Το ΕΓΩ και η συμφιλίωση με τον εαυτό μας

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα από ΟΛΑ ότι το να είναι κάποιος υποτακτικός ή slave ότι δεν είναι γίδι κι ας δεχτούμε ότι γενικά έχει μεγάλη αντίληψη.
Δεν σημαίνει ότι κάποιος που έχει το συγκεκριμένο status πάει στο πρώτο τυχόντα και δίνει την υποταγή του. Το σώμα μπορεί να το δώσει, η υποταγή δεν χαρίζεται εύκολα. Κερδίζεται.
Επίσης ας ξεκαθαρίσουμε ότι η υποταγή είναι κάτι που δεν συνάδει με καμία συνθήκη εγωισμού. Δεν συμβαδίζει με μπρατοσύνη, δεν συμβαδίζει με tantrums, δεν συμβαδίζει με υστερίες. Έχει ανάγκη να δηλώσει κάτι; Το δηλώνει, εάν εισακουστεί καλώς. Εάν όχι και θέλει να φύγει, η πόρτα είναι ανοιχτή και πάμε για άλλες παραλίες.
Ένα υπό ίσως και να έχει το δικαίωμα διαπραγμάτευσης. Το s δεν έχει. Τουλάχιστον στο δικό μου σύμπαν αυτό σημαίνει κι αυτό έμαθα.
Όταν υπάρχει συνθήκη Μ/s σαφώς κι είναι λίγο πιο απόλυτα κάποια πράγματα. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τρυφερότητα, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αγάπη. Σημαίνει όμως ότι υπάρχουν άλλα όρια, άλλες κατευθύνσεις. Κι εκεί δεν υπάρχει κανένα ΕΓΩ κι αυτό θέλει πολύ αγώνα, πολύ κλάμα, πολύ μονόλογο, πολύ απομόνωση η οποία δεν επιβάλλεται αλλά έρχεται εκ των πραγμάτων στην προσπάθεια να γνωρίσει κάποιος τον εαυτό του. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται τελείως ανορθόδοξο αυτό που λέω. Θα απαντήσω με ένα ''είναι να μη σου τύχει''. Εάν τύχει, ας έρθουν να καταθέσουν τη δική τους άποψη.
Το να υπακούσεις είναι το μόνο εύκολο, το λες και παιχνίδι. Το να υποταχτείς δεν είναι ούτε παιχνίδι, ούτε περίπατος. Είναι κατάθεση ψυχής, σώματος, ύπαρξης. Γονατίζεις όχι επειδή περιμένεις κάτι αλλά γιατί είναι ανάγκη πλέον.

 

Καλά κάνω. Δικό μου θέμα . Ο κάθε ένας πορεύεται με τις επιλογές του και την ασυμμετρία του. Και ως τώρα δεν έχω πειστεί για το αντίθετο.

 

Δεν θα συμφωνήσω αγαπητή. το υ,σ μπορεί να είναι και γίδι και δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε μεγάλη αντίληψη. Όπως όλοι οι άνθρωποι, μεγάλη, μικρή, μέσος όρος αντίληψης απλά με διαφορετικές ανάγκες. Και υπάρχει η ανάγκη "γίδι".

Δεν συμβαδίζει πουθενά, αλλά συμβαίνει. Δεν είμαστε ατσαλάκωτες/οι, στην στραβή ανθρώπινο να βαρέσεις κρίση ή να ξεσπάσεις, όπως συβαίνει με όλους τους ανθρώπους. Συνήθως μάλιστα καθοδηγείται ακόμα και αυτό από Κ.

 

Βεβαίως. Τα πάντα ανθρώπινα είναι. Προσωπικά, έχω βρεθεί σε τέτοια κατάσταση. Η υστερία δεν με βοήθησε. Βοήθησε κι έλυσε το πρόβλημα η συζήτηση.
Το θέμα είναι πώς διαχειρίζεται κάποιος την υστερία και πώς την εκφράζει. Ο καθένας έχει τον τρόπο του προφανώς.
Εμένα μου κάνει η ηρεμία. Σε κάποιον άλλο κάτι άλλο.

 

Η άρνηση του εγώ γίνεται μόνο αφού επιλέξεις τον κύριο σου.
Δεν ειμαι υποτακτική σε κάθε κυρίαρχο αλλά στον έναν . Οι άλλοι απλά δεν υπάρχουν στον οπτικό μου πεδίο. Πως επιτυγχάνεται αυτό;;;; Μα φυσικά βάση επιλογών .

Το αν θα με αποδεχθεί , ξανά λέω, είναι άλλο θέμα.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο .

 

Το ξέσπασμα δείχνει τις διαστάσεις του προβλήματος, δεν είναι η λύση, είναι η πληροφορία. Είναι ένας μεγάλος βαθμός έκθεσης για ένα υ, σ, να χάνει την (αυτό) κυριαρχία του και τον (αυτο) έλεγχο του. Παραδίδουμε την διαχείρηση της εξωτερίκευσης αυτής.
Και σε μένα αρέσει η ηρεμία, αλλά αν δεν υπάρχει μέσα μου, χρειάζομαι να το αναγνωρήσω και να επικοινωνήσω την ανησυχία μου. Μέχρι να δομηθεί μια επικοινωνία ισορροπημένη, τόσο με τον εαυτό μας όσο και με Κ, πιθανόν να συμβούν και εκρήξεις. Μικρές ανθρώπινες "ασχήμιες" μας που παραδίνονται μας πάνε όλο και πιο βαθιά στην θέση μας, περισσότερο από ένα ψεύτικο "Μάλιστα!".

