Συνάδελφος..

Γνώρισα έναν τύπο πριν λίγο καιρό. Συνάδελφος. Μιλούσαμε. Πήγαμε για μπυρίτσες. Έξω καρδιά, δυναμικός. Γενικά εγώ είμαι ήρεμος. Χαμηλών τόνων. Δεν πήρε πολύ για να καταλήξουμε να μιλάμε για ερωτικά. Μου είπε ότι μόλις πήρε διαζύγιο. Δεν έληξε ήρεμα. Πληρώνει διατροφή και δεν ψάχνει δεσμεύσεις πλέον. Ρώτησε για εμένα.

Δεν ξέρω πως μου ήρθε να του μιλήσω απευθείας και ειλικρινά γιατί είναι πολύ φίλος με τον μάναντζερ της εταιρείας μου. Αλλά είπα δε βαριέσαι.
«Εγώ είμαι ένα χρόνο ελεύθερος»
«Χωρισμένος κι εσύ»
«Κατά μία έννοια. Ήμουν σκλάβος για δύο χρόνια σε άνδρα» του το ξεφούρνισα σαν να έλεγα απλά ότι αύριο θα βρέξει. Με κοίταξε μέσα στα μάτια για λίγο, να δει αν έκανα πλάκα.
«Μάριε είσαι πολύ ειλικρινής τύπος, το γουστάρω αυτό σε σένα» μου είπε κι εγώ χαμογέλασα απλά. Συνεχίσαμε να μιλάμε για διάφορα.
«Αντικειμενικά μέσα από τα μάτια σου πως σου φαίνομαι είμαι ωραίος άνδρας;» με ρώτησε και ήταν η σειρά μου να τον κοιτάξω με απορία.
«Κοίτα Γιώργο» του είπα.
«Εμένα η θέση μου δεν είναι να κρίνω τους άλλους, γενικά με θεωρώ κατώτερο»
Γέλασε για λίγο.
«Κοίτα καταλαβαίνω τι μου λες, αλλά σε ρώτησα αν σου αρέσω και θέλω να μου απαντήσεις»
Δεν ξέρω το είπε τόσο μαγευτικά, αποφασιστικά.
«Ναι είσαι ωραίος κι έχεις εκφραστικά μάτια, πρόσωπο με γωνίες και φαίνεσαι γεροδεμένος» του απάντησα.
«Είδες δεν είναι κακό να απαντάς όταν σε ρωτάω» μου έβαλε από τη δική του μπύρα.
«Γιώργο μη γίνεσαι σε παρακαλώ τόσο έντονος μαζί μου»
Γέλασε.
«Εσύ δεν είπες ότι αισθάνεσαι κατώτερος, άρχισε να φέρεσαι όπως αισθάνεσαι» μου είπε και ξαφνικά έγινε πολύ αυστηρός, χαμήλωσα το βλέμμα μου.

«Δεν σου κάνω πλάκα» μου είπε. Πλήρωσε. Φύγαμε. Δεν είχαμε πάρει αυτοκίνητο γιατί ξέραμε θα πιούμε. Μπήκαμε σε ταξί με πήγε σπίτι και μετά έφυγε.
Έτρεμα μέχρι να μπω μέσα, αυτό κανονικά δεν έπρεπε να συμβεί. Την υπόλοιπη εβδομάδα τον είδα πολλές φορές στο γραφείο. Μιλήσαμε. Προσπαθούσα να είμαι εξυπηρετικός χωρίς να δημιουργήσω εντυπώσεις. Ήρθε πάλι Παρασκευή.
«Όταν σχολάσεις, να με περιμένεις στο πάρκινγκ, έχω παρκάρει δίπλα σου»
Απλά υπάκουσα. Πήγα στο αμάξι και τον περίμενα. Ήρθε μισή ώρα μετά, μαζί με τον μάναντζερ μου.
«Μάριε ακόμα εδώ είσαι;»
«Θα πάμε για φαγητό, Νίκο» του είπε ο Γιώργος. «Θες να έρθεις;»
«Μακάρι να μπορούσα, αλλά με περιμένουν σπίτι» είπε και μας άφησε.
«Ακολούθησε με» μου είπε μπήκα στο αμάξι και τον ακολούθησα. Πήγαμε στο Λουτράκι σε έναν απομακρυσμένο οικισμό πάνω από τα Ίσθμια. Σταματήσαμε, Πάτησε ένα κουμπί, άνοιξε μια συρόμενη πόρτα, Παρκάραμε μέσα. Έκλεισε.

«Μάριε, αν έρθεις μέσα θα υπάρχουν μόνο οι κανόνες μου» μου είπε κι εγώ ενώ μέχρι τότε το ήθελα, άρχισε να με κυριεύει ο φόβος της υποταγής.

«Φοβάμαι» του είπα. Με πλησίασε.
«Το ξέρω και είναι πολύ φυσιολογικό, αλλά Μάριε..» μου είπε και έφθασε δίπλα μου και χωρίς να πει τίποτα γονάτισα και ακούμπησα το μέτωπο μου στο χώμα δίπλα του. Με άφησε για λίγο εκεί. Μετά μου χάιδεψε το κεφάλι.
«Έλα καλό μου, σήκω, πάμε μέσα» κι απλά τον ακολούθησα. Ανοίξαμε το σπίτι, το νερό, ανοίξαμε τα παράθυρα καθαρίσαμε. Όλα τα κάναμε μαζί.

