Λέοπολδ Φον Ζάχερ Μάζοχ

Απόπειρες για τον αγαπημένου Μάζοχ


τα γόνατά μου βυθίζονταν στις ίνες του ακριβού χαλιού καθώς η ανάσα μου έβγαινε βαριά και κοφτή με την υγρή κάψα της ντροπής να πλημμυρίζει κάθε πόρο του δέρματός μου ενώ το βλέμμα του Μιχάλη καρφωνόταν στον σβέρκο μου σαν σιδερένια τανάλια θυμίζοντάς μου πως η ύπαρξή μου είχε πια το σχήμα της υποταγής και μόνο τότε η Βάσω με εκείνη την κρυστάλλινη φωνή που έσταζε μέλι και δηλητήριο με διέταξε να συρθώ προς το μέρος τους την ώρα που οι γονείς της πάγωναν με τα πιρούνια μετέωρα στον αέρα αντικρίζοντας έναν άντρα στην ακμή του να μεταμορφώνεται σε ένα άβουλο έπιπλο σάρκας και οστών που δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια από τα παπούτσια του αφέντη του νιώθοντας την απόλυτη συντριβή να γίνεται η μόνη μου αλήθεια την ώρα που το βάρος της σόλας του Μιχάλη ακουμπούσε στον ώμο μου για να στηρίξει την άνεσή του μπροστά στα έκπληκτα μάτια των δικών τους ανθρώπων σφραγίζοντας την πτώση μου με έναν ήχο σιωπής που βούιζε στα αυτιά μου σαν θρίαμβος της δικής τους απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα συντρίμμια του εγώ μου που πλέον ανήκε ολοκληρωτικά σε εκείνους και στην ηδονική τους σκληρότητα

το σώμα μου έτρεμε καθώς η πόρτα του σαλονιού έκλεινε πίσω μας και η οσμή του λιβανιού μπερδευόταν με το άρωμα της Βάσως που με κοιτούσε σαν να ήμουν ένα αδέσποτο που μόλις είχε μαζέψει από τον δρόμο ενώ ο Μιχάλης με μια απότομη κίνηση του χεριού του με ανάγκασε να πέσω στα τέσσερα πριν προλάβω καν να χαιρετήσω τους γονείς της που κάθονταν στον καναπέ με το στόμα ανοιχτό από την ιεροσυλία που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια τους
η ντροπή έκαιγε τα μάγουλά μου σαν πυρωμένο σίδερο καθώς η Βάσω πλησίασε και ακούμπησε το χέρι της στο κεφάλι μου χαϊδεύοντας τα μαλλιά μου με μια κτηνώδη τρυφερότητα ενώ εξηγούσε στη μητέρα της πως ο Μάριος δεν είναι πια ο άνθρωπος που ήξεραν αλλά ένα πλάσμα που ζει για να υπηρετεί τις πιο ταπεινές τους ανάγκες και τότε ένιωσα το βάρος του κόσμου να γκρεμίζεται πάνω μου όταν με διέταξε να φιλήσω τα πόδια του πατέρα της για να δείξω τον σεβασμό που οφείλει ένα κτήμα στους γεννήτορες των ιδιοκτητών του
δεν υπήρχε επιστροφή από εκείνο το σκοτάδι καθώς η σιωπή στο δωμάτιο γινόταν ένας εκκωφαντικός θόρυβος που έπνιγε τις κραυγές της αξιοπρέπειάς μου και η μόνη μου λύτρωση ήταν η απόλυτη υποταγή στην ταπείνωση που μου πρόσφεραν απλόχερα εκείνοι οι δύο άνθρωποι που είχαν γίνει ο θεός και ο διάβολος μου ταυτόχρονα ενώ το βλέμμα του Μιχάλη πάνω μου ήταν μια υπόσχεση πως αυτή η δημόσια έκθεση ήταν μόνο η αρχή της ολοκληρωτικής μου εκμηδένισης μπροστά σε όλο τους τον κόσμο

