Απόκρυψη ανακοίνωσης

Καλώς ήρθατε στην Ελληνική BDSM Κοινότητα.
Βλέπετε το site μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας!

Η εγγραφή σας στην Online Κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να στείλετε προσωπικά μηνύματα σε άλλους χρήστες, να δημιουργήσετε το προσωπικό σας profile και photo albums και πολλά άλλα.

Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και δωρεάν.
Γίνετε μέλος στην Online Κοινότητα.


Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

The firecracker

Συζήτηση στο φόρουμ 'BDSM Art and Literature' που ξεκίνησε από το μέλος Arioch, στις 8 Ιουνίου 2024.

  1. Arioch

    Arioch Μαϊμουτζαχεντίν Premium Member Contributor

     
    Μέρος 1ο - Come on Eileen

    Όποιος έχει δει έστω και μια φορά στη ζωή του την Eileen αποκλείεται να την ξεχάσει, και πώς άλλωστε; Με το απίθανα γλυκό της μούτρο με το μόνιμα ζωγραφισμένο χαμόγελο, τις φακίδες, τα πράσινα μάτια της, και το κοντό κόκκινο μαλλί της, είναι σα να ξεπήδησε από τον καμβά κάποιου ζωγράφου. Έχοντας λεπτή, κοριτσίστικη φωνή που συνοδεύεται από ένα υπέροχο, κελαρυστό γέλιο, κρύβει μέσα της ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό ταμπεραμέντο, που δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν την έχεις γνωρίσει προσωπικά.

    Εδώ και κάμποσα χρόνια είμαι freelancer, technical project manager σε έργα πληροφορικής, και μιας και του λόγου της είναι UI/UX designer την γνώρισα ως εξωτερική συνεργάτη στο redesign του mobile application μιας πολύ γνωστής εταιρίας στο οποίο θα είχα το ρόλο του Scrum Master. Είχα συνεργαστεί με την εν λόγω εταιρία σε διάφορα έργα οπότε είχα αρκετούς γνωστούς, ωστόσο με την Eileen δεν είχε τύχει να συνεργαστούμε μέχρι τώρα καθώς τα έργα που συνήθως αναλάμβανα αφορούσαν κυρίως back-end.

    Σε αντίθεση με τα προηγούμενα έργα τα οποία είχα τρέξει σε waterfall, το mobile app θα το τρέχαμε ως agile, καθώς δεν θα το αλλάζαμε μια και έξω, κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει σε ένα app με τόσους χρήστες, θα κάναμε σε sprints των δύο εβδομάδων, παραδίδοντας νέες λειτουργικότητες και τροποποιήσεις σε μικρά βήματα. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει μικρή ομάδα, όχι πάνω από 7 άτομα, και εντατικούς ρυθμούς.

    Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που την είδα στο teams. Είχα μπει πρώτος στο call και περίμενα τους υπόλοιπους. Πρώτος μπήκε ο Φάνης, ένας από τους senior react developers. Στην ομάδα του development είχαμε ακόμα ένα junior react developer, τον Κωστή, μία senior backend developer, την Ελένη, που θα αναλάμβανε το πίσω μέρος της επικοινωνίας, και την UI/UX designer, την Eileen. Την ομάδα συμπλήρωναν ο Θωμάς ως business analyst, η Ευαγγελία ως Product Owner και εγώ ως ο Scrum Master.

    Το σημερινό call ήταν το αζμπέτε μας καθώς δεν γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας· εγώ, λόγου χάρη, γνώριζα μόνο την Ευαγγελία και ήξερα την ύπαρξη του Θωμά και της Eileen, τους άλλους ούτε που τους είχα ματαξαναδεί.

    - «Καλησπέρα» μου έγραψε ο Φάνης. «Ο Δημήτρης θα μπει σε λίγο.»
    - «Καλησπέρα, δεν πειράζει, θα περιμένουμε. Θα πρέπει να ανοίξουμε κάμερες, το Scrum βασίζεται πολύ στο face to face»
    - «Ναι, το ξέρω! Ανοίγω!»
    - «Καλησπέρα και από δω!» είπα στο Φάνη. Είχε καστανά μαλλιά και επιμελώς ατημέλητο μουστάκι και μούσι.
    - «Καλησπέρα!» μου απάντησε.
    - «Είσαι εδώ, Αθήνα ή remote?» τον ρώτησα για το τυπικό καθώς γνώριζα πολύ καλά την απάντηση.
    - «Αθήνα είμαι!»
    - «Ωραία, γιατί καλό το work from home αλλά ακόμα καλύτερο θα είναι να βρισκόμαστε δυο-τρεις φορές την εβδομάδα στον ίδιο χώρο. Σήμερα είχα κάποιες δουλειές και δεν πήγα στα γραφεία αλλά έχω δει την αίθουσα που μας παραχώρησαν, νομίζω θ’ αρέσει σε όλους!»
    - «Ναι, κανένα θέμα από τη μεριά μου, μη σου πω ότι προτιμώ περισσότερο το γραφείο που μπορώ να συγκεντρωθώ κιόλας γιατί με τα δίδυμα στο σπίτι καταλαβαίνεις τι γίνεται…»
    - «Να σας ζήσουν! Πόσο είναι;»
    - «Έξι μηνών… και από τότε έχω να κοιμηθώ ολόκληρο βράδυ» μου είπε γελώντας.
    - «Ναι, τα θυμάμαι και με το καμάρι μου» είπα αναφερόμενος στην κόρη μου, που μόλις φέτος είχε ξεκινήσει το λύκειο. «Και όχι τίποτε άλλο αλλά η Βασιλική -η κόρη μου- ήταν και γκρινιάρα μικρή, την ψυχή μας είχε βγάλει. Βέβαια όταν μπήκε στην εφηβεία ομολογώ ότι με έκανε να αναπολήσω με νοσταλγία τις αϋπνίες τους πρώτους της μήνες ή όταν της κόψαμε την πιπίλα, και τι καλά που είχε πάει…»
    - «Έχουμε μπόλικο ψωμί μέχρι τότε!» μου απάντησε χαμογελώντας με τα παθήματά μου.
    - «Δε βαριέσαι, κι εγώ έτσι έλεγα και πέρασαν 16 χρόνια χωρίς να το καταλάβω.»
    - «Πόσο είσαι αν επιτρέπεται;»
    - «18 με 27 χρόνια προϋπηρεσία, δεν είναι κρατικό μυστικό» του απάντησα κάνοντάς τον να χαμογελάσει και πάλι.
    - «Μάλλον θα είσαι ο παππούς της ομάδας!» μου απάντησε πειρακτικά.
    - «Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια! Αλήθεια, με τους υπόλοιπους έχεις συνεργαστεί ξανά;»
    - «Μόνο με τον Κωστή και την Eileen.»
    - «Ναι, ούτε τον ένα έχω γνωρίσει, ούτε την άλλη!»
    - “You are for a treat!” μου είπε χαμογελώντας πονηρά.
    - «Τι εννοείς;»
    - «Θα καταλάβεις όταν γνωρίσεις την Eileen!» μου είπε, κάνοντάς με να νιώσω ελαφρά άβολα.
    - «Γιατί το λες αυτό;» τον ρώτησα σε ουδέτερο τόνο.
    - «Μην πάει ο νους σου στο κακό, η Eileen εκτός από top of the top designer είναι και φοβερό τυπάκι!»

    Χίλια χρόνια θα ζήσει το εν λόγω τυπάκι, καθώς μερικές στιγμές αργότερα μπήκε και εκείνη στο call με ανοιχτή κάμερα.

    - “Hello all!”

    Δύο πράγματα παρατήρησα, την απίστευτη χαμογελαστή της φάτσα με τις φακίδες και την κοριτσίστικη φωνή της.

    - «Καλησπέρα» της απάντησα με τη σειρά μου.
    - “George, if you don’t mind, I will speak in English, I can understand when listening to Greek fairly but speaking is a whole different level of hell” μου είπε κάνοντάς με να χαμογελάσω.
    - “No problem whatsoever, do you want to continue in English?”
    - “Not needed, listening is not a problem, speaking is, not to mention that practice make perfect!”
    - «Ωραία, στα ελληνικά τότε. Εγώ είμαι ο Γιώργος και θα είμαι ο Scrum Master της ομάδας. Με το Φάνη γνωρίζεστε και οι υπόλοιποι δε μας έχουν κάνει ακόμα την τιμή…»
    - “As long as you don’t ask us to come crawling faster” απάντησε η Eileen κάνοντάς με να γελάσω.
    - “Damn, this would made an interesting daily scrum!” της απάντησα κάνοντας με τη σειρά μου χαβαλέ κερδίζοντας το γέλιο της· και είχε υπέροχο, κελαρυστό γέλιο.

    Λίγες στιγμές αργότερα άρχισαν να μπαίνουν και οι υπόλοιποι οπότε η επόμενη ώρα αναλώθηκε στις συστάσεις και στις γενικές γραμμές του πως θα τρέχαμε το έργο. Πριν κλείσουμε ζήτησα σε όλους τους το επόμενο πρωί να έρθουν στα κεντρικά καθώς θα έπρεπε να τους κάνω εισαγωγή στις βασικές έννοιες του scrum και του πως θα δουλεύαμε.

    Πράγματι, την άλλη μέρα το πρωί πήγα από νωρίς στα κεντρικά και ήμουν ο πρώτος στην αίθουσα που μας είχε παραχωρηθεί. Η αίθουσα καθ’ αυτή ήταν ένα εντυπωσιακό open space με ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, 65άρα τηλεόραση και θέσεις εργασίας στην μία μεριά του τοίχου και μπροστά από τα παράθυρα. Η εταιρία ήθελε να το στρίψει στο agile και, κρίνοντας από την αίθουσα που μας είχε παραχωρηθεί, τουλάχιστον για τις πρώτες ομάδες, δεν είχε κάνει τσιγκουνιές, μέχρι και darts και ένα μίνι επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι μας είχαν βάλει.

    Όχι, η εταιρία δεν έγινε Google εν μια νυκτί, απλά το scrum process έχει αρκετά playful προσέγγιση στη agile διαχείριση ενός project. Όταν είχα πάει να κάνω την εκπαίδευση και να πάρω και το certification για Scrum Master, αν και το είχα διασκεδάσει, πίστευα ότι τουλάχιστον στην Ελλάδα δεν υπήρχε περίπτωση αυτό να δουλέψει, η playful αυτή προσέγγιση των πραγμάτων είναι ριζικά διαφορετική από την εν πολλοίς στριμόκωλη των PRINCE2 και PMP.

    Επέλεξα να κάτσω στη δεξιά γωνία μεταξύ τοίχου και παραθύρων γυρνώντας την ατομική θέση εργασίας να έχει πλάτη στον τοίχο ώστε να μπορώ να βλέπω όλη την αίθουσα. Σήμερα τις τρεις πρώτες ώρες θα τις αφιέρωνα αρχικά ώστε κάνω μια σύντομη, όχι πάνω από 15-20 λεπτά- παρουσίαση στην ομάδα για το πως δουλεύει η scrum μεθοδολογία και μετά παιχνίδια με βασικό στόχο την εξοικείωση με τις βασικές έννοιες και διεργασίες της μεθοδολογίας.

    Η πρώτη που ήρθε ήταν η Eileen. Φορούσε ένα γουστόζικο μίντι καθημερινό φόρεμα και η κάμερα την αδικούσε, αν μέσα από το φακό της ήταν μια φορά απίθανο μούτρο, από κοντά ήταν δέκα!

    - «Καλημέρα!» μου είπε με ελαφρά σπαστά ελληνικά χαρίζοντάς μου ένα υπέροχο, φωτεινό χαμόγελο.
    - «Καλημέρα!» της απάντησα, ανταποδίδοντας το χαμόγελο, και σηκώθηκα να της δώσω το χέρι μου. «Γιώργος!»
    - “Eileen” μου είπε, συνεχίζοντας να χαμογελάει. «Που να κάτσω;» συνέχισε στα αγγλικά.
    - «Όπου θέλεις! Το να έρχεσαι πρώτη έχει και τα καλά του!»
    - «Χμμμ…» μουρμούρισε. «Θέλω φυσικό φως αλλά όχι πλάτη στο παράθυρο. Μπορώ να φέρω την καρέκλα ώστε να έχω πλάτη προς την αίθουσα όπως έχουν οι θέσεις προς τον τοίχο;»
    - «Βεβαίως» της απάντησα. «Επίσης αν θέλεις μπορώ να σου δώσω τη θέση που έβαλα το δικό μου Laptop ώστε να έχεις πίσω σου τον τοίχο και δεξιά σου το παράθυρο!»
    - «Όχι, όχι, μπορεί να κάνει αντανακλάσεις έτσι. «Χμμμ» έκανε ξανά. “Eeny meeny miny moe” ξεκίνησε το αντίστοιχο του “α-μπε-μπα-μπλομ” κάνοντάς με να γελάσω, την έκανα πολύ γούστο! “What?”
    - «Τίποτα, συνέχισε» της είπα ακόμα γελώντας και αντί απάντησης μου έκανε γκριμάτσα, κερδίζοντας ξανά το γέλιο μου.
    - “Eeny meeny miny moe catch a tiger by the toe, if he hollers let him go, eeny meeny miny moe. Here!” μου είπε και επέλεξε το ακριβώς διπλανό από μένα τραπέζι.

    Εκείνη την ώρα χτύπησε η πόρτα. Σηκώθηκα και πήγα να την ανοίξω, ήταν ένας νεαρός.

    - “Καλημέρα, είμαι από το IT Help Desk. Είναι εδώ η Eileen O’ Reily?”
    - “I’m Eileen O’ Reily” απάντησε η Eileen και ήρθε στην πόρτα.
    - «Σας έφερα την οθόνη σας. Που να την αφήσω;»
    - «Αφήστε το σας παρακαλώ εδώ στο τραπέζι και θα τα ταχτοποιήσουμε εμείς!» του απάντησα.

    Πραγματικά η εταιρία δεν είχε κάνει τσιγκουνιές, η 32’’ Apple PRO XDR που της είχε παραχωρηθεί κάνει πάνω από πέντε χιλιάρικα και η Eileen δεν ήταν καν υπάλληλος της εταιρίας, ήταν εξωτερική συνεργάτης, όπως και η αφεντιά μου.

    Την βοήθησα να γυρίσει την ατομική θέση εργασίας που επέλεξε ώστε να έχει πρόσωπο προς στο παράθυρο αντί πλάτη, που είχε αρχικά, και κάθισα κι εγώ στο γραφείο μου να διαβάσω e-mails. Που και που της έριχνα κρυφές ματιές, μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Αναστέναξα και προσπάθησα να συγκεντρωθώ.

    - «George, τι ώρα θα τελειώσουμε;» με ρώτησε κάποια στιγμή.
    - «Λογικά μέχρι τις 16:30 – 17:00.»
    - «Αν γίνεται μπορώ να φύγω λίγο νωρίτερα; Πήγα το πρωί το αυτοκίνητό μου στο service και πρέπει να πάω να το πάρω και είναι στη Νέα Κηφισιά.»
    - «Ναι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν δεν κλείνουν νωρίς και μπορείς να περιμένεις μέχρι τις 17:00, μπορώ να σε πετάξω κι εγώ, να μην πληρώσεις και ταξί!»
    - «Ευχαριστώ αλλά δε χρειάζεται να με τρέχεις εκεί, δεν είναι κοντά!»
    - «Στο δρόμο μου είναι η Νέα Κηφισιά, τ' απογεύματα φεύγω συνήθως από Αττική οδό γιατί μένω Εκάλη και τα στενάκια, από τα οποία έρχομαι τα πρωινά, είναι σχεδόν πάντα δράμα. Που ακριβώς θες να πας;»
    - «Στην Toyota… σίγουρα δε σε βάζω σε φασαρία; Εννοώ ότι κι εγώ Νέα Ερυθραία μένω, δεν είναι ότι έχω να κάνω κανένα ταξίδι αφού πάρω το αυτοκίνητό μου!»
    - «Δε με βάζεις σε φασαρία, μην ανησυχείς. Όμως στις 15:30 – 16:30 έχω scrum of scrums με τους υπόλοιπους ambassadors και τον lead του tribe, οπότε δεν μπορώ να φύγω πριν.»
    - «Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν είναι μόνο συνεργείο, είναι και η έκθεση εκεί, οπότε είναι ανοιχτά μέχρι τις 21:00»
    - «Ωραία, κανονίστηκε!» της είπα και μου χάρισε ένα ακόμα υπέροχο χαμόγελο.

    Κοίταξα το ρολόι μου, είχε πάει 09:30, που στο καλό ήταν οι υπόλοιποι; Δεν πρόλαβα να ανησυχήσω καθώς λίγη ώρα αργότερα άρχισαν να έρχονται ένας-ένας και οι υπόλοιποι και μέχρι τις 10:00, που είχαμε ορίσει για να ξεκινήσουμε, είχαν μαζευτεί όλοι. Με εξαίρεση εμένα, την Eileen και τον Φάνη, οι υπόλοιποι για πρώτη φορά θα δούλευαν με τη scrum μεθοδολογία, οπότε μετά την πρώτη σύντομη παρουσίαση αναλώσαμε λίγο πάνω από δύο ώρες στο παιχνίδι, προκειμένου να εμπεδωθούν βασικές έννοιες και αρχές, και ο τρόπος που θα λειτουργούμε σαν ομάδα. Το πρώτο τους σοκ ήταν η αυτοοργάνωση, ο Scrum Master έχει διεκπεραιωτικό και όχι διοικητικό ρόλο, η κύρια δουλειά του είναι να βοηθάει την ομάδα στην αυτοοργάνωση, στη συνεργασία και στη συνεχή βελτίωση καθώς και στην επικοινωνία με τους υπόλοιπους ενδιαφερόμενους του έργου.

    Ένας από τους λόγους επιτυχίας του scrum agile process είναι η παιγνιώδης προσέγγισή του, για παράδειγμα το planning poker για την εκτίμηση του απαιτούμενου effort ή το retrospective, που γίνεται με τη μορφή παιχνιδιού, μετά το sprint review, ή ο τρόπος να αντιμετωπίζονται οι διαφωνίες με παιχνίδι, πχ γι’ αυτό είχαμε τα darts ή το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι. Βέβαια με την Eileen θα ήταν ένα θέμα γιατί όπως μας δήλωσε η ίδια είναι φανατική παίχτρια darts οπότε εναντίον της δε θα υπήρχε καμία ελπίδα, όπως και με το Φάνη στο ποδοσφαιράκι. Θα έπρεπε να σκεφτώ κάτι άλλο γι’ αυτούς τους δύο.

    Τις υπόλοιπες ώρες τις αναλώσαμε βλέποντας τι έχουμε μπροστά μας και εκεί τον λόγο τον πήρε η Product Owner που μας παρουσίασε τα business requirements τα οποία θα τα μεταφράζαμε σε user stories που ήταν η βάση του backlog, με βάσει το οποίο θα προγραμματίζαμε τα sprints. Από εκεί και πέρα, η διαδικασία γίνεται fine tune σύμφωνα με το velocity της ομάδας και τις προτεραιότητες της εταιρίας.

    Για τις θέσεις δεν υπήρχαν διαφωνίες, οι developers κάθισαν και οι τρεις μαζί στα τραπέζια με πρόσωπο στον τοίχο, ενώ business analyst και product owner κάτσανε στα τραπέζια που κοίταζαν στο παράθυρο. Αφού ταχτοποιήθηκαν όλοι, κάτσαμε να κάνουμε διαβούλευση και ψηφοφορία για το πως θα ονομαστεί η ομάδα καθώς και προτάσεις για το logo της. Εκεί είχαμε την ώρα του παιδιού καθώς ο καθένας έπρεπε να κάνει τρεις προτάσεις, με την πρώτη να είναι υποχρεωτικά χαβαλεδιάρικη. Επικράτησε η πρόταση της Eileen και έτσι η ομάδα ονομάστηκε “The Scrumbugs” και φυσικά το logo θα ήταν στην ανάλογη γραμμή. Η ίδια, ως graphic designer, το πήρε πάνω της και υποσχέθηκε στην ομάδα ότι θα έρθει με δυο-τρεις προτάσεις την Παρασκευή για να επιλέξουμε.

    Όπως της είχα πει και το πρωί, στις 15:30 πήγα στο Scrum of Scrums, ο Θεός να το κάνει, δηλαδή, καθώς ακόμα ήμασταν δύο ομάδες και η πρώτη μετά από εμάς δεν είχε καν ξεκινήσει, θα ξεκινούσε την επόμενη εβδομάδα. Αν και τελειώσαμε σχετικά γρήγορα, έχοντας, εκτός από το ρόλο του Scrum Master της ομάδας και το head coaching του tribe, κάθισα λίγο παραπάνω να τα πω με την CPO για να πλανάρουμε τα επόμενα βήματα για την δημιουργία και σύσταση και άλλων ομάδων, καθώς και το πρόγραμμα των εκπαιδεύσεων για τα μέλη των ομάδων του πρώτου tribe.

    Λίγο μετά τις 16:00 γύρισα στο γραφείο για να κάνουμε το τελευταίο πράγμα που απέμενε για σήμερα, να συμφωνήσουμε τις ώρες που θα γίνεται το daily scrum. Η ομάδα συμφώνησε να γίνεται κάθε μέρα στις 09:15 – 09:30 και μετά αποφασίσουμε να το διαλύσουμε και να συνεχίσουμε αύριο, όπου μετά το daily scrum θα κάναμε και το πρώτο μας planning poker για το πρώτο μας sprint.

    - «Επίσης αύριο να συμφωνήσουμε και σε ένα πρόγραμμα για το πότε θα ερχόμαστε εδώ και πότε θα τα λέμε μέσω teams» είπα στην υπόλοιπη ομάδα. «Προσωπικά προτείνω το 3-2, τρεις μέρες γραφείο, δύο μέρες σπίτι, αλλά αυτό θα το αποφασίσει η ομάδα. Μία φορά στο τέλος κάθε sprint, την ημέρα του sprint review και του retrospective, η παρουσία όλων εδώ είναι υποχρεωτική, από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να ακολουθήσει αυτό που τον βολεύει περισσότερο.»

