Εμπιστοσυνη και TPE

Καλησπερα στην ομορφη παρεα.

Δεν πιστευα οτι θα εγραφα ποτε ενα τετοιο post. Συνηθως προτιμω να παρατηρω, να ακουω και να διαμορφωνω τις αποψεις μου μεσα απο τη σκεψη και την εμπειρια μου, παρα να εκθετω προσωπικους προβληματισμους δημοσια.

Ομως, μετα απο αρκετες ημερες εντονου προβληματισμου, αποφασισα οτι ισως εχει αξια να μοιραστω μια σκεψη και να ακουσω τις αποψεις ανθρωπων που γνωριζουν αυτη τη δυναμικη οχι μονο θεωρητικα, αλλα και βιωματικα.

Το θεμα μου ειναι η εμπιστοσυνη μεσα σε μια συναινετικη σχεση ολικης ανταλλαγης δυναμης.

Συχνα διαβαζω οτι το θεμελιο μιας τετοιας σχεσης ειναι η εμπιστοσυνη. Συμφωνω απολυτα. Οσο περνα ομως ο καιρος αναρωτιεμαι αν ολοι εννοουμε το ιδιο πραγμα οταν χρησιμοποιουμε αυτη τη λεξη.

Για μενα η εμπιστοσυνη δεν σημαινει να μην κανεις λαθη.

Δεν σημαινει να εισαι τελειος.

Σημαινει οτι ο ανθρωπος απεναντι μου μου δινει την αληθεια, ωστε οι δικες μου αποφασεις να βασιζονται στην πραγματικοτητα και οχι σε μια εικονα που εκεινος επελεξε να δημιουργησει.

Αναρωτιεμαι λοιπον.

Αν καποιος αποκρυψει απο την αρχη της γνωριμιας στοιχεια που καθοριζουν ποιος πραγματικα ειναι...

Αν αφησει την αλλη πλευρα να επενδυσει συναισθηματικα και να διαμορφωσει μια δυναμικη πανω σε ψευδη δεδομενα...

Αν καθε νεα αποκαλυψη γεννα ακομη περισσοτερες αμφιβολιες για το τι ειναι αληθεια και τι οχι...

Σε ποιο σημειο σταματαμε να μιλαμε για ενα ψεμα και αρχιζουμε να μιλαμε για καταρρευση της εμπιστοσυνης;

Γιατι προσωπικα εχω καταληξει σε κατι που με προβληματιζει πολυ.

Το μεγαλυτερο προβλημα δεν ειναι το ιδιο το ψεμα.

Ειναι οτι απο ενα σημειο και μετα αρχιζεις να αμφισβητεις ακομα και τις αληθειες.

Και τοτε αναρωτιεσαι αν γνωρισες ποτε πραγματικα τον ανθρωπο απεναντι σου η αν γνωρισες την εκδοχη που εκεινος ηθελε να γνωρισεις.

Σε μια σχεση TPE το Κ αναλαμβανει ευθυνη.

Πως μπορει ομως να αναλαβει ευθυνη για καποιον που δεν του επετρεψε ποτε να γνωρισει την πραγματικη του ζωη;

Μπορει να ξαναχτιστει μια τετοια εμπιστοσυνη;

Και αν ναι, χτιζεται με λογια, με συγγνωμες και με υποσχεσεις;

Η μηπως χτιζεται μονο αν ο αλλος αποδεχθει οτι για πολυ μεγαλο χρονικο διαστημα δεν θα γινεται πιστευτος, οχι επειδη τον αδικουν, αλλα επειδη εκεινος διδαξε στους αλλους να αμφιβαλλουν;

Θα ηθελα πραγματικα να ακουσω αποψεις, ιδιαιτερα απο Κυριαρχικους και υποτακτικους που εχουν ζησει αντιστοιχες καταστασεις.

Γιατι καμια φορα εχω την αισθηση οτι η πιο βαρια συνεπεια δεν ειναι η απωλεια μιας σχεσης.

