Επιλέξτε τη Μοίρα Του: Το Σίδερο Καίει! Ποιο Όνομα Θα Σφραγίσει τον Σκλάβο

Μια ιστορία μυθοπλασίας, εμπνευσμένη από τον κόσμο του Γκορ. Το τέλος της το γράφετε εσείς.

Το σκοτάδι στο ρετιρέ του Master Tarlton δεν ήταν ποτέ τυχαίο. Οι βαριές κουρτίνες έκρυβαν τα φώτα της πόλης. Το κινητό έμενε κλειστό σε ένα συρτάρι στην είσοδο. Ο αέρας μύριζε σανδαλόξυλο, ζεστό λάδι, κάρβουνο και το βαρύ, γήινο άρωμα του δέρματος. Εδώ μέσα ο χρόνος σταματούσε στο κατώφλι.

Στο κέντρο του δωματίου, πάνω στο σκούρο ξύλινο πάτωμα, γονάτιζε ο νεαρός άντρας. Είχε τα γόνατα ανοιχτά, την πλάτη ίσια και το βλέμμα χαμηλά. Ήταν η στάση που μάθαινε εδώ και μήνες, σε απογεύματα που ξεκινούσαν με κουβέντα και τελείωναν με σιωπή. Τα χέρια του ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη με κόκκινο σκοινί από κάνναβη, σε κόμπους που ο Master είχε δέσει αργά, έναν έναν, σαν προσευχή. Το σώμα του, γυμνό και λαδωμένο, γυάλιζε στο τρεμάμενο φως των κεριών.

Πριν από δύο ώρες φορούσε ακόμη κοστούμι. Είχε κλείσει την τελευταία σύσκεψη, είχε υπογράψει, είχε αποφασίσει, είχε δώσει εντολές. Τώρα το κοστούμι κρεμόταν διπλωμένο σε μια καρέκλα στο χολ, μαζί με το όνομα της επαγγελματικής του κάρτας. Δεν ήταν πια ο άντρας από τον οποίο όλοι περίμεναν αποφάσεις. Ήταν ένας kajirus. Και απόψε θα γινόταν δικός του.

Μπροστά του, πάνω στο χαμηλό μαρμάρινο τραπέζι, περίμενε το κολάρο.

Το είχε φτιάξει ο ίδιος. Τρεις εβδομάδες, κάθε βράδυ μετά τη δουλειά, σκυμμένος πάνω από ένα κομμάτι δέρμα στο τραπέζι της κουζίνας του. Τα χέρια που υπέγραφαν συμβάσεις έμαθαν να κόβουν, να τρυπούν, να ράβουν βελονιά βελονιά με κερωμένη κλωστή, να γυαλίζουν τις άκρες ώσπου να γίνουν μαλακές σαν χάδι. Δύο φορές ξήλωσε την πόρπη και την έραψε από την αρχή, γιατί δεν ήταν αρκετά καλή για εκείνον. Στο μπροστινό μέρος είχε αφήσει ένα κομμάτι λείο, άγραφο. Περίμενε.

Δεν το φορούσε. Όχι ακόμη. Όσο το κολάρο έμενε πάνω στο μάρμαρο, ήταν το τελευταίο πράγμα που είχε φτιάξει ως ελεύθερος άντρας. Η τελευταία του βούληση, ραμμένη με τα δικά του χέρια.

Δίπλα στο κολάρο, ευθυγραμμισμένες στο μάρμαρο, βρίσκονταν τρεις ατσάλινες σφραγίδες με μακριές, μαυρισμένες λαβές. Λίγο πιο πέρα, σε μια μικρή σιδερένια εστία, τα κάρβουνα πύρωναν.

Ο Master Tarlton στάθηκε από πάνω του. Ψηλός και ήρεμος, με το πουκάμισο ανοιχτό στον λαιμό και τα μανίκια σηκωμένα ως τους αγκώνες. Η σκιά του απλωνόταν πάνω στον kajirus σαν κουβέρτα, σαν απειλή, σαν υπόσχεση. Πήρε μία από τις σφραγίδες στο χέρι.

«Σήκωσε το κεφάλι σου, κτήνος.» Η φωνή του ήταν χαμηλή, σχεδόν τρυφερή, κι όμως δονήθηκε σε κάθε τοίχο.

Ο kajirus υπάκουσε. Τα μάτια του, γεμάτα τρόμο και μια ηλεκτρισμένη προσμονή, βρήκαν τα μάτια του Master και έμειναν εκεί. Η καρδιά του χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζε πως ακουγόταν πάνω από τη βροχή στα τζάμια.

«Απόψε η παλιά σου ζωή μένει έξω από αυτή την πόρτα», είπε ο Tarlton. Ακούμπησε την κεφαλή της σφραγίδας στο στήθος του και την κατέβασε αργά, προκλητικά, ως το στομάχι. Το ατσάλι ήταν ακόμη κρύο και άφησε πίσω του μια γραμμή παγωνιάς στο ζεστό, λαδωμένο δέρμα. Ο kajirus ρίγησε ολόκληρος και κράτησε την ανάσα του.

«Σε λίγο θα καίει», είπε ο Master. «Αλλά δεν θα αγγίξει εσένα.»

Γύρισε το βλέμμα του στο κολάρο.

«Θα αγγίξει κάτι πιο δικό σου από το δέρμα σου. Ό,τι σφραγίσει, θα μείνει για πάντα. Και θα είναι ακόμη ζεστό όταν θα κλείσει γύρω από τον λαιμό σου.»

