Ο Καθηγητής

Η δεύτερη ημέρα δεν ξεκίνησε με λόγια, αλλά με την αίσθηση του κρύου αέρα πάνω στο γυμνό δέρμα. Πριν καν ο ήλιος ανέβει ψηλά, ο Κώστας οδήγησε τον Μάριο στον μεγάλο πίσω κήπο της έπαυλης. Ο χώρος ήταν περιφραγμένος με ψηλούς τοίχους, ένας απομονωμένος παράδεισος που για τον Μάριο θα γινόταν ένα υπαίθριο κλουβί.

«Η έκθεση είναι το επόμενο μάθημά σου, Μάριε», είπε ο Κώστας, καθώς έδενε τα χέρια του φοιτητή γύρω από τον τραχύ κορμό μιας αιωνόβιας ελιάς. «Οι τρεις ώρες που θα μείνεις εδώ είναι ένας σταθερός χρόνος. Το σώμα σου θα μάθει να αποδέχεται τα στοιχεία της φύσης, όπως μαθαίνει να αποδέχεται τη δική μου θέληση. Μην κουνηθείς. Μην βγάλεις ήχο».

Ο Μάριος έμεινε μόνος. Η τραχιά φλούδα του δέντρου έτριβε τις πληγές της πλάτης του, ενώ ο ήλιος άρχισε σιγά-σιγά να καίει το απροστάτευτο δέρμα του. Τα έντομα, η δίψα και η απόλυτη έκθεση στον ανοιχτό ορίζοντα τον έκαναν να νιώθει μικρότερος από ένα μυρμήγκι. Οι τρεις ώρες πέρασαν σαν αιώνες, μια αργή, βασανιστική μέτρηση δευτερολέπτων.

Όταν ο ήχος της πόρτας ακούστηκε, η καρδιά του Μάριου σκίρτησε, αλλά όχι από ανακούφιση. Ο Κώστας πλησίασε με το βήμα του κυρίαρχου. Στα χέρια του κρατούσε το μαστίγιο.

«Η αναμονή τελείωσε. Τώρα ξεκινά η πειθαρχία», ψιθύρισε.

Το μαστίγιο άρχισε να πέφτει με μια μανία που ο Μάριος δεν είχε ξαναζήσει. Δεν υπήρχε αίμα —ο Κώστας ήταν πολύ έμπειρος για να καταστρέψει το «υλικό» του— αλλά κάθε χτύπημα ήταν μια έκρηξη φωτιάς που κάλυπτε κάθε εκατοστό της πλάτης, των γλουτών και των μηρών του. Ήταν τόσα πολλά τα χτυπήματα που ο Μάριος έχασε την αίσθηση του χρόνου. Το κορμί του τινζόταν πάνω στο δέντρο, οι κραυγές του πνίγονταν στον αέρα, αλλά ο Κώστας ήταν αμείλικτος.

Όταν σταμάτησε, δεν τον έλυσε. «Θα μείνεις εδώ άλλη μια ώρα. Να σκεφτείς το βάρος της ανυπαρξίας σου».

Η ώρα εκείνη ήταν η πιο σκληρή. Ο πόνος πλέον δεν ήταν οξύς, ήταν ένας βαθύς, παλλόμενος βόμβος. Όταν επιτέλους ο Κώστας επέστρεψε και έλυσε τα δεσμά, ο Μάριος σωριάστηκε στο χώμα, ανήμπορος να κρατήσει το βάρος του.

Τότε, ένιωσε κάτι ζεστό και υγρό να πέφτει πάνω του. Ο Κώστας, στεκόμενος από πάνω του με ένα βλέμμα γεμάτο περιφρόνηση, τον κατουρούσε, λες και ήταν ένα κομμάτι γης ή ένα άψυχο αντικείμενο.



