Φτερουγίσματα στο Φως

κι οι πόθοι του φτερουγίσματα πουλιών κι ο αγέρας

στα διαστήματα των στοχασμών του και τα καράβια του

αραγμένα σ’ άφαντο λιμάνι·

κάτω απ’ την προσωπίδα ένα κενό.



Ξεκινάς ένα ταξίδι...

Ζεις...

Νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα...

Πώς κατάφερες να κρύψεις τα περισσότερα...

Κι εκεί...

Το Χέρι Της...

Το μυαλό Της...

Η αγάπη Της...

Σου δείχνουν τον δρόμο...

Δεν πρέπει να ντρέπεσαι πια...

Εκεί...

Ξετρυπώνει η Κάρλα...

Μια γυναίκα που είχε χάσει τη μορφή της...

Όχι παγιδευμένη...

Μόνη... Φοβισμένη...


Τολμάς να πεις δυνατά τι είσαι και τι είσαι τελικά;

Ένα πλάσμα...

Ένα ζωνταντό πλάσμα...

Που θέλει να ζήσει...

Κι Εκείνη...

Η Ιδιοκτήτρια σου ( @Goldie_666 )

Στο επιτρέπει...

Να ζήσεις...

Μέσα Της...

Για πάντα...

Με την άδεια Της