Αλληλεγγύη για τους βιασμούς γυναικών

Σύμφωνα με τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, η άμβλωση είναι νόμιμη μέχρι τη 12η εβδομάδα κύησης ή τη 19η σε περίπτωση που η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί, ενώ κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται και μέχρι το τέλος της εγκυμοσύνης, όταν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου, τονίζει στην ανακοίνωσή της η ΕλΕΔΑ.
Έτσι, επισημαίνει ότι κατά συνέπεια, η άρνηση ή η δυσχερής πρόσβαση σε δημόσιες νοσοκομειακές δομές, καταστρατηγεί στην πράξη, το δικαίωμα στη νόμιμη άμβλωση. Και μπορεί στο Σύνταγμα να μην κατοχυρώνεται ρητώς το δικαίωμα στην άμβλωση (όπως π.χ. το Γαλλικό Σύνταγμα), εντούτοις, στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος κατοχυρώνεται η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, στην οποία εμπίπτει και η αναπαραγωγική ελευθερία. Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ήδη κρίνει με μία σειρά αποφάσεών του, ότι στο προστατευτικό πεδίο του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ εμπίπτει και το δικαίωμα πρόσβασης στη νόμιμη άμβλωση (βλ. ΕΔΔΑ, R.R. κατά Πολωνίας, αριθ. προσφυγής 27617/04, P. and S. κατά Πολωνίας, αριθ. προσφυγής 57375/08).
Η ΕλΕΔΑ τονίζει ότι σύμφωνα με νεότερο ρεπορτάζ του NEWS247, το σύνολο των Υγειονομικών Περιφερειών της χώρας απάντησε σε σχετικό ερώτημα του Υπουργείου Υγείας. Με βάση τα στοιχεία αυτά, 12 νοσοκομεία δηλώνουν ότι δεν πραγματοποιούν εθελούσιες διακοπές κύησης, και συγκεκριμένα τα νοσοκομεία Νάξου, Λήμνου, Κατερίνης, Βέροιας, Έδεσσας, Γιαννιτσών, Κοζάνης, Πτολεμαΐδας, Καστοριάς, Θήβας, Καρύστου και Χανίων.
«Το κράτος οφείλει να διασφαλίζει και να εγγυάται σε όλες όσες διαβιούν στην επικράτεια την ακώλυτη άσκηση του δικαιώματος στη νόμιμη άμβλωση, στο οποίο εμπίπτει και η ευχερής πρόσβαση σε άμβλωση σε δημόσια νοσοκομεία, χωρίς η άσκηση του δικαιώματος αυτού να απειλείται από παράγοντες όπως ο τόπος διαμονής, οι ηθικοπολιτικές αντιλήψεις του ιατρικού προσωπικού, η οικονομική δυνατότητα μετακίνησης σε άλλη πόλη ή λήψης της σχετικής ιατρικής υπηρεσίας από τον ιδιωτικό τομέα» ξεκαθαρίζει η Ένωση και συμπληρώνει:
«Η περιορισμένη, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, πρόσβαση σε δωρεάν διαδικασία νόμιμης άμβλωσης σε δημόσιο νοσοκομείο, πλήττει δυσανάλογα τις πολλαπλά ευάλωτες ομάδες όπως προσφύγισσες, ανασφάλιστες μετανάστριες χωρίς χαρτιά, γυναίκες νεαρής ηλικίας, ανήλικες, άνεργες ή χαμηλόμισθες και εν τοις πράγμασι καταργεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους σε βασική υγειονομική περίθαλψη και την αναπαραγωγική τους ελευθερία.»
Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ) εκφράζει την ανησυχία της για το ζήτημα αυτό και δηλώνει ότι θα παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την εξέλιξή του, καθώς η πρόσβαση στη νόμιμη άμβλωση συνιστά ένα από τα πυρηνικά έμφυλα και αναπαραγωγικά δικαιώματα, η υπονόμευση του οποίου είτε ευθέως είτε δια της πλαγίας οδού συναρτάται άμεσα με το κράτος δικαίου αυτό καθαυτό.
«Το νοσοκομείο Χανίων επιδεικνύοντας άμεσα αντανακλαστικά προχώρησε στις απαραίτητες ενέργειες ανακοινώνοντας τη δημιουργία Ιατρείου Οικογενειακού Προγραμματισμού για εθελούσιες διακοπές κύησης. Αναμένουμε και τα υπόλοιπα νοσοκομεία να ακολουθήσουν το παράδειγμά του» καταλήγει στην ανακοίνωσή της η ΕλΕΔΑ.

