Η αμείλικτη ανάγκη του να μην μπορείς αλλιώς

Έχει να κάνει και με τον/την Κ που σε έχει αναλάβει, όλο αυτό. Όσο σεβασμό σε έμαθε να έχεις στις θέσεις και στο πλαίσιο, τόσο σεβασμό θα δείξεις και στο τέλος.

 

Και να προσθέσω πάνω σε αυτό πως όντως ισχύει... Ακόμα και μετά την αποδέσμευση σε κουβέντες που κάναμε κατα καιρούς, συνέχισα να είμαι ευγενική, προσγειωμένη και απευθυνόμενη στον πληθυντικό. Αυτό έμαθα,με αυτό πορευτηκα.

 

... απλά δεν μπορείς αλλιώς  

Απολύτως αληθές. Κανείς δεν γίνεται κάτι που δεν είναι, έστω και αν αυτό το κάτι "κοιμόταν" μέσα του πάρα πολλά χρόνια ή δεν πίστευε καν ότι είναι. Ομοίως και οι ζωντανοί οργανισμοί που λέγονται σχέσεις.

Η πρώτη φορά που αποδεσμεύτηκα, και όχι με τον πιο σωστό τρόπο γιατί ήμουν πάρα πολύ μικρή και έκανα σαν τρομαγμένο κατσίκι, δεν μπήκε ποτέ εμπόδιο στο να διατηρήσω για αυτό τον άνθρωπο ένα τεράστιο σεβασμό και μια ατέλειωτη αγάπη μέχρι το τέλος της ζωής του. Και ακόμα και τώρα δηλαδή δεν θα μου πήγαινε ποτέ, σχεδόν 15 χρόνια μετά που έφυγα, να πω κάτι που δεν θα τον τιμούσε...

Ως προς την αφαίρεση του δικαιώματος στην αποδέσμευση, στη δική μου εμπειρία, ισχύει κάτι που ισχύει και για άλλα πράγματα στο Κ/υ: Έχουν αξία, είναι ενεργά, μόνο αν δεν καταρρεύσει η συνθήκη (ρητά ή εντός Ε/ενός εκάστου). Άπαξ και καταρρεύσει η συνθήκη, δεν ορίζεται καν έννοια ως έννοια το δικαίωμα ή μη δικαίωμα.

 

Για εμένα δεν υπάρχει το "δεν μπορώ" το "να"το "γιατί" αλλά το έτσι είμαι φτιαγμένος.. αλλιώς.
Εκεί στο αλλιώς βρίσκω την ισορροπία μου, είμαι ο εαυτός μου,νιώθω ελευθερία, λειτουργική,πλήρης.
Και πάντα θα μπορείς αλλιώς αλλά οτιδήποτε άλλο θα είναι συμβιβασμός.

 

Πάντα μπορείς. Εξέλιξη. Ανάγκη. Συνθήκες