Η Ασυμβατότητα του M/s και κάθε λογής Ορίων

Όταν η υποταγή έχει ασφαλιστικές δικλείδες, είναι απλώς ένα παιχνίδι.
Διαβάζω συχνά και γελάω για τα περίφημα "hard limits" και τα "safe words"
Βλέπω λίστες με «ναι» και «όχι» λέξεις κλειδιά για να σταματάει η σκηνή, συμβόλαια με ψιλά γράμματα και ατέλειωτες συζητήσεις για το πού τραβάει τη γραμμή η εκάστοτε υποτακτική.
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, για όσους αντέχουν την αλήθεια και δεν ψάχνουν απλώς roleplay του Σαββατοκύριακου.
Αν βάζεις εσύ τα όριά σου, αν κρατάς στο στόμα σου μια λέξη-κουμπί για να πατάς pause όποτε ζοριστείς, τότε τι ακριβώς παρέδωσες; Τον έλεγχο; Σίγουρα όχι. Αν έχεις safe word, ο έλεγχος δεν εξαφανίζεται ποτέ πραγματικά. Απλώς παίζεις ένα παιχνίδι στο οποίο, κατά βάθος, εσύ κρατάς το χειριστήριο και την τελική απόφαση. Αυτό είναι βολικό. Είναι safe. Αλλά δεν είναι υποταγή.
Για να εξηγούμαστε απόλυτα
Στην πραγματική Μ/s δυναμική, η σκλάβα δεν έχει κανένα όριο, κανένα safe word, κανένα δικαίωμα και καμία δική της επιλογή.
Τα μόνα όρια που υπάρχουν είναι αυτά που θέτει ο Αφέντης, με βάση τη δική Του κρίση για την ασφάλεια και την εξέλιξή σου. Μια σκλάβα είναι πηλός στα χέρια Του. Ορίζεται απόλυτα σώμα, μυαλό και ψυχή, από Εκείνον Και ο Αφέντης αυτά τα όρια, τα Διευρύνει, τα Τεντώνει και τα Σπάει συνεχώς ,δεν παραμένουν στατικα γιατί αυτή η δυναμικη υπαρχει ακριβώς για να εξελίσσεται και να βαθαίνει.
Το ξέρω, αυτό τρομάζει. Εννοείται πως όλες στην αρχή φοβηθήκαμε. Είναι ανθρώπινο να τρέμεις μπροστά στην προοπτική της απόλυτης παράδοσης, του απογυμνώματος και της αποδόμησης. Αλλά η ανάγκη μέσα σου αυτή η βαθιά, υπαρξιακή ανάγκη που κουβαλάς είναι τόσο σαρωτική, που αργά ή γρήγορα σπάει κάθε δεσμό, κάθε φόβο και κάθε άμυνα που έχτισες για να προστατευτείς.
Γι' αυτό ακριβώς, όπως λέει χαρακτηριστικά και ο Αφέντης μου, το BDSM δεν είναι παυσίπονο, ούτε παυσίλυπο. Δεν είναι το χόμπι της 30άρας που πλήττει, ούτε το δεκανίκι του καθενός που ψάχνει ρυθμιστή επειδή δεν αντέχει τη ζωή του. Είναι ένα βίωμα που απαιτεί να στέκεσαι στα πόδια σου πριν πέσεις στα γόνατα.
Αν χρειάζεσαι λίστες με "hard limits" και safe words για να νιώσεις ασφαλής, σημαίνει ότι ποτέ δεν εμπιστευτηκες πραγματικά, ποτέ δεν αφέθηκες και, τελικά, ποτέ δεν παραδόθηκες . Κρατάς τον έλεγχο , φοβάσαι να τον χάσεις γιατι στην πραγματικότητα ουδεποτε κατακτήθηκες.
Μόνο όταν γκρεμιστούν όλα αυτά, όταν σπάσουν τα τεχνητά όρια, οι αστερίσκοι και τα κουμπιά ασφαλείας, εμφανίζεται το απόλυτο. Τότε είναι που η αποδόμηση ολοκληρώνεται, οι διαχωρισμοί εξαφανίζονται και εκεί γεννιέται η μόνη αληθινή, ολοκληρωτική υποταγή.
Η πραγματική ελευθερία μέσα από την υποταγή υπάρχει μόνο σε αυτή την απόλυτη ταύτιση με τον Αφέντη. Και για να παραδώσεις την ελευθερία σου χωρίς όρους, ώστε να γίνετε ένα, πρέπει πρώτα να την έχεις.