Ειναι να συνειδητοποιησει καποιος οτι ο ανθρωπος που ηθελε περισσοτερο να τον πιστεψει, εφτασε να μην μπορει να πιστεψει ουτε μια λεξη του.

 

Όταν κάτι γίνεται κατ' εξακολούθηση είναι επιλογή. Θα πρέπει να δείτε τις δικές ανοχές κι αντοχές.

 

Δεν την αναλαμβάνει.
Το σωστό ερώτημα είναι "γιατί να αναλάβει την ευθύνη;"

 

Συμφωνω απολυτα μαζι σου. Στο τελος της ημερας, ο καθενας καθοριζει τα δικα του ορια και αποφασιζει τι μπορει ή δεν μπορει να αποδεχτει.

Ισως, ομως, δεν καταφερα να αποδωσω ξεκαθαρα τον πυρηνα του προβληματισμου μου. Δεν με απασχολει τοσο το πως θα διαχειριζοταν ο καθενας μια τετοια κατασταση, γιατι αυτο ειναι βαθια προσωπικο και εξαρταται απο τα ορια, τις αξιες και τις αντοχες του.

Αυτο που με ενδιαφερει περισσοτερο ειναι το ιδιο το φαινομενο. Αναρωτιεμαι κατα ποσο ειναι κατι που συνανταται συχνα σε σχεσεις που αυτοπροσδιοριζονται ως συναινετικες σχεσεις ολικης ανταλλαγης δυναμης. Θεωρητικα, προκειται για σχεσεις που βασιζονται στην εκτενη επικοινωνια, στη διαφανεια και στην ενημερωμενη συναινεση. Γι' αυτο με προβληματιζει ιδιαιτερα οταν αποδεικνυεται οτι η εικονα πανω στην οποια χτιστηκε η σχεση δεν ηταν εξαρχης αληθινη.

Θα ειχε πραγματικα ενδιαφερον να ακουσω και αλλες εμπειριες. Οχι τοσο για το αν καποιος "συγχωρει" η "φευγει", αλλα για το αν οσοι εχουν μεγαλυτερη εμπειρια στον χωρο θεωρουν οτι αυτο ειναι μια σπανια εξαιρεση η ενα φαινομενο που εμφανιζεται συχνοτερα απ' οσο πιστευουμε.
Σε ευχαριστω για το σχολιο σου.

 

Εντός και εκτός "χώρου" οι άνθρωποι φοβούνται τα ίδια πράγματα, πονάνε για/από τα ίδια πράγματα, κουβαλάνε πάνω - κάτω τις ίδιες αποτυχίες και πληγές.
Όσο πιθανό είναι να συμβεί σε μια οποιαδήποτε σχέση, λοιπόν, είναι και εδώ...

 

Νομιζω πως ισως εδω βρισκεται μια διαφορα στην εννοια της ευθυνης.

Δεν αναφερομαι στην ευθυνη του Κυριαρχικου για τις επιλογες, τις αποκρυψεις η τα ψεματα του υποτακτικου. Αυτο ειναι ξεκαθαρα ευθυνη εκεινου που επελεξε να μην παρουσιασει την πραγματικοτητα.

Ο προβληματισμος μου ειναι περισσοτερο σε επιπεδο δυναμικης. Σε μια TPE σχεση, ο Κυριαρχικος ρολος βασιζεται στην πληροφορηση, στη συναινεση και στην εμπιστοσυνη. Οταν αυτη η βαση ειναι ελλιπης ή αλλοιωμενη, το ερωτημα δεν ειναι ποιος "φταιει", αλλα τι σημαινει αυτο για την ιδια τη δυναμικη.

Για μενα, η ευθυνη του Κυριαρχικου δεν ειναι να κουβαλησει τα λαθη καποιου αλλου. Ειναι η ευθυνη που συνοδευει την επιλογη να ασκησει ηγεσια σε μια σχεση οπου οι αποφασεις του επηρεαζουν εναν αλλο ανθρωπο.