    Κανονικά, και σύμφωνα με τo “Scrum guide”, όλοι όσοι συμμετέχουν σε μια scrum ομάδα πρέπει να έχουν αποκλειστική απασχόληση στο αντικείμενο της ομάδας, ωστόσο αυτό δεν είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικό για μια Ελληνική εταιρία, οπότε καλώς ή κακώς, όλα τα μέλη θα είχαν και …εξωσχολικές δραστηριότητες, στο βαθμό που αυτό δε θα είχε επίπτωση στο velocity της ομάδας. Τυπικά οι πιο «ακριβοί» πόροι της ομάδας ήμουν εγώ, η Eileen και η Ευαγγελία, ειδικά η πρώτη. Αν η διάθεση της εταιρείας δεν ήταν «καινούργιο κοσκινάκι μου…» δεν υπήρχε περίπτωση να μας την είχαν παραχωρήσει ως μέλος αυτής ή οποιασδήποτε άλλης scrum ομάδας· ούσα senior graphic UI/UX designer -και, ακόμα περισσότερο, εξωτερική συνεργάτης- η ανθρωποώρα της μετριότανε σε χρυσάφι. Εγώ ως Agile coach, εκτός από scrum master της εν λόγω ομάδας, θα έπρεπε να βοηθήσω την εταιρία στο transition στα agile processes, οπότε οι δυο μας ζήτημα θα ήταν αν εργαζόμασταν home office έστω και μια φορά την εβδομάδα.

    Όπως και να έχει τους ζήτησα όλοι να έρθουν και την επόμενη, και από εκεί και πέρα θα συμφωνούσαμε το πρόγραμμα της παρουσίας τους εδώ, τις υπόλοιπες μέρες. Κάπως έτσι, λίγο μετά τις 17:00 το διαλύσαμε, δίνοντας ραντεβού για την ερχόμενη μέρα στις 09:00.

    - «Σίγουρα δε σε βάζω σε κόπο;» με ρώτησε ξανά η Eileen καθώς φεύγαμε από τα γραφεία.
    - «Σίγουρα, στο είπα βρε, στο δρόμο μου είναι έτσι κι αλλιώς!»
    - “OK” μου απάντησε χαρίζοντάς μου ακόμα ένα από τα απίστευτα χαμόγελά της και κατεβήκαμε στο parking. Στο δρόμο πετύχαμε τον Στεργίου, τον CFO της εταιρίας, τον είχα δει στα γραφεία το πρωί, οπότε κάπου είχε πάει και επέστρεφε εκείνη την ώρα στο γραφείο.
    - «Γεια σου Αντώνη!» του είπα εγκάρδια, άλλωστε με δική του πρόταση είχα έρθει ως εξωτερικός συνεργάτης στην εταιρία.
    - “Hello guys!” μας είπε εγκάρδια, μιλώντας στα αγγλικά, μάλλον γνώριζε και εκείνος την Eileen.
    - “Hello Tony!” του απάντησε με τη σειρά της.
    - «Το διαλύσαμε για σήμερα» του είπα. «Εσύ τώρα γυρίζεις;»
    - «Ναι, ήμασταν σε μια παρουσίαση με τον Βασίλη» μας είπε στα αγγλικά, αναφερόμενος στον CEO της εταιρίας. «Λοιπόν πάω πάνω!»
    - «Να μην το ξενυχτίσεις πάλι!» τον πείραξα.
    - «Ναι μπαμπά!» μου είπε κάνοντας την Eileen να γελάσει. Με τον Αντώνη είμαστε συνομήλικοι, αν και με αυτό που είχε περάσει πρόπερσι, με το χαμό της γυναίκας του, στο μαλλί είχε γίνει πιο άσπρος και από τον κινέζο δάσκαλο της Uma Therman στο Kill Bill.

    Πήγαμε στο αυτοκίνητό μου και της άνοιξα την πόρτα για να περάσει μέσα και περίμενα να μπει, για να την κλείσω, κερδίζοντάς ένα “Awwww”, συνοδευόμενο πάλι από το χαμόγελό της που μ’ έκανε να λιώνω.

    Οφείλω να παραδεχτώ ότι χωρίς να τη γνωρίζω καλά-καλά ούτε μια μέρα είχα κρασάρει μαζί της. Φυσικά δε θα έκανα κάτι γι’ αυτό, αφενός της έριχνα σχεδόν 18 χρόνια, η Eileen είναι 27, και αφετέρου, καίτοι χρόνια διαζευγμένος, έχοντας χωρίσει και από την τελευταία μου σχέση πριν ένα μήνα, δεν είχα ιδιαίτερες ορέξεις, πόσο μάλλον με κάποια με την οποία θα εργαζόμασταν μαζί.

    Αν και έλεγα αλήθεια ότι δεν έβγαινα από το δρόμο μου, και πως τα απογεύματα σχεδόν πάντα γύριζα από Αττική Οδό, εκείνη την ημέρα η επιλογή ήταν εξαιρετικά ατυχής, γινόταν του πουταναριού! Και να πεις ότι δεν την είδα την ταμπέλα που έλεγε ότι έχει πήξιμο στην έξοδο προς Λαμία, την είδα τη ρημάδα, αλλά τι να έκανα;

    - “No good deed left unpunished” μου είπε σα να διάβασε τη σκέψη μου.
    - “Look at the bright side, at least I’m not suffering alone” της απάντησα κάνοντάς τη να γελάσει.
    - “Is this your definition of a bright side?”
    - “As they say, if you can’t avoid it, shut up and enjoy it!” της απάντησα, κερδίζοντας άλλη μια γκριμάτσα της, ήταν σκέτη γλύκα η ρουφιάνα! «Αλήθεια, πως και αποφάσισες να γίνεις digital nomad;» την ρώτησα, γυρνώντας και πάλι στα ελληνικά.
    - «Καλά πήγε αυτό!» μου είπε χαχανίζοντας. «Digital nomad με παρουσία στα γραφεία της εταιρίας 4 φορές την εβδομάδα!»
    - «Ουδείς τέλειος. Όχι ότι έχω παράπονο που έχω στην ομάδα άτομο με το portfolio σου, αλλά η Ελλάδα δεν είναι και η καλύτερη επιλογή για digital nomads.»
    - «Καλά, δεν ήρθα μόνο για τον ήλιο και τη θάλασσα!»
    - «Ναι το φαντάστηκα ότι δεν ήρθες γι’ αυτό το λόγο!»
    - «Και όμως, αυτός ήταν ο ένας από τους βασικούς λόγους, την λατρεύω την Ελλάδα! Η προγιαγιά μου είναι Ελληνίδα, έχω έρθει κάμποσες φορές για διακοπές. Μεγάλωσα στο Δουβλίνο και στα 18 μου πήγα στο Rhode Island school of design, οπότε όπως καταλαβαίνεις από κρύο και συννεφιές, το χειμώνα τουλάχιστον, άλλο τίποτα. Όταν τέλειωσα και το master μου πήγα San Francisco και από τη στιγμή που επέλεξα να γυρίσω Ευρώπη μετά από τέσσερα χρόνια California, το Δουβλίνο ήταν no-go.»
    - «Γιατί έφυγες από Αμερική;»
    - «Γιατί δε μου άρεσαν οι εργασιακές συνθήκες και φυσικά λόγω των ανύπαρκτων κοινωνικών παροχών. Δεν το μετάνιωσα που πήγα, σπούδασα, έχτισα την καριέρα μου, έβγαλα χρήματα αλλά το να ζήσω εκεί δεν είναι κάτι που ήθελα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Έτσι κι αλλιώς η εργασία μου δε χρειάζεται φυσική παρουσία, είχα και τις ρίζες, οπότε είπα γιατί όχι; Και παρόλο που έρχομαι στο γραφείο έχω και άλλες δουλειές, ήταν η συμφωνία που έκανα, εφόσον αυτές δεν είναι σε ανταγωνιστικές εταιρίες.»

    Το design της Eileen ήταν ένας από τους κύριους λόγους που το site της εταιρίας είχε δει μεγάλη αύξηση στην επισκεψιμότητά του και στη χρήση του από τους πελάτες μας, και μπορεί η ώρα της να κόστιζε χρυσάφι αλλά η επένδυση που έγινε πάνω της επιστράφηκε στο πολλαπλάσιο. Σειρά είχε και το mobile application, που ήταν τομέας που χωλαίναμε πολύ άσχημα, και ήταν και ένας από τους λόγους που στήθηκε το tribe που θα το δούλευε με την agile μεθοδολογία. Αυτός ήταν και ο πραγματικός λόγος που χρειαζόταν να δίνει φυσική παρουσία 3-4 φορές την εβδομάδα, παρόλο που ανήκε στην ομάδα μας, θα βοηθούσε και τις υπόλοιπες ομάδες, βοηθώντας και συντονίζοντας, όπου χρειαζόταν, τους junior UI/UX designers.

    - «Τι θα κάνεις μετά;» με ρώτησε κάποια στιγμή.
    - «Τίποτα το ιδιαίτερο. Η κόρη μου είναι με τη μητέρα της οπότε θα κάνω Netflix και Chill με τον γάτο μου.»
    - «Ε, δε θα γυρίσουν σπίτι;»
    - «Εχμ είμαι διαζευγμένος!»
    - «Ωχ, συγνώμη, δεν το κατάλαβα.»
    - «Δε βαριέσαι, φρέσκα κουλούρια, που λένε και στο χωριό» της απάντησα αλλά η Eileen δεν την ήξερε την έκφραση.
    - «Τι είναι τα φρέσκα κουλούρια;» με ρώτησε σε σπαστά ελληνικά.
    - «Ειρωνική έκφραση, με την πρώην γυναίκα μου έχουμε χωρίσει εδώ και αρκετά χρόνια. Εσύ τι θα κάνεις;»
    - «Έλεγα να κάτσω σπίτι αλλά μιας και τελειώσαμε τόσο νωρίς, και με τη ζέστη που κάνει, σκέφτομαι σοβαρά να πάω για κανένα μπάνιο, δεν έχω κάνει φέτος!»
    - «Εξαιρετική ιδέα!» της είπα χωρίς να δώσω περισσότερη σημασία.
    - «Έχεις όρεξη να πάμε παρέα;»

    Η αλήθεια είναι ότι για μερικές στιγμές σκάλωσα, όχι ότι δε μου άρεσε η παρέα της, ίσα-ίσα, αλλά μου ήρθε τελείως απότομο, έτσι όπως το πέταξε από το πουθενά. Οκ, τι γίνεται εδώ; Φύσει επιφυλακτικός άνθρωπος, προσπαθούσα να καταλάβω αν η πρότασή της ήταν σαν ένα απλό ευχαριστώ που την πήγαινα να πάρει το αυτοκίνητό της ή…

    Μπα… Δε νομίζω…

    - «Αν δεν έχεις όρεξη, δεν πειράζει» μου είπε βλέποντάς με να μην απαντώ.
    - «Ξέρεις κάτι; Ναι, θέλω!» Πράγματι, γιατί όχι, και η παρέα της μου άρεσε και σάμπως είχα να κάνω και τίποτα καλύτερο;
    - «Ωραία!» μου είπε χαμογελώντας. «Θα περάσω να σε πάρω αν είναι, θέλω να οδηγήσω σήμερα! Πού θέλεις να πάμε;»
    - «Όπου θέλεις, εσύ θα οδηγάς άλλωστε!»
    - «Θα ήθελα να πάω προς Σούνιο αλλά τέτοια ώρα θα φάμε πολλή κίνηση» μου είπε, και δεν είχε άδικο, είχαμε βγει με τα πολλά στην Εθνική και η κάθοδος ήταν …parking.
    - «Ναι, δεν είναι καλή ιδέα για τέτοια ώρα. Μπορούμε να πάμε στο Σχοινιά, εκεί που πηγαίνω συνήθως με τη μικρή. Ξέρω και ένα καλό beach bar γιατί η αλήθεια είναι ότι καλή η θάλασσα, αλλά να φάμε και τίποτα, δεν έχω φάει όλη μέρα!»
    - “Sold!” μου απάντησε μονολεκτικά.

    Λίγη ώρα αργότερα βγήκα στον κόμβο Καλυφτάκη και από εκεί την πήγα στην αντιπροσωπία της Toyota.

    - «Αχ, να το!» μου είχε ενθουσιασμένη δείχνοντάς μου το αυτοκίνητο της, το οποίο ήταν ένα κόκκινο τρίθυρο GR Yiaris. Κοίτα να δεις! Βέβαια στα λεφτά που κόστιζε αυτό το αυτοκίνητο εγώ θα διάλεγα κάτι διαφορετικό, αλλά περί ορέξεως που λένε. «Σ’ ευχαριστώ πολύ!»
    - «Τίποτα βρε!» της απάντησα χαμογελώντας.
    - «Στείλε μου το στίγμα σου στο Teams, λογικά σε μια ώρα θα περάσω να σε πάρω. Εκάλη είπες ότι μένεις, σωστά;»
    - «Σωστά!»
    - «Ωραία, τα λέμε σε καμιά ώρα!» μου είπε βγαίνοντας από το αυτοκίνητο.

    Τη χαιρέτησα κι εγώ και κίνησα να επιστρέψω σπίτι. Από το πουθενά η υπόλοιπη μέρα είχε πάρει άξαφνα πολύ ενδιαφέρουσα τροπή!

    --- ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ---
     
    Last edited: 11 Ιουνίου 2024
  2. Arioch

    Arioch Μαϊμουτζαχεντίν Premium Member Contributor

    Μέρος 2ο - Itchy bitchy tiny winy yellow polka dot bikini

    Με το που μπήκα στο σπίτι μού την έπεσε ο Cato Fong, το υπέροχο κατάμαυρο τερατάκι μου. Δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα τις γάτες μέχρι που το βρήκα ένα να ψυχορραγεί σ’ ένα πεζοδρόμιο. Δε μου έκανε καρδιά να το αφήσω να πεθάνει αβοήθητο, το περιμάζεψα και το πήγα τρέχοντας στον πρώτο κτηνίατρο που βρήκα στο δρόμο μου. Χωρούσε μέσα στη χούφτα μου, έτρεμε και ήταν αδύναμο, σχεδόν σκελετωμένο, και ο γιατρός δεν ήταν αισιόδοξος ότι θα ζήσει. Πήγα και πήρα ό,τι μου είπε ότι χρειαζόταν, αντιβιώσεις, γάλατα σε σκόνη, μπιμπερό και τα ρέστα, γνωρίζοντας ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πήγαιναν χαμένα.

    Ακόμα και σε αυτά τα χάλια έδειξε το χαρακτήρα του, όχι απλά έζησε, έφτασε να γίνει ολόκληρο θηρίο, εννιά κιλά παρακαλώ, οπότε ναι, όταν σου την πέφτει από το πουθενά, είναι ένα θέμα. Προφανώς και δεν το έκανε επιθετικά, ήταν το παιχνίδι μας, από μικρούλης λάτρευε να μου στήνει ενέδρες, εξ ου και το όνομα. Βέβαια είναι άλλο να πηδάει πάνω σου όταν είναι 200 γραμμάρια και άλλο όταν είναι εννιά κιλά, αλλά τι να τον κάνω τον μούργο;

    - «Μπα π’ ανάθεμά σε θα με σκοτώσεις!» τον μάλλωσα και πήδηξε κάτω και άρχισε να μου τρίβεται και να μου κάνει τρίλιες. Είχε πλάκα να τον βλέπεις να κάνει έτσι αν λάβεις υπόψη σου τι τραμπούκος είναι, σας το ορκίζομαι, στις αρχές, όταν είχε μετακομίσει ο γείτονας, είχε στρώσει στο κυνήγι το ροτβάιλερ του, και δεν ήταν κουτάβι, ήταν ολόκληρο θηρίο! Ήταν για γέλια και για κλάματα, ο φουκαράς ο Τζέθρο ήταν στην αυλή του και έκανε το μοιραίο λάθος να του γαυγίσει και ο Cato Fong το πήρε προσωπικά και πήδηξε το μαλακισμένο να κάνει τσαμπουκά στο θηρίο, και δεν έκανε απλά τσαμπουκά, μιλάμε τον έστρωσε κανονικά στο κυνήγι· αν δεν είχαμε το βίντεο από την κάμερα του γείτονα δε θα μας πίστευε κανείς!

    Τελικά αναγκάστηκα και πήγα με τα αυτιά κάτω στον γείτονα να μαζέψω τον τραμπούκο, ενώ ο φουκαράς ο Τζέθρο είχε στριμωχτεί σε μια γωνία. Από εκείνη την ημέρα στην οποία ο γάτος μου έδειξε ποιος είναι το αφεντικό, πάντως, γίνανε besties, και είναι η μόνη γάτα με την οποία τα πάει καλά ο Τζέθρο. Βέβαια που και που μανουριάζουν για τα μάτια της Μισέλ, της κόρης του γείτονα στην οποία αμφότεροι έχουν τρομερή αδυναμία, και μου κόβονται τα ύπατα γιατί όσο τσαμπουκάς και αν είναι ο μαλάκας ο δικός μου, ο Τζέθρο έχει το μέγεθος να τον κάνει μια χαψιά, και δεν ξέρω πως τα καταφέρνει μα πάντα είναι αυτός που τρώει το ξύλο τελικά. Τι να πω, του έχει πάρει για τα καλά τον αέρα το μαύρο κάθαρμα!

    Ο περί ου ο λόγος ταραξίας μου νιαούρισε δείχνοντάς μου ότι θέλει να του ανοίξω να βγει έξω, και ελπίζω να μη μου έφερνε πάλι κανένα ποντίκι, ή ακόμα χειρότερα φίδι. Ναι, το έχει κάνει και αυτό, π’ ανάθεμά τον, και όχι τίποτε άλλο, αλλά σε αντίθεση με το ποντίκι, το φίδι δεν είχε προλάβει να το σκοτώσει και έπαθα απανωτά εγκεφαλικά όταν τον είδα να παίζει βασανίζοντάς το στον κήπο. Δεν έχω ιδέα από φίδια, μάζεψα το κοπρόγατο με τα χίλια ζόρια και άρχισα να προσεύχομαι σε όποιον άγιο ήξερα το φίδι να έχει ακόμα δυνάμεις να μπορέσει πάρει των ομματιών του, πράγμα που τελικά -και προς απέραντή ανακούφισή μου- έκανε.

    Με το που βγήκε έξω έριξε ένα σάλτο και σκαρφάλωσε στη μάντρα του γείτονα, μάλλον είχε όρεξη για παιχνίδι με τον Τζέθρο. Δεν είχα αξιωθεί να κατεβάσω ακόμα τα καλοκαιρινά μου ο ανεπρόκοπος και έτσι χρειάστηκε να κάνω ένα ξεθάψιμο για να βρω το μαγιό μου. Έστειλα το στίγμα του σπιτιού στην Eileen και μπήκα να κάνω ένα γρήγορο ντουζ. Αν και είχα λυσσάξει στην πείνα εν όψει της θάλασσας δεν έφαγα παρά ένα μικρό παξιμάδι Κυθήρων, περισσότερο για να λέω ότι μασούλησα κάτι. Έβαλα το μαγιό μου και πήγα στο αποθηκάκι του κήπου όπου είχα την τσάντα με τα είδη της θάλασσας για να πάρω και το αντηλιακό μου. Έχω λίγο από βρικόλακα και δεν την παλεύω ούτε καν με τον απογευματινό ήλιο!

    - «Cato;» είπα βγαίνοντας να τον φωνάξω για να του βάλω να φάει. Ναι, good luck, ήταν στο σπίτι του γείτονα και έπαιζε με το Τζέθρο και την Μισέλ και καλή τύχη να τον ξεκολλήσεις· ο δικός μου είχε απίστευτη αδυναμία στο καστανόξανθο διαβολάκι.
    - «Παίζουμε!» μου δήλωσε η πιτσιρίκα, κάνοντάς με να χαμογελάσω, ενώ ο ανεπρόκοπος με έγραψε εκεί που δεν παίρνει μελάνι.

    Τι να πεις, γάτες… δεν τις υιοθετείς εσύ, εκείνες σε υιοθετούν και σου κάνουν τη χάρη να σε αφήνουν να μένεις στο σπίτι τους.

    Κάπου κοντά στις 18:30 βούιξε το τηλέφωνό μου, είχα κλίση στο teams, ήταν η Eileen.

    - “Hiya! I’m here!”
    - «Κατεβαίνω!» της απάντησα, πήρα το καλοκαιρινό μου σακίδιο, πέταξα μέσα κινητό, πορτοφόλι, γυαλιά ηλίου, πετσέτα και αντηλιακό και κατέβηκα κάτω. «Καλησπέρα!»
    - “Hiya!” μου επανέλαβε όταν μπήκα, χαμογελώντας μου. Φορούσε ένα καλοκαιρινό λεπτό φορεματάκι και γυαλιά ηλίου. «Πρέπει να μου πεις πως να πάμε, δεν έχω πάει ποτέ Σχοινιά!»
    - «Βεβαίως. Προχώρα ευθεία και μέχρι να βγούμε στην Αγία Τριάδα!»

    Με το που φτάσαμε εκεί, πήραμε την Ανοίξεως μέχρι τη διασταύρωσή της με τη Μαραθώνος. Ο περισσότερος κόσμος πάει μέχρι τον Άγιο Στέφανο για να μπει στο δρόμο προς το φράγμα αλλά εγώ ήξερα και άλλους δρόμους, κι έτσι, αντί να στρίψουμε αριστερά στη Μαραθώνος της είπα να πάει ευθεία και κάπως έτσι φτάσαμε στην Ανοίξεως-Σταμάτας και από εκεί ξανά στη Μαραθώνος, στο δρόμο για το φράγμα.

    Και εκεί μου έδειξε γιατί είχε πάρει το GR, το ομολογώ ότι τα χρειάστηκα κάπως, η Eileen το γκάζωνε, δεν αστειευόταν, και, Toyota ή όχι, το GR Yaris είναι πύραυλος!

    - «Δεν άργησα, έτσι;» με ρώτησε ενώ εγώ έψαχνα ΤΑΠ να δαγκώσω.
    - «Όχι, καθόλου… δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε!» της πέταξα τη σπόντα.
    - “Don’t be a pussy!” μου απάντησε, κάνοντάς μου γκριμάτσα, και γκάζωσε ακόμα περισσότερο.

