Στεντόρειο Γαμήσι

Η γυναίκα μου μας παράτησε κι έφυγε με έναν Αμερικανό, να προστάζουν έναν σκασμό μαύρους σε φυτεία στη Νότια Αφρική. Ήταν μία αλλοπαρμένη Ρωσοεβραία, που έμαθα ότι ξεψύχησε μετά από διήμερο ακατάπαυστο γαμήσι από καμιά κατοσταριά πούτσους.

Στο μεταξύ, χήρος στο Γουδί ανέτρεφα τις δύο μας δίδυμες. Την Έρμη και την Κλειώ. Τότε ήταν trendy να δίνεις αρχαία ονόματα στα μωρά.

Την πρώτη φορά που έφαγα χαστούκι από την Έρμη ήταν στα δεκαεπτά της. Τι κάνεις, φώναξα πέφτοντας από δέκα ουρανούς. Δοκιμαστικό μπαμπά, είπε και μου εξήγησε ότι είχε ανακαλύψει την ερωτική της κλίση: να είναι μία Αφέντρα.

Α, και η Κλειώ είναι η υποτακτική μου, πρόσθεσε και έφυγε κουνώντας τα οπίσθια.

Αυτό ήταν, απλό και κατανοητό.

Κάτι είχα προσέξει, αλλά δεν έδινα σημασία. Και οι δύο ήταν εξαιρετικές μαθήτριες, πρότυπα καλή συμπεριφοράς, σε σημείο που να δείχνω κακός μαθητής μπροστά τους. Κακός μαθητής αλλά περήφανος μπαμπάς, και σκληρά εργαζόμενος για να μην τους λείψει τίποτα.

Βρήκα την Κλειώ να στο δωμάτιο της να διαβάζει (κάθε κορίτσι έχει το δικό του δωμάτιο). Τι σημαίνουν όλα αυτά, είπα αληθινά μπερδεμένος.

Η Κλειώ ήταν λυγερόκορμη και εύθραυστη, προστατευτική σαν μητέρα απέναντι στην αδελφή της. Είναι, μάλλον, μία φάση που περνάει, μου είπε. Μία ερωτική αφύπνιση, συμπλήρωσε. Κι εγώ που νόμιζα ότι η θεά Αφροδίτη δεν περνούσε ούτε έξω απ’ την πόρτα μας!

Η Έρμη ήταν καλοζωισμένη και με βαρύ χέρι, όπως μόλις είχα διαπιστώσει. Σε έχει χτυπήσει, τη ρώτησα σχεδόν σε πανικό. Η Κλειώ άφησε να φανεί εκείνο το μελαγχολικό της χαμόγελο, σηκώθηκε και με αγκάλιασε. Ήταν σχεδόν στο ύψος μου κι ένιωθα το κορμάκι της σαν ηλεκτρικό ρεύμα.

Αυτά πριν πέντε χρόνια. Τώρα τα κορίτσια μεγάλωσαν, τελειώνουν τις σπουδές τους, Μετσόβιο και οι δυο τους.

Στο σπίτι η Κλειώ κυκλοφορεί ημίγυμνη και με κολάρο, σαλιώνοντας κάθε λίγο και λιγάκι τα μποτίνια της αδελφής της. Ακούγεται κάπως, αλλά πιστέψτε με, από ένα σημείο και μετά γίνεται ρουτίνα.

Η Έρμη έχει πάρει κιλά και η Κλειώ έχει ανθίσει. Για την τελευταία είναι σ’ όλους γνωστό ότι είναι υποτακτική, η υποτακτική της αδελφής της, και αυτό περιέργως την κάνει ακόμα πιο δημοφιλής, την κάνει να είναι μία σεβαστή φιγούρα ακόμα και απέναντι σε καθηγητές της.

Το μόνο που με απασχολεί είναι ότι ακόμα δεν έχουν γευτεί τον ετεροφυλικό έρωτα, αλλά όπως μου εξήγησε η Κλειώ, αυτό είναι πολύ νορμάλ.

Τον Νάρε τον γνώρισα στην παλαίστρα. Υπήρξε ένας ηλεκτρισμός στα βλέμματα από την πρώτη στιγμή. Αρμένιος πρώην αρσιβαρίστας στην κατηγορία των 77 κιλών. Τώρα έχει πάρει κάτι παραπάνω. Νιώθω ότι το «μουνί» μου έχει φτιαχτεί μόνο για αυτόν!

Το σπίτι ήταν άνετο και τα κορίτσια πολύ cool, οπότε ο εραστής μου περνούσε πολλές ώρες μαζί μας.

Εκείνο το απόγευμα η Κλειώ κάθισε απέναντί του έχοντας προηγουμένως περάσει μόνη στο κορμάκι της όλη την πολύχρωμη συλλογή της από clamps. Πίσω, στο μισοσκόταδο, η Έρμη καιροφυλαχτούσε.

Συνήθως η Κλειώ υπομένει τα μαρτύρια της σιωπηλά, απόψε, όμως, καθώς η αδελφή της σαν σκιά την πλησίασε και ξεκίνησε με μαεστρία να «διευθύνει» τις δαγκάνες (όπως της ονόμαζε), μικρές κοφτές ανάσες ξέφυγαν από τα χείλη της, ανεπαίσθητες οιμωγές που οδήγησαν σε ένα μικρής ισχύος οργασμικό επεισόδιο. Ευτυχώς ετοίμαζα την μακαρονάδα στην κουζίνα.

Εκείνο το βράδυ φάγαμε και ήπιαμε με την καρδιά μας. Κατά τις δέκα προσφέρθηκα να συνοδέψω την Κλειώ μέχρι το μπαράκι στο Παγκράτι, εκεί που μία συμφοιτήτριά της είχε διοργανώσει ποιητική βραδιά.

Κλείνοντας την εξώπορτα πίσω μας αφήσαμε την Έρμη και τον Νάρε να αποτελειώσουν το τρίτο μπουκάλι του Κυρ Γιάννη.

Ο αστικός μύθος λέει ότι ο οργασμός της Έρμης ήταν τόσο εκκωφαντικός, τόσο μεγαλόφωνος, που ο συνταξιούχος φιλόλογος από τον δεύτερο μού τον περιέγραψε στο ασανσέρ ως τη ρεβάνς που πήρε ο Ερμής, ο κήρυκας των θεών, από τον Στέντορα.

Ζούμε τον μύθο μας σ’ αυτήν τη χώρα, σκέφτηκα. Χρειάζεται όμως και λίγο πατρικό σπρώξιμο!