Η Κυρία μου...

Με πλησίασε χαμογελώντας ,εκείνο το πρώτο βράδυ
. Κατέβηκε τα σκαλιά χαμογελώντας. Μάλλον γιατί ήξερε.
Ψέλλισα ενα καλησπέρα άψυχο γιατί κατάλαβα. Δεν χρειάζεται πολυ ωρα για την μικρή αντιλοπη ώστε να αντιληφθεί .
Είναι ήδη αργά απο την στιγμή που ο θηρευτής την εντοπίσει.
Ο τελευταίος της χορός μοιάζει με ενα σπασμωδικο χαμόγελο που μένει μετέωρο.
Άραγε ποια να είναι η τελευταία σκέψη της οταν νοιώθει τα δόντια στο λαιμό;
Γιατί ανοίγει παθητικά τα πόδια; Γιατί το κάνει πιο εύκολο;;
Μοιάζει σαν να εκπληρώνει το ρόλο της. Να διευκολύνει το θηρευτή.
Είναι μονόδρομος
Τον θηρευτή με τα υπέροχα φωτεινά χρώματα
Η Κυρία μου ειναι πανέμορφη και λαμπερή. Ειδικά οταν θυμώνει. Τότε τα ματια γίνονται φωτιά. Γίνεται γυμνό καλώδιο. Καθαρή ενέργεια.
Δε τολμώ να την κοιτάξω γιατί η οργή της είναι ηφαίστειο.
-"Ευχαριστω για το πόνο "
Ξέρει να σε πονέσει ακόμα και με ενα χάδι. Εκεινη τη σιωπή που ακολουθεί αυτο το σίγμα.
Αχ η Κυρια μου δινει πόνο με 1000 τρόπους!!! Αλλα οταν είσαι εκεί μπροστά της διαλυμένος ,τσακισμένο, φοβισμένος κάνει με μια αδιορατη κίνηση και λυτρώνει το πόνο με περισσότερο πόνο.
Είναι όμως και γλυκιά ,τρυφερή σαν την πρώτη μέρα της Άνοιξης.
Όταν ξέρεις οτι πίσω σου είναι ο χειμώνας
Θλιβερός και παγωμένος
Ποτέ δεν ξέρω τι σκέφτεται . Τι θέλει. Τι περιμένει απο μένα.
Με κυταζει σιωπηλή ,αινιγματική

Είναι σαν χορός.

Θελω να δώσω τα πάντα

Παρατηρώ

Λόγια Λόγια Λόγια

Αστείος που είμαι.

Οι πράξεις ,αγάπη μου !

Οι πράξεις μόνο....


Τα λόγια είναι αέρας.

Δεν ζητώ τίποτα

Αλλά ακόμα και αυτο ειναι λίγο

Είμαι τόσο ερωτευμένος και αυτό μοιάζει σαν να ερμηνευει οσα κρύβει μεσα του ενας λυγμός

Εχω συνδεθεί μαγικά μαζι της .
Εκει που περπατάω αμέριμνος με γεμίζει μια παραξενη ενέργεια.

Γίνομαι κενο δοχείο.
Μια απουσία.
Χάνομαι
Νοιώθω οσα κάνει.
Όταν τα κάνει.
Ισως την ευχαριστεί ο πόνος μου
Είναι το τίμημα που πληρώνεις
Ένα κομμάτι τη φορά
Ώσπου χαθείς.
Μέχρι να μείνεις τρία γράμματα

Η νέα σου ταυτοτητα



Μένω ακίνητος και μετράω την ανασα μου.
Πονάει;;
You bet !
Περιμένω
Αδιαμαρτυρητα.
Στη σιωπή
Στο σκοτάδι
Κάποια στιγμή τρέμω οτι μπορεί να λάβω ενα τελευταίο μήνυμα.
Να εξαφανιστεί στον αέρα σαν μια όμορφη μυρωδιά.
Σαν ενα τελευταίο βλέμμα.
Μετα ο κόσμος δεν θα είναι ο ίδιος.
Θα περιπλανιεμαι σαν μια παρένθεση. Ενα έλλειμμα. Μια απουσία.
Τίποτα δεν θα είναι ιδιο.
Εκτός απο μια δόνηση που θα νοιώθω περιστασιακά ,πικρη ανάμνηση.





Δε θέλω να σκέφτομαι παρακάτω.



Δεν θέλω να το σκεφτώ




Ποτέ




Ποτέ