Εκλογές, Κόμματα, με Φρου-Φρου κι Αρώματα

Κάθε πρωί ρουτίνα. Φτιάχνω καφέ και τσακίζομαι για φρέσκο κρουασάν από τον φούρνο, να γλυκαθεί ο νταβάς μου.

Το κρουασανάκι σας, μου λέει κάθε πρωί που με βλέπει ο φούρναρης. Και φυσικά τρέχουν τα σάλια του για το πότε θα τον φάω κι αυτόν.

Είμαι Αθηναία και μαζοχίζομαι, του απαντώ νοερά.

Πίσω στο διαμέρισμα ξυπνάω τον πασά με βαθύ παρακλητικό γλείψιμο, φέρνω στο κρεβάτι τον πρώτο καφέ και όσο τον ρουφάει τον ρουφάω.

Μετά από χασμουρητά (ένα γλάρωμα) περνάμε στο μπάνιο για την τουαλέτα του, εκεί πρέπει να είμαι πολύ ενεργός-εξυπηρετικός.

Κι ο ίδιος είναι ιδιαιτέρως αυστηρώς σε θέματα υγιεινής. Στο μπάνιο δεν έχει τσαχπινιές.

Στο τέλος τον παστώνω με αρώματα.


Περνάμε στο σαλόνι για δεύτερο καφέ και κρουασάν. Είναι ώρα για να επιθεωρήσει τη στύση μου, να δείξω πόσο ποθώ τον αφέντη – αναστενάζω. Θα ξύσει το μουσάκι του και θα γελάσει.

Παίρνω άδειά και ξεκινώ τον βούρδουλα. Γονατίζω και χτυπώ χωρίς οίκτο τον εαυτό μου, σε αργό ρυθμό, στο ψαχνό. Ευχαριστιέται να με βλέπει να γέρνω αναστενάρης στο μέρος του.


Καυλώνει.


Στην ερωτική αισθητική δεν υπάρχει πιο άσχημο θέαμα από μαστίγωμα σε άνδρα, δεν κολλάει με τη φίνα λωρίδα στο ανδρικό κορμί. Αυτό το κατάλαβα από νωρίς και ξεκίνησα τις «μεταμφιέσεις»! Λίγη αποτρίχωση εδώ λίγη μάσκαρα εκεί και πολύ αδυνάτισμα.


Κοντεύει δώδεκα.


Είναι ένας γέρος στο Γουδί, σήμερα όλη μέρα εκεί να του κάνω παρέα.

Ο Νταβάς μου φεύγει, θα περάσει από την πιάτσα να κλείσει καμιά δουλειά.

Μου λέει να δώσω άλλες δέκα βουρδουλιές με τη σκέψη στον πούτσο του.

Ξέρω πολύ καλά ότι μόλις στρίψει τη γωνία θα έχει ξεχάσει το σαρκίο μου, τη στύση μου και τις δέκα ή τις εκατό βουρδουλιές.


Τον γνώρισα σε μπαρ. Στην αρχή με πασπάτεψε χαμηλά κάτω από το τραπέζι και αμέσως μου πάσαρε κραγιόνια.

Η εκπαίδευσή μου ήταν απλή – σχεδόν «ανώδυνη». Μανταλάκια στις ρώγες, που τέντωνε έως να ξεπιάσουν, μαζί με μία σειρά από καθοδηγούμενους οργασμούς. Ήταν τα καλύτερα μας χρόνια!

Παράλληλα «φούσκωνα» την περσόνα μου.

Το ξύλο ήρθε φυσιολογικά με τη ρουτίνα της σχέσης, όπως σε κάθε ζευγάρι.


Μία παρά. Έχω αρχίσει να περνάω πολύ ώρα μπροστά στον καθρέφτη.


Αρπάζω από κάτω το κιλοτάκι, φούστα-μπλούζα και έξω στο δρόμο προς αναζήτηση ενός γέρου πόρνου κάπου στο Γουδί.

Ο ταξιτζής μου βάζει χέρι με το καλημέρα. Φυσικά επίτηδες κάθομαι μπροστά – δεν υπάρχει χώρος για παρεξήγηση. Τώρα οδηγεί με δύο λεβιέ. Καταφέρνει να φύγει από την κίνηση και να χωθεί σε κάτι στενά στο λόφο Σκουζέ. Τα πετάω χωρίς πολλές κουβέντες.

Είναι δύο το μεσημέρι και ο κώλος μου έχει πάρει φωτιά. Όσο πιο άβολα τόσο καλύτερα – αυτό είναι το μότο μου.


Θα σε δω αύριο, με ρωτάει. Σου αρέσει να με πονάς, του λέω.