«Κοίτα πού κατέληξες, σκουπίδι», του είπε με φωνή που έσταζε δηλητήριο. «Ο λαμπρός φοιτητής, ο αριστούχος των Μαθηματικών, τώρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα δοχείο για τα ούρα μου. Είσαι λιγότερο από άνθρωπος. Είσαι ένα κτήνος που του λείπει η εκπαίδευση. Καθάρισέ τα. Με τα χέρια σου. Δεν θέλω να μείνει ούτε ίχνος από τη βρωμιά σου στον κήπο μου».

Ο Μάριος, με τρεμάμενα χέρια και την αξιοπρέπειά του διαλυμένη, μάζεψε τις ακαθαρσίες, νιώθοντας την απόλυτη ταπείνωση να εισχωρεί στους πόρους του.

Όταν μπήκαν στο σπίτι, η πείνα του είχε γίνει ένας επίμονος πόνος στο στομάχι. Ο Κώστας του έκανε νόημα να πάει στη γωνία της κουζίνας. Εκεί, στο πάτωμα, δεν υπήρχε τραπέζι. Υπήρχαν δύο μεταλλικά μπολ, από εκείνα που χρησιμοποιούν για τα σκυλιά. Το ένα είχε λίγο φαγητό και το άλλο νερό.

«Από εδώ και πέρα, αυτό είναι το πιάτο σου», είπε ο Κώστας, καθισμένος στο δικό του τραπέζι με ένα ποτήρι κρασί. «Θα τρως γονατιστός, χωρίς χέρια. Όπως ταιριάζει στη νέα σου φύση».

Ο Μάριος έσκυψε πάνω από το μπολ, νιώθοντας το κολάρο να βαραίνει στον λαιμό του. Η μεταμόρφωση σε κατοικίδιο ήταν πλέον ολοκληρωτική.

«Και άκουσε τον νέο κανόνα της ημέρας», συνέχισε ο Κώστας, βγάζοντας τη δερμάτινη ζώνη από το παντελόνι του και χτυπώντας την με δύναμη πάνω στο τραπέζι. Ο ήχος έκανε τον Μάριο να ανατριχιάσει. «Κάθε πρωί που θα ξυπνάς και κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς στο πάτωμα, θα δέχεσαι δέκα χτυπήματα με τη ζώνη μου. Όχι ως τιμωρία για κάτι που έκανες, αλλά ως υπενθύμιση για το ποιος είσαι. Η μέρα σου θα ξεκινά και θα τελειώνει με τον πόνο της δικής μου ιδιοκτησίας. Με κατάλαβες, σκύλε;»

«Ναι... Αφέντη», ψιθύρισε ο Μάριος μέσα από το μπολ του, ενώ το νερό ανακατευόταν με τα δάκρυά του. Η δεύτερη μέρα τελείωνε, και η ελπίδα για επιστροφή στην ανθρώπινη ιδιότητα είχε πλέον σβήσει οριστικά.
νύχτα στο σπίτι του καθηγητή δεν έφερε τη γαλήνη, αλλά τον ήχο του δέρματος που τεντώνει. Ο Μάριος, καθαρός πλέον από τη βρομιά του κήπου αλλά με το σώμα του να πάλλεται από την ταπείνωση, περίμενε γονατιστός δίπλα στο πόδι του κρεβατιού.

Ο Κώστας έβγαλε τη ζώνη του με μια αργή, μεθοδική κίνηση. Ο μεταλλικός ήχος της αγκράφας αντήχησε στο δωμάτιο σαν καμπάνα που σήμανε την έναρξη του νυχτερινού καθήκοντος.

«Δέκα χτυπήματα, Μάριε. Για να σφραγίσουμε τη μέρα σου. Και κάθε φορά που η ζώνη θα βρίσκει το δέρμα σου, θα λες "Ευχαριστώ, Αφέντη, που με πειθαρχείτε"».