 

Ακριβώς μιλάτε για δυναμική Master/slave.
Οχι για D/s.
Για να φτάσει μια sub να εξελιχθεί σε slave η διαδικασία απαιτεί μια βαθιά εσωτερική μεταμόρφωση και πάντα τη συνδρομή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου που θα αναλάβει τον ρόλο του Master. Δεν πρόκειται απλώς για την αλλαγή ενός τίτλου αλλά για μια σταδιακή μετάβαση της προσωπικότητας και του τρόπου ζωής.
Και για να εξελιχθεί ενος Dom σε Master είναι μια διαδικασία που απαιτεί τεράστιο ψυχικό βάρος απόλυτη πειθαρχία και μια βαθιά αίσθηση ευθύνης.
*Δεν είναι όλα για όλους..

 

Η υποταγή, στο βαθμό που είναι αυτό που αξιώνει από το υ ο Κ που κατίσχυσε, δεν έχει κανένα λόγο και κανένα νόημα για ασφαλιστικές δικλείδες. Διότι δεν πρόκειται για ασφαλιστικές δικλείδες αλλά για αναστολές - που τώρα πια το αποκαλούμε "περιοριστικές πεποιθήσεις".

Η Κυριαρχία ενδεχομένως να έχει λόγο και νόημα να τηρεί κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες, για τη φροντίδα, την προστασία και την ασφάλεια τόσο του υ όσο και του Κ.

 

Ο Κυρίαρχος δεν αναλαμβάνει κάποιον ρόλο.
Είναι Κυρίαρχος.

 

Επιτρέψτε μου να σταθώ σε μια λέξη που χρησιμοποιήσατε, γιατί νομίζω ότι κρύβει μια παρανόηση. Μιλήσατε για

από sub σε slave. Δεν υπάρχει μετάβαση. Δεν υπάρχει μια στιγμή όπου κάποιος «αποφασίζει» να γίνει slave. Αυτό που υπάρχει είναι αναγνώριση. Το slave δεν γίνεται slave. Αναγνωρίζει ότι ήταν πάντα.

Η λέξη «μετάβαση» υπονοεί μια γραμμική πορεία: από εδώ σε εκεί, από ένα «πριν» σε ένα «μετά». Υπονοεί ότι κάποιος βρίσκεται σε μια κατάσταση (sub) και μετακινείται σε μια άλλη (slave), μέσα από μια διαδικασία μάθησης, ωρίμανσης, ή επιλογής. Είναι μια αντίληψη εξελικτική, σχεδόν παιδαγωγική. Και είναι λανθασμένη.

Η λέξη «μετάβαση» αποδεικνύεται όχι απλώς ανακριβής, αλλά και επικίνδυνη. Διότι αν υπάρχει μετάβαση, τότε υπάρχει και επιλογή. Αν υπάρχει επιλογή, τότε το slave θα μπορούσε να μην είναι slave. Και αν θα μπορούσε να μην είναι, τότε η υποταγή του δεν είναι αναγκαιότητα — είναι προτίμηση. Και η προτίμηση, όσο κι αν είναι έντονη, δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη δομική ανάγκη.

Γι' αυτό η λέξη «αναγνώριση» είναι ακριβέστερη. Δεν περιγράφει μια πορεία. Περιγράφει μια στιγμή. Τη στιγμή που το υποκείμενο βλέπει τον εαυτό του καθαρά και αναγνωρίζει ότι δεν μπορούσε ποτέ να κάνει αλλιώς.

Με την άδεια Του,

de7