Πτήση στο όνειρο...

Για πρώτη φορά ήμουν τυχερός. Επιτέλους είχα βρει θέση στην πόρτα εξόδου του αεροπλάνου, θα μπορούσα επιτέλους να απλώσω τα πόδια μου. Απέναντι μου είχα μονάχα τη θέση που καθόταν η αεροσυνοδός...

Η πτήση κυλούσε ήρεμα, θα έλεγα βαρετά. Μόλις είχε τελειώσει το σερβίρισμα και οι περισσότεροι επιβάτες είχαν αρχίσει να παραδίδονται στην αγκαλιά του Μορφέως. Επικρατούσε μια ησυχία, το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος των κινητήρων υου αεροπλάνου.
Εκείνη άνοιξε μηχανικά το αναδιπλούμενο κάθισμα και κάθισε φορώντας τη ζώνη ασφαλείας στη μέση της. Δεν ξέρω γιατί, η κίνηση της αυτή να κουμπώσει τη ζώνη της μου κέντρισε την προσοχή. Το βλέμμα μου ταξίδεψε πάνω Της. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, δεν θα την έλεγε κάποιος καλλονή, είχε όμως κάτι που σε πάγωνε, σε υπνώτιζε...

Με κοιταξε. Είχε κάτι στο βλέμμα Της που με πάγωσε. Μια αδιόρατη ειρωνία αναμειγμένη με μια σιγουριά που έκανε τα γόνατα μου να τρεμουν. Χαμήλωσα το βλέμμα μου ασυναίσθητα. Ήταν αδύνατον να ξεκολλήσει από τα πόδια της. Φορούσε ένα υπέροχο ζευγάρι μαύρες χαμηλοτάκουνες γόβες κι ένα μαγικό μαύρο καλσόν που με τρέλαινε.
Ρεζίλι θα γινόμουν πάλι, ήταν το απόλυτο φετίχ μου, δεν είχα όμως τολμήσει ποτέ να το ακολουθήσω και να παρασυρθώ στη δίνη του. Μια ζωή φοβισμένος, μια ολόκληρη ζωή να καταπνίγω την ανάγκη μου να βρει διέξοδο η ακόρεστη επιθυμία μου για εκείνα που πυροδοτούσαν την λίμπιντο μου...
Όσο ο χρόνος κυλούσε, ένα πρωτόγνωρο αίσθημα άρχισε να με κατακλύζει. Δεν τολμούσα να την αντικρίσω στα μάτια. Και μόλις ένιωθα το βλέμμα Της να πέφτει πάνω μου πάγωνα. Έτρεμα... Ήταν αδύνατον να καταλάβω τι μου συνέβαινε, ένιωθα ανίσχυρος μπροστά Της, αδύναμος να αντιδράσω. Ένιωθα πως έπαιζε μαζί μου όπως η γάτα με το ποντίκι πριν το κατασπαράξει. Και το πιο περίεργο; Μου άρεσε αυτό που ένιωθα, ήθελα να το νιώσω όλο και πιο έντονο, ήθελα να Της παραδωθώ, ήθελα να Της δώσω τα κλειδιά της ψυχής και του κορμιού μου. Αυτό άραγε ήταν ο κεραυνοβόλος έρωτας; Ή μήπως τελικά αυτό που πίστευα σαν ποδολαγνεία ήταν τελικά μια δικλείδα ασφαλείας που κάλυπτε περίτεχνα όλα αυτά τα χρόνια πως ήμουν υποτακτικός;

Έπρεπε... Έπρεπε με κάθε τρόπο να Της δείξω πως ήμουν έτοιμος να Της παραδωθώ, πως ήμουν πια έτοιμος να αποδεχθώ αυτό που ένιωθα, αυτό που ήμουν και να το ζήσω επιτέλους. Μα πως στην ευχή θα το κατάφερνα αυτό;

Με πολύ κόπο κατάφερα να σηκώσω το βλέμμα μου και να Την κοιτάξω στα μάτια. Ένιωθα τα μάτια μου να πλημμυρίζουν. Έτρεμα. Πρέπει να ψέλλισα κάτι που έμοιαζε με παρακάλια. Μη με ρωτήσετε τι, ήταν αδύνατον να καταλάβω τι. Ένιωθα πως είχα χάσει πια τον έλεγχο, πως η καρδιά είχε πια επιβληθεί της λογικής και του νου. Θεέ μου, τι πήγαινα να κάνω;

Με κοίταξε μ' ένα βλέμμα συγκατάβασης, ένιωσα πως με εξέταζε από πάνω μέχρι κάτω εξερευνώντας κάθε γωνιά μου, κρυφή και φανερή. Έδειξε ικανοποιημένη απ' ότι έβλεπε. Το βλέμμα είχε κάτι που με μαγνητίζε και με φόβιζε συνάμα. Ένιωσα πως γδύνει την ψυχή μου, ήταν απίστευτο...

-Λοιπόν; Έχεις κάτι να μου πεις;

Πάγωσα. Ένιωσα πως είχε φτάσει πια η ώρα... Πως δεν έπρεπε, πως δεν μπορούσα πια να κάνω πίσω...
- Εεμμ, ξέρετε, να εγώ... Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, με συγχωρείτε, ψέλλισα γεμάτος ντροπή...