Τα χτυπήματα ήταν ξερά, δυνατά, σχεδιασμένα να αφήνουν μια βαθιά, εσωτερική κάψα χωρίς να σκίζουν τη σάρκα. Σε κάθε χτύπημα, ο Μάριος δίπλωνε, αλλά η φωνή του —σπασμένη και τρεμάμενη— έπρεπε να ακούγεται καθαρά.

«Ευχαριστώ... Αφέντη... που με πειθαρχείτε».

Όταν τελείωσε, ο Κώστας τον άφησε να σωριαστεί στο χαλί. «Αύριο το πρωί, πριν από τον καφέ, θα λάβεις τα επόμενα δέκα. Η μέρα σου θα πλαισιώνεται από τη ζώνη μου, μέχρι να γίνει το δέρμα σου τόσο σκληρό όσο η θέλησή μου».

Ο Μάριος κοιμήθηκε στο πάτωμα, με το κεφάλι ακουμπισμένο στο ξύλο του κρεβατιού, νιώθοντας το κολάρο να του θυμίζει τη θέση του. Δεν υπήρχε πια ο Μάριος ο φοιτητής. Υπήρχε μόνο το πλάσμα που έτρωγε από το μπολ του σκύλου και μετρούσε τη ζωή του σε χτυπήματα ζώνης.

 

Η τρίτη και η τέταρτη ημέρα πέρασαν κάτω από το καθεστώς της «πρωινής και νυχτερινής σφραγίδας». Κάθε πρωί στις 06:00, πριν ο Κώστας φορέσει το κοστούμι του για το Πανεπιστήμιο, ο Μάριος δεχόταν τα δέκα χτυπήματα της ζώνης. Το σώμα του είχε αρχίσει να αποκτά μια μόνιμη, βαθιά κόκκινη απόχρωση. Η βρομιάτης προηγούμενης ζωής του —οι προσωπικές του επιθυμίες, τα όνειρά του, η ταυτότητά του— ξεπλενόταν με κάθε χτύπημα.

Την πέμπτη ημέρα, ο Κώστας εισήγαγε τον κανόνα της σιωπής. Ο Μάριος δεν επιτρεπόταν να μιλήσει αν δεν του απευθυνόταν ο Αφέντης του. Στο σπίτι κυριαρχούσε μια απόλυτη, σχεδόν θρησκευτική ησυχία, την οποία διέκοπτε μόνο ο ήχος της αλυσίδας του Μάριου πάνω στο παρκέ. Ο φοιτητής είχε μάθει πλέον να κινείται μόνο στα τέσσερα όταν ο Κώστας βρισκόταν στο δωμάτιο. Η όρθια στάση ήταν ένα προνόμιο που του είχε αφαιρεθεί.
Την έκτη ημέρα, ο Κώστας τον πήρε μαζί του στο Πανεπιστήμιο. Ο Μάριος φορούσε ένα πουκάμισο με ψηλό γιακά για να κρύβει το κολάρο, αλλά κάτω από το παντελόνι του, οι μηροί του έκαιγαν από τη ζώνη της αυγής. Κατά τη διάρκεια της διάλεξης για τις Κατανομές Πιθανοτήτων, ο Μάριος καθόταν στην πρώτη σειρά, ακίνητος, σαν άγαλμα.

Στο διάλειμμα, μέσα στο κλειδωμένο γραφείο του καθηγητή, ο Κώστας τον ανάγκασε να γονατίσει κάτω από το γραφείο ενώ δεχόταν φοιτητές για απορίες. Ο Μάριος άκουγε τις φωνές των συμφοιτητών του, ένιωθε την εγγύτητά τους, ενώ το πρόσωπό του ακουμπούσε τα γυαλισμένα παπούτσια του Αφέντη του. Η αντίθεση ανάμεσα στον «ακαδημαϊκό βοηθό» και τον «κρυφό σκλάβο» ήταν το απόλυτο μαθηματικό παράδοξο που τον συνέτριβε ψυχολογικά.

