Ομοφυλοφιλία: Ας ανοιχτούμε επιτέλους...

Τέλη Χειμώνα, λίγα χρόνια πριν, κι εγώ, φρεσκοενήλικο πιπίνι να δίνω την πρώτη εξεταστική μου. Χιόνιζε, κι άκουγα το "Κανονικά" φορώντας κάτι μπλε χνουδωτές πυτζάμες με μελί αρκουδάκια. Η ατμόσφαιρα του δίσκου μ έβαζε σ ένα κλίμα αυτοοργάνωσης και ηρεμίας, σχεδόν διαλογισμού που βοηθούσε στη συγκέντρωση και στο διάβασμα μιας και συνηθως είχα λίγες μέρες για το κάθε μάθημα. Γαλήνη με την Γαλάνη σκεφτόμουν καθώς διάβαζα και χαμογελούσα επειδή ήμουν καινούρια σ αυτό το είδος μουσικής. Τα παιδικά μου ακούσματα ήταν η κλασική μουσική που έπαιζα στο πιάνο και οι σονάτες του Beethoven με τις οποίες παθιαζόμουν περισσότερο. Στη συνέχεια ήταν η ραπ και λιγο αργότερα μια συναυλία με τη συμφωνική και την Πρωτοψάλτη που ήταν το έναυσμα να καταδυθώ στους στίχους της Λίνας και σε όλες τις μαγικές μελωδίες που ενώνονταν μαζί τους.

Και όπως συμβαίνει σε όλα τα πρωτόγνωρα, ήμουνα παθιασμένη. Το ίδιο και στην ενήλικη ζωή που μόλις ανοίγονταν με λαχτάρα, σαν όλα τα καινούρια, σαν την Άνοιξη που αχνοφαίνονταν εκείνο το Φλεβάρη.
Χιόνιζε θυμάμαι εκείνο το βράδυ κι εγώ, σ ακόμη ένα καρδιοχτύπι του πρωτόγνωρου. Είχα εντοπίσει ένα φορουμ αφιερωμένο στη Δημητρα Γαλάνη και είχα παρατηρήσει πως οργανωνονταν ονλινε συναντήσεις των μελών με την καλλιτέχνη στο chat. Τεσπά, δεν το πίστευα αλλά σε λίγη ώρα αναμονής, διαβάζω ένα "Χαίρετε παίδες" και χαμογελώ. Πέρα απο τον ενθουσιασμό του πρωτόγνωρου, είχα και το ονειροπαρμένο που αργεί περισσότερο να φύγει. Αμέσως μετά τον χαιρετισμό, ρωτάει: Ποιό είναι το πιο μικρό εδώ μέσα; Κι εγώ σκέφτομαι πως ίσως είμαι εγώ, πετάγεται μια κοπέλα penny θυμάμαι κάπως και ρωτάει τον μήνα: Νοέμβρη εκείνη, Μάρτη εγώ, ήμουν το δεύτερο πιο μικρό. λολ.

Στην πορεία, παρατήρησα την άνεση με την οποία μιλούσαν, για τα όνειρά τους, τα σχέδιά τους, εγώ πάντα δειλή, παρατηρούσα μόνο. Σαν καινούρια, με ρωτάει απο πού είμαι και μόλις λέω, μιλάει για το σπίτι της στο Πήλιο. Εμένα στο μυαλό μου να παίζει το κομμάτι απο το "Φως" που τόσο περιγράφει την ατμόσφαιρα του μικρού αυτού χωριού με την καταπληκτική θέα, ενώ παράλληλα να ντρέπομαι για τα περίεργα που είχαν μεταφέρει οι συνάδελφοι της μάνας μου σχετικά με την παρουσία της εκεί.
Σουπερ ομοφοβική η μάνα μου τότε, αλλά πάντα ειλικρινής, απορούσα πως γίνοταν να πέτυχε η σύμπτωση κι άλλες δυο καθηγήτριες στο ίδιο γραφείο με τέτοια αχαλίνωτη ομοφοβική φαντασία. Διότι η μια έλεγε πως οι χωριανοί την ενημέρωσαν πως αν εμφανιζόταν ξανά με κορίτσια στην παραλία, θα καλούσαν την αστυνομία, και πως απο τότε νύχτα ερχόταν και νύχτα έφευγε, ενώ η άλλη έλεγε πως έτυχε να έχουν την ίδια καθαρίστρια η οποία, μια μέρα πέτυχε γυμνές κοπέλες στο σπίτι να κλαίνε.
Σ αυτό το σημείο ήταν που εγώ που έπλαθα βουδουσουμικές φαντασιώσεις απο τότε κιόλας, είχα ντραπεί λες και με αφόρουσε. Κι αυτό, επειδή η φαντασία μου έκανε σκηνικά με γυμνώματα και τιμωρίες στο φόντο του Παγασητικού που φαινόταν αποσπασματικά μέσα απο τα μικρά Πηλιορείτικα παράθυρα, τα "δέκα μικρά ανοίγματα στο Φως", ενώ παράλληλα η ταμπέλα στην είσοδο του χωριού γράφει "σας καλωσορίζει ο εκπολιτιστικός σύλλογος: οι Αφέντρες των Αφετών". Προσγείωνα τον εαυτό μου με κάποιον σύλλογο που θα έφτιαχνε γλυκάκια του κουταλιού, αλλά μάταια.
Οι συμπτώσεις ήταν ισχυρές.

