Είμαι δικός σου

«Πλησίασε», διέταξε. Η φωνή της δεν σήκωνε άρνηση. Ήταν η πρώτη φορά που δρασκάλιζα το κατώφλι της, γνωρίζοντας καλά τη φήμη που την ακολουθούσε: αμείλικτη, σαδιστική, απόλυτη. Όμως η εικόνα της με καθήλωσε. Στα σαράντα της, το σώμα της ήταν ένα σμιλεμένο, φωτεινό όπλο, μα το αληθινό σκοτάδι έκρυβαν τα μάτια της — ένα βλέμμα που σε μαγνήτιζε και σε απογύμνωνε πριν καν αγγίξεις τα ρούχα σου.

Έκανα τα βήματα. Με ένα σχεδόν ανεπαίσθητο νεύμα του χεριού της, άρχισα να γδύνομαι. Όταν έμεινα εντελώς γυμνός και έκθετος μπροστά της, μια παράξενη, παγωμένη γαλήνη με κυρίευσε. Τα μάτια της με περιεργάζονταν. Δεν υπήρχε χλεύη, ούτε έγκριση. Μόνο η ψυχρή καταγραφή ενός ιδιοκτήτη που επιθεωρεί το νέο του απόκτημα.

Μείωσε την απόσταση ανάμεσά μας. Η αύρα της και η μυρωδιά της μου προκάλεσαν μια ξαφνική, γλυκιά ζάλη. Τα γόνατά μου λύγισαν μόνα τους, πριν καν το ζητήσει. Ένα υποτιμητικό, σύντομο γέλιο ξέφυγε από τα χείλη της.

«Ακολούθα», είπε στρέφοντας την πλάτη.

Δεν περπατούσα πλέον· σερνόμουν πίσω της σαν σκιά, με τα γόνατα να τρίβονται στο πάτωμα. Διασχίσαμε απέραντες, σκοτεινές αίθουσες, όπου στους τοίχους δέσποζαν κάδρα με επιβλητικές γυναικείες φιγούρες, σύμβολα μιας αιώνιας, απόλυτης κυριαρχίας. Η πορεία μας σταμάτησε μπροστά σε μια βαριά, επιβλητική ξύλινη πόρτα.

Με κοίταξε από ψηλά, με μια περιφρόνηση που με τσάκισε. Πριν προλάβω να ανασάνω, τα δάχτυλά της καρφώθηκαν στα μαλλιά μου, τραβώντας το κεφάλι μου πίσω, και ένα βίαιο χαστούκι αντήχησε στο χώρο. Το πρόσωπό μου κάηκε. Πριν συνέλθω, το δερμάτινο μαστίγιο, που έμοιαζε να αποτελεί προέκταση του χεριού της, σκέπασε τον αέρα.

Οι χτυπιές έπεφταν με μαθηματική, αμείλικτη ακρίβεια. Στην πλάτη, στους γλουτούς, παντού. Δεν ήταν απλά πόνος· ήταν μια τελετουργία υποταγής. Ένιωθα το δέρμα μου να σκίζεται, τη ζέστη του αίματος να κυλάει στο κορμί μου. Άρχισα να κλαψουρίζω, παραδίδοντας και το τελευταίο οχυρό της αξιοπρέπειάς μου.

«Κοίταζέ με!» γρύλισε, και η διαταγή της με ανάγκασε να σηκώσω τα μάτια, παρόλο που έτρεμα σύγκορμος. Μέσα στον πόνο μου, η φιγούρα της φάνταζε εκτυφλωτική, μια θεότητα φτιαγμένη από φως και σκληρότητα.

Με έσυρε από τα μαλλιά, σέρνοντας το αιματωμένο μου σώμα μέσα στο δωμάτιο.

«Τι... τι είναι εδώ;» ψέλλισα με όση δύναμη μου είχε απομείνει.

