Μήπως ο τρόπος που μια submissive ψάχνει έναν Dominant τελικά τον διώχνει;

Έχω παρατηρήσει αρκετές φορές ένα συγκεκριμένο μοτίβο στις γνωριμίες ανάμεσα σε ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως Dominant και submissive, και θα ήθελα να ακούσω και τις απόψεις άλλων ανθρώπων του χώρου πάνω σε αυτό.
Μια submissive είναι απολύτως λογικό να μη θέλει να παραδώσει τον έλεγχό της στον πρώτο άνθρωπο που θα εμφανιστεί με ένα «Dom» στο προφίλ του. Θέλει πρώτα να τον γνωρίσει, να αισθανθεί ασφάλεια, να τον αξιολογήσει και να διαπιστώσει αν είναι πράγματι ένας άνθρωπος στον οποίο θα μπορούσε να εμπιστευτεί την υποταγή της.

Μέχρι εδώ, για εμένα, δεν υπάρχει κανένα παράδοξο.

Η υποταγή δεν είναι κοινωνική υποχρέωση απέναντι σε οποιονδήποτε δηλώνει Dominant.

Είναι κάτι προσωπικό, επιλεκτικό και, για πολλούς ανθρώπους, ιδιαίτερα σημαντικό.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η απολύτως λογική διαδικασία επιλογής μετατρέπεται, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε μια δοκιμασία κυριαρχίας.

Κάτι στη λογική:

Καταλαβαίνω απόλυτα την επιθυμία που μπορεί να υπάρχει πίσω από αυτή τη σκέψη.

Εκεί που διαφωνώ είναι στον μηχανισμό.

Πριν υπάρξει D/s, υπάρχουν δύο ισότιμοι άνθρωποι

Στην αρχή μιας γνωριμίας δεν υπάρχει ακόμη D/s σχέση.

Υπάρχουν δύο ενήλικες που εξετάζουν αν θέλουν να δημιουργήσουν μεταξύ τους μια τέτοια δυναμική.

Μπορεί ο ένας να αυτοπροσδιορίζεται ως Dominant και η άλλη ως submissive. Αυτό όμως δεν δημιουργεί αυτομάτως εξουσία του ενός πάνω στον άλλο.

Το power exchange αποκτά ουσία όταν υπάρχει συναίνεση στην παραχώρηση και στην ανάληψη εξουσίας.

Μέχρι τότε, προσωπικά δεν θεωρώ ότι ένας Dominant έχει κάποιο δικαίωμα να απαιτεί υπακοή, να επιβάλλει κανόνες ή να ερμηνεύει την αντίσταση μιας γυναίκας που ουσιαστικά δεν γνωρίζει ως challenge που πρέπει να κερδίσει.

Και εδώ εμφανίζεται για εμένα το πρώτο παράδοξο.

Η submissive μπορεί πολύ σωστά να λέει:

Αλλά ταυτόχρονα να περιμένει:

Σε πιο απλή μορφή:

«Εγώ δεν θα σου δείξω ακόμη αυτό που αναζητάς σε μια submissive, αλλά εσύ πρέπει να μου δείξεις από τώρα αυτό που αναζητώ σε έναν Dominant».

Εδώ βλέπω μια ασυμμετρία.

Ένας ώριμος Dominant μπορεί να σκεφτεί εντελώς διαφορετικά:

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αδυναμία, ανασφάλεια ή έλλειψη κυριαρχικότητας.

Ίσως να σημαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Για εμένα, ο αυτοσεβασμός και κυρίως η αυτοκυριαρχία αποτελούν βασικά στοιχεία μιας ώριμης Dominant προσωπικότητας.

Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τι είναι και τι θέλει δεν χρειάζεται να απαντά σε κάθε πρόκληση. Δεν χρειάζεται να κερδίζει κάθε παιχνίδι. Και, κυρίως, δεν χρειάζεται να συμμετέχει σε κάθε παιχνίδι εξουσίας που κάποιος άλλος αποφάσισε να ξεκινήσει χωρίς να έχει προηγηθεί σχετική συμφωνία.

Μπορεί απλώς να πει:

Και να φύγει.

Αυτό δεν τον κάνει λιγότερο Dominant.