    Να μην είμαι άδικος, ωστόσο, το κορίτσι ήξερε να οδηγεί, και το GR είναι πολύ καλά στημένο αυτοκίνητο. Σε κάθε περίπτωση, φτάσαμε στο Nuevo αρκετά νωρίτερα απ’ ότι είχα υπολογίσει αρχικά· αν οδηγούσα εγώ ακόμα στο Μαραθώνα θα ήμασταν. Παρά τη ζέστη και το γεγονός ότι σήμερα ήταν Τετάρτη, άρα κλειστά τα μαγαζιά, δεν είχε πολύ κόσμο, φτάσαμε σχεδόν μέχρι την είσοδο με το αυτοκίνητο και το έβαλε κάτω από ένα πεύκο. Κατεβήκαμε, πήγε στο πορτμπαγκάζ και πήρε μια τσάντα, και προχωρήσαμε προς την καφετέρια.

    - «Τι προτιμάς, τραπέζι ή ξαπλώστρα!»
    - «Αν δεν σε πειράζει ξαπλώστρα, όλη μέρα σε γραφεία καθόμαστε!» μου απάντησε.

    Ξαπλώστρα ήθελε το κορίτσι, ξαπλώστρα πήραμε, άλλωστε και με τη Βασιλική όταν έρχομαι ξαπλώστρα παίρνουμε, παρόλο που οι τελευταίες δεν είναι ιδιαίτερα του γούστου μου. Πήγαμε και διάλεξε αυτή που ήθελε και κάπου εκεί μου έκοψε την ανάσα. Ειλικρινά σας το λέω, όπως έβγαλε το φόρεμά της και έμεινε μόνο με το μπικίνι της το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το “Itsy bitchy tiny winy yellow polka dot bikini” του Brian Hylland που είχε τραγουδήσει και σε διασκευή η Πωλίνα στα τέλη του ‘80. Με πολύ κόπο κατάφερα να μην καρφώσω το βλέμμα μου πάνω της, ενώ εκείνη δεν έδειξε ίχνος νευρικότητας, για την ακρίβεια δεν έδειξε καν να το σκέφτηκε· στην τελική, ρε παιδί μου, δεν είμαστε και παλιοί γνωστοί, σήμερα τη γνωριστήκαμε και, αν μη τι άλλο, είμαστε και συνάδελφοι!

    - «Πάω να μπω μέσα!» μου δήλωσε.
    - «Θες να σου παραγγείλω καφέ, μπύρα ή αναψυκτικό;»
    - «Αμέ! Κάτσε, εσύ δε θα μπεις;»
    - «Θα περιμένω να μας πάρουν παραγγελία και θα έρθω να σε βρω. Λοιπόν, τι θέλεις;»
    - «Καφέ, φρέντο εσπρέσο σκέτο!»
    - «Εντάξει, πήγαινε και θα έρθω να σε βρω μέσα!»

    Να μπορέσω να σηκωθώ κιόλας χωρίς να γίνω θέαμα!

    Μέτριου αναστήματος, κάπου γύρω στο 1,60, είχε εντυπωσιακό μπούστο και εξίσου εντυπωσιακά οπίσθια, οπίσθια τα οποία τα έφερε σχεδόν μπροστά στα μούτρα μου όπως σηκώθηκε για να πάει να βουτήξει. Αυτή τη φορά κατάφερα να στενάξω ελεύθερα, καλά θα πήγαινε αυτό… Πάνω στην ώρα που ήρθε μια κοπελίτσα για να της δώσω την παραγγελία, χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν η Βασιλική.

    - «Μισό λεπτό μωρό μου» της είπα και γύρισα προς την γκαρσόνα. «Ένα φρέντο εσπρέσο σκέτο, ένα φρέντο καπουτσίνο μέτριο και μια κανάτα νερό» είπα στην κοπέλα και μετά γύρισα ξανά στο τηλέφωνο. «Τι κάνεις κοριτσάρα μου;»
    - «Μπαμπουίνε μουυυυυ!!!!»
    - «Με θυμήθηκες βρε γαϊδούρρρρρ;» την ψευτομάλλωσα, είχε να με πάρει τηλέφωνο τρεις μέρες από μόνη της, το κωλοπαίδι!
    - «Παραπονιάρη! Πήρα να σου κάνω αιφνιδιαστικό έλεγχο!»
    - «Well, μ’ έπιασες να έχω ξεπορτίσει!»
    - «Μπα; Πού γυρνάς μεσιέ για να έχουμε καλό ρώτημα;»
    - «Βρε ουστ που θα σου δώσω λογαριασμό, νιάνιαρο!» της είπα κάνοντάς την να βάλει τα γέλια.
    - «Οι σημερινοί γονείς δεν έχετε κανένα σεβασμό… teddyfathers!» μου είπε αντιγράφοντας την ατάκα από τον «Ατσίδα», κάνοντας να βάλω με τη σειρά μου τα γέλια. Η κόρη μου μπορεί να ήταν γκρινιάρα μικρή αλλά εξελίχθηκε σε μεγάλο troll, το τι έχουμε ακούσει κατά καιρούς κι εγώ και η μάνα της, δεν λέγεται. Στο γάμο τα κάναμε λίγο σκατά, είναι η αλήθεια, αλλά κάτι σωστό κάναμε κι εμείς, τουλάχιστον όσον αφορά την ανατροφή της Βασιλικής.
    - «Τι κάνει η μάνα σου;»
    - «Καλά είναι, κι εκείνη κάπου έχει ξεπορτίσει με το Γιάννη, αμέρικαν μπαρ μου το έχετε κάνει!» είπε αναφερόμενη στον πατριό της.
    - «Κι εσύ τι θα κάνεις, σπόρε;»
    - «Περιμένω το Χρήστο να έρθει να με πάρει, θα πάμε στο Κεφαλάρι και θα βρούμε τη Χαρά με το Μανώλη να πιούμε καφεδάκι!»

    Αναστέναξα αλλά ου γαρ έρχεται μόνον… ο Χρήστος ήταν το πρόσφατο αμόρε της… και τι να κάνεις; Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων!

    - «Καλά να περάσετε και να προσέχετε!»
    - «Στο κεφαλάρι θα πάμε ρε μπαμπά, όχι για bungie jumping στον Ισθμό!»
    - «Το καλό που σου θέλω, φουκαριάρα μου!»
    - «Σμουτς σμουτς σμουτς σμουτς! Σ’ αγαπάω πολύ-πολύ μπαμπουίνε μου!»
    - «Κι εγώ μωρό μου» της είπα και έκλεισα το τηλέφωνο. Σηκώθηκα και αφού ψεκάστηκα καλά-καλά με αντηλιακό κίνησα να μπω κι εγώ στο νερό.

    Η Eileen είχε πάει αρκετά μέσα και, εδώ που τα λέμε, λογικό είναι, τα νερά εδώ είναι αρκετά ρηχά και χρειάζεται αρκετό περπάτημα για να σου φτάσει το νερό έστω και στο στέρνο. Στα μέσα Ιούνη, και παρά τις ζέστες, η θάλασσα ήταν ακόμα αρκετά κρύα, και δαγκώθηκα λίγο, να τα λέμε αυτά. «Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει» είπα μέσα μου και πήρα τη μεγάλη απόφαση και βούτηξα στο νερό, δαγκώνοντάς τον εκ νέου. Παρά το γεγονός ότι το νερό ήταν ρηχό, προτίμησα να πάω μέσα κολυμπώντας αντί περπατώντας μπας και ζεσταθώ. Μέχρι να φτάσω την Eileen, το αίμα είχε αρχίσει να κυκλοφορεί και πάλι στις αρτηρίες μου.

    - “Gotcha!”
    - «Μμμμμ» μου έκανε ξανά μια γκριμάτσα, κάνοντας με να γελάσω.
    - «Συγνώμη που άργησα λίγο, πάνω που ήρθε η κοπέλα για να κάνω παραγγελία με πήρε η κόρη μου να μου κάνει, κατά τα λεγόμενά της, αιφνιδιαστικό έλεγχο! Drill Sergeant, όχι αηδίες!»
    - «Χαχαχα» μου έκανε με το υπέροχο κελαρυστό της γέλιο. “Poor old daddy got his ass kicked by his own blood!”
    - «Τι να πεις; Αυτά είναι τα ολέθρια αποτελέσματα της ξαφνικής διακοπής ρεύματος!» της είπα κάνοντάς την να βάλει και πάλι τα γέλια.
    - «Τώρα που μου το είπες, θα πρέπει να πάρω κι εγώ τηλέφωνο τους γονείς μου, έχω να μιλήσω μαζί τους τρεις μέρες!»
    - «Καλή είσαι και του λόγου σου!» της έκανα αποδοκιμαστικά.
    - «Έλα, μην είσαι τέτοιος!» μου είπε παραπονιάρικα στα ελληνικά!
    - «Καλά κάνω, που φεύγετε και ρίχνετε πίσω σας μαύρη πέτρα!»
    - «ΜΜΜΜ» έκανε και πάλι τη γκριμάτσα, σουφρώνοντας τα μούτρα της και κάνοντας μακροβούτι μου έβγαλε και πάλι τα μάτια, όπως βγήκε το απίθανο κωλαράκι της στην επιφάνεια του νερού. Πέρασαν γύρω στο μισό λεπτό και δεν είχε βγει, αλλά πριν προλάβω να ανησυχήσω βγήκε στην επιφάνεια, πρέπει να είχε κάνει πάνω από 20-30 μέτρα κάτω από το νερό! Ο Χριστός και η Παναγία! “Come!” μου είπε και τι να κάνω, την ακολούθησα, πάνω από το νερό εννοείται.
    - «Έχεις κάνει ειδικές δυνάμεις;»
    - “I’m GI Jane!” μου δήλωσε.
    - «Αμ, δεν το βλέπω;»
    - «Μ’ αρέσει πολύ η κολύμβηση, πηγαίνω τρεις φορές την εβδομάδα!»
    - «Πού πας, αλήθεια;»
    - «Στο Aqua Life, ξέρεις που είναι;»
    - «Αυτό στην Άνοιξη λες;»
    - «Ναι, δε σου είπα ότι μένω στη Νέα Ερυθραία;»
    - «Μου το είπες. Πού μένεις ακριβώς, αν επιτρέπεται;»
    - «Όχι πολύ μακριά από σένα, πίσω από το Domotel Kastri»
    - «Όντως είσαι κοντά! Αλήθεια, πώς και δεν επέλεξες κάτι πιο κοντά στο κέντρο;»
    - «Δε μου αρέσει η φασαρία και άλλωστε είναι δικό μου, αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που αποφάσισα να έρθω Ελλάδα. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς δικό μου, των γονιών μου είναι, η προ-γιαγιά μου είχε κάνει μόνο τη γιαγιά μου, και η γιαγιά μου έκανε μόνο τη μητέρα μου.»
    - «Και έχεις σπίτι από την προγιαγιά σου;»
    - «Όχι, δεν υπήρχε σπίτι, μόνο το οικόπεδο. Ήθελαν να το πουλήσουν αλλά με εμάς στο Δουβλίνο δεν ήταν και πολύ εύκολο αλλά κάποια στιγμή πριν καμιά δεκαριά χρόνια, κάποιος τελικά επικοινώνησε μαζί μας και μας έκανε την πρόταση αντί να του το πουλήσουμε, να του το δώσουμε να χτίσει ένα τριώροφο με αντάλλαγμα ένα από τα δύο διαμερίσματα του πρώτου ορόφου. Η αλήθεια ήταν ότι προτιμούσαν να το πουλήσουν αλλά μετά από τόσα χρόνια είχαν αρχίσει να απογοητεύονται, οπότε τελικά αποφάσισαν να προχωρήσουν έτσι και να νοικιάσουν το διαμέρισμα μέχρι να βρουν κάποιον να του το πουλήσουν. Πάνω που έφυγε ο τελευταίος που το είχε νοικιάσει, πήρα την απόφαση να φύγω από την Αμερική, οπότε το ανακαίνισα και ήρθα να μείνω.»
    - «Καλή φάση!»
    - “What now?”
    - «Εννοώ ότι σε ευνόησαν οι περιστάσεις. Δε μου λες, θες να πάμε έξω να πιούμε τους καφέδες μας πριν ζεσταθούν;»
    - «Αμέ!» μου είπε και ξεκίνησε να βγαίνει έξω με σταθερές απλωτές, που δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσω να ακολουθήσω, και πρόλαβε να απομακρυνθεί κάμποσο πριν συνειδητοποιήσει ότι εγώ ήμουν σχεδόν στο ίδιο μέρος που με είχε αφήσει. “Come on George, move your ass!”

    Ωραία, βρήκαμε κι άλλον drill sergeant!

    - “Yes ma’am” της είπα και ξεκίνησα κι εγώ να κολυμπάω προς το μέρος της, αν και με σημαντικά μικρότερη ταχύτητα. Κάπου εκεί με λυπήθηκε, και μιας και είχα φτάσει σε σημείο που πατώνω, μου έκανε τη χάρη να με αφήσει να βγω περπατώντας.

    Ευτυχώς οι καφέδες πινόντουσαν ακόμα αλλά η Eileen αποφάσισε πως αρκετά με τις κουβέντες, και μου δήλωσε ότι θέλει να κάτσει να λιαστεί. Μην έχοντας τι να κάνω, έπιασα το κινητό μου και χάζεψα λίγο στο Facebook, που δε με λυπήθηκε καθόλου, σχεδόν όλα τα videos που μου έβγαζε στο feed ήταν για φαγητά. Εντωμεταξύ η κυρία είχε γυρίσει μπρούμητα και σα να μην έφτανε που είχε τουρλώσει τον κώλο της, έλυσε και το πάνω μέρος του μαγιό της, και μπορεί μεν τα στήθη της να μη φαίνονταν ολόκληρα, αλλά φαινόταν ένα σεβαστό τους κομμάτι, και είμαι και σε ηλικία εμφράγματος. Κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, γύρισα και πάλι στο Facebook να υποστώ το μαρτύριο της πείνας.

    Είμαι πολύ καλός στο να ψυχολογώ ανθρώπους, είχα χτίσει την καριέρα μου πάνω σε αυτή την ικανότητα, ωστόσο προς το παρόν με την πάρτη της είχα βρει τοίχο. Θα μου πεις ήταν μεγαλωμένη αλλιώς, και πιθανότατα πολύ πιο απελευθερωμένη από το συνηθισμένο, οπότε η άνεση που έδειχνε να πήγαζε από εκεί. Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι εγώ ο συντηρητικός, αλλά ακόμα και αν ήταν ένα απλό ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση που της έκανα το απόγευμα, το να με καλέσει να πάμε μαζί για μπάνιο, και μάλιστα φορώντας το μαγιό που φοράει, μου φαινόταν too much.

    Βαρέθηκα το Facebook και δεν άντεχα να βλέπω άλλα βίντεο με φαγητά, οπότε -και μη θέλοντας να την ενοχλήσω- άνοιξα το kindle και συνέχισα από εκεί που είχα μείνει στο βιβλίο που διάβαζα αυτό τον καιρό. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε, είχα απορροφηθεί τελείως, και ήταν η Eileen που με επανάφερε.

    - “George?”
    - «Ναι;» είπα και γύρισα προς το μέρος της. Είχε σηκωθεί και είχε δέσει και πάλι το πάνω μέρος του μαγιό της.
    - «Έχεις όρεξη να πάμε να κάνουμε μια τελευταία βουτιά και μετά να πάμε κάπου να φάμε;»
    - «Αμέ, αλλά αν θέλεις μπορούμε να φάμε κι εδώ, αν δηλαδή έχεις όρεξη για κάτι σε στυλ μπέργκερ ή κλαμπ σάντουιτς.»
    - «Έχω καλύτερη ιδέα. Έχεις όρεξη για μεξικάνικο;»
    - «Μεξικάνικο; Έτσι θα πάμε;»
    - «Γιατί, τι έχουμε; Έλεγα να πάμε στο Buffalo Wings & Rings, το ξέρεις;»
    - «Ναι, είχα πάει μια φορά με τη Βασιλική. Ναι, γιατί όχι;»

    Πήγαμε και βουτήξαμε αλλά η Eileen ήθελε να κολυμπήσει, οπότε κάθισα κι εγώ σε ένα σημείο και την άφησα να ξελυσσάξει, μωρέ του έδωσε και κατάλαβε, και όχι τίποτε άλλο αλλά δεν είχα μαζί μου και το kindle για να περάσει η ώρα μου.

    - «Eileen, βγαίνω έξω να κάνω ένα ντουζάκι και θα σε περιμένω!»
    - “Ok!” μου απάντησε μονολεκτικά.

    Βγήκα έξω, έκανα το ντουζάκι μου και πλήρωσα τους καφέδες, και έπιασα και πάλι το kindle για να περάσει η ώρα μου μέχρι να το πάρει απόφαση να βγει έξω. Όταν λέω ότι του έδωσε και κατάλαβε το εννοώ, μαζεύτηκε αφού είχε πέσει ο ήλιος για τα καλά. Έκανε και εκείνη το ντουζάκι της και αφού σκουπίστηκε καλά-καλά, πήγε στα αποδυτήρια για να αλλάξει.

    - «Να πληρώσουμε!»
    - «Πλήρωσα εγώ. Έλα τώρα, μη μου κάνεις σκηνή για ένα καφέ, και στην τελική-τελική, έβαλες τη βενζίνη!»

    Και όχι τίποτε άλλο, αλλά το GR-άκι της καίει τον κώλο του, ειδικά όπως έτρεχε λες και έκανε ειδική!

    Ναι, η επιστροφή ήταν ακόμα πιο συγκλονιστική εμπειρία, καθώς για την αλητεία είπαμε να γυρίσουμε από Νέα Μάκρη και Διόνυσο, και ο δρόμος έχει περισσότερο στροφιλίκι από την άλλη διαδρομή και η Eileen την είδε οδηγός αγώνων, και δεν λέω, είναι πολύ καλή οδηγός και δεν έκανε χαζομάρες, πχ προσπεράσεις σε στροφές, αλλά όπου έβρισκε ευκαιρία το σανίδωνε. Αποτέλεσμα είναι ούτε μισή ώρα αργότερα να είμαστε στη Νέα Ερυθραία. Παρκάραμε κάπου πίσω από τον Κωτσόβολο και το πήραμε ποδαράτο, δεν ήταν και μακριά.

    - «Θέλεις μαργαρίτα;» με ρώτησε κοιτάζοντας τον κατάλογο.
    - «Τι μαργαρίτα;»
    - «Λεμόνι η Φράουλα, τις φτιάχνουν πολύ καλές, αλλά δε θέλω να πιώ ολόκληρη κανάτα μόνη μου»
    - «Εντάξει, θα πιώ κι εγώ» τη διαβεβαίωσα, και έτσι προστέθηκε στην παραγγελία και μια κανάτα μαργαρίτα φράουλα. Εκείνη πήρε chicken fajita ενώ εγώ beef και μοιραστήκαμε μια μερίδα nachos με sour cream.

    Τη μαργαρίτα τη φέρανε πριν το φαγητό, οπότε γέμισα τα ποτήρια μας από την κανάτα.

    - “Cheers!” μου είπε και τράβηξε μια γερή ρουφηξιά, για να το μετανιώσει μερικές στιγμές αργότερα. “Fuck… Fuck!!!!”
    - «Τι έπαθες;» την ρώτησα ανήσυχος.
    - “Brain freeze… Fuck, fuck, fuuuuuck!”

    Όπως λένε, αν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να μαθαίνεις από τα λάθη σου, είναι να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων! , οπότε η ρουφηξιά που τράβηξα ήταν πολύ πιο συντηρητική.

    - “Thanks for the heads-up!” την πείραξα και έβαλα τα γέλια όπως με κεραυνοβόλησε με το βλέμμα της.
    - “I hate you already!” μου δήλωσε και μου έκανε και πάλι γκριμάτσα σουφρώνοντας το στόμα της.
    - «Πού να με γνωρίσεις και καλύτερα!» της απάντησα, συνεχίζοντας το δούλεμα.
    - “I will hate you more!”
    - “That’s the spirit!” της απάντησα, κάνοντάς την να βάλει τα γέλια. Εκείνη την ώρα βούιξε το κινητό της και πήρε να το δει, και το βλέμμα της σκοτείνιασε για λίγο.
    - “Well, fuck you too!” είπε και άφησε το κινητό της ξανά κάτω, και εγώ, φρονίμως ποιόν, έκανα την πάπια, αν ήθελε να μου πει κάτι, ας μου το έλεγε η ίδια. “Sorry!” μου είπε απολογητικά.
    - “Nah, never mind!”
    - “Actually, I do mind!”
    - «Δεν υπάρχει λόγος βρε» της απάντησα στα ελληνικά.
    - “Anyway, fuck her and the horse she rode on!”
    - «Ναι, δεν ευκολύνομαι αυτή τη στιγμή» της είπα με deadpan ύφος, και με το γέλιο πού έριξε, γύρισαν κάμποσα τραπέζια να μας κοιτάξουν.
    - “Ok, now I hate you a little less” μου δήλωσε σκουπίζοντας τα δάκρυα από τα μάτια της.
    - «Θα σου περάσει μέχρι αύριο» τη διαβεβαίωσα κερδίζοντας ξανά το γέλιο της το οποίο δε χόρταινα να ακούω. «Έχεις κρασάρει πολύ άσχημα με τη μικρή, γερομπισμπίκη» μάλωσα τον εαυτό μου.
    - «Μπαμπά;» άκουσα μια γνωστή και μη εξαιρετέα φωνή.

    Απαρτία!

    - «Βασιλική;» έκανα έκπληκτος; «Πώς από εδώ;»

    Που να σου πάρει ο διάολος τον πατέρα;

    - «Ήρθαμε να φάμε!»
    - «Ωραία, καθίστε μαζί μας! Να σου γνωρίσω και την Eileen, συνάδελφος!»
    - «Χαίρω πολύ» είπε η κόρη μου κοιτάζοντάς την εξεταστικά.
    - “Nice to meet you!” της απάντησε η Eileen, χαρίζοντάς της ένα αφοπλιστικό χαμόγελο.