«Σκάσε», με έκοψε, προσγειώνοντας άλλο ένα χαστούκι που με άφησε να ζαλίζομαι στο πάτωμα. Πριν προλάβω να αντιδράσω, ένιωσα το βαρύ, δερμάτινο κολλάρο να τυλίγεται γύρω από το λαιμό μου. Το έσφιξε με δύναμη, κλειδώνοντας την ελευθερία μου με έναν ξερό, μεταλλικό ήχο.
Το δέρμα στο λαιμό μου πιέστηκε από το βαρύ, άκαμπτο υλικό, υπενθυμίζοντάς μου με κάθε ανάσα ποιος όριζε πλέον την ύπαρξή μου.

«Σήκω», διέταξε, τραβώντας ελαφρά την αλυσίδα.

Η κίνησή της με ανάγκασε να ανασηκωθώ στα τέσσερα. Το αίμα από την πλάτη μου έσταζε αργά στο γυαλιστερό, μαύρο πάτωμα του δωματίου. Κοίταξα γύρω μου. Ο χώρος δεν έμοιαζε με κανένα άλλο μέρος του σπιτιού. Ήταν μινιμαλιστικός, σκοτεινός, επενδυμένος με καθρέφτες που αντανακλούσαν την ξεπεσμένη μου εικόνα από κάθε γωνία. Στο κέντρο δέσποζε μια βαριά, μεταλλική κατασκευή και στους τοίχους κρέμονταν εργαλεία που προκαλούσαν δέος και τρόμο.

Περπάτησε αργά γύρω μου, αφήνοντας το τακούνι της να χτυπά ρυθμικά στο πάτωμα. Κάθε χτύπος ήταν και ένας χτύπος της καρδιάς μου. Σταμάτησε πίσω μου. Ένιωσα την παγωμένη της ανάσα στον σβέρκο μου, εκεί που το δέρμα μου ήταν ακόμα ανέπαφο.

«Αυτό το δωμάτιο», ψιθύρισε, και η φωνή της είχε μια βελούδινη, σχεδόν στοργική σκληρότητα, «είναι το μέρος όπου παύεις να έχεις όνομα. Εδώ μέσα, είσαι μόνο η δική μου προέκταση. Το καταλαβαίνεις;»

«Ναι...», πήγα να ψελίσω, αλλά η αλυσίδα τεντώθηκε απότομα προς τα πάνω, κόβοντάς μου την ανάσα.

«"Ναι, Κυρία"», με διόρθωσε με παγερή ηρεμία. «Δεν σου έμαθαν τρόπους;»

«Ναι, Κυρία», κατάφερα να βγάλω, με τα μάτια μου να δακρύζουν από την πίεση.

Άφησε την αλυσίδα και την είδα να κατευθύνεται προς ένα μακρόστενο τραπέζι. Τα δάχτυλά της χάιδεψαν μερικά αντικείμενα πριν επιλέξουν. Όταν γύρισε, κρατούσε ένα μικρό, μεταλλικό μπουκάλι και ένα κομμάτι ύφασμα. Η αντίθεση ανάμεσα στην εκτυφλωτική, αριστοκρατική της ομορφιά και την απόλυτη ψυχρότητα των προθέσεών της με έκανε να τρέμω, όχι μόνο από φόβο, αλλά από μια βαθιά, ανεξήγητη έξαψη.

Ήρθε και στάθηκε ακριβώς μπροστά μου. Με το πόδι της, πίεσε το σαγόνι μου προς τα πάνω, αναγκάζοντάς με να την κοιτάξω στα μάτια.

«Τώρα θα καθαρίσουμε τις πληγές σου», είπε, και ένα αδιόρατο, σαδιστικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. «Και μετά, θα μου δείξεις πόσο αντέχεις να με ευχαριστείς».

Έριξε το υγρό στο ύφασμα. Η μυρωδιά του οινοπνεύματος γέμισε τον αέρα, προμηνύοντας τον επόμενο κύκλο πόνου. Πριν προλάβω να προετοιμαστώ ψυχολογικά, πίεσε το εμποτισμένο ύφασμα πάνω στις ανοιχτές χαρακιές της πλάτης μου.