Ίσως να σημαίνει απλώς ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι.

Αν δεν έχει συμφωνηθεί μεταξύ μας κάποια D/s δυναμική, δεν θεωρώ αυτονόητο ότι μια αντίσταση είναι bratting, challenge ή πρόσκληση για επιβολή.

Μπορεί απλώς να είναι η στάση ενός ανεξάρτητου ανθρώπου.

Τη σέβομαι ως τέτοια.

Αλλά ο ίδιος σεβασμός σημαίνει ότι έχω κι εγώ το δικαίωμα να αποφασίσω:

Η επιλογή είναι αμφίδρομη

Εδώ βρίσκεται για εμένα ένα από τα προβλήματα των άτυπων «τεστ».

Η μία πλευρά μπορεί εύκολα να ξεχάσει ότι, την ώρα που αξιολογεί τον υποψήφιο Dominant, αξιολογείται και η ίδια.

Μια submissive εύλογα μπορεί να αναρωτιέται:

«Είναι σταθερός;»

«Έχει εμπειρία;»

«Έχει αυτοπεποίθηση;»

«Ξέρει τι θέλει;»

«Μπορώ να τον εμπιστευτώ;»

Ο Dominant όμως την ίδια στιγμή μπορεί να αναρωτιέται:

«Με ελκύει αυτή η γυναίκα;»

«Μου δημιουργεί την επιθυμία να αναλάβω έναν τέτοιο ρόλο μαζί της;»

«Υπάρχει η πολικότητα που ψάχνω;»

«Θέλω πραγματικά να επενδύσω χρόνο, ενέργεια και ευθύνη σε αυτή τη δυναμική;»

Η επιλογή είναι αμφίδρομη.

Ούτε η submissive προσλαμβάνει κάποιον για μια θέση εργασίας ούτε ο Dominant δίνει εξετάσεις για κάποιο πιστοποιητικό καταλληλότητας.

Και εδώ πιστεύω ότι ένα «τεστ» μπορεί να πετύχει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκει.

Αν μια γυναίκα δημιουργεί επίτηδες αντίσταση, πρόκληση ή ανταγωνισμό για να δει ποιος άνδρας θα επιμείνει και θα αποδείξει ότι είναι «αρκετά Dom», ποιον ακριβώς επιλέγει τελικά αυτό το φίλτρο;

Τον άνθρωπο που είναι πραγματικά ασφαλής με την κυριαρχικότητά του;

Ή ίσως εκείνον που έχει μεγαλύτερη ανάγκη να την αποδείξει;

Τον άνθρωπο που σέβεται ότι ακόμη δεν υπάρχει μεταξύ τους συμφωνημένο power exchange;

Ή εκείνον που ερμηνεύει κάθε αντίσταση σαν πρόσκληση για μεγαλύτερη πίεση;

Ένας σταθερός και έμπειρος άνθρωπος μπορεί απλώς να αποχωρήσει.

Όχι επειδή δεν μπόρεσε να «τη χειριστεί», αλλά επειδή δεν έχει κανέναν λόγο να θέλει να τη χειριστεί.

Για εμένα η διαφορά είναι τεράστια.

Η αριθμητική ανισορροπία αλλάζει όμως και το παιχνίδι

Υπάρχει και ένας δεύτερος παράγοντας που θεωρώ ότι επηρεάζει πολύ αυτή τη συμπεριφορά και συχνά παραβλέπεται: η τεράστια αριθμητική ανισορροπία ανάμεσα στους άνδρες που αναζητούν γυναίκες submissives και στις διαθέσιμες γυναίκες μέσα στις κοινότητες.

Από την προσωπική εικόνα που έχω σχηματίσει μέσα από ελληνικές BDSM κοινότητες, η διαφορά μπορεί να φτάνει σε ακραίες αναλογίες, ακόμη και της τάξης της μίας γυναίκας προς εκατό άνδρες σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα. Στο *** η δική μου εμπειρική εικόνα είναι επίσης εξαιρετικά άνιση, περίπου μία γυναίκα για δεκάδες άνδρες.