    Είχε έρθει με το αγόρι της, την κολλητή της και με το αγόρι της κολλητής της. Δεν είχε τύχει να δω μέχρι στιγμής από κοντά το …γαμπρουδάκι μου, και ο φουκαράς άσπρισε ακούγοντας την Βασιλική να με λέει μπαμπά. Βέβαια μας έκαναν τις συστάσεις αλλά σιγά που θα καθόντουσαν μαζί μας, έφυγαν σαν να τους κυνηγάνε όλοι οι δαίμονες της κόλασης. Win-Win, αν θέλετε τη γνώμη μου!

    - “Your daughter is very pretty!” μου είπε η Eileen.
    - «Ναι, ευτυχώς πήρε την εμφάνισή της μάνας της και το μυαλό του πατέρα της, φαντάζεσαι να είχε συμβεί το ανάποδο;»
    - “You ‘re gonna be the death of me” μου δήλωσε όταν ηρέμισε από τα γέλια.
    - “…and back in the I hate you track!”
    - “Nah!” μου απάντησε και, μην έχοντας πάρει το μάθημά της από νωρίτερα, τράβηξε πάλι μια γερή γουλιά από τη μαργαρίτα. “Oh fuck” έκανε πάλι όταν συνειδητοποίησε τι έκανε, και πράγματι, πιο σίγουρο και από την εφορία, το brain freeze έκανε την εμφάνισή του μερικές στιγμές αργότερα.
    - «Spartans! Tonight, we dine in Hades!» της είπα και φωνάζοντας «This is Spartaaaaaaaa!» τράβηξα και του λόγου μου μια γερή ρουφηξιά. Oh fuck δε θα πει τίποτα, για μερικές στιγμές παρακαλούσα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί, νόμιζα ότι το κρανίο μου θα ανοίξει στα δύο!
    - “Oh poor Georgieeee, why did you do that?”
    - “I’m true to my ‘look at the bright side’ definition!” της απάντησα, και το γέλιο της βοήθησε να ηρεμίσει λίγο η κεφάλα μου.
    - “Your bright side definition left things to be desired, but I admire your spirit!”

    Κάπου εκεί άρχισαν να μας φέρνουν τα φαγητά, οπότε αφήσαμε την πάρλα και πέσαμε να φάμε σα λύκοι, μωρέ του δώσαμε και κατάλαβε, αλλά θα μου πεις του λόγου της σχεδόν μου τσιτσιδώθηκε χωρίς να δώσει ούτε μια δεύτερη σκέψη, σ’ αυτό θα ντρεπόταν; Δεν αστειεύομαι, ο πρώτος που άφησε το πιρούνι κάτω ήμουν εγώ!

    - “I’m done!”
    - “Really?” με ρώτησε με απορία και συνέχισε να τρώει. Πού στο διάολο τα έβαζε, μου λες; Το μαγαζί σερβίρει μεγάλες μερίδες, του λόγου μου είναι γύρω στα 85 κιλά και μου έφτασε μέχρι τα αφτιά, εκείνη, που ανάθεμα αν ήταν πάνω από 50, και αυτά λόγω …αερόσακων, που τα χώρεσε;
    - “Now I’ done!” μου είπε μετά από λίγο και ξάπλωσε πίσω να κάνει το βόα.
    - «Πάνω που είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είναι κακή ιδέα να έχω τα χέρια μου στο τραπέζι! Τι να σου πω, τρόμαξε το μάτι μου» και αντί απάντησης μου έκανε πάλι μία από τις χαριτωμένες της μουσούδες.

    Κι εκεί, βούιξε το κινητό της και πάλι. Το κοίταξε για μερικές στιγμές και κάνοντας ένα νεύμα αποδοκιμασίας το άφησε και πάλι στο τραπέζι. Ήμουν σίγουρος ότι ήταν κάτι «γκομενικό» αλλά όπως και πριν δεν είπα τίποτα.

    - “I hate drama queens” μου δήλωσε.
    - “Oook…” είπα διστακτικά αλλά συνειδητοποίησα ότι κάπως μου έκανε πάσα. “Boyfriend trouble?” τη ρώτησα, έχοντας ξεχάσει το “fuck her and the horse she rode on” που είχε πετάξει νωρίτερα.
    - “Ex girlfriend, actually.”

    Α, μάλιστα…

    - “I take she didn’t take well the ‘ex’ part…”
    - “I hate cheaters!”
    - «Κάτσε, σου τα φόρεσε και τώρα στο παίζει δράμα;»
    - «Ακριβώς!»
    - “I can relate to that” είπα αναστενάζοντας, αυτό είχα πάθει κι εγώ με την πρώην γυναίκα μου, δε φτάνει που μου τα φόρεσε, το γύρισε και στο «μη φεύγεις Ντορή μου, θα φαρμακωθώ!» από πάνω.
    - “Oh!” είπε η Eileen κάνοντας τη σύνδεση. «Εντάξει, τουλάχιστον δεν ήμασταν και παντρεμένοι με παιδί.»
    - “Thank God for small favors” της είπα με μια γερή δόση πίκρας.
    - «Την αγαπούσες, ε;»
    - «Κομμάτι…»
    - «Μια φορά έχω ερωτευτεί στη ζωή μου» μου είπε χωρίς να τη ρωτήσω. «Και όχι τίποτε άλλο αλλά ήταν και καθηγητής μου…»
    - “He?” τη ρώτησα μπερδεμένος. “Aren’t you…”
    - “Nope… I’m bi”

    Tell me about surprises…

    --- ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ---
     
    Last edited: 10 Ιουνίου 2024
  3. Arioch

    Arioch Μαϊμουτζαχεντίν Premium Member Contributor

    Μέρος 3ο - 七転び八起き(Επτά φορές να πέσεις…)

    Αν και ξαφνιάστηκα προσπάθησα να μην το δείξω καθώς για ξάφνιασμα το λες και ευχάριστο. Δεν είμαστε με τα καλά μας! Εννοώ… δεν ξέρω πως, αλλά μέσα σε μια μέρα με είχε καταφέρει να δαγκώσω γερά τη λαμαρίνα με την πάρτη της. Βέβαια, με τη λαμαρίνα δαγκωμένη ή όχι, το εννοώ ότι δεν είχα σκοπό να αποπειραθώ να κάνω κάτι μαζί της, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που έδειχνε ανάλογο ενδιαφερόταν και η ίδια. Για αρχή, της έριχνα δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια στο κεφάλι, για μένα τέτοια διαφορά ηλικίας είναι too much. Επιπλέον, και ακόμα χειρότερα, δουλεύαμε μαζί, και πείτε ό,τι θέλετε για το HR αλλά κάποιοι κανόνες έχουν λόγο που υπάρχουν, δεν γράφτηκαν γιατί κάποιος ξύπνησε στραβά.

    - «Professor? Δεν υποτίθεται ότι απαγορεύεται;»
    - «Δεν υποτίθεται, απαγορεύεται! Ακόμα χειρότερα, ήταν παντρεμένος!»
    - «Κάτσε, δε μου είπες πριν ότι μισείς τους cheaters?»
    - «Γιατί, το ήξερα; Το έμαθα αργότερα και μου ήρθε να τον πνίξω!»
    - «Και;»
    - «Τι και; Τον χώρισα επί τόπου αλλά το κακό είχε γίνει, είχα προλάβει να τον ερωτευτώ.»
    - «Και από τότε δεν ερωτεύτηκες κάποιον/κάποιαν άλλη;»
    - «Όχι, έδωσα προτεραιότητα στις σπουδές και στη συνέχεια στην εργασία μου, έκανα μεν κάποιες σχέσεις αλλά τίποτα ιδιαίτερα το σοβαρό, δε ήθελα κάτι σοβαρό.»
    - «Καλά εσύ, οι άλλοι;»
    - «Το ξεκαθάριζα από την αρχή ότι ο μόνος μου σκοπός ήταν να περάσω καλά και ότι δεν ήθελα δεσμεύσεις και σε όποιους άρεσε.»
    - «Αυτό είναι κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Εννοώ… οκ, δεν έμπαινα σε σχέση ντε και σώνει για να καταλήξω σε γάμο αλλά έμπαινα ωστόσο με την ελπίδα μακροπρόθεσμα να αποδειχτεί ότι έχει προοπτικές.»
    - «Αν επιτρέπεται, τι έγινε με την πρώην γυναίκα σου;»
    - «Μέσες άκρες αυτό που κατάλαβες, ανακάλυψα ότι μ’ απατούσε και μάλιστα από πριν καν παντρευτούμε.»
    - “Shit!” μου απάντησε μονολεκτικά.
    - «Δε θα πει τίποτα, και ξέρεις ποιο είναι το ακόμα χειρότερο; Μου πήρε χρόνια ολόκληρα να το καταλάβω…»
    - “Fuck… Η Βασιλική…» πήγε να πει αλλά σταμάτησε.
    - «Η Βασιλική ήταν επτά χρονών όταν έμαθα για το κέρατο που είχα φάει όλα αυτά τα χρόνια. Μου ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι αλλά, δική μου ή όχι, τη μεγάλωσα σαν κόρη μου, την αγάπησα σαν κόρη μου, τι θα άλλαζε αν μάθαινα ότι δεν είναι δικό μου αίμα; Θα μου έδινε κάποιος πίσω την αγάπη και τη στοργή που της πρόσφερα; Θα μου έπαιρναν πίσω τις χαρές και τις συγκινήσεις που μου πρόσφερε; Την πρώτη φορά που περπάτησε; Την πρώτη φορά που με είπε «μπαμπά;» Την πρώτη της μέρα στο σχολείο; Το πρώτο της κομμάτι στο πιάνο; Την πρώτη φορά που με κέρδισε στο σκάκι; Και έπειτα, τι μου έφταιγε το παιδί για τις μαλακίες της μητέρας της; Δεν ήθελα να μάθω και δε θα μάθαινα αν δε με είχε πιέσει ο δικηγόρος μου.»
    - «Είναι… είναι κόρη σου;»
    - «Βιολογικά όχι» της απάντησα και η Eileen έγινε ο πρώτος άνθρωπος εκτός του στενού οικογενειακού τίτλου, και φυσικά των δικηγόρων, που το μάθαινε. «Είναι ωστόσο κόρη μου με όλους τους δυνατούς τρόπους που ένα κορίτσι μπορεί να είναι κόρη του πατέρα της· είμαι ο πατέρας της! Εγώ θα την πάω στην εκκλησία, δικά μου εγγόνια θα είναι τα παιδιά της. Δεν της το είπαμε ποτέ και ούτε θα το κάνουμε, η Χριστίνα για να μη χάσει η Βασιλική πάσα ιδέα για τη μητέρα της, κι εγώ γιατί δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να δώσω μια τέτοια στεναχώρια στο παιδί μου.»
    - “You’re one of a kind…”
    - «Όχι, δεν είμαι. Όταν μια μέρα με το καλό κάνεις παιδιά κι εσύ, αν δηλαδή θέλεις κάτι τέτοιο, θα καταλάβεις ότι ο πραγματικός δεσμός δεν είναι αυτός του αίματος, είναι η κάθε στιγμή που περνάς μαζί τους.»
    - “Be that as it may, you are a wonderful person George…” ξεκίνησε να μου λέει, και κάπου εκεί, και με ελάχιστη καθυστέρηση, απέδειξε ότι είναι πανέξυπνη. Με κοίταξε για λίγο διστακτικά, προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα κάνει την ερώτηση που της γεννήθηκε.
    - «George…»
    - «Πες μου…»
    - «Όχι… όχι… δεν έχω δικαίωμα να σε ρωτήσω κάτι τέτοιο.»
    - «Στο παραχωρώ εγώ» της είπα, έχοντας πολύ καλή ιδέα για το τι ήθελε να με ρωτήσει, και το ήξερα γιατί για την Eileen η Βασιλική δεν ήταν μια απλή αναφορά, την είχε δει πριν λίγη ώρα με τα ίδια της τα μάτια.
    - «Έχεις… έχεις αδέρφια;»
    - «Είχα…» της είπα, απαντώντας εμμέσως την πραγματική ερώτηση που της γεννήθηκε στο μυαλό. Πριν, όταν μου είπε ότι η κόρη μου ήταν όμορφο κορίτσι, είχα αστειευτεί ότι ευτυχώς έμοιασε από τη μάνα της, ωστόσο στην πραγματικότητα η Βασιλική μοιάζει και σε μένα, και μόλις της είπα ότι δεν είμαι ο βιολογικός της πατέρας έκανε πολύ γρήγορα το 1+1 = 2.
    - “Fuck” είπε ξανά και έκανε κάτι που δεν περίμενα, έβαλε τα χέρια της πάνω στα χέρια μου και, αφού τα χάιδεψε τρυφερά, τα έκλεισε μέσα τους. Σήκωσα τα μάτια μου και την κοίταξα. “Your own fucking brother? For fuck’s shake…”
    - «Όπως σου είπα και πριν, δεν είχα καν σκοπό να κάνω τεστ πατρότητας και, άλλωστε, δεν ένιωθα ότι έχω και λόγο, όπως είδες και η ίδια η Βασιλική δε μοιάζει μόνο στη μητέρα της· πιο πολύ το έκανα για να ξεφορτωθώ το δικηγόρο μου. Όπως καταλαβαίνεις όταν βγήκαν τ’ αποτελέσματα μου ήρθε ξανά ο ουρανός στο κεφάλι, είχα μάθει ότι η Χριστίνα μου τα είχε φορέσει κάμποσες φορές αλλά δε μπορούσα να διανοηθώ ότι θα το έχει κάνει και με τον ίδιο μου τον αδερφό! Οι γονείς μας τον αποκήρυξαν στη στιγμή κι εγώ του ορκίστηκα πως αν το μάθει ποτέ η Βασιλική από τον ίδιο θα τον φυτέψω στο χώμα. Τελικά δε χρειάστηκε να ζήσω μ’ αυτό το φόβο, karma is a bitch, που λένε, πήγε ο μαλάκας και καρφώθηκε με τη μηχανή του κάτω από ένα φορτηγό. Αν πήγα στην κηδεία του ήταν μόνο και μόνο για να βεβαιωθώ ότι ήταν αυτός ο πούστης μέσα στην κάσα.»
    - “Fuck” επανέλαβε για τρίτη φορά.
    - “Do you still believe that I am a wonderful person?” τη ρώτησα, μισο-περιμένοντας να τραβήξει τα χέρια της, αλλά εκείνη αντιθέτως μου τα έσφιξε περισσότερα.
    - “Yes, I do. Your brother’s undoing was not your fault, he brought it to himself. What you did with Vasiliki, however, is extraordinary. You know? You are right, it’s not the blood that bonds.”
    - “The things we do for love…”
    - “Thanks for sharing this with me, I’m truly honored” μου είπε και αφού μου έσφιξε και μου χάιδεψε τα χέρια για τελευταία φορά, τα τράβηξε απαλά.
    - «Carpe diem, ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει…»
    - «It’s like the verse from aerials. Life is a waterfall, we ‘re one with the river and one again after the fall. You know, Japanese have a saying…»
    - “Nana korobi, ya oki” της είπα, διακόπτοντάς την. «Επτά φορές να πέσεις, οκτώ φορές να σηκωθείς.»
    - “Exactly!” μου είπε και προς στιγμή τα μάτια της άστραψαν. “You can’t control what life brings; only your reactions.”
    - «Μόνο που όταν η ζωή σου φέρνει λεμόνια, δεν μπορείς πάντα να φτιάχνεις λεμονάδα» της απάντησα, γυρνώντας και πάλι στα ελληνικά.
    - «Ακόμα κι έτσι…Αλήθεια… γιατί μου τα είπες όλα αυτά;»
    - «Γιατί με ρώτησες!» της απάντησα, κάνοντάς την αυτή τη φορά να χαμογελάσει αμήχανα.
    - «Συγνώμη αν έγινα αδιάκριτη!» μου είπε κάπως δαγκωμένη.
    - «Δεν έγινες αδιάκριτη, σε πειράζω!» της είπα χαμογελώντας της ζεστά. «Άλλωστε, κι εσύ μου είπες κάτι που δεν φαντάζομαι να το διαφημίζεις!»
    - «Δεν ήταν quid pro quo!»
    - «Το φαντάστηκα, μου είπες ό,τι μου είπες γιατί υποθέτω ότι ένιωσες την ανάγκη να το πεις σε κάποιον. Το ίδιο έκανα κι εγώ, οπότε, no worries!»
    - “Usually I’m much more reserved” μου έκανε ντροπαλά.
    - «Ναι, δε σε είδα όταν πηγαίναμε και όταν γυρίζαμε;» την πείραξα, κάνοντάς τη να γελάσει και πάλι!
    - “Don’t be a pussy!”
    - “Speaking of pussies”, ξεκίνησα, «θα με κάνει μαύρο ο Cato Fong!»
    - «Ποιος είναι πάλι αυτός;»
    - «Ο γάτος μου, συνήθως τα βράδια κάνω ένα περίπατο εκεί στη γειτονιά και βγαίνει και γυρνοβολάει μαζί μου και σήμερα του την έσκασα!»
    - «Χαχαχα, σε καταπιέζει όπως η κόρη σου;»
    - «Ναι, με τη διαφορά ότι του λόγου του το κάνει 24/7, η Βασιλική μόνο την εβδομάδα που την έχω εγώ!»
    - «Ασυνήθιστο όνομα, σημαίνει κάτι;»
    - «Πρέπει να δεις ροζ πάνθηρα για να το καταλάβεις, τις ταινίες εννοώ, όχι το cartoon!»
    - «Δεν έχω δει καμία!»
    - «Κακώς, πάρε άσκηση για το σπίτι, δε θα σου μείνει άντερο!»
    - «Εντάξει!» μου είπε χαμογελαστή, «θα τις βάλω στο πρόγραμμά μου. Αλήθεια, τι είδους μουσική ακούς;»
    - «Είμαι old fashioned, κυρίως rock, λίγο punk και λίγο metal, από ξένα δηλαδή. Εσύ;»
    - «Δεν έχω ιδιαίτερες προτιμήσεις»
    - «Να σου πω, να πληρώσουμε να φύγουμε; Κοντεύει να πάει 23:00 και δεν τον έχω ταΐσει και θα τα πληρώσει πάλι ο φουκαράς ο Τζέθρο τα σπασμένα!» της είπα, και δε μου διέφυγε η στιγμιαία απογοήτευση στα μάτια της.

    Ρε μπας;

    - «Ποιος είναι ο Τζέθρο;»
    - «Το ροτβάιλερ του γείτονα!» της απάντησα και έβαλε τα γέλια μέχρι που συνειδητοποίησε ότι της μιλούσα σοβαρά.
    - “Really now?”
    - “Don’t take my word for it; seeing is believing!” της είπα και έψαξα το video που είχε τραβήξει η κάμερα του γείτονα την μέρα που ο Τζέθρο υπέπεσε στο ολέθριο σφάλμα να γαυγίσει στον Cato Fong.
    - “I’ll be damned!” μου είπε αφού ηρέμισε από τα γέλια, και πως να μη γελάσεις, το video ήταν τραγελαφικό! «Οκ, άντε να πληρώσουμε να σε πάω σπίτι σου!» Μοιραστήκαμε το λογαριασμό και πήγαμε στο αυτοκίνητο και λίγη ώρα αργότερα φτάσαμε και σταμάτησε μπροστά απ’ το σπίτι μου.
    - «Σ΄ ευχαριστώ που με πήγες στο συνεργείο μα πάνω απ’ όλα για την όμορφη βραδιά!»
    - «Εγώ σ’ ευχαριστώ! Α, που είσαι, αν αύριο δείτε να μην έχω έρθει, το σπίτι μου το ξέρεις, κάπου θα μ’ έχει φυτέψει ο Cato Fong!» της είπα κερδίζοντας για μια ακόμα φορά το υπέροχο, κελαρυστό της γέλιο. «Α, να τος, χίλια χρόνια θα ζήσει!» είπα καθώς το κοπρόγατο μας πήρε γραμμή και ήρθε να κάνει επιθεώρηση. «Μη μου νιαουρίζεις εμένα, το απόγευμα που σε φώναζα να φας μ’ έγραψες… άντε, μην πω που μ’ έγραψες!»
    - «Είναι υπέροχος!» μου είπε η Eileen.
    - «Είναι αλλά καλού-κακού κάτσε μέσα, ήρθε τσαμπουκαλεμένος!» της είπα, κάνοντάς την να βάλει και πάλι τα γέλια.
    - «Message received loud and clear: Αν το πρωί δεν έρθεις στο γραφείο, θα στείλω αστυνομία και πυροσβεστική!»
    - «Ασθενοφόρο μην ξεχάσεις… αν δηλαδή είμαι τόσο τυχερός ώστε να το χρειάζομαι ακόμα!»
    - «Χαχαχα, θα με πεθάνεις!»
    - «Ποιος ξέρει, μπορεί τα προβλήματά σου να λυθούν απόψε!»
    - «Έλα αηδίες!» μου είπε σε άπταιστα ελληνικά, κάνοντάς με να χαχανίσω.
    - «Καλή σου νύχτα!» της είπα και βγήκα από το αυτοκίνητο για να αντικρύσω τη μοίρα μου σαν πραγματικός άντρας!
    - «Καληνύχτα! Τα λέμε αύριο το πρωί… ή όχι!» μου είπε κάνοντας αυτή τη φορά εμένα να βάλω τα γέλια. Την παρακολούθησα μέχρι που την έχασα από τα μάτια μου και μετά γύρισα προς το ρεμάλι που μου τριβόταν στα πόδια.
    - «Άντε ρεμάλι, πάμε μια βολτίτσα» του είπα, και αντί να μπω στο σπίτι, κατηφορίσαμε για την καθιερωμένη μας βραδινή βόλτα.

    Αν και η Αγία Τριάδα είναι κοντά, κανονικά δε χρειάζεται πάνω από 10-15 λεπτά να πας και να γυρίσεις, καλή τύχη αν έχεις μαζί σου το μούργο, είναι και η ρεματιά στη μέση, οπότε ναι, μας πήρε πάνω από μισή ώρα μέχρι να πάμε και να γυρίσουμε. Μπήκαμε στο σπίτι και αφού του έβαλα να φάει, πήγα στο μπάνιο και έκανα ένα καλό ντουζ. Βγήκα τυλιγμένος με το μπουρνούζι και ο Cato, όπως πάντα, ήρθε και άρχισε να μου τρίβεται και να με δαγκώνει στα πόδια.