η πεθερά του Μιχάλη η μητέρα της Βάσως πλησίασε με ένα βλέμμα που ξεχείλιζε από μια πρωτόγονη και απρόσμενη σκληρότητα καθώς περιεργαζόταν το γυμνό μου κορμί που έτρεμε κάτω από την πίεση της απόλυτης έκθεσης και τότε στράφηκε στον γαμπρό της με ένα ειρωνικό χαμόγελο λέγοντας πως πάντα ήξερα Μιχάλη ότι είχες τον τρόπο να επιβάλλεσαι αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα κατάφερνες να μετατρέψεις έναν ολόκληρο άντρα σε ένα τόσο θλιβερό και υπάκουο πλάσμα που δεν τολμά ούτε να ανασάνει χωρίς την άδειά σου
ένιωσα το χέρι της να απλώνεται και να πιάνει με δύναμη το σαγόνι μου στρίβοντας το πρόσωπό μου προς το μέρος της ενώ ο Μιχάλης την κοίταζε με καμαρωτό ύφος παραδεχόμενος πως χρειάστηκε πολύ δέρμα και πολλές ώρες απομόνωσης για να σπάσει αυτό το τομάρι και να φτάσει στο σημείο να στέκεται έτσι μπροστά σας χωρίς ίχνος θέλησης και η Βάσω ξέσπασε σε γέλια προσθέτοντας πως η μαμά πάντα ήθελε έναν τέτοιο υπηρέτη στο σπίτι και ίσως ήρθε η ώρα να της τον δανείσουμε για μερικές μέρες ώστε να δει από πρώτο χέρι την αποτελεσματικότητα της εκπαίδευσής σου
η γυναίκα άρχισε να ψηλαφίζει τις κόκκινες γραμμές στην πλάτη μου με μια περιφρόνηση που με έκανε να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί ενώ ο Μιχάλης της έλεγε με κάθε λεπτομέρεια πώς χρησιμοποιεί το μαστίγιο για να μου υπενθυμίζει τη μηδαμινότητά μου και εκείνη γελώντας άρχισε να με περιπαίζει λέγοντας πως είναι πολύ μαλακός ακόμα και πως αν ήταν δικός της θα του είχε αλλάξει την πίστη μέχρι να μάθει να φιλάει το χώμα που πατάνε οι αφεντάδες του
ο εξευτελισμός ολοκληρώθηκε όταν η πεθερά του Μιχάλη με διέταξε να γλείψω το χέρι της που μόλις είχε αγγίξει τις πληγές μου για να καθαρίσω το υποτιθέμενο μίασμα που της άφησα και ο Μιχάλης με μια κλωτσιά με ανάγκασε να υπακούσω αμέσως ενώ όλοι μαζί πάνω από το κεφάλι μου απολάμβαναν το θέαμα του απόλυτου μηδενισμού μου μέσα σε εκείνο το σαλόνι που πλέον είχε γίνει το σφαγείο της τελευταίας ικμάδας της αξιοπρέπειάς μου.