 

Η συνειδητοποίηση και αναγνώρηση της ανάγκης της άρνησης υπάρχει από πριν. Αν η επιλογή σου είναι κάποιος "Κ" που ικανοποιεί το Εγώ σου, προφανώς και δεν θα σε βάλει καν στη διαδικασία να το αρνηθείς.
Κανείς δεν είπε ότι υποτασσόμαστε στον κάθε Κυρίαρχο. Δεν είμαστε ξέφραγο αμπέλι.
Οι άλλοι απλά δεν υπάρχουν γιατί είσαι σε πλαίσιο Ελέγχου και Ιδιοκτησίας. Όχι ως επιλογή, αλλά ως ανάγκη, πάει πιο βαθιά.
Δεν "επιλέγεις" να μην βλέπεις άλλους.. δεν σου χρειάζεται πλέον.

 

Προφανώς και δεν μιλάω για ψεύτικο ''Μάλιστα!''. Δεν κατακρίνω τις αντιδράσεις, προφανώς υπάρχουν σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Δεν λέω ότι η ζωή ενός s είναι μια ουδέτερη, πεζή καθημερινότητα που έχει μονίμως το κεφάλι σκυμμένο.
Λέω ότι ο τρόπος που επικοινωνεί κάτι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Εξαρτάται βέβαια τα περιθώρια που του δίνονται από κάποιο σημείο και μετά .

 

Συμφωνώ ότι δεν τα είπες όλα αυτά.
Συμφωνώ με τα περιθώρια.

Κάποτε ένας Κ μου είπε ότι του σπάω/ πρίζω τ αρχίδια. Ένιωσα άθλια.
Βλέποντας το πράγμα από απόσταση πλέον και έξω απ το χορό, νιώθω ότι ήταν λάθος να σβερκωθώ αυτήν την "ευθύνη".

Μέχρι που μπορεί να φτάσει μια αλέκιαστη και ατσαλάκωτη "υποταγή"?

 

Τότε δεν ήταν σωστός ο Κ απέναντί σου, γιατί σημαίνει ότι δεν είδε ότι κάτι γίνεται.
Γιατί να πάρεις την ευθύνη εσύ; Λάθος σου που το έκανες. Κατά το παρελθόν έκανα το λάθος να παίρνω πάνω μου και τις ευθύνες άλλων. Λάθος δικό μου. Η δική μου ευθύνη, κατάλαβα μετά από πολύ πόνο, ότι φτάνει στα όρια της υποταγής μου, την παράδοσή της και σε ό,τι αφορά το δικό μου κομμάτι. Εάν ο Κ δεν την δεχτεί το θέμα είναι δικό του.
Δεν υπάρχει ατσαλάκωτη υποταγή. Υπάρχει υποταγή ψυχής απλά.

 

Μπα.. Μια άτυχη ανθρώπινη στιγμή. Αν μπορούμε να δούμε όπως λες την αγάπη και την τρυφερότητα σε Κ/υ, μπορούμε να δούμε και τις δυσκολίες και τις αστοχίες και όσα ανθρώπων έργα ( σωστά και λάθη) εντός κατεύθυνσης.

Όμορφο!

 

Ενόψει πληρέστερης τοποθέτησης ...

Γενικά, δεν μπορεί να είναι "γίδι" ένα πρόσωπο και να υποταχτεί σοβαρά, γιατί αν είναι γίδι χρειάζεται και άμυνες γιδιού για να επιβιώσει και αυτές οι άμυνες δεν ταιριάζουν με την υποταγή. Και βέβαια πολλά υ, όταν μάλιστα είναι σε στάδιο αναζήτησης Κ και εαυτού, έχουν πολύ δυνατή διαίσθηση και διακρίνουν αυτά που τα αφορούν. Τουλάχιστον η πλειονότητα όσων έχω γνωρίσει.

Ούτε είναι προσόν για να υποταχτεί κάποιος να είναι άβουλος. Είναι προσόν να μπορέσει να αφήσει τη βούλησή του έξω απ την πόρτα αφότου έχει υποταχτεί / ανταποκριθεί με επιτυχία στην κατίσχυση του Κ.

Κατάλαβα σωστά ότι εννοείτε τα ξεσπάσματα του υ; Δε νομίζω ότι καθοδηγούνται από Κ, μπορεί να αφήνονται να συμβούν, δεν είναι το ίδιο. Θα ήταν χειριστικό να καθοδηγούνται, άλλωστε. Η χειριστικότητα πια, στη δεκαετία '20 εννοώ, είναι κακή συμπεριφορά, όποιος και να την εφαρμόζει για όποιο λόγο και να το κάνει, δεν υπάρχει σχετικοποίηση σε αυτό.

Το ψεύτικο, στο βαθμό που είναι ψεύτικο, "μάλιστα" είναι μια μορφή χρονοτριβής, καμιά φορά αναγκαία μέχρι να ξεπεράσει τα εσωτερικά του εμπόδια ένα υ. Τις μικρές ανθρώπινες ασκήμιες του τις χειρίζεται το υ και τις διορθώνει μόνο του, όχι στα κρυφά, δεν εννοώ αυτό και δεν γίνεται, αλλά δεν πηγαίνει χύμα στο Κ να του τα διορθώσει ο Κ. Δε λειτουργεί έτσι.