με δάκρυα/ Σάλιωνα το μαξιλάρι. Με χτυπούσε συνέχεια. Με έκανε να νιώθω ότι το δέρμα μου ξεκόλλαγε. Ειδικά στο κώλο μου, πονούσε τόσο μα τόσο πολύ και χαμηλά πίσω από τα μπούτια μου.
Είδα να αφήνει το μαστίγιο δίπλα μου. Νόμιζα τελείωσε. Πόσο λάθος είχα κάνει. Έφερε ένα ξύλο σαν κουπί, σαν δίσκο κοπής χειρός.

 

Επιτέλους ήρθε η ώρα για να δώσω τις εξετάσεις. Δεν είχε πολύ άγχος. Η καθημερινότητα μου παρέμεινε η ίδια ακόμα και το πρωί πριν τις εξετάσεις. Μου έκανε βιντεοκλήση. Με είδε γυμνό. Μου έκανε σχόλιο για την υπέροχη αποτρίχωση που είχα κάνει. Το κλείσαμε. Πήγα στο εξεταστικό. Ήταν κι εκείνος εκεί με τους άλλους μαθητές του. Όλες κοπέλες φοιτήτριες, πανέμορφες. Τον κοίταζαν στα μάτια. Του μιλούσαν ενικό, μόνο εγώ πληθυντικό. Μου είχε πει ότι του άρεσαν και οι γυναίκες, ζήλεψα πολύ. Παρέμεινα το ίδιο συνεσταλμένος και ντροπαλός.

Η εξέταση ήταν δύσκολη, αλλά είναι καταπληκτικός καθηγητής. Πέρασα. Ήμουν σίγουρος και παρ' όλη τη χαρά μου ένιωθα μια απογοήτευση. Τελειώσαμε. Πήγαμε όλοι μαζί του για φαγητό, συζητήσαμε. Πλησίαζαν γιορτές, συζητούσαν για το πως θα περάσουν. Δεν είχα σχέδια, θα παρέμενα άλλωστε στη πόλη.
«Θα μείνω στη πόλη εγώ, οι γονείς μου λείπουν εξωτερικό κι αποφάσισα να μείνω εδώ να διαβάσω για την εξεταστική» Τους φάνηκε σε όλους παράξενο. Αλλά δεν μου έδωσαν περισσότερη σημασία.

Χαιρετηθήκαμε στο τέλος. Άρχισα να περπατάω για το σπίτι. «Περίμενε» μου είπε. Γύρισα προς το μέρος της φωνής. Ήταν Εκείνος.
«Θες να έρθεις σπίτι μου σήμερα;» Τον κοίταξα είπα ναι κι έβαλα τα κλάματα. Με πλησίασε. Με έκανε αγκαλιά.
«Τι συμβαίνει μικρέ;» με ρώτησε.
«Δεν θέλω να Σας χάσω, Κύριε» χαμογέλασε.
«Ζήλεψες;»
«Όχι, όχι Κύριε δεν είναι αυτό, τα κορίτσια..»
Με κοίταξε, αυστηρά, έντονα.
«Πήρα το πτυχίο σίγουρα αυτό σημαίνει πως δεν θα κάνουμε μάθημα πάλι..»
Έβαλε τα γέλια.
«Ναι δεν θα είσαι άλλο μαθητής μου, θα είσαι ο σκλάβος μου» μου είπε και το είπε δυνατά χωρίς να τον νοιάζει που ακούστηκε.
Προχωρήσαμε. Περπατούσαμε προς το σπίτι του. Σταμάτησε λίγο πριν μπούμε σε αυτό.
«Άκου μικρέ, μου αρέσεις πολύ. Δεν έχω ξαναφέρει κάποιον εδώ. Ούτε άνδρα, ούτε γυναίκα και κυρίως σκλάβο» το τόνισε ξανά και κόντεψα να γονατίσω επί τόπου.
«Θέλω να είσαι μόνιμα στη ζωή μου. Το πανεπιστήμιο έκλεισε. Έχεις δυο εβδομάδες μπροστά σου να τις περάσεις μαζί μου. Θα πάμε αύριο το πρωί, να μαζέψεις και να αδειάσεις το ψυγείο σου. Θα πάρεις μόνο φορτιστή για το κινητό σου. Ούτε ρούχα, ούτε βιβλία, ούτε τίποτα. Δύο εβδομάδες θα με υπηρετείς. Όταν τελειώσουν αυτές θα έχεις το δικαίωμα να πάρεις την τελευταία απόφαση της ζωής σου. Αν θα γίνεις σκλάβος μου ή όχι.»
Τον κοίταζα και δάκρυα χαράς κυλούσαν από τα μάτια μου. Άνοιξε τη πόρτα. Ακολούθησα με τη θέληση μου. Τώρα ξεκινούσε..