«Μάριε θέλω να γδυθείς» τη μία στιγμή το είπε, την άλλη έβγαλα όλα μου τα ρούχα κι έμεινα γυμνός μπροστά του. Με περιτριγύρισε είδε όλο μου το κορμί. Το λευκό μου άτριχο δέρμα, το λεπτό μου κορμί. Έπιασε τους όρχεις μου.
«Είσαι όμορφο αγόρι» μου είπε δεν περίμενε απάντηση.
«Από πότε έχεις να χύσεις, είναι γεμάτα αυτα»
«Μία εβδομάδα από τότε που βγήκαμε»
«Γιατί δεν έχυσες από τότε;»
«Δεν μπορούσα, δεν είχα την άδεια σας»
Χαμογέλασε.
«Μα δεν τη χρειαζόσουν. Αλλά έπραξες σωστά μικρό μου»

Μου τα έσφιξε με πολύ δύναμη
«Αααααχ» έβγαλα έναν λυγμό.
«Μπορείς να μιλας»
«Εσείς έχετε πολύ εμπειρία με.. με άτομα σαν εμένα;»
«Ναι» απάντησε μονολεκτικά χωρίς κάποια άλλη πληροφορία.
«Σπατάλησες τη πρώτη σου ερώτηση, έχεις άλλη μία.»

Δεν το ήξερα αυτό. Ήθελα πολλά να ρωτήσω. Ένα πέρναγε μόνο από το μυαλό μου.

«Πώς μπορώ να σας ευχαριστήσω;» τον ρώτησα. Δεν τον είχα ξαναδεί να χαμογελάει έτσι.
«Είσαι πραγματικός εσύ» μου είπε με οδήγησε στη βεράντα. Κάθισε στο τραπέζι κι εγώ έγινα το υποπόδιο του. Γονάτισα μπροστά του κι άφησε τα πόδια του πάνω στη πλάτη μου. Πέρασε αρκετή ώρα έτσι.

«Βγάλε μου τα παπούτσια και κάνε μου μασαζ» διέταξε. Υπάκουσα αμέσως, έβγαλα τα παπούτσια του και τις κάλτσες με την άδεια του. Άρχισα το ποδομασάζ. Χαλάρωνε πολύ κι εγώ ήμουν χαρούμενος πολύ.

«Πήγαινε μέσα να ντυθείς, πάμε για φαγητό» Πήγαμε στο Λουτράκι φάγαμε στο Μαϊστράλι. Ποικιλία Θαλασσινών. Δεν ήπιαμε αλκόολ. Περπατήσαμε για λίγο στη παραλία δεν είχε ψυχή. Άλλωστε Απρίλης ήταν.
«Γονάτισε» μου είπε και το έκανα, έμεινα γονατιστός δίπλα του και κοιτάζαμε τη θάλασσα.
«Μάριε στο σπίτι θα σε πάρω δυνατά και θέλω και να σε πονέσω, είσαι εντάξει με αυτό;»
«Μάλιστα..»
«Μπορείς να με λες Αφέντη»
«Μάλιστα Αφέντη»
«Έχεις κάποιο ιατρικό πρόβλημα ή κάποιο όριο ή οτιδήποτε που πρέπει να ξέρω;»
«Όχι Αφέντη πέρα από ναρκωτικά και επικίνδυνα γενικά» Γέλασε.
«Δεν κάνω τέτοια και με τα πρωτόκολλα της εργασίας μας ξέρεις ότι δεν έχω νοσήματα, όπως ξέρω κι εγώ για εσένα. Βέβαια στο επόμενο διάστημα από τις εξετάσεις είναι μόνο ο λόγος μας. Εγώ δεν έχω κάνει κάτι με άλλο άτομο μετά το διαζύγιο. Εσύ;»
«Ένα χρόνο δεν έχω κάνει τίποτα, Αφέντη»
Χαμογέλασε.
«Όρια;»
«Δεν ξέρω αλήθεια, δεν έχω μάθει να λέω όχι στη χρήση μου»
«Εντάξει, μπορείς να πεις τη λέξη μπλε και να είναι όριο. Αν δεν μπορείς να μιλήσεις θα κάνεις τρεις κοφτές ανάσες, οπότε θα καταλαβαίνω»
«Μάλιστα Αφέντη. Αισθάνομαι όμορφα τώρα, ήρεμα»
Χαμογέλασε.
«Σε μαστίγωνε ο Αφέντης σου πολυ ε;»
«Μάλιστα, Αφέντη»
«Έχεις λίγα σημάδια στη πλάτη. Ήσουν ανυπάκουος πολύ;»
«Με μαστίγωνε χωρίς λόγο τις περισσότερες φορές, Αφέντη» τον είδα που δεν του φάνηκε παράξενο.
«Συμφωνώ κι εγώ σε αυτό, δεν υπάρχει δικαιολογία για τη χρήση του αντικειμένου»

Σε λίγη ώρα γυρίσαμε σπίτι.

Έβγαλα τα ρούχα μου με το που βγήκαμε από το αυτοκίνητο και τον ακολούθησα...