    - «Άσε με ήσυχο βρε ποδολάγνε!» τον μάλωσα καθότι με δαύτον να μπουρδουκλώνεται συνεχώς στα πόδια μου, και να μου τραβάει και δαγκωνιές από πάνω, η διαδρομή μπάνιο-δωμάτιο είχε κάτι από νυχτερινή πορεία με πλήρη εξοπλισμό.

    Έβαλα στα γρήγορα ένα μποξεράκι αλλά δεν είχα καν τη δύναμη να επιστρέψω το μπουρνούζι στο μπάνιο, το παράτησα πάνω σε μια καρέκλα και έπεσα στο κρεββάτι ξερός, πριν προλάβει να έρθει το κοπρόγατο και να μου κάνει κατάληψη. Το επόμενο πρωί ήμουν ο δεύτερος στο γραφείο, η Eileen είχε πάει πρώτη και κάτι ζωγράφιζε, όπως αποδείχτηκε αργότερα ήταν μία από τις τρεις προτάσεις της για το λογότυπο της ομάδας. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και όπως ήταν αφοσιωμένη σε αυτό που ζωγράφιζε, κι έχοντας κιόλας πλάτη προς την είσοδο, δεν με πήρε χαμπάρι.

    - «Καλημέρα!» της είπα ξαφνιάζοντάς τη και κάνοντάς τη ν’ αναπηδήσει!
    - «Καλημέρα George!» μου απάντησε στα ελληνικά γυρνώντας με την καρέκλα προς εμένα. «Μη μου κάνεις τον ninja!» συμπλήρωσε, κάνοντάς με να γελάσω.
    - «Έχω μάθει από τον καλύτερο!» της απάντησα. «Τέτοια μου κάνει και του λόγου του το κοπρόγατο!»
    - «Τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να φωνάξω την αστυνομία!»
    - «Δεν λες τίποτα!» της είπα και πήγα στη θέση εργασίας μου και σύνδεσα το laptop και το άνοιξα. «Δε μου λες, θα πεταχτώ κάτω για καφέ, θες τίποτα;»
    - «Κάτσε, θα έρθω κι εγώ, δεν έχω πάρει καφέ, καταπιάστηκα με το logo και ξεχάστηκα!»

    Στην καφετέρια πετύχαμε και την Ευαγγελία και όταν πήραμε τους καφέδες μας κάτσαμε για λίγο έξω να της κάνουμε παρέα στο τσιγάρο της, εκείνη δηλαδή κάπνισε, η Eileen δεν καπνίζει κι εγώ το έχω κόψει εδώ και πολλά χρόνια. Πάνω στην ώρα εμφανίστηκε και ο Φάνης με τον Κωστή και όταν τέλειωσε η Ευαγγελία με το τσιγάρο ανεβήκαμε όλοι πάνω στο γραφείο, να περιμένουμε και τους άλλους δύο. Όταν ήρθαν, ξεκινήσαμε και επίσημα το πρώτο μας sprint, κάνοντας το πρώτο μας daily scrum στο οποίο, πέρα από την Eileen που είχε ξεκινήσει να ζωγραφίζει το logo, δεν είχε να αναφέρει κανείς τίποτε ιδιαίτερο.

    - «Πριν ξεκινήσουμε με το planning poker, να συμφωνήσουμε το πότε θα ερχόμαστε όλοι εδώ. Όπως είπαμε και χθες, το τρεις μέρες στο γραφείο και δύο home office είναι το ιδανικό, για όσους δηλαδή θέλουν να εργάζονται με home office, αλλά από εκεί και πέρα ο καθένας θα επιλέξει αυτό που του ταιριάζει καλύτερα, και, αν εξαιρέσουμε το scrum review και το retrospective, δεν χρειάζεται καν να ερχόμαστε στο γραφείο τις ίδιες μέρες.»
    - «Εγώ θα προτιμήσω το δύο μέρες γραφείο, τρεις μέρες home office» απάντησε η Ελένη και το ίδιο ήθελαν και όλοι οι υπόλοιποι εκτός εμένα, της Eileen και του Φάνη. Ο τελευταίος ήθελε τρεις μέρες γραφείο και δύο home office, ενώ η Eileen και εγώ, λόγω και των υπόλοιπων υποχρεώσεων, θα ερχόμασταν σχεδόν κάθε μέρα στο γραφείο.
    - «Ωραία, θέλετε το πρόγραμμα να είναι σταθερό, δηλαδή να έρχεστε κάθε φορά τις ίδιες δύο μέρες;» ρώτησα για να λάβω καθολικά αρνητική απάντηση. «Οκ, και το τελευταίο, όπως είπαμε και χθες, η εμπειρία έχει δείξει πως οι …εξωσχολικές δραστηριότητες βοηθούν πολύ τη σύσφιξη της ομάδας, οπότε προτείνω τουλάχιστον μια φορά το μήνα να έχουμε μια κοινή δραστηριότητα, πχ να βγούμε για καμιά μπύρα, να πάμε έξω να φάμε, να πάμε να παίξουμε…»
    - «Τι να παίξουμε;» ρώτησε ο Θωμάς.
    - «Οτιδήποτε μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί, ακόμα και φλιπεράκια που λέει ο λόγος. Bowling για παράδειγμα!»
    - «Εξαιρετική ιδέα!» είπε χαμογελώντας μέχρι τ’ αφτιά η Ευαγγελία και συμφώνησαν μαζί της και οι υπόλοιποι. «Μπορούμε να ξεκινήσουμε και αυτή την εβδομάδα» συνέχισε. «Πώς σας φαίνεται η Παρασκευή;»
    - «Αυτή την Παρασκευή δε θα μπορέσω, έχει τον πέμπτο τελικό στο μπάσκετ!»
    - «Κάτσε να χρειαστεί ο πέμπτος!» είπε ο Κωστής που είναι Ολυμπιακός.
    - «Θα χρειαστεί!» τον διαβεβαίωσα ως ένθερμος Παναθηναϊκός.
    - «Καλά ναι, κάνε όνειρα!» με πείραξε με τη σειρά του.
    - «Εδώ θα ‘μαστε!» του απάντησα.

    Και αποδείχτηκε ότι είχα δίκιο, το ίδιο βράδυ ο Παναθηναϊκός ανταπέδωσε το break που είχε κάνει ο Ολυμπιακός την προηγούμενη Τετάρτη και έτσι το πρωτάθλημα θα κρινόταν στο πέμπτο παιχνίδι το οποίο θα γινόταν την Παρασκευή στο ΟΑΚΑ. Με το που τέλειωσε το παιχνίδι πήρα τηλέφωνο τη Βασιλική.

    - «Τους σκίσαμε και με 100-0 κόντρα διαιτησία!!!!» μου απάντησε ενθουσιασμένη, γνωρίζοντας καλά γιατί την πήρα τηλέφωνο.
    - «Μη μου τη θυμίζεις, ακόμα τρέμω από τα νεύρα μου! Λοιπόν, ίδια ώρα με την Κυριακή;» τη ρώτησα, εννοώντας τι ώρα θα περνούσα να την πάρω για να πάμε στο γήπεδο.

    Έχω αγοράσει διαρκείας για τους δυο μας οπότε δεν υπήρχε θέμα εισιτηρίων. Με τη Βασιλική πήγαμε και στο Βερολίνο, εγώ τον είχα πιστέψει τον Αταμάναρο και είχα κλείσει από το Νοέμβρη εισιτήρια για το final four. Η Χριστίνα είχε γκρινιάξει λίγο ότι της κακομαθαίνω την κόρη, αλλά την έγραψα στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, στο κάτω-κάτω δε φταίω εγώ που η ίδια με το Γιάννη δεν έχουν την δική μου οικονομική άνεση.

    - «Δεν μπορώ να έρθω, το ξέχασες ότι το τριήμερο θα πάμε Βοϊδομάτη με τη μαμά το Γιάννη και τον Νίκο;»

    Μπορεί οι σχέσεις μου με τη Χριστίνα να είναι τυπικές, και αυτό για το καλό του παιδιού, αλλά ο Γιάννης, σύμφωνα με τη Βασιλική, τουλάχιστον, είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Χήρος, έχασε τη γυναίκα του από την επάρατο, ούτε καν μερικούς μήνες μετά τη γέννα του πρώτου τους παιδιού. Όταν τα φτιάξανε με τη Χριστίνα το αγοράκι του ήταν τριών και η μικρή, στα δώδεκα τότε, το λάτρεψε. Το είχα ξεχάσει, γαμώτο, μα σάμπως και περίμενα ότι θα φτάσουμε σε πέμπτο παιχνίδι; Το είχα σίγουρο ότι θα τους σκουπίσουμε ή στη χειρότερη θα το παίρναμε 3-1, τέλος πάντων…σουμε σε πέμπτο παιχνίδι; Το είχα σίγουρο ότι θα τους σκουπίσουμε… τέλος πάντων…

    - «Το είχα ξεχάσει…»
    - «Δεν πειράζει, μπαμπουίνε μου, φώναξε και για μένα!»
    - «Εντάξει μωρό μου. Λεφτά έχεις, έτσι;»
    - «Με κοροϊδεύεις τώρα; Εδώ καλά-καλά δεν τρώω ούτε το ένα τρίτο από αυτά που μου δίνεις κάθε μήνα!»
    - «Να το μειώσουμε τότε!»
    - «Δικέ μου, την πάτησες ε;» μου είπε κάνοντάς με να βάλω τα γέλια. «Για πες μου τώρα που είμαστε οι δυο μας, το γύρισες στις πιτσιρίκες;»
    - «Μπα που να σου πάρει ο διάολος τον πατέρα!»
    - «Μη μου στρίβεις διά του αρραβώνος εμένα, μολόγατα όλα!»
    - «Βρε πας καλά; Όχι απλά είναι πιτσιρίκα, είναι και συνάδελφος!»
    - «Πας συχνά με συναδέλφους για μπάνιο και μετά για φαγητό; Αλήθεια, πόσο είναι;»
    - «Εικοσιεπτά» της είπα απαντώντας μόνο τη δεύτερη ερώτηση.
    - «Αν και δε μου απάντησες την πρώτη ερώτηση, σιγά την πιτσιρίκα, λες και σε πήρανε οι αιώνες!» μου απάντησε, και σιγά μην της διέφευγε, η Βασιλική είναι πιο έξυπνη κι από ένα λόχο μαθηματικών!
    - «Όπως και να έχει είναι συνάδελφος»
    - «Έλα τώρα… εσύ συνεργάζεσαι μαζί τους, δεν δουλεύεις εκεί!»
    - «Δεν έχει σημασία, συνεργαζόμενοι ή εργαζόμενοι, δουλεύουμε μαζί!»
    - «Καλά, δεν επιμένω!»
    - «Το καλό που σου θέλω, νιάνιαρο!»
    - «Εγώ φταίω που θέλω το καλό σου. Για να σου πω, δεν σε μεγάλωσα για να μου γίνεις κοσμοκαλόγερος!» με μάλωσε, κάνοντάς με να βάλω και πάλι τα γέλια. «Ορίστε, γελάει ο ανεδέστατος, κάνε γονείς να δεις καλό!» Και πού να ‘ξερε τι κασκαρίκα μου είχε κάνει η μάνα της, τέλος πάντων… «Με το μπαμπά μιλάω ρε μαμά!» είπε απευθυνόμενη στη Χριστίνα. «Έχεις χαιρετίσματα από τη μαμά!»
    - «Επίσης, πες της! Λοιπόν, νιάνιαρο, άντε για ύπνο τώρα!»
    - «Σιγά μην κοιμηθώ από τώρα! Θα πάω να διαβάσω γαυροφόρουμς, θα είναι τρελή απόλαυση σήμερα!»
    - «Χαχαχα, καλά-καλά!» της απάντησα, και -μεταξύ μας- το ίδιο σκόπευα να κάνω κι εγώ αργότερα. Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά, που λένε…

    Κλείσαμε και πήρα τον τραμπούκο να πάμε τη βραδινή μας βόλτα, παρά τη ζέστη που έκανε. Πράγμα παράδοξο για γάτο -και πέρα από τις βόλτες που έκοβε γύρω-γύρω- δεν απομακρυνόταν όταν βγαίναμε μαζί για περπάτημα εκτός δηλαδή και αν ήταν να τραμπουκίσει κάποιο σκύλο που τον στραβοκοίταξε, δεν είναι μόνο ο Τζέθρο που έχει φάει κυνήγι και ξύλο, στην καριέρα του έχει στρώσει κάμποσους! Μιας και δεν είμαι για να τσακώνομαι με όλο τον κόσμο, εδώ και καιρό βγαίνω για βόλτα μαζί του μόνο αργά το βράδι. Μωρέ αν δεν τον είχα βγάλει Cato Fong θα τον φώναζα honey badger, ίδια σκατά με δαύτους είναι το καμάρι μου.

    Δεν ξέρω από που είχε πάρει το μέγεθός του, δεν είναι καθόλου χοντρός, ίσα-ίσα, και τον πήγαινα πολύ τακτικά στον γιατρό γιατί μου είχε πει ότι είναι αφύσικα μεγάλος και θέλει να τον ελέγχει συχνά. Μάλλον έκανα μαλακία που δεν τον στείρωσα αλλά πραγματικά δε μου έκανε καρδιά να τον κάνω Καστράτο, και εδώ που τα λέμε ήθελα μια μέρα να γίνω και γατοπαππούς, αν δηλαδή δεν έχω γίνει ήδη χωρίς να το γνωρίζω.

    - «Μη μου νιαουρίζεις, ρεμάλι!» τον ψευτομάλωσα και ο παπάρας αποφάσισε να μου κάνει τον παπαγάλο σκαρφαλώνοντας πάνω μου και είναι και εννιά κιλά που να του πάρει ο διάολος τον πατέρα! «Ρε ουστ!» είπα και τον πήρα από τον ώμο μου και τον κατέβασα ξανά κάτω. «Κούνα τον κώλο σου, τεμπέλαρε!» του έκανα, λαμβάνοντας μια αποδοκιμαστική τρίλια για απάντηση.

    Όταν γυρίσαμε, και μετά το ντουζ, κάθισα στο laptop να χαζέψω τ’ αθλητικά και όταν επέστρεψα στο κρεββάτι βρήκα τον κύριο να έχει καθίσει στη μέση του κρεββατιού σαν πασάς στα Γιάννενα, και που μου επέτρεψε να ξαπλώσω στο κρεββάτι μου, πάλι καλά να λέω. Έπεσα να ξεραθώ και ξύπνησα λίγο πριν το ξυπνητήρι από τα πατουσάκια του Cato που τον έπιασαν πρωινιάτικα τρυφερότητες. Άνοιξα τα μάτια μου και μου έτριψε την κεφάλα του στο χέρι μου για να τον χαϊδέψω.

    Η μέρα στο γραφείο κύλησε ήρεμα, σήμερα και πάλι είχαν έρθει όλοι στα κεντρικά. Οι developers αφιέρωσαν τη μισή μέρα για να γράψουν το technical design πάνω στο οποίο θα βασίζονταν ο κώδικας, η Eileen με την Ευαγγελία ήταν στον ηλεκτρονικό πίνακα και συζητούσαν για το UI, με την πρώτη να ζωγραφίζει σκαριφήματα και τη δεύτερη να κάνει τα σχόλια και τις παρατηρήσεις της, ενώ ο Θωμάς έγραφε το αναλυτικό FSD για τα επόμενα sprints. Εγώ μπήκα σε διάφορα calls που είχαν να κάνουν με την οργάνωση των υπόλοιπων ομάδων και tribes και έτσι η ώρα πήγε 18:30 χωρίς να το καταλάβω.

    - «Θα κάτσεις κι άλλο;» με ρώτησε η Eileen που είχε μείνει τελευταία στο γραφείο.
    - «Ναι, έχω συνάντηση με το Γιάννη» της απάντησα, εννοώντας τον CIO. «Έτρεχε σήμερα όλη μέρα και δεν είχε χρόνο, οπότε αναγκαστικά θα τα πούμε τώρα.»
    - «ΟΚ, εγώ φεύγω, αρκετά για σήμερα. Θα έρθεις αύριο ή θα κάνεις home office όπως οι υπόλοιποι;»
    - «Δεν ψήνομαι ιδιαίτερα, κι έχω και να πάω στο γήπεδο το βράδυ, αλλά θα έρθω, έχω κάμποσες συναντήσεις ακόμα και θέλω να τις κάνω διά της ζώσης.»
    - «Γήπεδο;»
    - «Ναι βρε, αύριο είναι ο πέμπτος τελικός, ευτυχώς που έχω διαρκείας γιατί αλλιώς θα έμενα με την όρεξη, με το που βγήκαν τα εισιτήρια η αναμονή έφτασε τις διακόσες χιλιάδες κόσμο, και μιλάμε ότι η πλατφόρμα άνοιξε λίγο μετά τα μεσάνυχτα!»
    - «Είχα πάει το 2022 στο πέμπτο παιχνίδι με τους Boston Celtics!»
    - «Βλέπεις basket?»
    - «Όχι ιδιαίτερα αλλά μου έκαναν δώρο πρόσκληση οπότε είπα γιατί όχι; Ωραία ήταν!»
    - «Ναι, τα παιχνίδια στην Ευρώπη είναι κάτι το τελείως διαφορετικό, από άποψη κοινού εννοώ, είναι κάτι που αν δεν το έχεις ζήσει δεν μπορείς να το φανταστείς! Στο πέμπτο παιχνίδι με τη Maccabi στα play-offs κάποια στιγμή μετρήθηκε η ένταση στα 110 dB!»
    - “What???” ρώτησε μην πιστεύοντας στ’ αφτιά της.
    - «Σοβαρά σου μιλάω, την άλλη μέρα βούιζαν τ’ αφτιά μου. Καλά, όχι ότι στο Βερολίνο είχε λιγότερη φασαρία!»
    - «Βερολίνο;»
    - «Ναι, στο final four, είχα πάει με τη Βασιλική!»
    - «Χαχαχα, παίρνεις και την κόρη σου μαζί;»
    - «Εννοείται, έχουμε διαρκείας, αν και αύριο δυστυχώς θα λείψει, και μου γαμάει και λίγο τα γούρια!»
    - «Τα ποια;»
    - “Charms” της εξήγησα στα αγγλικά. «As they say you are atheist until the plane starts falling and you don’t believe in superstitions until your favorite team plays in the final”
    - “Be that as it may, no prayer keeps the plane in the air” μου είπε, κάνοντάς με να γελάσω.
    - «Δε μου λες» τη ρώτησα έχοντας ξαφνική έκλαμψη. «Έχεις όρεξη να πάμε μαζί; Μη μου φορέσεις κόκκινα μόνο, δε θα πάει καλά αυτό!»
    - «Αμέ!» μου απάντησε με ενθουσιασμό χαρίζοντάς μου ένα από τα υπέροχα χαμόγελά της.
    - «Μη με κατηγορείς μόνο αν βουίζουν τ’ αφτιά σου μετά!»
    - «No worries! Τι να φορέσω;»
    - «Κατά προτίμηση κάτι σε πράσινο αλλά δεν είναι αναγκαστικό. Γενικά οτιδήποτε γουστάρεις και αγαπάς φτάνει να μην είναι κόκκινο, εντάξει, τα νύχια εξαιρούνται!»
    - «Τα μαλλιά;» με ρώτησε πειρακτικά.
    - «Θα σου φέρω πράσινη περούκα!» της απάντησα στον ίδιο τόνο και μου έκανε μια από τις γκριμάτσες της.

    Θεέ μου, είναι ζωγραφιά!

    --- ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ---
     
    Last edited: 18 Ιουνίου 2024 at 17:26
  4. Arioch

    Arioch Μαϊμουτζαχεντίν Premium Member Contributor

    Μέρος 4ᵒ - Είσαι ένα χόρτο μαγικό

    Την Παρασκευή το πρωί ήμουν μόνος μου στο γραφείο καθώς η υπόλοιπη ομάδα επέλεξε να δουλέψει από το σπίτι. Στο daily scrum η Eileen, και όπως μας είχε υποσχεθεί, είχε τρεις προτάσεις για το λογότυπο, η πρώτη ήταν καθαρά χαβαλές ενώ οι άλλες δύο ήταν πιο σοβαρές, και μαντέψτε ποια ήταν αυτή που επικράτησε τελικά… Την υπόλοιπη ημέρα την ανάλωσα σε calls και face to face συναντήσεις και όταν αποφάσισα να σηκωθώ να φύγω η ώρα είχε πάει 17:30. Με την Eileen είχαμε συνεννοηθεί να περάσω να πάρω την από το σπίτι της στις 19:30.

    Έβαλα στον τραμπούκο να φάει αλλά με έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια και πήγε πάλι στο γείτονα για να παίξει με την Μισέλ και τον Τζέθρο. Τσίμπησα κάτι ελαφρύ για να με κρατήσει καθώς σκόπευα το βράδυ μετά το παιχνίδι να προτείνω στην Eileen να πάμε για βρώμικο. Αυτό δηλαδή αν κερδίζαμε, αν γινόταν καμιά στραβή και μας έκανε καμιά κηδεία ο γαύρος δε θα κατέβαινε μπουκιά, οπότε με τη μία ή με την άλλη, το πρόβλημα του βραδινού ήταν λυμένο. Λίγο πριν φύγω από το γραφείο, και όπως της είχα ζητήσει να κάνει όταν έφταναν στο Βίκο, με πήρε τηλέφωνο και η Βασιλική για να μου πει ότι έφτασαν καλά.

    Συντηρητικός μέχρι το μεδούλι, η ιδέα του rafting δε με ξετρέλαινε ακριβώς, αλλά δεν ανησυχούσα ιδιαίτερα. Ο Γιάννης, ο οποίος είναι και πολύ έμπειρος, ένιωθε ότι είναι ασφαλές ακόμα για το Νίκο που είναι μόλις επτά χρονών, οπότε δε νομίζω ότι η Βασιλική, η οποία είναι και άριστη κολυμβήτρια, θα είχε κανένα πρόβλημα, όχι δηλαδή ότι είχαν σκοπό να βουτήξουν από τη βάρκα χωρίς σωσίβιο! Της ευχήθηκα να περάσει όμορφα, μου ευχήθηκε «και με τη νίκη» για το βράδυ, και κλείσαμε.