Επειδή λοιπόν αυτό το χωριο δεν έχει καμία σχέση με τα τουριστικά τύπου Πορταριά, Μακρυνίτσα και λοιπά, δεν θυμόμουν να έχουμε πάει. Και τελείως τυχαία το ζητάω απ τους δικούς μου, και πάμε. Θυμάμαι να φοράω ένα καρώ μάλλινο παλτό, τα μακριά σπαστά κόκκινα μαλλιά μου διάσπαρτα με μικρά πλεξουδάκια, ερημιά στο χωριο Χειμώνα προς Άνοιξη - αλλά εγώ είχα καθίσει να κάνω πλεξουδάκια λες και θα μ έβλεπε κάποιος- κι η μάνα μου να ρωτάει έναν random μπάρμπα στην πλατεία, αν είναι ανοιχτό έστω κάποιο μαγαζί να καθίσουμε. Κι εγώ, -μόνη μου- να έχω κοκκινίσει με τις σκέψεις, τα σενάρια, τις φαντασίες, εκεί, κάτω απ τα πλατάνια με τα γυμνά ακόμη κλαδιά, να μου πυροδοτούν τις σκέψεις και τα ερωτηματικά, μέσα στα τελευταία κρύα του Χειμώνα, σε μια έρημη πλατεία, μ έναν random μπάρμπα και την τότε ομοφοβική κυριλέ μάνα μου.

Φλας μπακ όταν αφού είπαμε για το όμορφο Πήλιο, με ρώτησε με τι ασχολούμαι κι εγώ άρχισα να μιλάω για την εσωστρεφή μαγική εμπειρία μου με το "Κανονικά" και το "Ανάσα η τέχνη της καρδιάς" (το "Θα το μετανιώσεις" αργότερα) και το πώς έγραψα 10 στο πρώτο μάθημα της πρώτης εξεταστικής μου. Εκείνη γελώντας μου λέει πως όταν ήταν εκείνη μαθήτρια, δεν ήταν το άριστα το 10, κι εγώ λέω κάπου ωπα- είμαι μεν το 2ο μικρό, αλλά οχι και τόσο μικρό, είμαι φοιτήτρια. Κανένα ενδιαφέρον για τις σπουδές αυτές λοιπον, το ενδιαφέρον ήρθε όταν ανέφερα πως παραλληλα ασχολούμαι με τη μουσική. Και πως προετοιμάζομαι για το δίπλωμα στο πιάνο και την φούγκα και πάλι η γυναίκα που θαύμαζα πρωτίστως ως συνθέτρια, ήταν πρακτική -Και τί σκέφτεσαι να κάνεις μετά; Πολυ λογικό και αναμενόμενο για άτομα που ξεκίνησαν την καριέρα τους στην ηλικία που εγώ είχα ξεκινήσει να μαζεύω πτυχία.

Τεσπά και πάλι, με ρωτάει τι παίζω κι εγώ, αραδιάζω τα μουσικά όργανα, το ακκορντεόν, το αρμόνιο, το πιάνο, το βιολί ενώ οι άγνωστές μου τύπισσες ως μέλη, κάναν χαβαλέ. Η "σουπερ Δήμητρα" όπως την λέγανε όσες είχαν οικειότητα στο φορουμ, με συμβούλεψε να λέω "πλήκτρα και βιολι" και κάπου εκεί (κι ενώ μια άγνωστη μου ήρθε σε επιθετικό πριβε) πήρα το θάρρος να της πω για την συναυλία την τότε πρόσφατη με την Πρωτοψάλτη (με την οποία εκείνη την περίοδο συνεργάζονταν στο Vox).
Aναφέρω τον Μαέστρο τον Κόγκαν κι εκείνη θυμήθηκε όντως πόσο ευγενικός ήταν και πώς είχαν πάει για φαγητό στα Χάνια με την κυρία του. Και πάλι πέρασε απο μπροστά μου το Χάνι του Κοκκίνη που κάθε φορά που χιονίζει τσεκάρουμε απ την κάμερα για την πρόοδο του χιονιού, και στο οποίο έχω τόσες αναμνήσεις και φαντάζομαι το παχουλό ζεύγος Κόγκαν μαζί με την Γαλάνη να τρώνε δίπλα στο τζάκι, όπως πηγαίναμε κι εμείς συνήθως τις Κυριακές μετά το φαγητό.

Και κάπου εκεί, της λέω για την μαγική στιγμή που εκείνες οι μελωδίες και οι στίχοι ενώθηκαν και για τις ερμηνείες που δεν γνώριζα επειδή έτυχε να γεννηθώ γύρω στα 90ς, μαζί με αρκετά απ αυτά τα τραγούδια δλδ, και πως με μάγεψαν και με ενέπνευσαν όλα αυτά και φυσικά η ενέργεια με την οποία τα ενσάρκωσε η Άλκηστη Πρωτοψάλτη και κάπου εκεί μου λέει -Θέλεις να της πω κάτι; Κι εγώ που τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμη πόσο εξώκοσμα ντροπαλή είμαι, τα χασα και μετά απο την τόση ωδειακή κουλτούρα και παρτιτούρα και ονειροπαρμένη φανταστικούρα είπα το εξής εμπνευσμένο : - Τα φυσικά μαλλιά της, είναι σγουρά;
...Και η καλή γυναίκα, σοβαρά μου απαντησε -Ναι, σπαστά σγουρά.

Και λίγο μετά, θυμάμαι να φεύγω απ το σπίτι να περπατήσω, και να χιονίζει απαλά κι εγώ να νιώθω πως το όλο σκηνικό με τις νιφάδες είναι σαν paid actor στο όλο μέσα μου σκηνικό των ονείρων, για να ομορφαίνει το κέντρο της πόλης με τους δρόμους και τα μικρά φωτεινά κουτάκια στις πολυκατοικίες σαν τις "μικρές στιγμές που λάμπουν μες στο χρόνο".