Δεν περνάμε ποτε με πράσινο

Έφτασα αισίως 61
. Θα τα κλείσω σε λίγο.
Έφτασα μέχρι εδω ζωντανός.
Δεν είναι μικρό πράγμα.
Θα μου πεις γεμάτος σημάδια εσωτερικά και εξωτερικά.
Ναι αλλά ζωντανός.
Στη πορεία έχασα κόσμο.
Θα τους συναντήσω ελπίζω.
Στη κόλαση θα βρω πολλούς φίλους.
Μετάνιωσα για πολλά και πλήρωσα
Πλήρωσα πολύ.
Με κοροϊδέψαν.
Συνειδητά.
Γύριζα μονος σπίτι χαμογελώντας σαν ηλιθιος
Μόνος
παντα μονος
Τις ευχαριστώ όλες για τα υπέροχα ψέμματα



Είμαι χαρούμενος όμως γιατί έκανα και πολλά όσο και αν εχασα κάποια.
Μπόρεσα να αναπνεύσω την ωρα που δε μπορούσα να μιλησω ή να να ταξιδέψω μακριά την ωρα που ήμουν ακίνητος.
Να χαλαρώσω την ωρα που πονούσα.
Αυτή η " αρρώστια " που με έκαιγε απο μικρό. Πού με έκανε να τρέμω μπροστά σε ενα γυμνό ποδι.
Όταν με πηδηξε και δε το ήθελα αλλα το ήθελε.
Όταν η ενταση έβρισκε εκτόνωση.
Έστω και για λιγο.
Όταν αφηνομουνα και ήξερα οτι αυτο ηταν το" σωστο" γιατί έτσι ξεκλειδώνε αυτό που με βασάνιζε.
Μέσα στην " σκλαβια" έβρισκα την ελευθερία.
Την ηρεμία
Όταν ο φόβος έφευγε και αφηνε μονο μια πικρή μεταλλική γεύση.
Αλλα και μια σιγουριά οτι με το κεφάλι κάτω κυτας ψηλά
Την βεβαιότητα οτι εκεί στα γόνατα είσαι ασφαλής
Οτι αν πονάς δεν θα πονάς
Δεν θα υποφέρεις οταν περνάς το δρόμο και κυτας άλλου.
Το βλέμμα αναζητά τον εαυτό του στο φευγαλέο που κυνηγά και χάνει και χάνεται και αυτονομειται σε μια αναζήτηση του
Έστω για λίγο
Έστω για μια προτελευταία φορά
Για πάντα.