    Παρά το γεγονός ότι χθες το απόγευμα έκανα χαβαλέ στην Eileen, είχα όντως μια πράσινη περούκα και αποφασίζοντας να συνεχίσω το χαβαλέ έψαξα και τη βρήκα. Φόρεσα το συλλεκτικό μπλουζάκι “The king is back” με τη μπάλα του basket με το έβδομο πλέον αστέρι και κατέβηκα. Μένουμε πολύ κοντά, στην πραγματικότητα στην ευθεία η απόσταση δεν είναι ούτε τρία χιλιόμετρα, οπότε φεύγοντας στις 19:25 πέντε λεπτά αργότερα ήμουν σπίτι της.

    - «Έλα, είμαι από κάτω!» της είπα καλώντας τη στο teams.
    - «Κατεβαίνω!» απάντησε και δυο λεπτά αργότερα ήρθε φουριόζα. Με είχε ακούσει, φορούσε ένα απλό τζιν, σνίκερς και από πάνω ένα πράσινο t-shirt. “Hiya!” μου έκανε με το που μπήκε μέσα.
    - «Καλώς την» της απάντησα και έσκυψα και άνοιξα το μπροστινό ντουλαπάκι και βγάζοντας την περούκα της την έδωσα. “I always deliver!” της δήλωσα, κάνοντάς την να σκάσει στα γέλια και ούσα easy going, και με φοβερό χιούμορ, δεν έμεινε στο γέλιο, την πήρε και την φόρεσε και γύρισε και μου έκανε μια από τις χαρακτηριστικές της γκριμάτσες!
    - “Cry 'Havoc!', and let slip the dogs of war”
    - “That’s the spirit!”
    - “I’m a fighting Irish!”
    - “You were meant to be Panathinaikos fan!” της είπα και δείχνοντάς της το τριφύλλι στη μπλούζα μου ξεκίνησα βάζοντας στο τέρμα το “Born to be wild” των Steppenwolf.

    Get your motor runnin'
    Head out on the highway
    Lookin' for adventure
    And whatever comes our way


    Yeah, darlin', go make it happen
    Take the world in a love embrace
    Fire all of your guns at once and
    Explode into space


    Τραγουδώντας και οι δύο, εγώ με τη γαϊδουροφωνάρα μου και η Eileen με την όμορφη κοριτσίστικη δική της, ξεχυθήκαμε στο δρόμο για το ΟΑΚΑ όπου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, σήμερα το βράδυ θα στεφόμασταν πρωταθλητές Ελλάδας κάνοντας ένα ανεπανάληπτο χουνέρι στον γαύρο γυρίζοντας τη σειρά από 0-2. Εντάξει, όχι ακριβώς ανεπανάληπτο, τους είχε κάνει ανάλογο χουνέρι και η ΑΕΚ το 2002 σε μια χρονιά κόλαση για το γαύρο. Αρχικά αυτοκτόνησε χάνοντας από την Ολύμπια στο εξοχικό, δίνοντάς μας έτσι την ευκαιρία να πάμε εμείς στη Μπολόνια και να σηκώσουμε το τρίτο κλείνοντας το σπίτι της γηπεδούχου Κίντερ ανήμερα του Πάσχα! Μη ρωτάτε, ναι, ήμουν μέσα, ξεκινώντας από το Παρίσι το 1996 δεν έχω χάσει ούτε ένα final four!

    Κατάγομαι από πολύ ευκατάστατη οικογένεια και -αν και θα προτιμούσα τα πράγματα να είχαν κυλίσει διαφορετικά- είχα απομείνει και μοναδικός κληρονόμος. Αν και σε καμία περίπτωση δεν είμαι από αυτούς που δεν ξέρουν τι έχουν, η οικονομική μου επιφάνεια είναι αρκετά μεγάλη ώστε να μου επιτρέπει να προσφέρω στον εαυτό μου εξτραβαγκάντσες τύπου VIP κάρτα διαρκείας. Πέρσι το καλοκαίρι, και πιστεύοντας στην επιστροφή του Γιαννακόπουλου, πήγα και αγόρασα δύο, ένα για μένα και ένα για τη Βασιλική. Στην Eileen δεν είχα αναφέρει κάτι σχετικό, της το φιλούσα για έκπληξη, και χασκογελούσα μέσα μου στην ιδέα του πως θα αντιδρούσε. Πάρκαρα το αυτοκίνητο και την πήρα και ανεβήκαμε στο VIP lounge.

    - “Woah!” είπε η Eileen!
    - “Am I the best or what?” την πείραξα κερδίζοντας και πάλι μια από τις υπέροχες μουσουνίτσες της. Μου δήλωσε ότι ήθελε κι εκείνη μπλούζα “The king is back” οπότε πήγαμε στη μπουτίκ και πήρε μία στο μέγεθός της και όχι μόνο αυτό πήγε και άλλαξε ώστε να τη φορέσει! Αφού επέστρεψε, και ήπιαμε τις μπύρες μας, κατεβήκαμε στην εξέδρα. Παρά το ότι ήταν ακόμα σχετικά νωρίς οι εξέδρες ήταν σχεδόν γεμάτες.
    - “Woah!” επανέλαβε για δεύτερη φορά.

    Κουβέντα δε μπορούσε να γίνει υπό αυτές τις συνθήκες οπότε την άφησα να τραβήξει φωτογραφίες και βίντεο ενώ εγώ ακολούθησα τα συνθήματα που είχαν ήδη αρχίσει. Η Eileen σταμάτησε να τραβάει βίντεο την εξέδρα και γύρισε προς τα μένα που εκείνη τη τραγουδούσα με όλο το υπόλοιπο γήπεδο το “χόρτο μαγικό”.

    Είσαι ένα χόρτο μαγικό,
    δώσε μου λίγο για να πιώ…
    Τον ΠΑΟ μου να ονειρευτώ
    και να φωνάξω στο Θεό!


    Πανάθα μου σε αγαπώ
    σαν ηρωίνη, σα σκληρό ναρκωτικό,
    σαν το χασίς, το L.S.D.
    Για σένα ΠΑΟ μαστουρώνει όλη η Γη!
    ΟΛΗ Η ΓΗ!


    - «Πώς σου φαίνεται;» τη ρώτησα φωνάζοντας για να ακουστώ ενώ εκείνη συνέχιζε να τραβάει βίντεο την εξέδρα.
    - «Woah, just woah, καμία σχέση με το ΝΒΑ, είναι σα να συγκρίνεις θέατρο με το Κολοσσαίο!»
    - «Που να δεις τι θα γίνει όταν βγουν οι ομάδες»

    Voodoo Vodoo
    Vodoo Voodoo
    Και πράσινη μαγεία!
    Το κύπελλο το φέραμε
    από τη Γερμανία!


    Στη δεύτερη επανάληψη διαπίστωσα ότι η Eileen είχε αφήσει το κινητό και χοροπηδούσε προσπαθώντας να πει το σύνθημα, κάνοντάς με γελάσω με το πόσο πατριωτικά το είχε πάρει. Όταν άρχισαν να βγαίνουν οι παίχτες για προθέρμανση έγινε της καραπουτανάρας, από τις ιαχές για τους παίχτες του επτάστερου και τις γιούχες για τους πρωταθλητές συμμετοχής. Παρόλη την αδρεναλίνη της στιγμής παραδέχομαι ότι το άγχος μου είχε χτυπήσει κόκκινο, ο γαύρος είναι πολύ δυνατή ομάδα, ο Μπαρτζώκας, καίτοι αντιπαθέστατος ως χαρακτήρας, είναι πολύ καλός τακτικιστής, και φυσικά μιλάμε για ντέρμπι αιωνίων που είναι πάντα “ειδικών συνθηκών”, οπότε η νίκη που έδινε και το πρωτάθλημα κάθε τι παρά εξασφαλισμένη ήταν.

    Το πρώτο ημίχρονο, αν και ξεκίνησε άσχημα, βρέθηκε να προηγείται ο γαύρος με δέκα πόντους στις αρχές του παιχνιδιού, πήγε καλύτερα στη συνέχεια καθώς ισορροπήσαμε και με το Σλούκα να κάνει όργια στο παρκέ, έκλεισε με διαφορά οκτώ πόντων υπέρ του Παναθηναϊκού.

    - «Θέλεις να πάμε στο lounge?»
    - “No fucking way!”

    Ήταν εκστασιασμένη, πραγματικά τα ευρωπαϊκά ντέρμπι στο μπάσκετ, ειδικά παιχνίδια όπως τα Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός ή Ρεάλ-Μπαρτσελόνα ή Παρτιζάν-Ερυθρός Αστέρας, είναι κάτι που πρέπει να τα ζήσεις από κοντά, καμιά περιγραφή δεν μπορεί να δώσει την πλήρη εικόνα του τι πραγματικά σημαίνουν.

    Σε αντίθεση με το πρώτο ημίχρονο που είχε πάει καλά, το δεύτερο ημίχρονο ήταν για πολλαπλά εμφράγματα! Ο γαύρος επανάκαμψε και όχι απλά ισοφάρισε κάποια στιγμή αλλά κατάφερε να περάσει και μπροστά, και αν δε μου βγήκε η ψυχή μαζί με την κραυγή στο post κάρφωμα του Grant στα μούτρα του Παπανικολάου να μη με λένε Γιώργο, αλλά τι λέω; Εδώ κόντεψε να πάθει παράκρουση η Eileen, εγώ θα έμενα απαθής;

    Τα τελευταία λεπτά ήταν μαρτύριο, δεν ξέρω που είχε πάει η πίεσή μου αλλά αν δεν είχα χτυπήσει κανένα τριαντάρι θα ήταν θαύμα, και να ήμουν ο μόνος; Τα τελευταία 14.2 δευτερόλεπτα του παιχνιδιού, από τη στιγμή δηλαδή που ο Gosh βγήκε από τα μαρκαρίσματα και κατάφερε να χάσει το σουτ ενώ σούταρε μόνος του από τα 3-4 μέρα, και μέχρι και το τελικό σφύριγμα, διήρκησαν δώδεκα ολόκληρα λεπτά, δεν κάνω πλάκα, το είδα μετά ξανά στο video, η φάση με το Gosh έγινε στο 1:47:10 ενώ η λήξη έγινε στο 1:59:20.

    - “George, are you all right?” με ρώτησε ανήσυχη η Eileen βλέποντάς με να σωριάζομαι στην καρέκλα μετά την τελευταία κόρνα της γραμματείας.
    - “I’m too old for this shit!” της απάντησα παίρνοντας βαθιές ανάσες και προσπαθώντας να κατεβάσω τους χτύπους της καρδιάς μου που πρέπει να χτύπησαν διακοσάρια.
    - “We won!!!!” μου είπε χρησιμοποιώντας το πρώτο πληθυντικό, εκείνο το βράδυ ο Παναθηναϊκός κέρδισε ακόμα έναν οπαδό!
    - «Και που να σου πω και τα καλύτερα! Μετά την απονομή θα μπορέσουμε να δούμε και τους παίχτες από κοντά!»
    - “What???” με ρώτησε μην πιστεύοντας τ’ αυτιά της.
    - “VIP member, baby!” της είπα χαρίζοντάς της ένα αστραφτερό χαμόγελο, και αυτό που ακολούθησε δε μπορούσα να το φανταστώ ούτε σε τρεις ζωές! Η Eileen, χωρίς να καν να το σκεφτεί, με άρπαξε από το σβέρκο, με τράβηξε πάνω της και κόλλησε τα χείλη της στα δικά μου, και δεν ήταν απλό φιλί, κανονική λαρυγγοσκόπηση ήταν και μπορεί να είμαι επιφυλακτικός στα όρια της μαλακίας, αλλά τόσο μαλάκας δεν είμαι και παρά τον αρχικό μου αιφνιδιασμό ανταποκρίθηκα στο φιλί της ξεχνώντας για λίγες στιγμές γήπεδο, πρωτάθλημα, ποιος είμαι και που πάω κλπ κλπ κλπ.
    - “Oh poor Georgieeeee” μου είπε κοροϊδευτικά.
    - “Thank you” της απάντησα και προς στιγμή σκάλωσε και με κοίταξε με απορία. “For reminding my name, that is!” συμπλήρωσα κάνοντας την να βάλει γι' ακόμα μια φορά τα γέλια!
    - “That’s the spirit!” μου απάντησε όταν ηρέμισε.

    Μετά την απονομή, και όπως της είχα υποσχεθεί, κατεβήκαμε κάτω και είδαμε και από κοντά κάποιους παίχτες, αλλά τους αφήσαμε στην ησυχία τους καθώς εκείνη τη στιγμή -και απολύτως δικαιολογημένα- ήταν στην κοσμάρα τους. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Lessort που είναι απίστευτο τρελοκομείο, και κάπως έτσι έβγαλα και τρίτη selfie μαζί του, είχα ήδη δύο από το Βερολίνο, μία στο γήπεδο και μία στο ξενοδοχείο.

    - «Πεινάς ή θέλεις να σε πάω σπίτι σου;»
    - “You fucking kidding me? No way Jose!”
    - «Ωραία, οπότε θα συνεχίσουμε με παραδοσιακές γηπεδικές συνήθειες, βρώμικο!!!!»
    - “Attaboy!” μου απάντησε αποδεικνύοντας ότι ήξερε τι σημαίνει το “βρώμικο”.
    - «Και έχω και αυτά!» της είπα και έβγαλα από την τσέπη μου δυο πούρα, αν και η αλήθεια είναι ότι σιχαίνομαι τη γεύση τους, τα γούρια είναι γούρια και δεν τ’ αλλάζω με τίποτα.
    - «Καπνίζεις;» με ρώτησε με απορία.
    - «Όχι, αλλά τα γούρια είναι γούρια! Εντάξει, στη Βασιλική προφανώς δε δίνω αλλά εσύ είσαι μεγάλο παιδάκι!»
    - «Μα αφού το πήραμε το πρωτάθλημα!» είπε χρησιμοποιώντας και πάλι το πρώτο πληθυντικό!
    - “We don’t tempt the the Goddess of Fate; next year just begun!”
    - “Ok! After eating, though…”
    - “Attagirl!” της απάντησα προσπαθώντας να κάνω high-five.
    - “What is this shit, are you a five-year-old?”
    - “No ma’am” της απάντησα και παρότι είμαι μεγάλη κοτάρα πλησίασα διστακτικά να τη φιλήσω ελπίζοντας να μην έχω κάνει λάθος εκτίμηση και φάω καμιά ξανάστροφη μέσα στον κόσμο.

    Δεν έχω αποφασίσει αν με είχε κόψει για χαλβά και ήθελε να μου δώσει θάρρος ή απλά βαρέθηκε να με περιμένει, γιατί τελικά με άρπαξε και πάλι και με κόλλησε πάνω της κάνοντάς μου νέα λαρυγγοσκόπηση, κερδίζοντας σφυρίγματα επιδοκιμασίας και χειροκροτήματα από τον κόσμο που πέρναγε δίπλα μας. Δεν ξέρω πόση ώρα φιλιόμασταν έτσι, γι’ ακόμα μια φορά είχα χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια, η αίσθηση του χρόνου θα μου γλίτωνε; Και όχι τίποτε άλλο αλλά τέτοιες καταστάσεις μου ήταν παντελώς πρωτόγνωρες, ποτέ δεν ήμουν από αυτούς που αφήνονται, και δεν αναφέρομαι μόνο στις σχέσεις! Η Eileen ήταν τυφώνας σε μικρογραφία, δεν ξέρω πως, αλλά είχε τον τρόπο της να τα παίρνει όλα αμπάριζα, της αφεντιάς μου συμπεριλαμβανομένης.

    - «Και τώρα πάμε να φάμε!» μου είπε και ούτε που κατάλαβα πως πήγαμε στο αυτοκίνητο, ήμουν σε reboot!
    - «Δε μου λες, πού θες να πάμε; Θες σ’ αυτό στη γέφυρα της Βαρυμπόμπης ή έχεις όρεξη για βόλτα!» τη ρώτησα όταν ολοκληρώθηκε το reboot.
    - «Βόλτα!»
    - “Aye-aye!” της απάντησα, και βγαίνοντας από το ΟΑΚΑ πήρα το δρόμο για Αττική οδό και από εκεί για Εθνική.
    - «Πού πάμε;»
    - «Παλιό Φάληρο!»
    - «Δεν πάει πιο γρήγορα ο κουβάς σου;» με πείραξε καθώς δεν τρέχω.
    - «Αν και ο κουβάς μου επιταχύνει το ίδιο γρήγορα με το go-cart σου, έχει ηλεκτρονικό κόφτη στα 180» της απάντησα στον ίδιο τόνο, εντάξει, μπορεί το GR Yaris να είναι μικρό και γρήγορο αλλά το q4 55 e-tron μου έχει 0-100 σε 5,4’’, ίδια δηλαδή επίδοση με το δικό της μοντέλο.
    - “Party pooper!”
    - «Be that as it may έχω παιδί και θέλω να δω και εγγόνια, μας κυνηγάει κανείς;» της απάντησα πολύ σοβαρά και κάπου μαγκώθηκε οπότε βιάστηκα να αλλάξω κουβέντα. «Λοιπόν, για πες μου, σου άρεσε το σημερινό;»
    - «Ένα πράγμα θα σου πω, στον πέμπτο τελικό στο San Francisco δεν είχα τραβήξει ούτε μια φωτογραφία, εδώ έφαγα τη μισή μπαταρία!»
    - «Στο είπα, μπορεί το NBA να έχει περισσότερο θέαμα και καλύτερους αθλητές αλλά τα ευρωπαϊκά ντέρμπι είναι κάτι πρέπει να ζήσεις από κοντά για να το καταλάβεις.»
    - «Ναι! Στο είπα και πριν, νομίζω, σα να συγκρίνεις θεατρική παράσταση με μονομαχία στο Κολοσσαίο… ΑΑΑΑΑΑΑ!» φώναξε ξαφνιασμένη καθώς εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να επιταχύνω, και τα ηλεκτρικά δεν είναι σαν της εσωτερικής καύσης, δίνουν όλη τους τη ροπή από την αρχή! «Που θα με πεις εμένα party pooper, νιάνιαρο!»
    - «ΜΜΜΜΜ» μου έκανε και πάλι γκριμάτσα, βγάζοντας αυτή τη φορά τη γλώσσα της.

    Από τη στιγμή που καταφέραμε να βγούμε στην Κύμης δε νομίζω ότι μας πήρε πάνω από 20-25 λεπτά για να φτάσουμε στην καντίνα που είχα υπόψη μου, και προχώρησα το αυτοκίνητο μερικά μέτρα γιατί δεν ήθελα να κατέβω με τη μπλούζα του Παναθηναϊκού, όχι σ' αυτή την περιοχή.

    - «Eileen, θα κατέβω εγώ, εσύ περίμενέ με στο αυτοκίνητο σε παρακαλώ!»
    - «Γιατί;»
    - «Γιατί εδώ δεν είναι και πολύ καλό μέρος να κατέβεις με μπλούζα του Παναθηναϊκού!»
    - «Κι εσύ φοράς!»
    - «Ναι, αλλά εγώ έχω πίσω και άλλη και το κυριότερο μπορώ να αλλάξω επιτόπου.»
    - “Nonsense” μου είπε. «Μέχρι να πας να αλλάξεις μπλούζα θα αλλάξω κι εγώ! Άντε, πήγαινε!»
    - “Yes ma’am!” της είπα και πήγα στα γρήγορα και άλλαξα τη μπλούζα που φορούσα με ένα άσπρο t-shirt και πράγματι μέχρι να τελειώσω είχε αλλάξει κι εκείνη.

    Στην καντίνα και παρά το …ακόμα πολύ μικρό της ώρας, είχε κάμποσο κόσμο, οπότε φάγαμε γύρω στα δέκα λεπτά να περιμένουμε να έρθει η σειρά μας.

    - «Τι να πάρω;» με ρώτησε.
    - «Μ’ εμπιστεύεσαι; Να παραγγείλω εγώ για σένα;»
    - «Χμμμ…» μου απάντησε σκεπτική. «Οκ, κάνε μου έκπληξη!»
    - «Δύο ποικιλία αλλαντικών με λουκάνικο και δυο μπύρες» ήταν η παραγγελία μου.

    Την καντίνα του Μερακλή τη γνωρίζω και την επισκέπτομαι τακτικά από τα δεκαοκτώ μου. Η Eileen που δεν ήξερε τι να περιμένει γούρλωσε τα μάτια της όταν είδε τα θηρία που μας έφεραν. Δυστυχώς το πάρκο κλείνει από τις 22:00 αλλά σταθήκαμε τυχεροί καθώς εκείνη τη στιγμή η παρέα που καθόταν στο μοναδικό παγκάκι που υπάρχει δίπλα ακριβώς από την καντίνα σηκώθηκε να φύγει. Κάτσαμε και μασουλήσαμε τα σάντουιτς μας και ήπιαμε τις μπύρες μας με την ησυχία μας, με την Eileen να μου κάνει περιγραφή του πώς έζησε τον πέμπτο τελικό στο Σαν Φρανσίσκο και πόσο διαφορετική ήταν η σημερινή της εμπειρία. Όταν λέω ότι η Πανάθα κέρδισε ακόμα έναν οπαδό, δεν αστειεύομαι!

    - «Λοιπόν, τι κάνουμε, γυρνάμε σπίτια μας;» τη ρώτησα όταν μπήκαμε και πάλι στο αυτοκίνητο.
    - “You are on curfew or something?”
    - “No ma’am, I’m a full grown men, pinky promise!” της απάντησα κάνοντάς την να βάλει τα γέλια και πάλι.
    - “You know something, George? I really love how you make me laugh!”
    - «Να σου εξομολογηθώ κι εγώ κάτι τότε, επίτηδες το κάνω, δεν χορταίνω να σ’ ακούω να γελάς!»
    - “Awwwww” μου είπε και με άρπαξε για μια εκ νέου λαρυγγοσκόπηση και αυτή τη φορά, καθότι προετοιμασμένος, νομίζω ότι ανταποκρίθηκα καλύτερα, ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι κάπου είχε αρχίσει να με κόβει για μεγάλο μπάμια και ήθελα απελπισμένα να το σώσω. “Now, let’s get going” μου είπε.
    - «Πού θες να πάμε;»
    - “Don’t know, don’t care, just drive!”