Την έβδομη ημέρα, η «κατοικίδια» φύση του ενισχύθηκε. Ο Κώστας του αφαίρεσε το κρεβάτι. Από εκείνη τη νύχτα, ο Μάριος θα κοιμόταν σε ένα δερμάτινο στρώμα σκύλου στη γωνία του υπνοδωματίου. Το φαγητό του, μια άνοστη μάζα πρωτεΐνης, σερβιριζόταν πλέον αποκλειστικά στο μπολ. Ο Μάριος δεν χρησιμοποιούσε πια χέρια. Έσκυβε και έτρωγε με το στόμα, νιώθοντας την πλήρη αποδόμηση της ανθρώπινης ιδιότητάς του.

Στην όγδοη ημέρα, ο Κώστας αποφάσισε να δοκιμάσει τα όρια της αντοχής του. Τον κλείδωσε στο μπάνιο για δώδεκα ώρες, γυμνό, χωρίς φως, με μοναδική συντροφιά τον ήχο των σταγόνων της βρύσης. Όταν τον έβγαλε, ο Μάριος δεν μπορούσε ούτε να κλάψει. Είχε γίνει ένα κενό δοχείο, έτοιμο να δεχτεί οποιαδήποτε εντολή.

Την ένατη ημέρα, ο Κώστας χρησιμοποίησε τη ζώνη του όχι μόνο το πρωί και το βράδυ, αλλά κάθε φορά που ο Μάριος έκανε το παραμικρό «στατιστικό σφάλμα» στις δουλειές του σπιτιού. Μια δαχτυλιά πάνω σε ένα κρυστάλλινο ποτήρι σήμαινε πέντε επιπλέον χτυπήματα. Μια καθυστέρηση δύο δευτερολέπτων στην ανταπόκριση σήμαινε στέρηση νερού. Ο Μάριος είχε αρχίσει να τρέμει κάθε φορά που άκουγε το βήμα του Κώστα στον διάδρομο, αλλά ταυτόχρονα, αυτός ο τρόμος ήταν το μόνο πράγμα που τον έκανε να νιώθει ζωντανό.

Όταν ξημέρωσε η δέκατη ημέρα, ο Κώστας δεν έβγαλε τη ζώνη του. Στάθηκε μπροστά στον Μάριο, ο οποίος περίμενε γονατιστός στο στρώμα του, και τον κοίταξε με μια ικανοποίηση που άγγιζε την έκσταση.

«Σήμερα, Μάριε, η πιθανότητα να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν δέκα ημέρες πλησιάζει το μηδέν», είπε χαμηλόφωνα. «Έχεις μάθει να τρως σαν κτήνος, να πονάς σαν σκλάβος και να υπακούς σαν μηχανή. Αλλά σήμερα θα δώσεις την τελική σου εξέταση».

Τον οδήγησε στη βιβλιοθήκη. Εκεί, πάνω στο μεγάλο δρύινο τραπέζι, υπήρχε ένα νέο κολάρο. Ήταν πιο βαρύ, με μια χρυσή πλακέτα που έγραφε: «Ιδιοκτησία Κ. Κωνσταντίνου».

«Θα το φοράς αυτό πάντα. Στο Πανεπιστήμιο, στο δρόμο, στον ύπνο σου. Είναι η απόδειξη ότι η εξίσωση λύθηκε. Είσαι η σταθερά μου».

Πριν του το φορέσει, ο Κώστας τον μαστίγωσε για τελευταία φορά σε αυτό το μέρος της ιστορίας. Ήταν πενήντα χτυπήματα, ρυθμικά, αργά, που κάλυψαν κάθε παλιά πληγή με νέα κάψα. Ο Μάριος δεν φώναξε. Δάγκωσε το χείλος του μέχρι να ματώσει, δεχόμενος τον πόνο σαν λύτρωση.

Όταν το κολάρο κλείδωσε στον λαιμό του, ο Κώστας τον ανάγκασε να κοιταχτεί στον καθρέφτη.

«Τι βλέπεις, σκλάβε;» ρώτησε.