Δεν αναφέρω αυτές τις αναλογίες ως επιστημονική δημογραφική καταγραφή. Αναφέρομαι στην πρακτική πραγματικότητα που συναντά κάποιος όταν συμμετέχει σε τέτοιους χώρους:

μια γυναίκα submissive μπορεί να έχει δεκάδες υποψήφιους Dominants γύρω της, ενώ ένας heterosexual male Dominant έχει πολύ μικρότερη δεξαμενή διαθέσιμων submissives.

Αυτό δημιουργεί διαπραγματευτική ισχύ.

Όχι BDSM power exchange.

Απλή προσφορά και ζήτηση.

Και πιστεύω ότι αυτή η πραγματικότητα μπορεί να επηρεάζει ασυνείδητα τη συμπεριφορά και των δύο πλευρών.

Η γυναίκα γνωρίζει ότι, αν ένας συγκεκριμένος άνδρας δεν της κάνει, υπάρχουν πολλοί ακόμη που περιμένουν.

Ο άνδρας γνωρίζει ότι, αν δεν επιλεγεί, η επόμενη αντίστοιχη γνωριμία μπορεί να μην εμφανιστεί τόσο εύκολα.

Και εκεί μπορεί να αλλάξει μια πολύ σημαντική ερώτηση.

Από το:

μπορεί να περάσει στο:

Και όταν συμβεί αυτό, έχει ήδη αρχίσει μια περίεργη αντιστροφή της δυναμικής που υποτίθεται ότι αναζητά.

Ο Dominant αρχίζει να αποδέχεται κάθε τεστ.

Προσαρμόζεται σε κάθε απαίτηση.

Κάνει συνεχώς παραχωρήσεις.

Προσπαθεί να μην ενοχλήσει.

Προσπαθεί να μην απογοητεύσει.

Αποφεύγει να πει «όχι» εκεί όπου πιστεύει ότι ένα «όχι» μπορεί να του κοστίσει την ευκαιρία.

Και αρχίζει να κάνει όλο και περισσότερο αυτό που θέλει η άλλη πλευρά, όχι επειδή ο ίδιος το επέλεξε ελεύθερα μέσα στη δυναμική τους, αλλά επειδή φοβάται ότι διαφορετικά κάποιος από τους δεκάδες διαθέσιμους θα πάρει τη θέση του.

Και τότε προκύπτει ένα δύσκολο ερώτημα:

Αν ο άνθρωπος που δηλώνει Dominant χρειάζεται συνεχώς να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της άλλης πλευράς ώστε να συνεχίσει να επιλέγεται ως Dominant, πόσο χώρο έχει απομείνει πραγματικά για τη δική του κυριαρχία;

Δεν εννοώ φυσικά ότι ένας Dominant δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες, τα όρια, τις επιθυμίες και την απόλαυση της submissive.

Το αντίθετο.

Η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο που σου παραχωρεί εξουσία είναι για εμένα θεμελιώδες μέρος μιας σοβαρής D/s δυναμικής.

Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:

και στο:

Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει επιλογή.

Στη δεύτερη υπάρχει ανάγκη για έγκριση.

Μήπως λοιπόν το φίλτρο επιλέγει τελικά το αντίθετο από αυτό που ψάχνει;

Εδώ εμφανίζεται ένα ακόμη παράδοξο που θεωρώ πολύ ενδιαφέρον.

Μια submissive μπορεί να δηλώνει ότι θέλει έναν άνθρωπο σταθερό, αποφασιστικό και ανεξάρτητο. Έναν άνθρωπο που ξέρει τι θέλει, που δεν χρειάζεται διαρκώς την έγκρισή της, που δεν φοβάται να πει «όχι» και στον οποίο κάποια στιγμή θα μπορεί πραγματικά να παραδώσει έλεγχο.

Τι συμβαίνει όμως αν ο ίδιος ο τρόπος επιλογής της επιβραβεύει ακριβώς τα αντίθετα χαρακτηριστικά;

Ο άνδρας που δέχεται όλα τα τεστ συνεχίζει.

Ο άνδρας που κάνει όλα τα χατίρια συνεχίζει.

Ο άνδρας που προσαρμόζεται περισσότερο συνεχίζει.