    Το κορίτσι ήθελε βόλτα και ποιος ήμουν εγώ να του χαλάσω το χατίρι; Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε την παραλιακή προς τα κάτω ακούγοντας τη μουσική του Rock FM. Η Eileen είχε γύρει πίσω στο κάθισμα και κοίταζε έξω από το παράθυρο και την άφησα στην ησυχία της ν’ απολαύσει απερίσπαστη τη νυχτερινή παραλιακή. Περάσαμε τη Γλυφάδα, περάσαμε την Βουλιαγμένη, περάσαμε τη Βάρκιζα, ακούγοντας μουσική χωρίς να μιλάμε, εκείνη κοιτούσε έξω κι εγώ οδηγούσα ρίχνοντάς της κλεφτές ματιές.

    - «Τι όμορφα που είναι έξω! Που είμαστε τώρα;» με ρώτησε κάποια στιγμή.
    - «Λίγο πριν την Ανάβυσσο» της απάντησα συμβουλευόμενος το GPS.
    - «Μπορούμε να σταματήσουμε;»
    - «Βεβαίως, αν και δε νομίζω ότι θα βρούμε ανοιχτό κανένα beach bar τέτοια ώρα.»
    - «Δεν πειράζει, δεν θέλω να κάτσω, θέλω να περπατήσω λίγο στην ακροθαλασσιά.»
    - «Ό,τι θέλει το κορίτσι» της απάντησα και λίγη ώρα αργότερα βγήκα από το δρόμο και σταμάτησα κοντά στην παραλία.

    Η Eileen έβγαλε τα snickers της και κατέβηκε ξυπόλυτη στην αμμουδιά. Η αλήθεια είναι ότι δε μου αρέσει να περπατάω ξυπόλυτος αλλά δεν ήθελα να της χαλάσω το χατίρι κι έτσι, αναστενάζοντας, έβγαλα κι εγώ παπούτσια και κάλτσες και την ακολούθησα μέχρι που φτάσαμε στο νερό και μπαίνοντας ίσα για να βρέξουμε τα πόδια μας ξεκινήσαμε να περπατάμε.

    Είχαμε φιληθεί ήδη τρεις φορές, τις δυο με δική της πρωτοβουλία και μία με έντονη δικής ενθάρρυνσή και αν και δεν είχα προλάβει να επεξεργαστώ μέσα μου όλα όσα είχαν συμβεί σήμερα το απόγευμα, για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος, δεν της ήμουν αδιάφορος. Από την άλλη, και σύμφωνα με όσα μου είχε πει, δεν μοιραζόμουν την οπτική της στις σχέσεις και ακόμα χειρότερα δουλεύαμε και μαζί. Το να κάνω το οτιδήποτε μαζί της παραβίαζε κάθε επαγγελματική μου αρχή, και παρόλο που έχω λυμένο το βιοποριστικό μου, η εργασία μου είναι κάτι που παίρνω πολύ στα σοβαρά.

    Και να ήταν μόνο αυτό; Παρά τη γοητεία που μου ασκούσε, είχαμε δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια διαφορά, too much στα δικά μου μάτια. Ακόμα χειρότερα, αν και είμαι από εκείνους που πατάνε πολύ γερά στα πόδια τους και διαθέτουν μεγάλη σιγουριά για τον εαυτό τους, ώρες-ώρες μπροστά της ένιωθα σαν παιδάκι και αυτό με προβλημάτιζε ακόμα περισσότερο καθώς δεν μπορούσα να προσδιορίσω το γιατί!

    - «Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησε πιάνοντάς με παντελώς απροετοίμαστο. Μου πέρασαν από το μυαλό ένα σωρό παπάτζες, το να μπορώ να ελιχθώ ακόμα και απροετοίμαστος ήταν ένα από τα πολύ δυνατά μου σημεία, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα μέσα μου ότι τελικά δεν είχε νόημα να κάνω κάτι τέτοιο. Ποιος ο λόγος να ελιχθώ, ποιος ο λόγος να της πω ψέματα; Ποιος ο λόγος, ο πραγματικός λόγος να αμυνθώ;

    Truth will set you free!

    - «Σπούδασα μαθηματικά και συνέχισα στην επιστήμη των υπολογιστών, έκανα μεταπτυχιακό και διδακτορικό αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι η πραγματική μου ικανότητα δεν είναι να διαβάζω και να κατανοώ τύπους, θεωρήματα, κώδικες και αλγόριθμους. Η πραγματική μου ικανότητα, αυτή στην οποία στήριξα όλη την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, είναι να διαβάζω και να κατανοώ τους ανθρώπους, δε θα ήμουν τόσο επιτυχημένος επαγγελματικά αν δεν την είχα. Μαζί σου ομολογώ ότι έχω πέσει σε τοίχο, δε μπορώ να καταλάβω πως σκέφτεσαι, δεν μπορώ να προβλέψω στο πως θα αντιδράσεις, ξέρω μόνο ότι με γοητεύει αφάνταστα η παρουσία σου. Ξέρω επίσης ότι είσαι συνάδελφος και ξέρω ότι οι κανόνες που βάζουν τα HR ανά την υφήλιο δεν είναι επειδή κάποιοι ξύπνησαν μια μέρα στραβά.»
    - «Και;»
    - «Τι κάνουμε εδώ, Eileen;»
    - «Σου αρέσω;»
    - «Εσύ τι λες;»
    - «Δε μου απάντησες, George!»
    - «Δε μου αρέσεις απλά, με έχεις γοητεύσει. Όχι, όχι… λάθος λέξη, δεν είναι γοητεία αυτό που νιώθω, είναι γητειά, σαγήνη!»
    - «Δεν τις ξέρω αυτές τις λέξεις»
    - «Enchantment είναι η πιο κοντινή αγγλική απόδοση της πρώτης λέξης, και enthrallment της δεύτερης.»
    - “You know what’s wrong with you? You’re thinking too much!”
    - «Δεν ξέρω πως να λειτουργήσω διαφορετικά!»
    - “Sometimes instead of thinking it’s better to let the instincts take over.”
    - «Δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι, Eileen.»
    - «Δοκίμασες ποτέ;»
    - «Όχι» ομολόγησα διστακτικά.
    - “Life is a waterfall; we drink from the river then we turn around and put out our walls. Swimming through the void, we hear the word, we lose ourselves, but we find it all! Cause we are the ones that want to play, always want to go, but you never want to stay, and we are the ones that want to choose, always want to play but you never want to lose.” μου είπε τραγουδιστά.
    - “Aerials in the sky, when you lose small mind you free your life” της απάντησα, εξίσου τραγουδιστά.
    - “Attaboy!” μου είπε, κάνοντάς με να χαμογελάσω. «Θυμάσαι George; Nana korobi, ya oki αλλά ξέρεις κάτι; Αν δεν πέσεις πότε δε θα μάθεις να σηκώνεσαι.»
    - «Προτιμώ γενικά να μην πέφτω!»
    - «Μπορεί, αλλά όσο ο φόβος της πτώσης σε κρατάει στο χώμα ποτέ δε θα μάθεις πόσο ψηλά μπορείς να σκαρφαλώσεις.»
    - «Ίσως να είναι κι έτσι!»
    - «Χωρίς ίσως! George, γιατί δε μου λες τι είναι αυτό που πραγματικά σε τρομάζει;»
    - «Ξέρεις τι με φοβίζει;»
    - «Ναι, το ξέρω· και το ξέρεις πως το ξέρω!»
    - «Ωραία λοιπόν, θα στο πω ωμά· το όσα φάμε, όσα πιούμε και όσα αρπάξει ο κώλος μας είναι κάτι που δε με εκφράζει. Δεν ξέρω τι κάνουμε εδώ, Eileen, ξέρω μόνο πως εμένα τουλάχιστον δεν μου αρκεί απλά το “θέλω να περάσω καλά χωρίς έγνοιες και δεσμεύσεις”. Ναι, ξέρω, δεν μπαίνεις σε μια σχέση με τη λογική να οδηγήσει σε γάμο, αλλά, από την άλλη, το να περάσω καλά χωρίς καμία προοπτική είναι κάτι τελείως ξένο στη φύση μου!»
    - “George, you’re dwelling too much on it. Right here, right now, what really counts is the fact that we like each other. The future is uncertain, but one thing is clear; the only journeys we miss are the ones we don’t embark on. Yes, back then, I didn’t want to commit myself because my priorities were different, but along the road I made a significant realization; commitment is not a solitary endeavor, rather is something that two people work on together, or at least attempt to. It’s not an end goal; it’s one of the countless paths that unfold with every decision we make, whether small or significant.”
    - «Δεν έχεις άδικο μωρέ Eileen, αλλά αν υπάρχει κάτι που με έχει μάθει η ζωή με το σκληρό τρόπο είναι πως η διαφορά της θεωρίας από την πράξη είναι μικρή στη θεωρία αλλά μεγάλη στην πράξη.»
    - “Free yourself, George, it’s the only way!”
    - “It’s not only that… We work together, Eileen…”
    - “Oh, for fuck’s shake, George, do you want to live forever?” μου είπε και με τράβηξε κοντά της.

    Στην αρχή αντιστάθηκα μα εκείνη επέμεινε, με τράβηξε πάνω της πιο δυνατά. Ξαφνικά κάτι γύρισε μέσα μου και παραδόθηκα, παραδόθηκα συνειδητά, χωρίς άλλη αντίσταση… και καθώς χανόμουν στο φιλί μας, για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πραγματικά ελεύθερος.

    --- ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ---
     
    Last edited: 22 Ιουνίου 2024 at 13:48
  5. Arioch

    Arioch Μαϊμουτζαχεντίν Premium Member Contributor

    Μέρος 5ᵒ - Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται…

    Αυτή τη φορά το φιλί ήταν πιο τρυφερό και σε αντίθεση με τα τρία προηγούμενα στα οποία -στην κυριολεξία!- με είχε σβερκώσει, τώρα απλά με είχε αγκαλιά έχοντας σταυρώσει τα χέρια της πίσω από το σβέρκο μου. Άνοιξα στα κλεφτά τα μάτια μου για μερικές στιγμές και την κοίταξα, τα δικά της ήταν κλειστά. Οι γλώσσες μας έπαιζαν στην άκρη των χειλιών μας και ασυναίσθητα, όπως την κρατούσα από τη μέση, την τράβηξα πάνω μου και άρχισα να τη χαϊδεύω στη μέση και την πλάτη.

    Δεν ξέρω πόση ώρα μείναμε εκεί, για ακόμα μία φορά έχασα κάθε αίσθηση του χρόνου, και σάμπως είχε και σημασία; Είχα αφεθεί, είχα παραδοθεί, έστω και για λίγες στιγμές έθαψα βαθιά τις αμφιβολίες και τις ανησυχίες μου, και ήλπιζα με όλη μου την καρδιά να παραμείνουν θαμμένες. Στο μυαλό μου ήρθαν ασυναίσθητα οι στίχοι του “Flight of Icarus” των Iron maiden. “Fly on your way like an eagle, fly as high as the sun”. Ναι, στο μύθο δεν πήγε καλά αυτό. Από την άλλη, όπως έλεγε και ο Κάλβος…

    - “A penny for your thoughts” μου είπε, διακόπτοντας τις σκέψεις μου.
    - «Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται, ζυγὸν δουλείας, ἂς ἔχωσι· θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία.»
    - “My understanding of Greek is good but not that good!”
    - “Let those who feel the heavy brazen hand of fear, bear slavery; freedom needs virtue and daring! It’s from the poem “To Samos” written by Andreas Kalvos, some five years after the Greek revolution of 1821.”
    - “Well, he got a point!”
    - «Πράγματι!» της απάντησα και γυρνώντας και πάλι στα ελληνικά, και τότε μου ήρθε μια ιδέα, μια υπέροχη και ταυτόχρονα εξωφρενική για τα μέτρα μου ιδέα!

    Είχα πει ότι δεν τρέχω, και αυτό είναι αλήθεια... αλλά όχι η ολόκληρη. Μου άρεσε πάντα το συγκεκριμένο μοντέλο αλλά το τελευταίο της ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά και όταν τελικά ήρθε και στην Ελλάδα, δεν δίστασα στιγμή! Όπως είπα, έχω μεγάλη οικονομική άνεση, και, με την και με τη Βασιλική μου εξασφαλισμένη μέχρι και τα δισέγγονά της, μπορώ να απολαμβάνω ακριβά χόμπι, και άλλωστε δεν θα τα πάρω και μαζί μου! Σε κόκκινο, αν και Παναθηναϊκός, η Ιταλίδα δαιμόνισσα μου είναι η διέξοδος, η βαλβίδα αποσυμπίεσης που ανοίγω να εκτονώσω τη συσσωρευμένη πίεση.

    - “George?”
    - «Μόλις είχα μια καταπληκτική ιδέα!»
    - «Τι ιδέα;»
    - «Έκπληξη!»
    - “Ok, make my day!”

    Γυρίσαμε στο αυτοκίνητο και μισή ώρα αργότερα φτάσαμε σπίτι μου, όπου σταμάτησα και πάρκαρα απ’ έξω. Η Eileen με κοίταξε εξεταστικά για μερικές στιγμές αλλά το βλέμμα της δεν είχε ίχνος δυσφορίας ή ανησυχίας, θα έλεγα ότι περισσότερο ήταν έκπληξης και περιέργειας.

    - «Κατέβα και περίμενέ με, ταΐζω το κοπρόγατο και έρχομαι!»
    - «Τι θα κάνουμε;»
    - «Εσύ υπομονή! Εγώ θα ταΐσω τον Cato και θα επιστρέψω σε πέντε λεπτά, εντάξει;»
    - “Ok!” μου είπε και κατέβηκε από το αυτοκίνητο.

    Έξω με περίμενε και ο Cato Fong που μάλλον είχε λυσσάξει της πείνας, ας πρόσεχε, εγώ πήγα να του βάλω να φάει το απόγευμα και αυτός μ’ έγραψε στα μαύρα τριχωτά του παπάρια! Μου νιαούρισε αποδοκιμαστικά και μετά πήγε στην Eileen και τη μύρισε προσεκτικά. Οι γάτες λειτουργούν πολύ με την όσφρηση και κατά τα φαινόμενα του άρεσε αυτό που μύρισε, καθώς μερικές στιγμές αργότερα την έσπρωξε με την κεφάλα του, κάνοντας τη να λερώσει τα βρακιά της!

    - «Μπορώ να τον χαϊδέψω ή θα με φάει ζωντανή;»
    - «Μπορείς! Βλέπεις την ουρά του που είναι τελείως σηκωμένη ψηλά; Αυτό σημαίνει ότι ο Cato έχει καλή διάθεση και αισθάνεται φιλικά.»
    - “Hello Cato!” του είπε κι έσκυψε να τον χαϊδέψει στο κεφάλι.
    - «Βλέπεις πως σου τρίβεται και σου κάνει κουτουλιές; Αυτό που θέλει τώρα είναι να του τρίψεις τα μάγουλα, αλλά αν κάνει να τραβηχτεί, άφησέ τον αμέσως!»

    Εντάξει, για αμφότερους ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά και ο Cato, και με εξαίρεση την Μισέλ, δε με είχε συνηθίσει να δείχνει σε ξένους τέτοια οικειότητα, εδώ καλά-καλά τους γονείς μου μετά βίας τους ανέχεται. Με τη Βασιλική έχει εξίσου μεγάλο έρωτα και η εβδομάδα που είναι μαζί μου είναι και η εβδομάδα που μπορώ να κοιμηθώ σαν άνθρωπος στο κρεββάτι μου, καθώς το βράδυ γίνεται της προσκολλήσεως στην κόρη μου. Ουφ, μου είχε λείψει το κωλόπαιδο και θα έπρεπε να κάνω ακόμα μία εβδομάδα υπομονή.

    - «Λοιπόν, ρεμάλι, αρκετά για σήμερα! Πάμε να σου βάλω να φας, βόλτα αργότερα!» είπα και έσκυψα και τον πήρα αγκαλιά να τον πάω μέσα. «Δε θέλω διαμαρτυρίες!» τον μάλωσα καθώς προσπάθησε να ξεφύγει, αλλά τον γράπωσα για τα καλά. «Σε δυο λεπτά επιστρέφω!» είπα στην Eileen.

    Έβαλα στον μαύρο εξολοθρευτή να φάει και, μιας και βιαζόμουν, αντί να του καθαρίσω την άμμο, την άδειασα τελείως και του έβαλα καινούργια. Πήρα το μπρελόκ της Ιταλίδας καλλονής μου, και λίγες στιγμές αργότερα βγήκα στο από το υπόγειο parking στο δρόμο σταματώντας πίσω από το SUV μου. Χαμογέλασα βλέποντας την Eileen να με κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα. Κατέβηκα και βγήκα από το αυτοκίνητο.

    - “I’ll be damned!” μου είπε φανερά εντυπωσιασμένη. “Not in a million years I would imagine you owning a Maserati!”
    - “Τι να πω, είμαι γεμάτος εκπλήξεις!”
    - “That’s the thing, you really aren’t!” μου είπε πετσοκόβοντάς με τελείως! “So, where are we going?”
    - “Wherever you like, you’re driving!”
    - “Don’t mess with me George!”
    - «Δεν αστειεύομαι! Θα σε κάνω μια μικρή βόλτα για να δεις πως αλλάζουν οι ταχύτητες από το τιμόνι και μετά θα το πάρεις να το οδηγήσεις εσύ και έχεις μέχρι τα διόδια του Καπανδριτίου να εξοικειωθείς.»
    - «Και μετά;»
    - «Και μετά…» ξεκίνησα να λέω, και συνέχισα τραγουδιστά…

    Get your motor runnin'
    Head out on the highway
    Lookin' for adventure
    And whatever comes our way


    - “You sure?”
    - «Τα πολλά λόγια είναι φτώχια! Έμπα!»
    - “This should be interesting!”
    - «Αυτόματο έχεις οδηγήσει ξανά, έτσι;» τη ρώτησα όταν πέρασε μέσα.
    - «Ναι, βέβαια, στην Αμερική.»
    - «Ωραία, αν εξαιρέσεις ότι τα χειριστήρια είναι touch και βρίσκονται κάτω από την οθόνη, δεν διαφέρουν από αυτά που γνωρίζεις. Η διαφορά είναι ότι εδώ υπάρχουν paddle αλλαγής ταχυτήτων και στο τιμόνι, εφόσον δηλαδή θέλεις να τα χρησιμοποιήσεις… και πίστεψέ με, θέλεις!»

    Ξεκίνησα και έκανα μια σύντομη βόλτα με την Eileen να με παρακολουθεί προσεκτικά. Βγήκαμε στον παράδρομο της Εθνικής και στρίβοντας αριστερά φτάσαμε μέχρι τα φανάρια του κόμβου της Βαρυμπόμπης, αλλά αντί να βγούμε εθνική συνέχισα πάνω από τη γέφυρα και μπήκα στον παράδρομο της καθόδου και από εκεί ξανά μέχρι το Βασιλόπουλο.

    - «Σειρά σου» της είπα και κατέβηκα από το αυτοκίνητο για να αλλάξουμε θέσεις. «Θα πάμε ξανά τον ίδιο κύκλο για να εξοικειωθείς με τα χειριστήρια στο τιμόνι και τη δεύτερη φορά θα στρίψεις δεξιά να βγούμε στην εθνική, εντάξει;»

    Δεν απάντησε, απλά μου έγνεψε καταφατικά. Χάιδεψε για λίγο το τιμόνι και ξεκίνησε προσεκτικά. Η Eileen, εκτός από πολύ καλή οδηγός, τα παίρνει και εύκολα, σε βαθμό που έκρινα ότι δε χρειάζεται να κάνουμε όλο τον κύκλο.

    - «Δεν χρειάζεται άλλη εξάσκηση, μια χαρά το πας, βγες εθνική!»
    - “You sure?” με ρώτησε για δεύτερη φορά.
    - “You aren’t?” της απάντησα προκαλώντας την!
    - “No, I’m good” μου είπε χαρίζοντάς μου το χαμόγελό της. Στη γέφυρα έστριψε δεξιά και με το μπήκαμε στην εθνική η Eileen άρχισε να επιταχύνει σιγά-σιγά, αλλά όχι όπως έκανε με το δικό της αυτοκίνητο. Δεν της είπα τίποτα, την άφησα να το πάει με το ρυθμό που έκρινε η ίδια και μέχρι να φτάσουμε στα διόδια δεν πήγε πάνω από 130.
    - «Σανίδωσέ το!» της είπα με το που περάσαμε τα διόδια. Δεν απάντησε και άλλωστε το ότι κολλήσαμε στα καθίσματα ήταν απάντηση από μόνο του!
    - “Woah! Woah!” φώναξε ενθουσιασμένη. “What the fuck!!!” φώναξε ξανά, βλέποντας το κοντέρ να γράφει 305, η Ιταλίδα δαιμόνισσα είναι πύραυλος και η Eileen, παρασυρμένη από τη δίνη της ταχύτητας, δεν είχε καταλάβει πόσο γρήγορα έφτασε να τρέχει! Ψύχραιμα και χωρίς βιαστικές κινήσεις άρχισε να κόβει σταδιακά ταχύτητα μέχρι που έπεσε στα 150.
    - «Τι περίμενες πουλάκι μου; Η κόκκινη δαιμόνισσα δεν είναι σαν το go-cart σου, 550 άλογα, 0-100 σε 3,5 sec και τελική 320!» της είπα πειρακτικά. Δεν ανησυχούσα, μπορεί να έλεγα το GRάκι της go cart αλλά κι εκείνο βολίδα είναι, με απενεργοποιημένο το speed limiter τελικιάζει στα 270, και η Eileen είναι *καλή*.
    - “She is… oh my gods… It’s ecstatic… So, where now?”
    - «Και Θεσσαλονίκη, αν σου κάνει κέφι!» της είπα και γύρισε και με κοίταξε καλά-καλά. “I shit you not!”
    - “Fuck it!” είπε και πάτησε και πάλι το γκάζι, ο δρόμος ήταν άδειος, μόνο κάτι φορτηγά είχε, και μέχρι που φτάσαμε στα διόδια στη Θήβα δεν είχε πέσει κάτω από τα 200 αλλά ούτε και πέρασε τα 250. “Οκ, I’m officially in love!”

