Εν στήσει

Ο Λοχίας μου στον στρατό ήταν μερακλής μουστακαλής, και με είχε βάλει στο μάτι.

Όσο αρνιόμουν τόσο έβαζε άλλους να με τυραννάνε.

Στο τέλος δεν άντεξα - ενέδωσα.

Όταν τελείωσε όλο αυτό, πιστεύω κανείς δεν έμεινε ικανοποιημένος.

Κάποια στιγμή απολύθηκα. Πήγα και τον βρήκα σπίτι του – εκεί κοντά στο στρατόπεδο. Ήπιαμε και του πρόσφερα την ψυχή μου. Ήταν μία ιερή στιγμή των δυο μας!

Μου είπε για δουλειά να πάω να βρω τον αδελφό του στα Πετράλωνα. Ο κακός Πάνος, έτσι τον φώναζαν οι γνωστοί του, πουλούσε και καθάριζε χαλιά.

Ήταν πολύ πρωί, σχεδόν δεν είχε φέξει. Κάποιος αναβόσβησε τα φωτά. Μπήκα και φύγαμε προς Καμίνια, Ρέντη. Του γδύθηκα και είδε την υπογραφή του Λοχία στα κωλομέρια και στα μπούτια. Έκοψε το τιμόνι και μπήκαμε στην λαχαναγορά. Πρωινή κίνηση, φορτηγά.

Οδηγήθηκα σε ένα κακοφωτισμένο γραφείο. Είχε έναν πολύ χοντρό πίσω από ένα γραφείο και έναν λιμοκοντόρο να στέκεται από διπλά. Ο άνδρας που με οδήγησε έως εκεί έφυγε.

Ο λιμοκοντόρος περιεργάστηκε την υπογραφή πάνω μου καθώς και όλο μου το σώμα. Ήμουν γυμνός εδώ και ώρα.

Μετά μπήκε ένα παλληκάρι να τον φοβάσαι. Με πήρε από το χέρι και με οδήγησε με τη σειρά του σε ένα μικρότερο δωματιάκι που ανακάλυψα ότι υπήρχε πίσω δεξιά μου.

Μισή ώρα μετά βγήκε μόνος του. Μπήκε ο λιμοκοντόρος και άρχισε εκεί στα σκοτεινά να ερωτοτροπεί.

Μετά βγήκε, με άφησαν εκεί. Πρώτα είχε προηγηθεί κάποιος που ήρθε και με έδεσε χειροπόδαρα.

Λίγες ώρες μετά, λίγες μέρες μετά, πάντα στο δωματιάκι – μόνος μου καθάριζα τα σκατά μου, είχα ελεύθερο το αριστερό χέρι. Κατάλαβα ότι ήμουν ο σκλάβος του χοντρού πίσω από το γραφείο. Παρότι δεν τον είχα δει μετά την πρώτη μας συνάντηση, ένιωθα 100% σκλάβος του.

Ωστόσο, ούτε να το εκφράσω μπορούσα ούτε να δώσω ονομασία σ' αυτό: να το φωνάξω.

Το παλληκάρι ερχόταν τακτικά να με τακτοποιήσει. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος αλλά έως ένα διεστραμμένο βαθμό τον επιδίωκα…

Ούτε σε αυτόν φώναζα, κρατούσα την ίδια στάση όπως την πρώτη φορά. Ένα είδος περηφάνειας, ακόμα και αλαζονείας με τύλιγε σαν πυρετό. Ήξερα ότι δεν ήταν έτσι το σωστό δόσιμο, η ψυχική υποταγή όπως την φανταζόμαστε.

Με τον λιμοκοντόρο το πράγμα ήταν καθαρά άρπα κόλλα. Ανούσιες εκσπερματώσεις – εκ μέρους του.

Είχα κρυφά, συνωμοτικά, παρακαλέσει το παλληκάρι να εκσπερματώσω. Είχαν περάσει πολλές μέρες και ήταν καλό παιδί, σκληρός σαν διαμάντι. Όμως μετά από τόσο τυραννικό πόνο μου χάρισε κάποια στιγμή αισθάνθηκε μία κάποια ενοχή. Είναι ένα είδος τύψης που προκύπτει από τη σάρκα, από την κατάποση φαγητού. Ναι, κάτι σαν μία επιθυμία να πιείς κόκα κόλλα. Και το σπέρμα μου ήταν μαυρισμένο και βρωμερό, και τον έκανα χάλια… αλλά του άρεσε, φυσικά το έγλειψα από τα μπούτια του ενδελεχώς.

Εκείνος δεν εκσπερμάτωνε. Είχα κάποιες αντοχές και μετά τον βασανισμό μου προσπάθησα να του πιάσω κουβέντα. Ήταν ντροπαλός και φειδωλός με τις λέξεις σαν κοριτσόπουλο.

Ο λιμοκοντόρος ήθελε να με σπιτώσει, μου είπε το παλληκάρι και την ίδια στιγμή βγήκε με θεϊκή ευρωστία και αμβροσία.

Ωστόσο η κραυγή του ακούστηκε μέχρι τις πλατφόρμες φόρτωσης.

Το ομολογώ, ήταν ένα δικό μου στρατήγημα για να βρεθώ μπροστά στον ψυχικό μου Αφέντη, αυτόν πίσω από το γραφείο, και να κριθώ! Όταν μπήκε μία σκιά στο δωματιάκι δεν αναγνώρισα τον οδηγό που την πρώτη φορά με είχε φέρει έως εδώ.

Έβγαλε ένα λαστιχένιο έλασμα και με «χαστούκισε» με χαρά στο πρόσωπο. Το περίμενα τόσο πολύ φώναξε, τόσο πολύ. Αμέσως σκίστηκαν τα χείλια μου και άνοιξε η μύτη. Στη συνέχεια βαθιά κοψίματα σχηματίστηκαν σαν δάκρυα στα μάγουλα. Μέχρι εκεί είχα την αντοχή να τον κοιτάξω. Μετά λιποθύμησα.

Έκτοτε περάσαν μήνες. Οι χαρακιές από το πρόσωπο έχουν κάπως υποχωρήσει αλλά φαίνεται ότι έως ένα βαθμό θα είναι μόνιμες. Αυτό το οφείλω στα φώτα ενός αυτοκινήτου που αναβόσβησαν. Ο τύπος που μου τις χάρισε ήταν ο αληθινός βασανιστής.

Τώρα στέκομαι σαν το γύφτικο σκεπάρνι δίπλα του (εν στήσει), αν και πολύ σύντομα θα είμαι πεσμένος στα τέσσερα και να φυλάω το χώμα που πατάει.

Με τον καιρό θα με μάθει να ζω με τις «αναπηρίες» μου!