Παράδοση με χρονόμετρο: μπορεί να υπάρξει Dom ή sub «on demand»;

Κλείνεις ένα session όπως κλείνεις τραπέζι σε εστιατόριο. Συμφωνείτε ώρα, όρια και safeword. Η πόρτα κλείνει και για δυο-τρεις ώρες κάτι συμβαίνει. Μετά η πόρτα ανοίγει και ο καθένας γυρίζει στη ζωή του σαν να μην έγινε τίποτα, μέχρι το επόμενο ραντεβού, με τον ίδιο ή με κάποιον άλλον.

Δεν το γράφω για να κρίνω όσους ζουν έτσι το BDSM. Το γράφω γιατί μια ερώτηση με απασχολεί εδώ και καιρό και δεν έχω καταφέρει να της δώσω απάντηση: μπορεί να υπάρξει πραγματική παράδοση σε κάποιον που δεν θα είναι εκεί αύριο;

Θα ήταν άδικο να ξεκινήσω από αυτό που λείπει. Ένα καλά στημένο session, με δυο ενήλικες που ξέρουν τι θέλουν και τι όχι, έχει αξία. Σου δίνει χώρο να εξερευνήσεις και να εκτονωθείς, να δοκιμάσεις κάτι χωρίς το βάρος μιας δέσμευσης. Για πολλούς είναι ακριβώς ό,τι χρειάζονται, και αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Το ερώτημα δεν είναι αν ένα session αξίζει. Είναι τι χωράει σε αυτές τις λίγες ώρες και τι μένει απ' έξω.

Η παράδοση, έτσι όπως τη νιώθω, δεν είναι μια πράξη αλλά μια σχέση. Για να αφήσεις το τιμόνι πρέπει να ξέρεις σε ποιον το δίνεις. Και για να το πάρει κάποιος στα σοβαρά, πρέπει να ξέρει τι κρατάει.

Ένας Dom που σε γνώρισε πριν από μία ώρα μπορεί να ακολουθήσει ένα σενάριο, να σεβαστεί τα όρια, να κάνει όλα τα σωστά βήματα. Δύσκολα όμως διαβάζει τη σιωπή σου. Δεν ξέρει αν το κατεβασμένο βλέμμα είναι αφοσίωση ή φόβος. Δεν ξέρει τι σου έχει φορτώσει η εβδομάδα, ποια λέξη σε ανοίγει και ποια σε κλείνει. Το βλέμμα του δεν έχει γίνει ακόμα οδηγία, γιατί δεν έχει προλάβει να γίνει γνώριμο.

Το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά. Ένας sub που υποτάσσεται για τρεις ώρες σε έναν άγνωστο σπάνια παραδίδεται ολόκληρος. Δίνει ένα κομμάτι του, το ασφαλές, ενώ η πανοπλία μένει στη θέση της. Και πολύ σωστά, γιατί δεν βγάζεις την πανοπλία μπροστά σε κάποιον που δεν ξέρεις.

Ίσως τελικά αυτό που ζούμε σε ένα τέτοιο session να μην είναι παράδοση και κυριαρχία, αλλά μια ειλικρινής, συμφωνημένη πρόβα τους. Δεν το λέω υποτιμητικά. Οι πρόβες έχουν τη δική τους αλήθεια. Αναρωτιέμαι όμως αν μερικές φορές τις μπερδεύουμε με την παράσταση.

Θα ήθελα πολύ να ακούσω όσους έχουν περισσότερη εμπειρία από μένα: έχετε ζήσει ποτέ πραγματική παράδοση ή πραγματική κυριαρχία σε ένα μόνο session, με κάποιον που δεν ξαναείδατε; Κι αν ναι, τι ήταν αυτό που την έκανε δυνατή μέσα σε λίγες ώρες;

Με σεβασμό,
Edianna