Φτιάχνοντας το κοινό μου!

Με πήρε ο Σάκης πάλι σήμερα. Τον είχε βάλει η Εύα πάλι στον πάγο. Με εσένα κάνω την τέλεια μαλακία, μου λέει. Βέβαια, μαλακία τη λέει, άλλο αν εκτροχιάζεται εντελώς χτυπώντας σαν το χταπόδι αυγουστιάτικα την πουτσάρα του πάνω μου, κανονικός δαρμός – σιροπιαστός.

Ο Σάκης έχει κάτι σακούλες σαν μπετονιέρες που πάνε να σηκώσουν οκταώροφο.

Δεν το συζητάει καθόλου, πέφτω και προσκυνώ. Μπροστά στην Εύα είναι αρνάκι, σε μένα βγάζει τα εσώψυχά του, με κάνει μαύρο στο ξύλο. Και δεν είναι περίεργο ότι το κάνει μετά το πρώτο τσιμπούκι.

Του έχω μιλήσει για το ενδεχόμενο να έχει σαδιστικά ένστικτα, να τα καταπιέζει. Απλώς τη βρίσκω να σε βαράω – ξεσκάω βρε αδελφέ, λέει.

Τις προάλλες έφερε τον νέο κολλητό του από τη δουλειά. Είμαι σίγουρος ότι τον γουστάρει. Ο άνθρωπος, ο κολλητός, έμεινε έκπληκτος με τον τρόπο που ο Σάκης μου φερόταν. Δεν πρέπει να υπάρχει συναίνεση, ψέλλισε κάποια στιγμή. Υπάρχει, είπα.

Τέλος πάντων, ο Σάκης ήταν πολύ άνδρας με το δουλικό και πολύ κότα με τη σύζυγο. Και του δύο τούς γνώρισα σε μία στιγμή τρέλας. Η Εύα είχε μπλεχτεί με ένα εργαστήρι πειραματικής γραφής, το οποίο υποσχόταν απελευθέρωση της φαντασίας. Εκεί δούλευα ως «πειραματόζωο», απλά πράγματα: οι συμμετέχοντες προσκαλούνταν να με βασανίσουν για να βρεθούν μπροστά στο «ωμό» γεγονός και να βγάλουν προς τα έξω την ευαισθησία τους, να ξεμπλοκάρουν.

Η Εύα είχε ευρύ στέρνο και σε συνδυασμό με το μέτριο ανάστημα της ασκούσε μια θαμπή γοητεία. Την είδα να δείχνει κάποιο ενδιαφέρον τις στιγμές που προσπαθούσαν όλοι να με λακτίσουν. Το ένιωσα ειδικά στον τρόπο που μετά άγγιζε το χολωμένο σώμα.

Πολύ γρήγορα με βαρέθηκαν και με πέταξαν, το αναγνωστικό κοινό διψάει για σκλάβες που τις παλουκώνουν, χαρέμια… – οι ευνούχοι είναι ψιλοαδιάφοροι.

Έτσι η Εύα έσκυψε να με μαζέψει. Πολύ σωστά σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να ολοκληρώσει τις σπουδές της παραδίδοντάς με στον Σάκη. Ομώς, γρήγορα βαρέθηκε τις εναλλακτικές θεραπείες.

Ο Σάκης την πηδούσε συνέχεια κι άτσαλα, δεν τον άντεχε ούτε για καφέ και τσιγάρο. Έπαιρνε ένα μαστίγιο και τον κυνηγούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο.

Κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα, όπως στα μουσεία, είχε ελεύθερη είσοδο για μένα στο σπίτι τους. Εκεί η Εύα θα ετοίμαζε κάτι πιάτα ξινά και κρύα, αλλά κάποια μη συγκεκριμένη στιγμή θα είχα ένα πεντάλεπτο να την παίξω στα τυφλά μπροστά της. Πριν και μετά, βέβαια, προτεραιότητα είχαν οι σακούλες του Σάκη.

Σε αυτές πρέπει να επικεντρωθώ, η ίδια λέει συνεχώς.

Είναι πρωί και ο Σάκης ήδη περνάει την πόρτα μου, κλείνοντάς τη πίσω του με δύναμη.

Είναι σκασμένος, δεν θέλει να πιει ούτε νερό. Η πούτσα του ήδη δεν βρίσκει που να σταθεί και να χωρέσει.

Ξεκίνα απ’ τα αρχίδια, μουγκρίζει.