Ο άνδρας που φοβάται να χάσει την ευκαιρία συνεχίζει.

Ο άνδρας που αισθάνεται ότι πρέπει συνεχώς να αποδείξει πόσο Dominant είναι συνεχίζει.

Ο άνθρωπος όμως που έχει ισχυρό αίσθημα του τι θέλει, αυτοσεβασμό και καμία ανάγκη να δώσει εξετάσεις για την κυριαρχικότητά του μπορεί απλώς να πει:

Και να φύγει.

Έτσι ίσως δημιουργείται ένα πολύ περίεργο selection effect:

Η διαδικασία που υποτίθεται ότι έχει στόχο να βρει έναν ισχυρό Dominant μπορεί τελικά να απομακρύνει ακριβώς εκείνους που έχουν τη μικρότερη ανάγκη να αποδείξουν ότι είναι ισχυροί και να κρατήσει εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη να επιλεγούν.

Και κάποια στιγμή μετά μπορεί να εμφανιστεί η φράση:

Μήπως όμως αυτός είναι ακριβώς ο άνθρωπος που η ίδια η διαδικασία επιλογής ευνόησε;

Αν κάθε φορά που έλεγε «όχι» έχανε πόντους και κάθε φορά που έλεγε «ναι» κέρδιζε πόντους, τότε στο τέλος δεν επιλέχθηκε επειδή ήταν ανεξάρτητος και σταθερός.

Επιλέχθηκε για την προσαρμοστικότητά του.

Και μετά ίσως ζητάμε από τον ίδιο άνθρωπο να μας δημιουργήσει το αίσθημα ότι δεν προσαρμόζεται πάνω μας αλλά μας οδηγεί.

Δεν είναι λίγο αντιφατικό;

Και ο Dominant μπορεί να πάρει τελικά κάτι διαφορετικό από αυτό που ήθελε

Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τις submissives.

Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα μπορεί να δημιουργηθεί και για τον Dominant.

Μπορεί, μετά από μεγάλη προσπάθεια, να καταφέρει τελικά να «κερδίσει» τη συγκεκριμένη γυναίκα και λίγο αργότερα να διαπιστώσει ότι αυτό που απέκτησε δεν είναι καθόλου αυτό που αναζητούσε.

Εξωτερικά μπορεί να κάνει όλα όσα παραπέμπουν σε έναν Dominant ρόλο.

Να δίνει εντολές.

Να δένει.

Να τιμωρεί.

Να οργανώνει scenes.

Να φαίνεται ότι έχει τον ενεργό ρόλο.

Αλλά αν στην πραγματικότητα κάθε στοιχείο της δυναμικής καθορίζεται από το τι πρέπει να κάνει για να κρατά συνεχώς ικανοποιημένη την άλλη πλευρά, ποιος κατευθύνει τελικά ποιον;

Δεν θεωρώ ότι το να ικανοποιεί ένας Dominant τη submissive του αναιρεί την κυριαρχία του.

Μπορεί να απολαμβάνει πάρα πολύ να της προσφέρει πράγματα που εκείνη θέλει.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι διαφορετικό:

Τα προσφέρει επειδή τα επιλέγει ο ίδιος ή επειδή αισθάνεται ότι πρέπει να τα προσφέρει για να διατηρήσει τη θέση του;

Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε μπορεί να υπάρχει εξωτερικά μια αισθητική D/s αλλά εσωτερικά η πραγματική κατανομή της επιθυμίας και της εξουσίας να είναι πολύ διαφορετική.

Και κάπου εδώ συναντάμε και τη διάκριση ανάμεσα στον Dominant και στον service top.

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν έναν ενεργό partner ο οποίος θα δημιουργήσει για εκείνους μια συγκεκριμένη kinky εμπειρία. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό, αν αυτό θέλουν και οι δύο.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι για τους οποίους η ίδια η ανταλλαγή εξουσίας είναι κεντρικό μέρος της επιθυμίας τους.

Ένας Dominant αυτού του τύπου δεν αντλεί ικανοποίηση μόνο από το να πραγματοποιεί όσα επιθυμεί η submissive.

Θέλει η δική του βούληση, οι δικές του επιθυμίες και η δική του κατεύθυνση να έχουν πραγματικό χώρο μέσα στη συμφωνημένη δυναμική.

