Ο Λουκιανός και οι μυστικές αγκαλιές των γυναικών

Ο Λουκιανός, με το παιχνιδιάρικο πνεύμα του, μάς άφησε στους Ερωτικούς Διαλόγους εικόνες που αγγίζουν το πιο μυστικό και τρυφερό κομμάτι του έρωτα: την αγάπη ανάμεσα σε γυναίκες.

Πρώτα, τα λόγια που αφήνουν χώρο στη φαντασία· νύξεις, μισόλογα, ματιές που δεν κατονομάζουν, μα σιωπηλά προδίδουν.

 
Δύο γυναικείες μορφές, γυμνές, σε σαφή ερωτική στάση. Η μία όρθια, η άλλη γονατιστή, με κινήσεις που δηλώνουν τρυφερό και ερωτικό άγγιγμα. Στον χώρο διακρίνονται αντικείμενα (λυχνία, έπιπλο) που δηλώνουν εσωτερικό οικείο περιβάλλον. Αντικείμενο: Ερυθρόμορφη κύλιξ Χρονολογία: περ. 490–480 π.Χ. Ζωγράφος: αποδίδεται στον Ζωγράφο του Βρύγου (Brygos Painter) Προέλευση: Αθήνα Συλλογή: Antikensammlung, Βερολίνο Αρ. Καταλόγου: F 2294

«παίζουσα τῇδε πολλὴν ἔλαβον ἡδονήν.»
Μετάφραση: «Παίζοντας μαζί της πήρα πολλή ηδονή.»

Η λέξη παίζειν εδώ δεν είναι παιδικό παιχνίδι· είναι το χάδι που σιγοβράζει, το άγγιγμα που φέρνει γέλιο και ρίγη μαζί.

«φιλεῖ καὶ συνδιαλέγεται μετ᾽ ἐκείνης ἑκάστην ἡμέραν.»
Μετάφραση: «Την φιλά και συνδιαλέγεται μαζί της κάθε μέρα.»

Το φιλί και η κουβέντα – η πιο απλή, η πιο ανθρώπινη μορφή οικειότητας. Κάτι καθημερινό, κι όμως ιερό.

«ἡ δὲ φιλία τῶν δύο τοιαύτη ἦν, ὥστε μὴ χωρίζεσθαι.»
Μετάφραση: «Η φιλία των δύο ήταν τέτοια που δεν χωρίζονταν ποτέ.»

Η λέξη φιλία εδώ είναι πιο βαθιά από συντροφικότητα· είναι το δέσιμο που κάνει δύο ψυχές να μην αντέχουν χώρια.

Κι έπειτα έρχεται η στιγμή που οι σκιές γίνονται φως· που η σιωπή σπάει σε καθαρά λόγια. Στον διάλογο της Λεοντίονος με τη Μεγαλλίδα, ο Λουκιανός δεν αφήνει τίποτα να αιωρείται:

«ἐγὼ δὲ οὐκ ἄρρενα ἠράσθην, ἀλλὰ τῆς Μεγαλλίδος· … καὶ οὐδὲν ἧττον ἢ ἄνδρες ἡδέως συνῆλθον.»
Μετάφραση: «Εγώ δεν ερωτεύτηκα άνδρα, αλλά τη Μεγαλλίδα· και συνευρέθηκα μαζί της με ηδονή, όχι λιγότερη από ό,τι με άνδρες.»

Η φωνή είναι καθαρή, σχεδόν τρυφερή εξομολόγηση: έρωτας γυναίκας προς γυναίκα, με πληρότητα και χαρά.

Και λίγο αργότερα, η Μεγαλλίδα αποκαλύπτει το μυστικό της αυτονομίας τους:

«χρώμεθα μηχανῇ τινι, ἵνα μὴ ἀνδρῶν δεώμεθα.»
Μετάφραση: «Χρησιμοποιούμε κάποιο τέχνασμα, για να μη χρειαζόμαστε άνδρες.»

Δεν υπάρχει εδώ πρόκληση· υπάρχει ηρεμία, η βεβαιότητα μιας κοινότητας ηδονής που αρκείται στον εαυτό της.