Dom on demand: κυριαρχία ή καλοπαιγμένος ρόλος;

Στο προηγούμενο κείμενο αναρωτήθηκα αν μπορεί να υπάρξει πραγματική παράδοση μέσα σε λίγες ώρες, με κάποιον που δεν θα είναι εκεί αύριο. Η σκέψη όμως δεν σταμάτησε εκεί. Γιατί δεν αρκεί να ρωτήσουμε τι χωράει σε ένα session. Πρέπει να ρωτήσουμε και τι γίνεται με τους ρόλους όταν το session γίνεται κάτι που «παραγγέλνεις».

Όταν η συνάντηση μετατρέπεται σε υπηρεσία, κάτι αντιστρέφεται αθόρυβα. Ο sub έρχεται με μια λίστα: αυτό θέλω, αυτό όχι, έτσι το φαντάζομαι. Ο Dom, για να είναι συνεπής, την ακολουθεί. Όλα είναι συμφωνημένα, όλα είναι σωστά. Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι ποιος οδηγεί ποιον. Αν εγώ έχω γράψει το σενάριο και εκείνος το εκτελεί, έχω αφήσει πραγματικά το τιμόνι ή απλώς έχω βάλει κάποιον να οδηγεί στη διαδρομή που διάλεξα εγώ;

Το ίδιο ερώτημα ισχύει και από την άλλη πλευρά. Ένας Dom που αναζητά κάθε φορά έναν καινούργιο άνθρωπο για να επιβληθεί, ασκεί κυριαρχία ή παίζει έναν ρόλο που του ταιριάζει; Η κυριαρχία, έτσι όπως την καταλαβαίνω, έχει μέσα της ευθύνη. Ευθύνη για το πώς θα είναι ο άλλος όχι μόνο στο τέλος της βραδιάς, αλλά και την επόμενη μέρα, και την επόμενη εβδομάδα. Χωρίς αυτή την ευθύνη μοιάζει περισσότερο με έλεγχο ενός δωματίου παρά ενός ανθρώπου.

Δεν το λέω ως κατηγορία. Μου φαίνεται ότι σε αυτό το σχήμα και οι δύο προστατεύονται, και αυτό είναι κατανοητό. Η προστασία όμως, όσο χρήσιμη κι αν είναι, είναι σχεδόν το αντίθετο της παράδοσης.

Το σημείο που με προβληματίζει περισσότερο είναι αυτό που δεν φαίνεται. Τα δύσκολα σπάνια έρχονται όσο η πόρτα είναι κλειστή. Έρχονται μετά: το ίδιο βράδυ στο σπίτι, την επόμενη μέρα στη δουλειά, όταν η ένταση πέφτει και μένει ένα κενό που δεν ξέρεις πώς να το ονομάσεις. Όσοι το έχουν ζήσει ξέρουν ότι το drop δεν ρωτάει αν η συνάντηση ήταν «μόνο ένα session».

Σε μια εφήμερη γνωριμία, ποιος θα στείλει μήνυμα την επόμενη μέρα; Ποιος θα ρωτήσει «πώς είσαι» και θα περιμένει πραγματικά την απάντηση; Και αν η απάντηση δεν είναι «καλά», ποιος θα είναι εκεί για να την ακούσει; Το aftercare δεν είναι ένα τελευταίο τέταρτο με μια κουβέρτα και ένα ποτήρι νερό. Είναι η απόδειξη ότι αυτό που έγινε είχε σημασία και για τους δύο. Χωρίς συνέχεια, μου φαίνεται ότι μένει μισό.

Ίσως όλα αυτά με απασχολούν τόσο γιατί για μένα η υποταγή δεν είναι εκτόνωση αλλά καταφύγιο. Είναι ο μόνος χώρος όπου αφήνω κάτω τις αποφάσεις μιας απαιτητικής καθημερινότητας και απλώς αποσυμπιέζομαι. Ένα καταφύγιο όμως δεν το νοικιάζεις με την ώρα. Χτίζεται αργά, με κάποιον που μαθαίνει πού είναι οι αδύναμοι τοίχοι σου και φροντίζει να μην τους χτυπήσει. Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί να είμαι ακόμα πολύ αρχάρια για να δω τι βλέπουν άλλοι σε μια μόνο νύχτα. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου προς το παρόν.

Κλείνω με μια ερώτηση, κυρίως προς τους Doms: τι κάνετε για τον άνθρωπο που είχατε απέναντί σας όταν ξέρετε ότι πιθανότατα δεν θα τον ξαναδείτε; Υπάρχει για εσάς aftercare με ημερομηνία λήξης, ή η ευθύνη ξεκινά από τη στιγμή που κλείνει η πόρτα και δεν σταματά όταν ανοίγει;

Με σεβασμό,
Edianna