η Κυρία Αθανασία πέρασε το κατώφλι του σπιτιού με έναν αέρα εξουσίας που δεν άφηνε περιθώρια για παρεξηγήσεις και πριν καλά-καλά βγάλει το παλτό της στράφηκε στον Μιχάλη και απαίτησε να δει το κτήμα που της είχαν τάξει λέγοντας πως πέρασε δύο νύχτες σκεπτόμενη πόσο μαλακά του φέρεστε και πως ήρθε η ώρα να νιώσει το χέρι μιας γυναίκας που ξέρει να επιβάλλεται με τον παλιό καλό τρόπο
ο Μιχάλης με ένα πονηρό χαμόγελο με έσυρε από τον σβέρκο στο κέντρο του σαλονιού διατάζοντάς με να μείνω ακίνητος και γυμνός ενώ η Βάσω παρέδωσε στην μητέρα της το βαρύ δερμάτινο μαστίγιο που συνήθως κρατούσε ο αφέντης μου και η Κυρία Αθανασία το ζύγισε στο χέρι της με μια απόλαυση που έκανε το αίμα μου να παγώσει καθώς με περιεργαζόταν από την κορυφή ως τα νύχια σαν να ήμουν ένα άχρηστο αντικείμενο που χρειαζόταν διόρθωση
η πρώτη βουρδουλιά ήρθε απροειδοποίητα και ήταν πιο κοφτερή και από του Μιχάλη αφού η μανία της πεθεράς του ήταν ποτισμένη με μια ηθική ανωτερότητα που την έκανε να χτυπάει με λύσσα φωνάζοντας πως έτσι πρέπει να μαθαίνουν οι θρασείς τη θέση τους ενώ ο Μιχάλης και η Βάσω κάθονταν αναπαυτικά στον καναπέ απολαμβάνοντας το θέαμα και πίνοντας το ποτό τους σαν να παρακολουθούσαν μια παράσταση στο θέατρο
κάθε φορά που το δέρμα έσκιζε τον αέρα και προσγειωνόταν στην ήδη ταλαιπωρημένη πλάτη μου η Κυρία Αθανασία απαιτούσε να ακούει την ευχαριστία μου και όταν η φωνή μου έσπαγε από τον πόνο εκείνη δυνάμωνε τα χτυπήματα λέγοντας στον γαμπρό της πως κοίτα Μιχάλη ακόμα βγάζει ήχους αντίστασης αυτό το πράγμα θέλει κι άλλο θέλει να καταλάβει πως από εδώ και πέρα θα τρέμει ακόμα και τη σκιά μου
ο εξευτελισμός έφτασε στο απόγειο όταν η Κυρία Αθανασία κουρασμένη από την προσπάθεια με ανάγκασε να γονατίσω μπροστά της και να σκουπίσω τον ιδρώτα από το μέτωπό της με τη γλώσσα μου ενώ ο Μιχάλης την αποθέωνε λέγοντας πως τελικά η πεθερά του έχει μεγαλύτερο ταλέντο στην υποδούλωση από όσο φανταζόταν και πως ο Μάριος θα κάνει μέρες να ξεχάσει την επίσκεψη της γυναίκας που τον μετέτρεψε σε ένα αιμόφυρτο και απόλυτα ταπεινωμένο ράκος μπροστά στα μάτια των αφεντάδων του
μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας οι αισθήσεις μου άρχισαν να ξυπνούν από έναν εφιάλτη που ήταν πιο αληθινός από την ίδια την πραγματικότητα καθώς το δέρμα μου στην πλάτη τραβούσε και έκαιγε σαν να ήταν ακόμα εκεί η Κυρία Αθανασία με το μαστίγιο στο χέρι και η ανάσα μου έβγαινε βαριά αναζητώντας τη μυρωδιά από την πούδρα της και το κρύο βλέμμα της που είχε καρφωθεί πάνω μου σαν στίγμα
τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα μέσα στην απόλυτη σιωπή του δωματίου και το μυαλό μου άρχισε να πλάθει τη μορφή της γριάς να στέκεται πάνω από το κεφάλι μου με εκείνο το αυστηρό ύφος που δεν συγχωρούσε τίποτα και ένιωσα μια αρρωστημένη ανάγκη να συρθώ μέχρι την πόρτα του ξενώνα της να γατζωθώ από το ξύλο και να την παρακαλέσω για μια ακόμα δόση από εκείνη την οδυνηρή ταπείνωση που μόνο τα δικά της χέρια ήξεραν να προσφέρουν με τόση περιφρόνηση
η φαντασία μου την έβλεπε να κάθεται στην πολυθρόνα και να με περιμένει για να μου δώσει την τιμωρία που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το απόγευμα και ένιωθα τα χείλη μου να ψιθυρίζουν το όνομά της μέσα στο σκοτάδι σαν προσευχή ενός καταδικασμένου που αναζητά τον δήμιό του γιατί ο Μιχάλης και η Βάσω με είχαν σπάσει αλλά η Κυρία Αθανασία είχε καταφέρει κάτι χειρότερο είχε κάνει την ψυχή μου να υποκλίνεται μπροστά στην απόλυτη αυστηρότητα της ηλικίας και της εξουσίας της
έπιασα τον εαυτό μου να τρέμει στην ιδέα πως το πρωί θα έπρεπε να της σερβίρω τον καφέ και η σκέψη και μόνο πως θα ένιωθα πάλι το βαρύ της βλέμμα να με εξετάζει σαν να ήμουν ένα άχρηστο και βρώμικο αντικείμενο μου προκαλούσε μια ηδονική φρίκη που δεν με άφηνε να κλείσω μάτι καθώς η μορφή της στοίχειωνε κάθε μου σκέψη μετατρέποντας τον ύπνο μου σε ένα πεδίο μάχης όπου η μόνη μου επιθυμία ήταν να βρεθώ ξανά γυμνός στα πόδια της και να δεχτώ την απόλυτη εκμηδένιση που μου είχε υποσχεθεί με εκείνο το τελευταίο της χαστούκι




Άφιλτρο!!