 

Μόλις τελείωσα το "Consent" της Vanessa Springora. Μ' έχει σφίξει το στομάχι μου, δε θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει ταρακουνηθεί τόσο σκληρά διαβάζοντας ένα βιβλίο. Γιατί δεν είναι μυθιστόρημα, είναι η ανατριχιαστική αληθινή ιστορία της δεκατριάχρονης V. στον ιστό του παιδόφιλου Gabriel Matzneff.

Έχω αρρωστήσει, πραγματικά έχω αρρωστήσει.

 

Είναι άπειρες οι φορές που έχω σκεφτεί, ότι είναι κατάρα να ανακαλύψει κανείς πόση δύναμη έχει μέσα του, εξαιτίας ενός τέτοιου ιστορικού.

Κανένα βιβλίο, όσο γλαφυρό κι αν είναι, δεν συναγωνίζεται τις μνήμες.
Κι αυτές δεν θα έπρεπε να τις έχει καμία γυναίκα, πολλώ δε μάλλον κανένα παιδί.-

 

Ναουάλ Ελ Σααντάουι: Η Γυναίκα που Αρνήθηκε να Σωπάσει
Στα 10 της χρόνια, κατέστρεψε τον κανονισμένο γάμο της μασώντας ωμή μελιτζάνα μέχρι τα δόντια της να γίνουν εντελώς μαύρα.
Στα 6 της χρόνια, την καθήλωσαν στο έδαφος και την ακρωτηρίασαν.
Στα 49 της χρόνια, την έριξαν στη φυλακή.
Και μέσα από το κελί της, χρησιμοποιώντας ένα μολύβι φρυδιών πάνω σε χαρτί υγείας, έγραψε τα απομνημονεύματα που θα τροφοδοτούσαν ένα φεμινιστικό κίνημα το οποίο θα συγκλόνιζε τον αραβικό κόσμο.
Το όνομά της ήταν Ναουάλ Ελ Σααντάουι.
Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1931, στο μικρό αιγυπτιακό χωριό Καφρ Τάχλα, το δεύτερο από τα εννέα αδέλφια της. Σε μια κουλτούρα που συχνά έβλεπε τα κορίτσια ως βάρος, η γιαγιά της έλεγε φωναχτά μια ωμή αλήθεια: «Ένα αγόρι αξίζει τουλάχιστον όσο 15 κορίτσια. Τα κορίτσια είναι ντροπή».
Η Ναουάλ την άκουσε. Δεν το ξέχασε ποτέ. Και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της αρνούμενη να το αποδεχτεί.
Όταν ήταν έξι ετών, οι γυναίκες της οικογένειάς της την κράτησαν στο έδαφος και της έκαναν κλειτοριδεκτομή (ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων). Ο πόνος ήταν ανυπόφορος, ανεξίτηλος. Θα κουβαλούσε αυτή την ανάμνηση —και την απόφαση να σταματήσει αυτή την πρακτική— για τις επόμενες δεκαετίες.
Αλλά ακόμη και σε εκείνη τη στιγμή βίας, κάτι μέσα της αρνήθηκε να σπάσει.
Στα δέκα της χρόνια, η οικογένειά της προσπάθησε να την παντρέψει. Είχαν ήδη επιλέξει σύζυγο. Οι υποψήφιοι θα πήγαιναν να τη δουν. Η Ναουάλ είχε άλλα σχέδια. Τρύπωσε στην κουζίνα, βρήκε μια ωμή μελιτζάνα και τη δάγκωσε με δύναμη, μασώντας την μέχρι ο σκούρος χυμός να βάψει τα δόντια της μαύρα. Όταν έφτασε η οικογένεια του υποψήφιου γαμπρού, τους χαμογέλασε όσο περισσότερο μπορούσε.