Αν λοιπόν αισθανθεί ότι πέρασε μια σειρά δοκιμασιών ώστε τελικά να «κερδίσει» το δικαίωμα να προσφέρει στην άλλη πλευρά την εμπειρία που εκείνη είχε ήδη σχεδιάσει, είναι αρκετά πιθανό να αναρωτηθεί κάποια στιγμή:

Και τότε μπορεί και οι δύο να αισθάνονται ότι κάτι λείπει.

Εκείνη:

Και εκείνος:

Η πολικότητα δεν είναι υπακοή

Θέλω να ξεκαθαρίσω και κάτι ακόμη, γιατί εύκολα μπορεί να παρερμηνευτεί όλο το παραπάνω.

Δεν θεωρώ ότι μια submissive πρέπει να αρχίσει να υπακούει έναν άγνωστο από το δεύτερο μήνυμα.

Δεν περιμένω προσφωνήσεις, κανόνες, «Μάλιστα Κύριε» ή κάποια τεχνητή submissive συμπεριφορά επειδή κάποιος δήλωσε Dom σε ένα profile.

Προσωπικά κάτι τέτοιο θα μου φαινόταν εξίσου κενό.

Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι πολύ πιο λεπτό:

να αρχίζει να υπάρχει πολικότητα.

Η πολικότητα δεν είναι υπακοή.

Είναι η αίσθηση ότι ο ένας άνθρωπος ενεργοποιεί κάτι στον άλλο.

Ότι υπάρχει μια φυσική κίνηση προς συγκεκριμένους ρόλους, χωρίς αυτοί να έχουν ακόμη συμφωνηθεί ή εγκαθιδρυθεί.

Μπορεί να βρίσκεται στον τρόπο που κάποια ανταποκρίνεται σε μια πρωτοβουλία, στον τρόπο που αφήνει χώρο, στον τρόπο που εκφράζει την περιέργειά της ή απλώς στην ενέργεια που δημιουργείται ανάμεσα στους δύο ανθρώπους.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει ήδη παράδοση.

Αρκεί να υπάρχει η επιθυμία της πιθανότητας της παράδοσης.

Με ενδιαφέρει μια γυναίκα που θα αισθανθεί ότι θέλει να παραδοθεί σε εμένα, όπως κι εγώ θα αισθανθώ ότι θέλω να αναλάβω κυριαρχία πάνω της.

Η εμπιστοσύνη, το πραγματικό power exchange και η βαθιά παράδοση μπορούν να χτιστούν πολύ αργότερα.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά

Φυσικά υπάρχουν Dominants που απολαμβάνουν ακριβώς τη διαδικασία που περιγράφω παραπάνω και η οποία προσωπικά δεν με ενδιαφέρει.

Μπορεί να τους ελκύει μια πολύ δυναμική, δύσκολη ή αρχικά καθόλου υποτακτική γυναίκα.

Μπορεί να απολαμβάνουν το γεγονός ότι η submissive πλευρά της είναι πολύ καλά προστατευμένη και ότι πρέπει να δημιουργηθεί σημαντική εμπιστοσύνη πριν την εμφανίσει.

Μπορεί ακόμα να τους εξιτάρει ακριβώς η διαδικασία μέσα από την οποία μια γυναίκα που δεν παραδίδεται εύκολα τελικά επιλέγει να παραδοθεί σε εκείνους.

Αντίστοιχα, υπάρχουν submissives για τις οποίες αυτή ακριβώς η διαδρομή αποτελεί κομμάτι της επιθυμίας τους.

Και εφόσον και οι δύο άνθρωποι θέλουν το ίδιο πράγμα:

δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας μοναδικός «σωστός» τρόπος δημιουργίας μιας D/s σχέσης.

Η ένστασή μου αρχίζει όταν ένας συγκεκριμένος τρόπος παρουσιάζεται ως τεστ αυθεντικότητας:

Το γεγονός ότι κάποιος δεν ενδιαφέρεται να σπάσει τις άμυνές σου δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε.

Μπορεί απλώς να μη θέλει.

Και η ικανότητα δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία.