Ο Μάριος κοίταξε το είδωλό του. Τα μάτια του ήταν άδεια, το σώμα του σημαδεμένο, ο λαιμός του δέσμιος. Είδε έναν άνθρωπο που είχε πεθάνει και ένα πλάσμα που είχε γεννηθεί μέσα από τη βρομιά και τον πόνο.

«Βλέπω το κτήμα Σας, Αφέντη», ψιθύρισε.

«Σωστά», απάντησε ο Κώστας, χαϊδεύοντας το μέταλλο του κολάρου. «Το πρώτο μέρος της εκπαίδευσής σου ολοκληρώθηκε. Τώρα, είσαι έτοιμος για τα βαθιά μαθηματικά της απόλυτης εκμηδένισης».

Ο Κώστας κάθισε στην πολυθρόνα του και ο Μάριος πήρε τη θέση του στο πάτωμα, ακουμπώντας το κεφάλι του στο γόνατο του Αφέντη του. Η πρώτη φάση είχε τελειώσει. Ο Μάριος δεν ήταν πια φοιτητής. Ήταν το ζωντανό πείραμα ενός ανθρώπου που πίστευε ότι η εξουσία είναι η μόνη απόλυτη αλήθεια στο σύμπαν.

Η πόρτα της βιβλιοθήκης έκλεισε, αφήνοντας τον έξω κόσμο να φαντάζει σαν μια μακρινή, ξεθωριασμένη ανάμνηση.

Τέλος Β μέρους

 

Το γράμμα έφτασε ένα βροχερό απόγευμα της ενδέκατης μέρας. Ήταν ένας βαρύς, ιβουάρ φάκελος με τη σφραγίδα του Πανεπιστημίου της Βοστώνης. Ο Κώστας το διάβασε σιωπηλά, καθισμένος στην πολυθρόνα του, ενώ εγώ ήμουν γονατισμένος στα πόδια του, περιμένοντας τη βραδινή μου «σφραγίδα» με τη ζώνη.

Όμως, η ζώνη δεν βγήκε ποτέ.

Για πρώτη φορά, ένιωσα το χέρι του να τρέμει ελαφρά καθώς άφηνε το χαρτί στο τραπέζι. Τον κοίταξα —παραβαίνοντας τον κανόνα που με ήθελε με τα μάτια στο πάτωμα— και είδα κάτι που με τρόμαξε περισσότερο από το μαστίγιο: ρωγμές. Το πρόσωπό του, αυτό το ατσάλινο προσωπείο της απόλυτης λογικής, είχε σκοτεινιάσει από μια θλίψη που δεν μπορούσα να ερμηνεύσω. Του ζητούσαν να επιστρέψει. Η παλιά του ζωή, η δόξα της Αμερικής, η θέση που πάντα ονειρευόταν, τον καλούσαν πίσω.

Δεν είπα λέξη. Είχα μάθει πως η σιωπή μου ήταν η μόνη μου προστασία. Αλλά εκείνο το βράδυ, οι κανόνες κατέρρευσαν.

«Ντύσου, Μάριε», είπε χαμηλόφωνα. «Όχι την ποδιά. Φόρεσε το καλό σου κοστούμι. Θα βγούμε».

Η έξοδος εκείνη ήταν ένας εφιάλτης οικειότητας. Πήγαμε σε ένα μικρό, απόμερο εστιατόριο. Για πρώτη φορά, καθόμουν απέναντί του σε τραπέζι, και όχι στο πάτωμα. Μου μιλούσε για τη Βοστώνη, για τον Sterling, για τα λάθη που έκανε όταν ήταν νέος. Μου μιλούσε σαν να ήμουν άνθρωπος, σαν να ήμουν ο ίσος του, ένας συνεργάτης που η γνώμη του είχε σημασία. Η φωνή του δεν είχε πια την παγερή χροιά της εξουσίας, αλλά μια ζεστή, ανθρώπινη μελαγχολία.