Γι' αυτο και ο αρχικος μου προβληματισμος δεν ηταν μια αποδοση ευθυνων σε καποια πλευρα. Ηταν μια ερωτηση για το φαινομενο: ποσο συχνα συμβαινει σε τετοιες δυναμικες να υπαρχει μια εικονα που δεν ανταποκρινεται πληρως στην πραγματικοτητα και πως αυτο επηρεαζει την εμπιστοσυνη που ειναι τοσο κεντρικη στο TPE.

 

Ισως αυτη να ειναι η απαντηση που, σε ενα βαθια ανθρωπινο επιπεδο, ειναι η πιο δυσκολη να αποδεχτει κανεις. Οχι επειδη αμφισβητει τη δυναμικη ή τις αξιες πανω στις οποιες χτιζεται, αλλα επειδη μας υπενθυμιζει κατι ουσιαστικο: οτι πισω απο τους ρολους, τις συμφωνιες και τις δομες, υπαρχουν παντα ανθρωποι με τις αδυναμιες, τους φοβους και τις αντιφασεις τους.

Και ισως τελικα εκει να βρισκεται η πραγματικη δοκιμασια μιας δυναμικης- οχι στο ποσο καλα μπορουμε να υπηρετησουμε εναν ρολο, αλλα στο ποσο ειλικρινα μπορουμε να σταθουμε απεναντι στον εαυτο μας και στον αλλο. Εκει φαινεται η ωριμοτητα, η αυτογνωσια και η ακεραιοτητα.
Σε ευχαριστω για το σχολιο σου!

 

Εγώ θα έκανα ένα ερώτημα. Έρχεται το TPE προτού δομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης ή αφού πρώτα έχει εδραιωθεί;
Αν με το καλημέρα σας υπάρχει προσδοκία ή απαίτηση γι'αυτό από οποιαδήποτε πλευρά, τότε υπάρχει αυξημένος κίνδυνος να διαρραγεί η εμπιστοσύνη, ή τα δομικά της υλικά να είναι ελαττωματικά. Κάποιοι εδώ έχουν μιλήσει για leap of faith, αλλά αν ζητήσεις να σου παραδωθεί ο έλεγχος ενός ανθρώπου που δεν ξέρεις αρκετά καλά ώστε να μπορείς να εμπιστευθείς απόλυτα, τότε ποιος φταίει;
Και για να προλάβω αντιρρήσεις, το leap of faith δεν ειναι απαραίτητο να το κάνει όποιος εκχωρεί τον έλεγχο, μπορεί να το κάνει και αυτός που τον αναλαμβάνει.
Για μένα δεν είναι καθόλου απλό. Και ενώ συνήθως στις διαπροσωπικές μου σχέσεις λειτουργώ με gut feeling, σε μια τέτοια διαδικασία θα επένδυα στον χρόνο και στο βάθαιμα της σχέσης προτού προχωρήσω. Να καταναλώσουμε μαζί μπόλικο αλάτι, που έλεγε κι η γιαγιά μου και μετά τα υπόλοιπα.

 