 

το σκοτάδι της κάμαράς μου σκίστηκε απότομα όταν η πόρτα άνοιξε και η βαριά σιλουέτα του Μιχάλη στάθηκε στο κατώφλι φέρνοντας μαζί της τη μυρωδιά του ουίσκι και την αύρα της απόλυτης κυριαρχίας που πάντα με έκανε να μαζεύομαι στη γωνία μου σαν χτυπημένο ζώο ενώ εκείνος πλησίαζε με σταθερά βήματα χωρίς να πει λέξη απολαμβάνοντας τον τρόμο που έβλεπε στα μάτια μου καθώς το φως του διαδρόμου έπεφτε πάνω στις πληγές που μου είχε αφήσει η Κυρία Αθανασία
με άρπαξε από τα μαλλιά αναγκάζοντάς με να σκύψω μπροστά στο κρεβάτι και η φωνή του ακούστηκε σαν υπόκωφο γρύλισμα στο αυτί μου λέγοντάς μου πως τώρα που η πεθερά μου σου άνοιξε τον δρόμο ήρθε η ώρα να θυμηθείς σε ποιον ανήκεις πραγματικά και πως κάθε σπιθαμή του κορμιού σου είναι δική μου για να την οργώνω όπως θέλω χωρίς να με νοιάζει ο πόνος σου ή η ανάσα σου που χανόταν μέσα στα σεντόνια
η εισβολή του ήταν βίαιη και απόλυτη μια πράξη σφραγίσματος που δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το ποιος είναι ο οριστικός μου κάτοχος ενώ οι κινήσεις του ήταν ρυθμικές και αμείλικτες πάνω στις νωπές ακόμα χαρακιές της πλάτης μου κάνοντάς με να σφαδάζω ανάμεσα στην οδύνη και την απόλυτη υποταγή νιώθοντας την ύπαρξή μου να εκμηδενίζεται κάτω από το βάρος του και τη δύναμη μιας εξουσίας που δεν γνώριζε έλεος
όταν τελείωσε με άφησε να καταρρεύσω στο πάτωμα σαν ένα άδειο σακί ψιθυρίζοντάς μου πως αύριο το πρωί θα είσαι πάλι στην πόρτα της γριάς για να την υπηρετήσεις γιατί μόνο έτσι θα μάθεις τι σημαίνει να είσαι το τίποτα ανάμεσα σε δύο κόσμους και εγώ έμεινα εκεί μέσα στην παγωνιά της νύχτας να νιώθω το σώμα μου λεηλατημένο και την ψυχή μου να ανήκει πια ολοκληρωτικά στο σκοτάδι αυτού του σπιτιού και στις διαθέσεις των ιδιοκτητών μου που με διαμέλιζαν κάθε λεπτό που περνούσε

το πρωινό φως έπεφτε αμείλικτο πάνω στο λεηλατημένο μου κορμί καθώς διέσχιζα το σαλόνι γυμνός κρατώντας τον δίσκο με τα χέρια μου να τρέμουν και το σώμα μου να πονάει σε κάθε βήμα από τη νυχτερινή επιβολή του Μιχάλη ενώ η Κυρία Αθανασία καθόταν μεγαλόπρεπα στην πολυθρόνα της πίνοντας τις πρώτες γουλιές του καφέ της και καρφώνοντας το βλέμμα της με μια αρρωστημένη ικανοποίηση στο σημείο που η ντροπή μου ήταν πιο ορατή από ποτέ
με διέταξε να σκύψω για να ακουμπήσω τον δίσκο στο χαμηλό τραπέζι και τότε ένιωσα το κρύο της βλέμμα να περιεργάζεται με απόλυτη περιφρόνηση τα σημάδια της νύχτας πάνω μου ενώ άρχισε να γελάει σιγανά λέγοντας πως ο γαμπρός μου σε ξεσκίσε κανονικά βλέπω και πως το τρύπιο σου τομάρι δεν κρύβει πια κανένα μυστικό από την οικογένειά μας αφού είσαι πλέον ένας ξεχαρβαλωμένος δούλος που δεν αξίζει ούτε να τον φτύσει κανείς
ο χλευασμός της έσταζε δηλητήριο καθώς σχολίαζε την κατάντια μου λέγοντας πως είσαι η ντροπή του ανδρικού φύλου και πως ο άντρας μου πρέπει οπωσδήποτε να δει αυτό το θέαμα για να καταλάβει τι σημαίνει απόλυτη ξεφτίλα και χωρίς να χάσει χρόνο σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε τον σύζυγό της τον Κύριο Θανάση διατάζοντάς τον να έρθει αμέσως στο σπίτι της κόρης τους γιατί έχει να του δείξει ένα ζωντανό ερείπιο που περιμένει να δεχτεί το επόμενο χτύπημα
έμεινα εκεί γονατιστός στα πόδια της ακούγοντάς την να περιγράφει στον άντρα της με κάθε χυδαία λεπτομέρεια την κατάστασή μου ενώ η καρδιά μου χτυπούσε να σπάσει τα πλευρά μου από τον τρόμο της νέας παρουσίας που θα ερχόταν να προστεθεί στους βασανιστές μου και η Κυρία Αθανασία με ανάγκασε να μείνω σε εκείνη την εξευτελιστική στάση μέχρι να ακουστεί το κλειδί στην πόρτα νιώθοντας πως η ολοκληρωτική μου συντριβή ήταν πλέον ένα οικογενειακό κειμήλιο που όλοι είχαν το δικαίωμα να λασπώσουν