Να γράψω το κινητό, ρωτάει. Βγάζω το κραγιόν και απλώνω γάμπα.

Να σου πω, την άλλη φορά σε θέλω στο στόμα. Έλα, δώσε λίγη μπύρα.


Ανάβλυσε η χρυσή βροχή σαν χαλασμένο σιντριβάνι. Ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα και μία σουλτάνα κραυγάζει: ελεύθερος;


Γυρνάει ο ταξιτζής και της λέει: Ελεύθερος. Ανεβάζει το φερμουάρ ενώ ταυτόχρονα μου δίνει μία δυνατή σπρωξιά. Έτσι κουλουριασμένη σκάω σαν μπαλάκι του τένις πάνω στο οδόστρωμα. Μόλις που πρόλαβα να δω τις γόβες της λεγάμενης.


Έκλεισε η πόρτα και καπνός. Υποθέτω αυτό σημαίνει άμεση εξυπηρέτηση!


Σηκώθηκα στα πόδια μου, σουλουπώθηκα κάπως και ξεκίνησα να κατηφορίζω για Λένορμαν.


Κάτι σφυρίγματα ακούστηκαν από το απέναντι πεζοδρόμιο, γυρνάω: συνεργείο.


Ερωτικός Κολωνός, αναστενάζω. Ένας βρωμύλος μέσα στα λάδια να πιάνει τα μπαλάκια του. Κάνω να συνεχίσω. Δεν μας καταδέχεσαι, φωνάζει. Αυτό είναι το πρόβλημα, δεν μπορώ να ξεφύγω από τις τοπικές οργανώσεις του Κόμματος.

Αλλάζω ρότα. Μόλις περνάω στα ενδότερα των μαστροχαλαστών, μία βαθιά σκιά με τυλίγει. Αμέσως νιώθω ρίγος. Νιώθω τις ανάσες γύρω μου να πληθαίνουν. Περνάω αμέσως στο παρασύνθημα και γδύνομαι, καθόλου πρωτότυπο αλλά στιγμιαία απελευθερωτικό.


Ο καθένας έχει το χούι του, και έχω το ταλέντο να το ανακαλύψω από τις πρώτες στιγμές. Γίνομαι ένα με το βαρύ σώμα του γαμιά μου και μετά ταξιδεύω σαν καρυδότσουφλο στον ωκεανό.


Περίπου στις τέσσερις με άφησαν πάνω σε κάτι λινάτσες στη γωνία να πάρω μία ανάσα – είδα το ρολόι τοίχου. Αίμα διαλυμένο σε γράσο.

Ο δεύτερος γύρος είχε περισσότερο φόρτο εργασίας. Στο τέλος ήθελα απλώς να κοιμηθώ μέχρι εκεί που πεθαίνεις.

Κλείνουμε, ακούστηκε σαν σειρήνα βομβαρδισμού η μία φωνή.

Βρέθηκα στο δρόμο μαύρη σαν το σκοτάδι που είχε πέσει εδώ και ώρα στους δρόμους.

Το μόνο ενθαρρυντικό που βρήκα να σκεφτώ ήταν ότι ήμουν αόρατη.


Ο τελευταίος από τους εραστές μου, αυτός που με πήδηξε και περισσότερο, προσφέρθηκε να με πάει παρακάτω. Τον παρακάλεσα να με πετάξει όσο πιο κοντά γινόταν προς Μέγαρο και τύλιξα τις γάμπες μου στο κάθισμα του συνοδηγού.

Όλο το δρόμο δεν μιλάγαμε, δεν αγγιζόμασταν, είχαμε παραγνωριστεί.


Στο ημίφως της Σταδίου διέκρινα στο μπούτι μου το σβησμένο τηλέφωνο του πρωινού ταξιτζή.


Σου άρεσε, πρόλαβα να τον ρωτήσω λίγο πριν με αφήσει στο φανάρι. Έγνεψε καταφατικά.


Όταν χτύπησα το κουδούνι του γέρου ήταν έντεκα το βράδυ. Ανέβηκα στο δεύτερο χωρίς ασανσέρ. Είχα φάει τόσο γαμήσι που προσπαθούσα να τοποθετήσω τα σωματικά μου μέλη εκ νέου σε μία σειρά γύρω από τον κώλο μου.


Ο γέρος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, τρομαγμένος.

Τον προσπέρασα και προσπαθώντας να βγάλω τα κουρέλια μου πήγα και λιποθύμησα στον απέναντι καναπέ.


Όταν ξύπνησα δεν μπορούσα να κουνηθώ, μου πήρε ώρα να καταλάβω ότι δεν είχα πιαστεί αλλά δεθεί.


Δεν διαμαρτυρήθηκα, είναι αυτό που είμαι.