«Μερικές φορές, Μάριε, οι πιθανότητες μας οδηγούν σε αδιέξοδα που η λογική δεν μπορεί να προβλέψει», ψιθύρισε, κοιτάζοντάς με στα μάτια.

Όταν γυρίσαμε στο σπίτι, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει. Το κολάρο στον λαιμό μου έμοιαζε ξαφνικά παράταιρο με τον τρόπο που με άγγιζε. Με οδήγησε στο κρεβάτι, αλλά δεν υπήρχε η βία των προηγούμενων ημερών. Μου έκανε έρωτα με μια τρυφερότητα που με έκανε να κλαίω, όχι από πόνο, αλλά από μια βαθιά, ανείπωτη σύγχυση. Δεν με «πήδηξε» για να με ταπεινώσει· με διεκδίκησε για να με νιώσει. Κάθε φιλί του ήταν μια συγγνώμη ή ίσως ένας αποχαιρετισμός.

Εκείνη τη νύχτα, δεν με έδεσε στο πόδι του κρεβατιού. Με κράτησε στην αγκαλιά του, με το κεφάλι μου στο στήθος του, και με άφησε να κοιμηθώ εκεί, προστατευμένος από το ίδιο το τέρας που με είχε σμιλέψει με αίμα.

Αλλά η αυγή ήταν αμείλικτη.

Μόλις το πρώτο φως τρύπησε τις κουρτίνες, ένιωσα το σώμα του να απομακρύνεται. Η ζεστασιά χάθηκε και στη θέση της ήρθε η παγωνιά που γνώριζα τόσο καλά. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, ο Κώστας ήταν ήδη ντυμένος, με το πρόσωπό του ξανά αδιαπέραστο, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ η νύχτα της ανθρωπιάς.

«Στην αυλή. Τώρα», διέταξε. Η φωνή του ήταν πάλι ατσάλι.

Βγήκα στο κρύο πρωινό, γυμνός, τρέμοντας από την απότομη αλλαγή. Με οδήγησε στην ελιά, εκεί που πριν λίγες μέρες με είχε αφήσει να με κατουράει.

«Η χθεσινή νύχτα ήταν ένα σφάλμα στο σύστημα, Μάριε. Μια παρέκκλιση που πρέπει να διορθωθεί», είπε, και το μαστίγιο άρχισε να σφυρίζει στον αέρα.

Με μαστίγωσε με μια μανία που ξεπερνούσε κάθε προηγούμενη φορά. Κάθε χτύπημα ήταν μια προσπάθεια να σβήσει την τρυφερότητα της νύχτας, να επαναφέρει την τάξη που ο ίδιος είχε κλονίσει. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος, μια φωτιά που κατέκαιγε κάθε ανάμνηση της αγκαλιάς του. Ήταν η δική του τιμωρία προς τον εαυτό του, που εκτονωνόταν πάνω στη δική μου πλάτη.

Όταν σταμάτησε, ήμουν πάλι ένα συντρίμμι στο χώμα. Πλησίασε και με τράβηξε από το κολάρο, αναγκάζοντάς με να τον κοιτάξω.

«Θα πάω στην Αμερική», ψιθύρισε, και στα μάτια του είδα την τελική απόφαση. «Και θα έρθεις μαζί μου. Όχι ως βοηθός μου, όχι ως φοιτητής, αλλά ως αυτό που πραγματικά είσαι: το κτήμα μου. Εκεί, θα σε διδάξω τα ανώτερα μαθηματικά της οδύνης, σε έναν κόσμο που κανείς δεν θα μπορεί να σε ακούσει».