Έδειξε να το απολαμβάνει. Χαμογέλασε. Το βλέμμα Της ήταν γεμάτο σιγουριά, αυτοπεποίθηση...
- Λοιπόν; Δεν θα το ξαναπώ, είναι η τελευταία σου ευκαιρία! Έχεις κάτι να μου πεις;

Τότε μονομιάς όλα ξεκαθάρισαν στο μυαλό μου. Ναι ήμουν ένας υποτακτικός, ναι, η φύση μου επιτέλους είχε νικήσει τις αναστολές μου και τα στερεότυπα που με κρατούσαν σιδεροδέσμιο. Και Εκείνη ήταν το φως που θα μου έδειχνε τον δρόμο για την καινούργια μου ζωή...
- Ξέρετε Κυρία, δεν το έχω ξανακάνει. Δεν το είχα τολμήσει ως τώρα ποτέ. Μα τώρα νιώθω πως ήρθε η ώρα, είμαι πια έτοιμος. Σας ικετεύω, Κυρία, δεχθείτε να με οδηγήσετε, σας παρακαλώ, κατάφερα να πω με τρόπο που με άφησε έκπληκτο...

Την ένιωσα ικανοποιημένη.
- Το ξέρεις πως δεν θα είναι εύκολο; Πως θα υπάρξουν στιγμές που θα νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο; Είσαι έτοιμος να το ζήσεις; Όχι πια στα λόγια αλλά στην πράξη, είπε και το βλέμμα Της τρύπησε την ψυχή μου και με στροβίλισε στο άπειρο...
- Μάλιστα Κυρία, είμαι, απάντησα με μια πρωτόγνωρη βεβαιότητα.
Δεν είπε τίποτα, μονάχα συνέχισε να με κοιτάζει...

Ξαφνικά σηκώθηκε. Κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Στα μισά της διαδρομής γύρισε και μου έριξε ένα βλέμμα που δεν σήκωνε αντιρρήσεις.
Μουδιασμένος σηκώθηκα και την ακολούθησα μηχανικά. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει...

Άνοιξα την πόρτα της τουαλέτας και την αντίκρισα. Ζαλίστηκα. Με κοίταξε. Και τότε, δίχως να το περιμένω, μου άστραψε ένα χαστούκι.
- Τι περιμένεις, μαλάκα! Πέσε κάτω, γονάτισε και φίλησε μου τα πόδια. Γλείψε μου τις γόβες, γυάλισε τες με την γλώσσα σου!
Αυτόματα έπεσα στο πάτωμα. Για κάποιες στιγμές που έμοιαζαν αιωνιότητα κοίταζα τα πόδια Της γεμάτος αμηχανία. Σήκωσε το πόδι Της και πάτησε με δύναμη το κεφάλι μου σπρώχνοντας το στο πάτωμα.
Άρχισα να φιλάω τις γόβες Της, να τις γλείφω. Θεέ μου, τι έκανα; Έγλειφα σα να μην υπάρχει αύριο...
- Αρκετά! Σήκω στα γόνατα, με το βλέμμα σου ευθεία! Τώρα!
Στάθηκα στα γόνατα. Έτρεμα! Τι θα έκανε τώρα; Ένιωσα να μου φεύγουν σταγόνες ούρων. Ντρεπόμουν απίστευτα...
Τότε άρχισε να με χαστουκίζει με μανία! Ένιωσα να ζαλίζομαι. Δεν ξέρω αν ήταν από τα χαστούκια ή από τον πόνο που με γέμιζε όμως με μια απίστευτη ηδονή. Ένιωσα το πέος μου να σκληραίνει και να μεγαλώνει. Ήταν δυνατόν;

Με κλώτσησε δυνατά στα απόκρυφα μου, ο πόνος ήταν αφόρητος. Ένιωσα πως τελειώνω. Έχυσα...

Μου πέταξε στα μούτρα μια κάρτα ξενοδοχείου.
-Στις 9 το βράδυ ακριβώς θα είσαι έξω από το δωμάτιο 204. Θα πέσεις στα γόνατα και θα χτυπήσεις την πόρτα. Από εδώ και πέρα μου ανήκεις, είσαι σκλάβος μου. Θα κάνω ότι θέλω, εσύ θα υπακούς και δε θα βγάζεις κιχ! Κατάλαβες, μαλάκα; Το μόνο που θα ακούω από το στόμα σου είναι το "Μάλιστα Κυρία!". Κατάλαβες ηλίθιε; Είσαι πια δικός μου, μου ανήκεις!

- Μάλιστα Κυρία, ψέλλισα χαμηλώνοντας το βλέμμα μου.
Τότε έσκυψε, χάιδεψε το μάγουλο μου που είχε γίνει κατακόκκινο από τα χαστούκια και το φίλησε...
- Μη φοβάσαι, θα σε φροντίσω, θα σε προσέχω. Θα είσαι ασφαλής μαζί μου. Είσαι πια δικός μου, ιδιοκτησία μου...

Όλα είχαν ξεκινήσει, η νέα μου ζωή είχε ήδη ανατείλει...

Αφιερωμένο στην υπέροχη Βασίλισσα Konstantina Lionaki, την Κυρία που με γεμίζει έμπνευση...