Η πιο λεπτή πλευρά: Τι βλέπει ένας Dom όταν ένας άντρας sub αφήνει την αρρενωπότητα στην πόρτα;

Καλησπέρα σε όλους,

Πολλοί από εμάς, τους άντρες subs, περνάμε τη μέρα μας φορώντας μια πανοπλία. Σταθερή φωνή, γρήγορες αποφάσεις, καμία ρωγμή. Ο κόσμος περιμένει από εμάς να είμαστε συμπαγείς, και εμείς ανταποκρινόμαστε.

Για κάποιους όμως η υποταγή δεν σταματά στο να αφήσουν το τιμόνι. Πηγαίνει ένα βήμα πιο βαθιά. Όταν κλείνει η πόρτα, δεν πέφτει μόνο ο έλεγχος αλλά και η ίδια η πανοπλία. Οι κινήσεις μαλακώνουν, η στάση αλλάζει, και αναδύεται μια πλευρά πιο λεπτή, πιο ευάλωτη, πιο θηλυκή. Δεν είναι μεταμφίεση ούτε παιχνίδι ρόλων. Για όσους τη ζουν, είναι ίσως η πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού τους, αυτή που δεν χωράει πουθενά αλλού.

Αυτή η πλευρά όμως δεν ανθίζει μόνη της. Χρειάζεται έναν Dom που θα τη δει με σοβαρότητα, που δεν θα την προσπεράσει ως αστεία ή ως «ιδιαιτερότητα» αλλά θα την αναγνωρίσει ως αυτό που είναι: ένα πολύ προσωπικό δώρο εμπιστοσύνης. Και, ίσως, θα θελήσει να της δώσει τη δική του μορφή.

Εδώ γεννιούνται τα ερωτήματα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, ειδικά με τους πιο έμπειρους κυρίαρχους:

• Πώς διακρίνετε αν αυτή η πλευρά σε έναν sub είναι αυθεντική και όχι μια περαστική φαντασίωση;
• Τι σημαίνει για εσάς η ευθύνη να την καθοδηγήσετε;
• Και πώς την προστατεύετε, ώστε να μένει εκεί που ανήκει, πίσω από την κλειστή πόρτα, χωρίς να εκθέτει τον άνθρωπο στην υπόλοιπη ζωή του;

Δεν θα σας κρύψω ότι γράφω για κάτι που γνωρίζω από μέσα.

Με σεβασμό,
Edianna

Υ.Γ. Για όσους με ρωτούν: βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη και πιστεύω μόνο σε γνωριμίες από κοντά, με τον χρόνο τους.