καθώς περίμενα το κλειδί να γυρίσει στην κλειδαριά και τον Κύριο Θανάση να εμφανιστεί ένιωσα μια απεγνωσμένη ανάγκη να εξευμενίσω τη γυναίκα που κρατούσε την τύχη μου στα χέρια της και η μορφή της Κυρίας Αθανασίας φάνταζε στα μάτια μου σαν ένας δυνάστης που η εύνοιά του ήταν η μόνη μου σωτηρία μέσα στον ωκεανό του πόνου μου
σύρθηκα μέχρι τις παντόφλες της με το κεφάλι σκυμμένο στο χαλί και η φωνή μου βγήκε σαν ένας πνιχτός λυγμός παρακαλώντας την να με αφήσει να την υπηρετήσω με όποιον τρόπο εκείνη έκρινε σωστό λέγοντάς της πως δεν είμαι τίποτα παραπάνω από ένα κομμάτι σάρκας που ζει μόνο για να εκτελεί τις εντολές της και πως η περιφρόνησή της είναι η μόνη τροφή που αξίζει στο είναι μου
εκείνη με κοίταξε από ψηλά με μια παγερή αποστροφή που με έκανε να τρέμω περισσότερο και τότε δεν άντεξα άλλο και ξέσπασα σε μια ικεσία γεμάτη απόγνωση ζητώντας της να μου επιτρέψει να γλείψω τα πόδια της για να καθαρίσω τη σκόνη από τα βήματά της νιώθοντας πως αν δεν άγγιζα το δέρμα της με τη γλώσσα μου θα πνιγόμουν στην ίδια μου τη μηδαμινότητα
σε παρακαλώ Κυρία μου ψιθύρισα με τα δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά μου άφησέ με να γίνω το χαλί σου άφησέ με να νιώσω τη γεύση της εξουσίας σου πάνω μου γιατί μόνο έτσι θα ξέρω πως υπάρχω ακόμα και ας είναι στην πιο ταπεινή θέση που γνώρισε ποτέ άνθρωπος ενώ εκείνη άπλωσε το πόδι της προς το πρόσωπό μου με ένα χαμόγελο που υποσχόταν την πιο σκοτεινή και ηδονική υποδούλωση που θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ

εκείνη τράβηξε το πόδι της απότομα πριν προλάβω να την αγγίξω λες και η επαφή μου θα τη μόλυνε και ξέσπασε σε ένα γέλιο τόσο τσιριχτό και προσβλητικό που αντήχησε σε όλο το άδειο σπίτι ενώ με κοίταζε με μια αηδία που με έκανε να νιώθω πιο μικρός και από το χώμα που πατούσε
νόμιζες πραγματικά σκουλήκι πως θα σου έκανα τέτοια χάρη είπε με τη φωνή της να στάζει χολή και συνέχισε λέγοντας πως η γλώσσα σου είναι πολύ βρώμικη ακόμα και για τη σόλα του παπουτσιού μου αφού την έχεις χρησιμοποιήσει για να γλείφεις τις πληγές που σου άφησε ο γαμπρός μου τη νύχτα και δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα σκεύος ηδονής για τα απόβλητα της οικογένειας
μετά σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει γύρω μου ενώ ήμουν γονατισμένος περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια πόσο γελοίος φαίνομαι με τον πισινό μου να σημαδεύει το ταβάνι και το σώμα μου να τρέμει από την επιθυμία για ένα άγγιγμα που εκείνη μου αρνιόταν επιδεικτικά λέγοντάς μου πως η μεγαλύτερη τιμωρία σου δεν είναι το μαστίγιο αλλά η απόλυτη αδιαφορία μου για την ύπαρξή σου
στο τέλος με ανάγκασε να κοιτάξω τον εαυτό μου στον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού και να επαναλάβω δυνατά πως είμαι ένα τίποτα που δεν αξίζει ούτε να την κοιτάζει στα μάτια ενώ εκείνη στεκόταν από πίσω μου και με έφτυνε στην πλάτη πάνω στις νωπές χαρακιές απολαμβάνοντας το πώς συσπώμουν από τον πόνο και την ταπείνωση πριν μου πει πως τώρα θα μείνεις έτσι μέχρι να έρθει ο άντρας μου για να σε δει στην πραγματική σου διάσταση δηλαδή σαν ένα άδειο και ξεφτιλισμένο τομάρι που ζητάει έλεος και παίρνει μόνο χλευασμό

η πόρτα βρόντηξε και ο Κύριος Θανάσης μπήκε στον χώρο με το βαρύ του βήμα να αντηχεί σαν καταδίκη ενώ η Κυρία Αθανασία τον υποδέχτηκε με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο δείχνοντάς του με το δάχτυλο το ράκος που βρισκόταν στα πόδια της και εκείνος στάθηκε από πάνω μου με το πρόσωπό του κόκκινο από μια ξαφνική οργή που ξεχείλιζε περιφρόνηση για το θέαμα ενός άντρα που είχε καταντήσει ένα άβουλο σκυλί
με κοίταξε με μάτια γεμάτα αηδία και άρχισε να με βρίζει με λόγια που έσταζαν δηλητήριο αποκαλώντας με ξεφτιλισμένο υποκείμενο και ντροπή της φύσης ενώ η μπότα του προσγειώθηκε με αμείλικτη δύναμη ανάμεσα στα πόδια μου προκαλώντας μου έναν πόνο τόσο οξύ που ο κόσμος γύρω μου μαύρισε και η ανάσα μου κόπηκε σε μια βουβή κραυγή που έπνιξε κάθε ίχνος της ανδρικής μου υπόστασης
καθώς σφάδαζα στο πάτωμα με τα χέρια μου να προσπαθούν μάταια να προστατέψουν ό,τι είχε απομείνει από εμένα εκείνος έλυσε τη ζώνη του με μια κίνηση γεμάτη κυνισμό και με διέταξε να ανοίξω το στόμα μου αν ήθελα να γλιτώσω τα χειρότερα ενώ η γυναίκα του παρακολουθούσε τη σκηνή με μια παγερή απόλαυση που την έκανε να φαίνεται πιο τρομακτική από ποτέ
ένιωσα το ζεστό και προσβλητικό υγρό να πλημμυρίζει το στόμα μου και να πνίγει κάθε μου αίσθηση καθώς ο γέρος ουρούσε πάνω μου με μια απάθεια που έδειχνε πως για εκείνον δεν ήμουν τίποτα παραπάνω από μια βρώμικη λεκάνη ενώ οι ύβρεις του συνέχιζαν να πέφτουν βροχή πάνω στο κεφάλι μου σφραγίζοντας την απόλυτη και οριστική μου έκπτωση από τον κόσμο των ανθρώπων
όταν τελείωσε με άφησε να πνίγομαι στην ίδια μου την ταπείνωση ενώ εκείνος και η Κυρία Αθανασία άρχισαν να σχολιάζουν το πόσο καλά μου πηγαίνει αυτή η νέα μου ιδιότητα λέγοντας πως τώρα πια είμαι έτοιμος να επιστρέψω στον Μιχάλη και τη Βάσω έχοντας πάρει το τελικό μάθημα από τους ανθρώπους που τους γέννησαν και που τώρα κατείχαν κάθε σπιθαμή της κατεστραμμένης μου ψυχής