Με άφησε να κλαίω στο βρεγμένο γρασίδι, με την πλάτη μου να φλέγεται από το πρωινό μαστίγωμα. Περίμενα την εντολή να σηκωθώ, να μαζέψω τα πράγματά μου, να γίνω η κρυφή αποσκευή του στο ταξίδι για τη Βοστώνη. Περίμενα να είμαι το «κτήμα» του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Όμως, ο Κώστας έμεινε σιωπηλός. Κοιτούσε τον ορίζοντα, εκεί που ο ήλιος προσπαθούσε να διαπεράσει την πρωινή ομίχλη. Η αυστηρότητα στο πρόσωπό του είχε μετατραπεί σε μια παγερή, μαθηματική αποστασιοποίηση.

«Η χθεσινή νύχτα, Μάριε, ήταν το σφάλμα που αποδεικνύει τον κανόνα», είπε τελικά, χωρίς να με κοιτάξει. «Σε έκανα καθρέφτη της εξουσίας μου, αλλά για μια στιγμή, είδα μέσα σου κάτι δικό μου. Είδα την αδυναμία μου. Και στα μαθηματικά που υπηρετώ, η αδυναμία δεν μεταφέρεται· απαλείφεται».

Με πλησίασε αργά. Ένιωσα την ανάσα του, αλλά δεν υπήρχε πια η κτητική κάψα των προηγούμενων ημερών. Υπήρχε μόνο η απόφαση.

«Φεύγω μόνος», ψιθύρισε. «Το γράμμα από την Αμερική είναι η δική μου επιστροφή στην καθαρή λογική. Εσύ... εσύ είσαι το κατάλοιπο μιας εξίσωσης που λύθηκε. Αν σε πάρω μαζί μου, θα είσαι η διαρκής υπενθύμιση ότι κάποτε λύγισα. Και ο Αφέντης δεν επιτρέπεται να λυγίζει».

Έβγαλε από την τσέπη του το κλειδί του κολάρου. Το άφησε να πέσει στο χώμα, λίγα εκατοστά από το πρόσωπό μου.

«Σε απελευθερώνω, Μάριε. Όχι γιατί το αξίζεις, αλλά γιατί δεν μου είσαι πλέον χρήσιμος. Η εκπαίδευσή σου ολοκληρώθηκε στο σημείο της πλήρους απόρριψης. Αυτό είναι το τελευταίο σου μάθημα: η απόλυτη μοναξιά του σκλάβου που έχασε τον Αφέντη του».

Γύρισε την πλάτη και προχώρησε προς το σπίτι. Άκουσα την πόρτα να κλείνει με τον γνώριμο, ξερό ήχο. Λίγη ώρα μετά, ο θόρυβος της μηχανής του αυτοκινήτου του απομακρύνθηκε στον χωματόδρομο, μέχρι που έσβησε τελείως.

Έμεινα εκεί, γυμνός πάνω στο βρεγμένο γρασίδι, με το κλειδί μπροστά μου. Η πλάτη μου πονούσε, ο λαιμός μου ήταν δεσμευμένος από το δέρμα, αλλά η ψυχή μου ήταν εκείνη που αιμορραγούσε. Η ελευθερία που μου χάρισε ήταν η πιο σκληρή τιμωρία από όλες. Με είχε σμιλέψει, με είχε σπάσει, με είχε μάθει να υπάρχω μόνο μέσα από το δικό του βλέμμα — και μετά με πέταξε σαν ένα άχρηστο αριθμητικό δεδομένο.

Πήρα το κλειδί στα τρεμάμενα χέρια μου, αλλά δεν το έβαλα στην κλειδαριά. Έμεινα να κοιτάζω την άδεια πύλη του κήπου.

Ο Κώστας είχε δίκιο. Η πιθανότητα να επιστρέψω σε αυτό που ήμουν πριν από δέκα ημέρες ήταν μηδενική. Μου είχε χαρίσει το σώμα μου πίσω, αλλά είχε κρατήσει το κλειδί της ύπαρξής μου μαζί του, στο αεροπλάνο για τη Βοστώνη.

Ήμουν ελεύθερος, και αυτό ήταν το πιο βασανιστικό μαστίγωμα που μου είχε δώσει ποτέ
ΤΕΛΟΣ