Ο πόνος που ξέσπασε στην πλάτη μου δεν ήταν πια απλή σωματική δοκιμασία· ήταν η βάπτισή μου στον δικό της κόσμο. Το οινόπνευμα έκαιγε τις ανοιχτές πληγές, μα μέσα σε εκείνη την πνιγηρή, σκοτεινή ατμόσφαιρα, η φωτιά του πόνου μεταμορφώθηκε σε μια διαστροφική, ιερή έκσταση. Έσφιξα τα δόντια, αφήνοντας ένα βαρύ, υπόκωφο βουητό να βγει από το στήθος μου, όχι από ανάγκη να ξεφύγω, αλλά ως προσφορά στο βωμό της.

Δεν ήταν απλώς μια κυρίαρχη γυναίκα. Στα μάτια μου, μέσα στο ημίφως αυτού του ειδικού δωματίου, φάνταζε ως η Ανώτατη Ιέρεια ενός σκοτεινού, αρχέγονου δόγματος. Κάθε της κίνηση είχε μια τελετουργική γεωμετρία, κάθε της άγγιγμα ήταν μια μύηση.

«Κλάψε αν το έχεις ανάγκη», ψιθύρισε στο αυτί μου, με τη φωνή της να στάζει ένα μείγμα από δηλητήριο και μέλι. «Μέσα από το δικό σου αίμα ξεπλένεται κάθε σου ελευθερία. Παραδώσου».

Η λέξη της αντήχησε σαν ψαλμός. Κοίταξα το σώμα της, τις καμπύλες της που διαγράφονταν μέσα στο σκοτάδι, και ένιωσα μια ερωτική έξαψη τόσο βαθιά και απόλυτη, που άγγιζε τα όρια του θρησκευτικού φανατισμού. Ήθελα να χαθώ μέσα στην κυριαρχία της. Ήθελα να με συντρίψει, αρκεί να παρέμενα δικός της.

Με τράβηξε απαλά από το κολλάρο, αναγκάζοντάς με να συρθώ μέχρι τα πόδια της. Κάθισε σε μια ψηλή, δερμάτινη πολυθρόνα που έμοιαζε με θρόνο. Το φως των κεριών έριχνε μακριές, τρεμουλιαστές σκιές στους τοίχους, κάνοντας το χώρο να μοιάζει με κρύπτη.

«Λάτρεψέ με», διέταξε χαμηλόφωνα, απλώνοντας το δεξί της πόδι προς το μέρος μου.

Έγειρα το κεφάλι μου, αγγίζοντας το πάτωμα. Η μυρωδιά του ακριβού δέρματος από το παπούτσι της και το άρωμα του κορμιού της με μέθυσαν. Άρχισα να φιλώ το πέλμα της, ανεβαίνοντας αργά προς τον αστράγαλο, με μια ευλάβεια που αρμόζει μόνο σε θεότητα. Το γυμνό μου σώμα έτρεμε, οι πληγές μου αιμορραγούσαν πάνω στο μαύρο μάρμαρο, αλλά δεν με ένοιαζε. Ήμουν ο πιστός της, ο δούλος της, το ζωντανό της κειμήλιο.

Ένιωσα τα μακριά της δάχτυλα να μπλέκονται πάλι στα μαλλιά μου, αυτή τη φορά όχι με βία, αλλά με μια κτητική, σχεδόν ερωτική τρυφερότητα που με αποτελείωσε. Με ανάγκασε να σηκώσω το πρόσωπό μου προς το δικό της. Τα χείλη της ήταν τόσο κοντά. Η ανάσα της ανακατευόταν με τη δική μου.

«Είσαι έτοιμος να πεθάνεις και να αναγεννηθείς για μένα;» ρώτησε, με τα μάτια της να λάμπουν από μια απόκοσμη, σαγηνευτική δύναμη.

«Σώμα και ψυχή, Κυρία μου...», ψιθύρισα, χαμένος στην απόλυτη, σκοτεινή της ομορφιά. «Είμαι δικός Σου».

Αφιερωμένη στην Κυρία που με μαθαίνει να είμαι άνθρωπος, Χ.