Ποίηση της παρακμής. Η μοντερνιστική τομή.

Νηλεές ήμαρ
 





Κι έφευγαν οι άθλιοι

λογισμοί

οι γκρεμοτσακισμένοι

σέρνοντας τις φτερούγες τους

πάνω στο σεντόνι

ντροπιασμένοι



μουρμουρίζοντας ωστόσο

πίσω από συριγμό βαρύθυμο

την επιστροφή



και ότι κανείς δεν έζησε πολύ

αφότου εξόρισε στο Αχανές

τα ατίμητα

δώρα του πόνου



κι ότι κανείς δεν πρόφτασε να πει

εκείνο το άσμα που όλοι κάποτε αρχίζουν

κι όλοι αφήνουν μισακό

για την άρπυια εκείνη μέρα

την αποφράδα

το νηλεές ήμαρ



που κι αν ακόμα δεν σε διαπερνούν σαν ρίγος

σύνεση κι ευγένεια

ή το κεφάλι αστόχαστα

αποστρέφεις με απέχθεια

θα σε ραντίσει ο τελευταίος ήλιος

με άψυχο φως

και αυτό μαζί σου παίρνεις......D.P.

 

Η καρδιά μάς σώζει με την αλήθεια...

 


Ελιγμοί εσωτερικής δράσης
Ο νους
μάς τιμωρεί με τις πραγματικότητες
Η καρδιά
μάς σώζει με την αλήθεια
αν δεν εμπιστεύεσαι να αγγίξεις έναν άνθρωπο, πώς τολμάς να τον κρίνεις για τη σιωπή του;
αν δεν έχεις ψυχή για να ψηλαφήσεις το ανάγλυφο του άλλου, πώς τον αρνείσαι;
αν δεν ξοδεύεις ούτε μια στιγμή για να υποδεχτείς τα συναισθήματα του άλλου, πώς επαίρεσαι για την ευαισθησία σου;
αν δεν έχεις την ελάχιστη τόλμη να υπερβείς ούτε για ένα απόγευμα το εγώ σου, πώς απαιτείς το κυκλώπειο θάρρος από τον άλλο να σε αγαπήσει;
Στην αρχή κάθε δρόμου που ξεκινά από σένα, μονάχα εσένα μπορείς να εμπιστευτείς.
Αν στο τέλος του δρόμου που ανταμώνεσαι με τον άλλο, εξακολουθείς να κουβαλάς ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε θα ανταμώσεις πάλι εσένα…....D.P.