Τα δάχτυλά του κύλησαν στο σαγόνι του νέου και του σήκωσαν το πρόσωπο λίγο ακόμη. Έσκυψε τόσο κοντά, που η ανάσα του άγγιξε το αυτί του.

«Ο Κώδικας που διαβάσαμε μαζί, τις νύχτες που ρωτούσες και ξαναρωτούσες, λέει ότι πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. Γι' αυτό σου χαρίζω την ελεύθερη βούλησή σου μία τελευταία φορά. Για να μου τη δώσεις εσύ. Και ξέρεις τη λέξη που σταματά τα πάντα. Αν την πεις, σταματώ. Πάντα.»

Σηκώθηκε και κράτησε τη σφραγίδα στο φως της λάμπας. Στην κεφαλή της, ένα σύμβολο κλεισμένο σε κύκλο, σαν φλόγα μέσα σε εστία.

«Τρία ονόματα. Τρεις δρόμοι υποταγής. Διάλεξε το όνομα που θα λέω όταν σε παίρνω, όταν σε τιμωρώ, όταν σε κρατώ στην αγκαλιά μου μετά.

Al-Ka. Το πρώτο γράμμα. Αν το επιλέξεις, γίνεσαι ο Λίθος της Εστίας μου. Η υποταγή σου θα είναι πνευματική και βαθιά. Θα είσαι ο πυρήνας αυτού του σπιτιού, αυτός που ανήκει μόνο στη δική μου σκιά. Προστατευμένος, και χαμένος ολόκληρος μέσα στη θέλησή μου.»

Την άφησε στο μάρμαρο και σήκωσε τη δεύτερη. Βαθιά, άγρια χαράγματα, σαν σημάδια από χαυλιόδοντες σε κορμό δέντρου.

«Tarsk. Αν το επιλέξεις, αγκαλιάζεις την ωμή, γήινη πλευρά σου. Θα είσαι το ατίθασο ζώο που δαμάζεται ξανά και ξανά. Η σχέση μας θα γράφεται με δύναμη, πάλη, ιδρώτα και ανάσες που κόβονται. Θα είσαι το πιο πολύτιμο απόκτημά μου και θα το νιώθεις σε κάθε σημείο του κορμιού σου.»

Η τρίτη ήταν η πιο λιτή απ' όλες: γραμμές καθαρές, ευθείες, τέλεια συμμετρικές.

«Ba-ta. Το δεύτερο γράμμα. Η καθαρή δομή. Αν το επιλέξεις, γίνεσαι η πειθαρχία μου ενσαρκωμένη. Το σώμα σου θα είναι πάντα έτοιμο για τη στάση Bara και οι καρποί σου πάντα κλειδωμένοι. Κάθε σου κίνηση θα είναι μια γεωμετρία υπακοής, χωρίς καμία παρέκκλιση.»

Ύστερα, χωρίς βιασύνη, έβαλε και τις τρεις σφραγίδες στα κάρβουνα. Μόνο μία θα έβγαινε.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν ασφυκτική. Ακουγόταν μόνο η βροχή, η ανάσα του και το τρίξιμο της φωτιάς, όπου τα τρία ατσάλια άρχιζαν σιγά σιγά να κοκκινίζουν. Ο kajirus δεν κοίταζε τις σφραγίδες. Κοίταζε το κολάρο: τις βελονιές του, τη μικρή στραβή στην τρίτη τρύπα που δεν είχε καταφέρει να διορθώσει, το λείο κομμάτι που περίμενε. Ένα ρίγος κύλησε στη σπονδυλική του στήλη. Το σκοινί έσφιγγε το δέρμα του, αλλά αυτό που τον γύμνωνε στ' αλήθεια ήταν η ερώτηση. Κανείς δεν τον είχε ρωτήσει ποτέ τι θέλει. Όλοι περίμεναν απλώς να το ξέρει.

Όσο το δέρμα έμενε άγραφο, ήταν ακόμη ελεύθερος. Σε λίγα λεπτά η ελευθερία του θα γινόταν ένα όνομα, καμένο για πάντα σε κάτι που είχε φτιάξει με τα χέρια του.

Τι ήθελε στ' αλήθεια; Την ιερή, εσωτερική ένωση του Al-Ka; Την άγρια, σωματική πάλη του Tarsk; Ή τη σιωπηλή, ακριβή τάξη του Ba-ta;

Τα δάκρυα που κύλησαν στα μάγουλά του δεν ήταν από φόβο. Ήταν η τρομακτική, γλυκιά ανακούφιση του να αφήνει επιτέλους το τιμόνι. Ανέπνευσε βαθιά, γέμισε τα πνευμόνια του με τη μυρωδιά του Master του και της φωτιάς, και άνοιξε τα χείλη.

«Master...» ψιθύρισε, με φωνή που έτρεμε. «Το όνομα που διαλέγω για να σφραγίσετε το κολάρο μου... είναι...»

Η απόφαση είναι δική σας.

Γράψτε στα σχόλια την επιλογή σας και, αν θέλετε, μία πρόταση για το γιατί. Το όνομα με τις περισσότερες θα γράψει το επόμενο κεφάλαιο.
Και μια ερώτηση για όσους κινούνται χρόνια στον χώρο: τι λέει για έναν sub το όνομα που θα διάλεγε ο ίδιος για τον εαυτό του;

Με σεβασμό,
Edianna

Υ.Γ. Η ιστορία είναι μυθοπλασία. Ο Κώδικας και οι σφραγίδες ανήκουν στον Tarlton και στον kajirus του. Τα δικά μου όρια μένουν εκεί που ήταν.