Από την αρχή αναφέρεστε σε TPE σχέση.
Μια σχέση αυτού του τύπου, αν κι εγώ προτιμώ να χρησιμοποιώ τον όρο M/s, δεν είναι κάτι απλό, ούτε υφίσταται με το να την ονοματίσεις έτσι.
Απαιτείται μακρόχρονη τριβή και αλληλοεπίδραση για να μπορέσουμε να χαρακτηρίσουμε έτσι έναν συσχετισμό.
Στα πλαίσια αυτής της τριβής, φανερώνονται οι ανειλικρινείς καταστάσεις και τα παραμύθια.
Τα έμπειρα κυριαρχικά άτομα δεν αποφασίζουν εύκολα να ορίσουν μια σχέση σαν τέτοια.
Δεν υπάρχει εξάλλου καμιά βιασύνη για να συμβεί.
Όταν τα πράγματα ωριμάσουν, η σχέση καταλήγει εκεί, εφόσον το θέλει και το μπορεί το κυριαρχικό μέλος.
Οι συσχετισμοί εξελίσσονται σε δράματα, αν την σχέση την καθοδηγεί χειριστικά το «υποτακτικό» μέλος.
Τότε έχουμε έναν φετιχιστή της υποταγής ο οποίος γλεντάει με έναν κυριαρχικό που του βγάζει τα γούστα.
Συνηθέστατο φαινόμενο με άνδρες «υποτακτικούς» τύπου «Θεά μου - Θεά μου» «Κυρία μου - Κυρία μου».
Αλίμονο δε αν το κυριαρχικό άτομο ερωτευθεί το υποτακτικό.
Δράμα μεγάλο δράμα.

 

Αγαπητε espimain, πεσατε απολυτα μεσα στην εκτιμηση σας! Συγχαρητηρια για την εμπειρια και την ευστοχη αναλυση. Ευτυχως, τα δραματα αποφευχθηκαν, καθως η πολυμηνη σχεση τερματιστηκε αμεσως μολις αποκαλυφθηκε η αληθεια. Θα απαντουσα εκτενεστερα, αλλα αυτη τη στιγμη απολαμβανω το δροσερο αερακι ενος πανεμορφου ελληνικου νησιου.

 

Να περνάτε καλά  

 

Ο Battaille εγραφε οτι" ο ανθρωπος αναζητα εμπειρίες που διαλυουν τα ορια του εαυτου".
Ο Renfield αντιμετωπιζει τον Δρακουλα ως θεοτητα ,μια ακραια μορφη μεταβιβασης χωρις κριτική.
Στο bdsm η παραδοση ελεγχου συμβαινει σε ενα πλαισιο οπου η συναινέση και η ταυτοτητα ειναι προστατευμένες
. Υπαρχει συμφωνια ,υπαρχει συναινεση ,υπαρχει φροντιδα. Επίσης κατι που ελεγα και παλιά. Υπαρχει αγάπη.
Η Κυρία μου ειπε καποια στιγμη ,οτι υποταγη μου ειναι ιερη και σεβεται την παραδοση μου σε αυτήν.
Την στιγμή που Εκείνη είναι σε εκσταση και μου επιτρέπει να συμμετασχω στη μέθεξη εκτιμά και σεβεται οτι της προσφερομαι αδιαμαρτυρητα.
Αυτό που παιρνω δεν είναι κατι που χανει Εκείνη
και αυτο που της δινω είναι κατι που κερδιζω
Χωρις εμπιστοσυνη δεν υπαρχει ειλικρίνεια ,χωρίς ειλικρίνεια δεν υπάρχει αλήθεια, χωρίς αλήθεια, δεν υπάρχει πραγματική παράδοση, χωρίς πραγματική παράδοση η Κ δεν χαλαρώνει ώστε να νοιωσει αληθινή και να πάρει τον έλεγχο και να με οδηγεί σε ενα ταξιδι ταπεινωσης του εγωισμού.
Η εξερεύνηση της εμπιστοσυνης και της ελεγχόμενης ευάλωτοτητας είναι μια διαφορετική βιωματική διερεύνηση της σχέσης αναμεσα στον έλεγχο την παράδοση και την ανθρώπινη εμπειρία.
Η ελευθερία προκύπτει μεσα απο μια δομημένη συμφωνια.
Διαφορετικά δεν βιώνεις την απώλεια έλεγχου η την ανταλλαγή δύναμης.
Αν θες μια τσόντα δεν φωνάζεις τον Κιούμπρικ.
Αν θες τον Κιούμπρικ μη περιμένεις σενάριο.
Αν θες σενάριο είσαι σε λάθος έργο.
Φυσικά με την άδεια της