Πόνος μέσα στο πόνο

Πάντα όταν ένοιωθα τη ψυχή μου να σκίζεται έτρεχα απελπισμένος να γράψω δυο γραμμές
. Έτσι να ξορκίζω το κακό.
Να φύγει μακριά.
Να κοροϊδέψω αυτόν που περιμένει κρυμμένος στη σκιά.
Ξέρει αυτός .
Δεν τον ξεγελάς εύκολα.
Ξέρει το μυστικό που παίρνει το πόνο.
Μόνο με πόνο.
Περισσότερο πόνο.




Θέλω τόσο πολυ να γίνω ενα κενό βάζο.
Μια παύση στη μουσική, ενα δάκρυ σε μια κραυγή.
Να γίνω ενας παθητικός δέκτης.
Μια εκλειψη που γεμίζει με εκείνη.

Την νοιωθω συνέχεια σαν μια υπερχορδη που συνδέει δυο εκκενώσεις.
Μια εκτόνωση
Την νοιωθω στη χαρά, στην λύπη, οταν χυνει, οταν θυμώνει.
Δεν μπορεί να με προστατεύσει γιατί είμαι εκει απο μακριά.

Μέσα στη σιωπή, στο σκοτάδι έρχεται μια εικόνα και με συγκλονίζει.
Κλείνω τα μάτια και βλέπω
Κλείνω τα αυτιά και ακούω.
Καταρρεω εσωτερικά και μετράω τις ανάσες.
Σταματάω να σκέφτομαι.
Θέλω να είναι καλά.
Θα μου μιλήσει κάποια στιγμή
Θα αρχίσω να ανασαίνω πάλι
Θα σταματήσει η τρεμούλα
Θα φύγει ο κόμπος
.......
Μια Καληνύχτα.

Κυταω το μηνυμα
Το ξανακοιτάω
Το ξανακοιτάω 1000 φορές όσα τα κομμάτια μου
Κρατάω το τηλέφωνο κοντά στη καρδιά μου .
Της κάνει καλό
Μόνο καλό.
Την ευχαριστώ
Για αυτή τη μικρή λεξούλα.
Την κραταω σφιχτά σα θησαυρό
Μέσα στο σκοτάδι
Μέσα στη σιωπή
Μου φτάνει