    Τελικά φτάσαμε μέχρι και την Αταλάντη, εκεί μπήκαμε μέσα, και αφού ξαναγεμίσαμε το ρεζερβουάρ -η δαιμόνισσά πίνει τη βενζίνη σα νεροφίδα όταν πατάς το γκάζι- πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

    - «Πώς σου φάνηκε;» τη ρώτησα όταν φτάσαμε στο σπίτι.
    - “It was… fuck… I can’t find the words… it was… it was pure ecstasy!”
    - “You took me for a ride, I took you for a ride, we’re even” της έκλεισα πονηρά το μάτι.
    - “Technically speaking I took you for a ride twice, we are not even close to be even” μου απάντησε, κάνοντάς με να γελάσω με την καρδιά μου.
    - “You are a hard mistress!”
    - “You have no idea!”
    - «Κάτι έχω αρχίσει να ψυλλιάζομαι! Δε μου λες, έχεις όρεξη να μου κάνεις παρέα να βγάλω τον Cato τη βραδινή του βόλτα;»
    - “For real?” με ρώτησε με απορία. “I thought that you were yanking my chains the othery day!”
    - «Δεν τον βγάζω βόλτα όπως θα έκανα με κάποιο σκύλο. Μου αρέσει να περπατάω και κάποια στιγμή άρχισε να έρχεται μαζί μου, οπότε ναι. Α, και βγαίνω πάντοτε αργά για βόλτα, είναι τραμπούκος και επιτίθεται σε όποιον σκύλο τον στραβοκοιτάξει, δεν έχει κάνει μαύρο μόνο τον Τζέθρο, μέχρι τώρα στην καριέρα του έχει στρώσει στο κυνήγι και κάμποσους άλλους και κάποια στιγμή βαρέθηκα να τσακώνομαι με τον κόσμο! Αν δεν έχεις όρεξη πάντως, δεν πειράζει, θα σε πάω σπίτι σου και θα βγω για περπάτημα όταν επιστρέψω.»
    - “No, I 'd really love to!” μου είπε και ανεβήκαμε από το parking στο σπίτι, όπου μας υποδέχτηκε με χαρούμενες τρίλιες ο Cato, που μάλλον είχε βαρεθεί τη ζωή του.
    - «Άντε ρεμάλι, σήμερα θα έχουμε και παρέα!»

    Και τί παρέα!

    Βγήκαμε έξω και περπατώντας αργά πήραμε το δρόμο προς την Αγία Τριάδα με τον Cato που και που να μας παρατάει και να πηγαίνει να χώνεται στους θάμνους.

    - “George!!!!” μου είπε σε μια φάση κοκαλώνοντας. “A boar!”
    - «Ήρεμα!» της είπα μιλώντας χαμηλόφωνα. «Μην το κοιτάς, αγνόησέ το, κυκλοφορούν εδώ και κάμποσα χρόνια στην περιοχή και είναι εξοικειωμένα με τους ανθρώπους, δεν τα πειράζει κανείς οπότε δεν έχουν λόγους να αισθάνονται απειλή, αν τ’ αγνοήσεις θα σε αγνοήσουν και εκείνα.»

    Αυτό βέβαια ήταν ψιλά γράμματα για τον Cato και, το ομολογώ, μου έφτασε το σκατό στην κάλτσα όπως καμπούριασε με το τρίχωμα κάγκελο, παίρνοντας επιθετική στάση μπροστά στο αγριογούρουνο, συρίζοντας και δείχνοντας νύχια και δόντια. Ευτυχώς, πάντως, πέρα από αυτό, δεν έκανε κάποια άλλη επιθετική κίνηση. Το αγριογούρουνο ρουθούνισε και έκανε διστακτικά ένα βήμα πίσω, και μετά άλλο ένα. Με τον Cato ακόμα σε επιθετική στάση, το αγριογούρουνο αποφάσισε ότι δεν άξιζε η φασαρία και ότι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει νυχτιάτικα, και χώθηκε και πάλι στη ρεματιά. Στον Cato, από την άλλη, πήρε λίγη ώρα για να πέσουν τα επίπεδα της αδρεναλίνης και να ηρεμίσει.

    - “I’m too old for this shit” είπα εκπνέοντας βαθιά, ούτε που είχα καταλάβει ότι για λίγη ώρα κρατούσα την ανάσα μου. «Πολλές συγκινήσεις για μια μέρα και είμαι και σε κρίσιμη ηλικία!» Αφού ηρεμίσαμε, κι εγώ κι ο Cato, αποφάσισα ότι αρκετά για σήμερα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. «Συγνώμη που στο χάλασα!»
    - “Nonsense, truth to be told I really need a drink, it wasn’t only you who shat your pants!”
    - “What’s your poison?”
    - “Whiskey, neat!” μου απάντησε. Τι ρωτάω κι εγώ…
    - «Αν δεν φοβάσαι να με ακολουθήσεις στη φωλιά του δράκου, και λέγοντας δράκος εννοώ τον Cato Fong, you’re for a treat!» της είπα κάνοντάς τη να βάλει δυνατά γέλια, ξεσπώντας έτσι όλη την συσσωρευμένη ένταση.
    - “You know something, George? For a person that predictable, you’ re full of surprises!”
    - «Δεν είμαι γενικά απρόβλεπτος, Eileen, δεν μ’ έχεις διαβάσει λάθος, bon-viveur είμαι. Μου αρέσει να περνάω καλά και ο Θεός; Η τύχη; με ευλόγησαν να έχω την οικονομική δυνατότητα να μπορώ να το κάνω.»

    Ανεβήκαμε στο σπίτι και ο Cato Fong, που ακόμα δεν είχε ξεπεράσει το ταράκουλο που του προκάλεσε το αγριογούρουνο, πήγε και χώθηκε σφαίρα μέσα στην αγαπημένη του κρυψώνα.

    - «Θέλεις να πάμε να κάτσουμε στον κήπο; Έχει όμορφη βραδιά!»
    - «Αμέ!» μου απάντησε και την οδήγησα στο αίθριο δίπλα από την πισίνα.
    - «Πάω να μας βάλω να πιούμε!»
    - “Is the drink the treat you were talking about? Because seeing the pool I’m starting to have doubts!”
    - «Η πισίνα είναι μπόνους, δεν είχα αυτή στο μυαλό μου όταν σου είπα το “you’re for a treat!”»
    - “A very nice addition, nonetheless!”
    - «Πάω να βάλω να πιούμε. Κλείσε τα μάτια σου σε παρακαλώ!»
    - “Ok!” μου απάντησε χαμογελώντας.
    - “As I said, I always deliver!”
    - “Well, you delivered this far, so that would be a big yes!” μου απάντησε χαμογελώντας και έκλεισε τα μάτια της. Πήγα στην κάβα και πήρα δυο ποτήρια καθώς και το μπουκάλι με το ουίσκι. Επέστρεψα, της γέμισα το ποτήρι και αφού γέμισα και το δικό μου, της το έδωσα στο χέρι.
    - «Μην ανοίξεις τα μάτια σου, απλά δοκίμασε!»
    - “Ok!” μου απάντησε και κάνοντας απαλές κυκλικές κινήσεις έφερε το ποτήρι κοντά στη μύτη της και το μύρισε για μερικές στιγμές. Μετά, φέρνοντας το ποτήρι στα χείλη της, το έγειρε αφήνοντας να κυλίσει λίγο από το κεχριμπαρένιο νέκταρ στο στόμα της. “Oh… this is good!!!!”
    - “Describe the sensation, please!”
    - “It has very deep flavors. It’s a mix, subtle notes of fruit and caramel”. Δοκίμασε ακόμα μια γουλιά. “There is also a hint of spices and maybe wood.”
    - «Σ’ αρέσει;»
    - «Πολύ! Αν δεν ήξερα πόσο δυσεύρετο είναι θα ορκιζόμουν ότι είναι Teeling» μου είπε και μ’ εντυπωσίασε πραγματικά! Δεν έκανε λάθος, ήταν όντως το “Teeling 34-Year-Old Vintage Reserve”.
    - “You do know your whiskey” της είπα. “Paint me impressed!”
    - “What?” με ρώτησε μην πιστεύοντας αυτό που άκουσε. Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε το μπουκάλι. “I’ll be damned!!!!”
    - «Στο είπα, είμαι bon-viveur!»
    - “That you are! That you are, indeed!”
    - «Λοιπόν, για να συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε μείνει… δεν είμαι απρόβλεπτος, ίσα-ίσα, είμαι άνθρωπος της συνήθειας και της βολής. Δε μου αρέσουν οι εκπλήξεις, ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, δε μου αρέσει να βρίσκομαι προ εκπλήξεως, και επειδή στο σύμπαν γενικά αρέσει να κρατάει τις ισορροπίες, και, καθώς με ευλόγησε να έχω την οικονομική άνεση να πραγματοποιώ τις διάφορες καυλάντες μου, για να κρατήσει τα ίσια, μου πέταξε και κάμποσες ιδιαίτερα δυσάρεστες εκπλήξεις, τις δύο τις ξέρεις.»
    - “Yup…”
    - «Μπορεί να μου έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι όταν έμαθα ότι η Χριστίνα με κεράτωσε με τον αδερφό μου και πως στην πραγματικότητα η Βασιλική είναι ανιψιά μου και όχι κόρη μου, μα όσο και αν δεν ήθελα να τον ξαναδώ στα μάτια μου δεν ήθελα να πεθάνει, και ας σου είπα ότι πήγα στην κηδεία μόνο και μόνο για να βεβαιωθώ ότι είναι αυτός μέσα στην κάσα.»
    - «Ναι, το καταλαβαίνω…»
    - «Αυτό που δεν ξέρεις, ωστόσο, είναι ότι το ίδιο βράδυ υπέστην οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και αν δεν ήμουν με τους δικούς μου, που κατάλαβαν γρήγορα πως κάτι δεν πήγαινε καλά και φώναξαν ασθενοφόρο, δε θα ήμουν εδώ και οι δικοί μου θα είχαν χάσει και τα δυο τους παιδιά μέσα σε τρεις μέρες.»
    - “What???”
    - “Don’t take my word for it” της είπα και έβγαλα τη μπλούζα μου μένοντας γυμνός από πάνω. «Ορίστε!» της είπα, δείχνοντας την ουλή.
    - “Damn!”
    - «Κάπου είχα παρατήσει τον εαυτό μου, Eileen. Μπορεί να μην είχα ποτέ πραγματική ανάγκη να εργαστώ για να βγάλω τα προς το ζην, αλλά ο γάμος μου με τη Χριστίνα δεν ήταν χαρούμενος, ακόμα και όταν δεν ήξερα για το κέρατο που έτρωγα. Δεν ήθελα καν να παντρευτούμε, το έκανα όταν έμεινε έγκυος»
    - “Shit… is this about what I'm thinking?”
    - «Δεν ήταν στη Βασιλική και τώρα πια δεν ξέρω καν αν ήταν δικό μου, αν και η Χριστίνα μου ορκίζεται ότι ήταν.»
    - «Τι… τι έγινε;»
    - «Γεννήθηκε πολύ πρόωρο… δεν… δεν έζησε.»
    - “Fuck” μου είπε δακρυσμένη. “I’m so sorry George…”
    - «Όπως και να έχει είμαι από τους ανθρώπους που τιμούν τις επιλογές τους, καλές ή κακές. Δεν την αγαπούσα αλλά… Ίσως σε ένα βαθμό να ευθύνομαι κι εγώ για το κέρατο… θα μου πεις ότι το έκανε και πριν παντρευτούμε… αλλά ποτέ δε φταίει μόνο ένας. Το έριξα στη δουλειά, για μένα ήταν διέξοδος, και αυτό μου γέννησε άγχη που δεν χρειαζόταν καν να έχω. Πάχυνα, έφτασα σχεδόν τα 130 κιλά, κάπνιζα σα φουγάρο και έπινα, όχι στο βαθμό να γίνω αλκοολικός, αλλά πολύ περισσότερο απ’ όσο συνήθιζα να κάνω μέχρι τότε. Το έμφραγμα… ήταν ξύπνημα, όσο παραιτημένος και αν είχα νιώσει μετά την αποκάλυψη, είχα μια κόρη να μεγαλώσω. Έκοψα μαχαίρι το τσιγάρο, έκανα δίαιτα να αδυνατήσω, μέχρι που έφτασα τα 85 κιλά που είμαι και σήμερα, και άρχισα να γυμνάζομαι, όχι τίποτα το φοβερό δηλαδή, περπάτημα κυρίως, κολύμπι στην πισίνα το καλοκαίρι και μια-δυο φορές την εβδομάδα χαλαρό τζόκινγκ.»
    - «Σ’ ευχαριστώ που τα μοιράζεσαι αυτά μαζί μου!»
    - «Ξέρεις… είμαι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι…»
    - «Στο πιο;»
    - «Στην πιάτσα, στη δουλειά.»
    - «Ναι, κάτι έχω καταλάβει. Γιατί μου το λες;»
    - «Άσε με να ολοκληρώσω και θα καταλάβεις!»
    - «Ναι, βεβαίως, συγνώμη!»
    - «Την κάνω πολλά χρόνια αυτή τη δουλειά και είμαι πραγματικά καλός σε αυτό που κάνω. Μπορώ να διαβάζω τους ανθρώπους, μπορώ να προβλέψω πως θα αντιδράσουν, ξέρω να ελίσσομαι, ξέρω ν’ αφουγκράζομαι τι γίνεται γύρω μου και να διαβάζω καταστάσεις με ακρίβεια. Γιατί στα λέω αυτά; Πριν, στην παραλία, όταν μετά το φιλί με ρώτησες τι σκέφτομαι, με έπιασες τελείως απροετοίμαστο, αφενός γιατί πραγματικά δεν περίμενα να μου κάνεις αυτή την ερώτηση, και αφετέρου γιατί δεν είχα, και ούτε έχω δηλαδή, προλάβει να επεξεργαστώ τα όσα έγιναν μεταξύ μας. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να ξεφύγω, να πω μια παπάτζα για να βγω από το μέρος που άθελά σου με είχες στριμώξει» της είπα, και σταμάτησα ίσα για να πιω μια γουλιά από το ουίσκι μου.
    - «Συνέχισε…»
    - «Και τότε ήταν σαν να έγινε μέσα μου αποκάλυψη! Για ποιο λόγο ένιωθα στριμωγμένος; Τι έκανες πέραν του να είσαι αυτή που έδειξες να είσαι, έστω τις λίγες μέρες που σε ξέρω; Γιατί να ελιχθώ; Γιατί να αμύνομαι; Θα σου πω γιατί, γιατί μ’ έβγαλες βίαια από το comfort zone μου και δεν ήξερα που πατούσα εκείνη τη στιγμή, και η αλήθεια είναι πως ούτε τώρα είμαι σίγουρος πως ξέρω. Η αλήθεια θα σ’ ελευθερώσει, σκέφτηκα μέσα μου, και αυτό έκανα, σου είπα απλά την αλήθεια.»
    - «Και τι θα κάνεις που ακόμα δεν ξέρεις που πατάς;»
    - «Τίποτα, Eileen. Για μια φορά στη ζωή μου θα αφεθώ στο κύμα.»
    - «Και αν σε πετάξει στα βράχια;»
    - «Τότε, όπως λέει μια φίλη απ’ το χωριό, θα μάθω να σηκώνομαι» της είπα και συνέχισα στα αγγλικά. “Rather than worrying myself to death, I'm going to try and let him enjoy the ride for as long as it lasts.”
    - “You saw the light?” με ρώτησε πειρακτικά.
    - «Γεννηθήτω φῶς!»
    - “What now?”
    - “Fiat lux, let there be light!”
    - “And? Have you decided to cross your Rubicon?”
    - «Ἀνεῤῥίφθω κύβος… και ταμείο στο τέλος!»
    - «Τι σημαίνει πάλι τούτο;»
    - “Alea jacta est!” της απάντησα μειδιώντας.
    - "The die is cast... Don't pull a Gus Vardalos on me!”
    - "Julius Caesar indeed spoke in Greek when he crossed the Rubicon, at least according to Plutarch's account.”
    - “Oh! I didn’t know that!”
    - «Κοντά σου θα γίνω λιγότερο κοτάρα και κοντά μου θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος!» της είπα σοβαρά-σοβαρά κερδίζοντας για μία ακόμα φορά το γέλιο της.

    Ήπιε μια γουλιά από το ποτό της και χωρίς να της το ζητήσω άρχισε να μου μιλάει για τον εαυτό της.

    - «Την πρώτη μου σχέση την έκανα στα δεκατρία αλλά μέχρι τα δεκαοχτώ μου, που γνώρισα τον Nigel, δεν είχα ερωτευτεί ή, αν το είχα κάνει, δεν ήταν σε αυτό τον βαθμό. Δεν είχα ξανανιώσει έτσι, George, δεν ήξερα τι με βρήκε! Το μόνο που ήξερα είναι ότι ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί του και στο διάολο όλος ο κόσμος. Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος, καθόλου, μα ήμουν τελείως τυφλωμένη από έρωτα. Είχε… είχε κάποια περίεργα γούστα, ή, για να είμαι ακριβής, ούσα παντελώς άβγαλτη τα θεωρούσα περίεργα, μα δε μ’ ένοιαζε τίποτα. Το ξέρεις το “wanna be your dog”?»
    - «Φυσικά!»
    - «Κάπως έτσι ένιωθα. Δε μ’ ένοιαζε που ήταν καθηγητής μου, δε μ’ ένοιαζαν οι συνέπειες που θα αντιμετωπίζαμε αν μαθαινόταν, δε μ’ ένοιαζε που με είχε όποτε με ήθελε, με όποιο τρόπο με ήθελε… και δεν ήταν εύκολο George, δεν ήμουν μαθημένη να παραδίνομαι και να αφήνω τον έλεγχο του εαυτού μου αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, δεν ήθελα να κάνω αλλιώς! Μπορεί σε σύγκριση μ’ αυτά που πέρασες η προδοσία του να ήταν πταίσμα αλλά με τσάκισε, με τσάκισε πραγματικά.»

    Σταμάτησε να μιλάει και άδειασε μονοκοπανιά το ποτήρι της. Το Teeling δεν είναι για να το πίνεις έτσι αλλά να πάει να γαμηθεί, χωρίς να μου το ζητήσει της γέμισα ξανά το ποτήρι.

    - «Αν θες να πιείς και από το μπουκάλι, κάν’το, δεν παίρνω πράγματα για να μου στολίζουν τις βιτρίνες, τα παίρνω για να τα χρησιμοποιώ, για να είναι χρήσιμα. Απλά… αν θες τη συμβουλή μου… με ρέγουλα!»
    - «Τέλος πάντων… Όταν το έμαθα ξύπνησε μέσα μου η fighting Irish, δεν του ζήτησα να χωρίσουμε, του το ανακοίνωσα. Αυτό που σου είπα, ότι για αρκετά χρόνια μετά έκανα σχέσεις απλά για να περάσω καλά, είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι όλη η αλήθεια. Δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να αφεθεί και μπορεί να μην πληγωνόμουν αλλά είχα ένα κενό μέσα μου που δε γέμιζε με τίποτα. Λίγο μετά την άφιξή μου στο San Francisco γνώρισα την Abi. Ήξερα από μικρή ότι ελκύομαι σεξουαλικά και από τα δύο φύλα αλλά δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να ερωτευτώ κάποια γυναίκα. Ε, με την Abi το έκανα και αν και τελικά χωρίσαμε μετά από ένα χρόνο, δεν το μετάνιωσα, ένιωσα σα να γεννήθηκα ξανά!»
    - «Γιατί χωρίσατε, αν επιτρέπεται;»
    - «Κάπου κουραστήκαμε, δουλεύαμε και οι δύο σε εξοντωτικούς ρυθμούς και δεν επενδύσαμε το χρόνο που άξιζε αυτή η σχέση, γιατί άξιζε. Η Abi είναι υπέροχος άνθρωπος, μου ξύπνησε στοιχεία του χαρακτήρα μου που ήταν σε λήθαργο και με έκανε να συνειδητοποιήσω πως αυτό που πραγματικά επιθυμώ, αυτό που πραγματικά με γεμίζει, δεν είναι να αφήνομαι εγώ σε κάποιον, το ακριβώς αντίθετο. Μου έκανε φοβερή εντύπωση, εννοώ ο Nigel με έκανε ό,τι ήθελε… αλλά ξέρεις τι κατάλαβα τελικά; Δεν το έκανα γιατί το ήθελα η ίδια, το έκανα γιατί φοβόμουν μην τον χάσω και τελικά αυτό έγινε, ακόμα και αν ήμουν η ίδια που το τερμάτισα.»
    - «Σε πιστεύω. Δεν ξέρω, δεν έχω ποτέ μου ερωτευτεί τόσο δυνατά που να τρέμω και μόνο στην ιδέα μη τη χάσω… Δεν ξέρω… δεν ξέρω καν αν μπορώ να ερωτευτώ τόσο έντονα. Ποτέ δε μ’ ενδιέφερε το “πάνω χέρι-κάτω χέρι”, ίσα-ίσα, το έβρισκα παιδιάστικο και κουραστικό. Πάντως… μιας που έχουμε πιάσει και τις εξομολογήσεις, στην παραλία που αφέθηκα σε σένα… αφέθηκα τελείως… και… ήταν λυτρωτικό!»
    - “Well, sometimes the only correct answer is a question. Come on, you sons of bitches, do you want to live forever?”
    - “You' re a Marine, now?”
    - «Ξέρεις κάτι;» με ρώτησε αγνοώντας το πείραγμά μου. «Θέλω να βουτήξω στην πισίνα!»
    - «Έχεις μαγιό;» τη ρώτησα απορημένος.
    - «Δεν χρειάζομαι μαγιό!» μου είπε ορθά-κοφτά και σαν να μην τρέχει τίποτα έβγαλε μπλούζα και παντελόνι, μένοντας γυμνή από πάνω και με το κιλοτάκι της από κάτω, και πήγε τρέχοντας στην πισίνα, αφήνοντάς με κάγκελο…

    …και πάνω και κάτω!

    --- ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ---
     
    Last edited: 22 Ιουνίου 2024 at 14:11