Το ίδιο ισχύει φυσικά και προς την άλλη κατεύθυνση.

Μια submissive που δεν θέλει να δείξει από την αρχή κανένα στοιχείο υποτακτικότητας δεν είναι γι' αυτό λιγότερο submissive.

Μπορεί απλώς να χρειάζεται έναν εντελώς διαφορετικό μηχανισμό για να φτάσει στην παράδοση από αυτόν που δημιουργεί έλξη σε έναν συγκεκριμένο Dominant.

Και αυτό δεν είναι θέμα σωστού και λάθους.

Είναι θέμα συμβατότητας.

Η αυτοκυριαρχία προηγείται της κυριαρχίας

Ίσως λοιπόν ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας ώριμης κυριαρχίας να είναι τελικά η δυνατότητα να μην κυριαρχήσεις.

Να γνωρίζεις πότε σου έχει παραχωρηθεί εξουσία και πότε όχι.

Να μη θεωρείς κάθε πρόκληση πρόσκληση.

Να μην αισθάνεσαι ότι πρέπει να κερδίσεις κάθε παιχνίδι.

Να μη χρειάζεται να αποδείξεις ποιος είσαι.

Και κυρίως:

να μη χρειάζεται να παίξεις κάθε παιχνίδι που κάποιος άλλος αποφάσισε να τοποθετήσει μπροστά σου.

Να μπορείς να πεις «όχι» χωρίς να αισθάνεσαι ότι απειλείται η ταυτότητά σου.

Για εμένα, η αυτοκυριαρχία προηγείται της κυριαρχίας πάνω σε οποιονδήποτε άλλο.

Έτσι δύο άνθρωποι μπορούν να θέλουν φαινομενικά ακριβώς τον ίδιο προορισμό:

εκείνη βαθιά παράδοση,

εκείνος βαθιά κυριαρχία,

και παρ' όλα αυτά να είναι εντελώς ασύμβατοι.

Γιατί δεν αρκεί να συμφωνούμε στην Ιθάκη.

Πρέπει να μας ταιριάζει και ο δρόμος προς αυτήν.

Ούτε η submissive οφείλει να υποταχθεί για να αποδείξει ότι είναι submissive.

Ούτε ο Dominant οφείλει να κυριαρχήσει για να αποδείξει ότι είναι Dominant.

Πριν υπάρξει συμφωνημένο power exchange, κανείς δεν χρωστά στον άλλον τον ρόλο του.

Υπάρχουν απλώς δύο άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν αν ο ένας δημιουργεί στον άλλο την επιθυμία να χτίσουν μαζί αυτή τη δυναμική.

Και ίσως ορισμένες φορές δεν αποτυγχάνουμε να βρούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε επειδή αυτό δεν υπάρχει.

Ίσως ο τρόπος με τον οποίο το αναζητούμε να είναι ακριβώς αυτός που το απομακρύνει.

Εσείς πώς το βλέπετε;

Πιστεύετε ότι τα «τεστ» και η ανάγκη ενός υποψήφιου Dominant να αποδείξει από την αρχή την κυριαρχικότητά του είναι ένας χρήσιμος τρόπος με τον οποίο μια submissive μπορεί να ξεχωρίσει τον άνθρωπο που πραγματικά ψάχνει;

Ή μήπως αυτή η διαδικασία μπορεί να λειτουργεί αντίστροφα και να απομακρύνει ακριβώς εκείνους τους Dominants που έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό ώστε να μην αισθάνονται καμία ανάγκη να αποδείξουν τον ρόλο τους;

Και από την άλλη πλευρά, πιστεύετε ότι η μεγάλη αριθμητική ανισορροπία ανάμεσα σε υποψήφιους Dominants και submissives έχει οδηγήσει αρκετούς άνδρες στο να κάνουν όλο και περισσότερες παραχωρήσεις προκειμένου απλώς να επιλεγούν;

Και αν ναι, μήπως τελικά και οι δύο πλευρές καταλήγουν να διώχνουν αυτό που πραγματικά έψαχναν και να κρατούν αυτό που πέρασε καλύτερα τη διαδικασία επιλογής;

 

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να το διαβάσω.