Μια ματιά στα μαυρισμένα δόντια της ήταν αρκετή για να φύγουν χωρίς να κλείσουν τη συμφωνία. Ο παιδικός γάμος είχε υπονομευτεί. Η Ναουάλ είχε κερδίσει χρόνο.
Και αυτόν τον χρόνο τον εξάντλησε. Ο πατέρας της —πιο προοδευτικός από πολλούς άνδρες της εποχής του— πίστευε ότι οι κόρες του άξιζαν να σπουδάσουν. Η Ναουάλ διάβαζε ό,τι έπεφτε στα χέρια της. Έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα στα δεκατρία της. Και αποφάσισε ότι θα γινόταν γιατρός.
Το 1955, σε ηλικία 23 ετών, αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου.
Επέστρεψε στην αγροτική Αίγυπτο ως γιατρός και είδε από κοντά το ολέθριο τίμημα της πατριαρχίας στα σώματα των γυναικών: επιπλοκές από ακρωτηριασμούς, θανάτους στη γέννα, γυναίκες παγιδευμένες σε βίαιους γάμους χωρίς διέξοδο. Δεν μπορούσε να σωπάσει.
Το 1972 δημοσίευσε το «Γυναίκες και Σεξ», ένα βιβλίο που επιτιθόταν ανοιχτά στον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων και στον συστηματικό έλεγχο των σωμάτων και της σεξουαλικότητας των γυναικών. Η αντίδραση ήταν γρήγορη και βίαιη. Απολύθηκε από τη θέση της στη Δημόσια Υγεία. Το περιοδικό που διηύθυνε έκλεισε. Τα γραπτά της απαγορεύτηκαν.
Οι αιγυπτιακές αρχές ήθελαν να σβήσουν τη φωνή της. Η Ναουάλ συνέχισε να γράφει.
Το 1975 εξέδωσε το «Γυναίκα στο Μηδέν», ένα ισχυρό μυθιστόρημα βασισμένο σε μια πραγματική γυναίκα που γνώρισε στη φυλακή, όπου εργαζόταν ως ψυχίατρος: μια γυναίκα καταδικασμένη σε θάνατο επειδή είχε σκοτώσει έναν άνδρα που την εκμεταλλευόταν. Το βιβλίο έγινε ορόσημο της αραβικής φεμινιστικής λογοτεχνίας.
Μέχρι το 1981, είχε γίνει υπερβολικά ενοχλητική για την εξουσία. Υπό τον πρόεδρο Ανουάρ αλ Σαντάτ, η Ναουάλ συνελήφθη στο μεγάλο κύμα καταστολής κατά των διανοουμένων. Το πραγματικό της έγκλημα ήταν ότι έλεγε την αλήθεια στην εξουσία.
Τον Σεπτέμβριο του 1981, στα 49 της χρόνια, στάλθηκε στη γυναικεία φυλακή του Καντατίρ. Της αρνήθηκαν χαρτί και στυλό. Έτσι, αυτοσχεδίασε.
Μια άλλη κρατούμενη της βρήκε ένα μολύβι φρυδιών. Η Ναουάλ έγραψε πάνω σε χαρτί υγείας: κάθε σκέψη, κάθε ιστορία των γυναικών που την περιέβαλλαν, κάθε παρατήρηση για την πολιτική φυλακή και τον πατριαρχικό έλεγχο. Αυτές οι σημειώσεις, που βγήκαν λαθραία έξω, έγιναν αργότερα τα «Απομνημονεύματα από τη Φυλακή των Γυναικών».
Μετά τη δολοφονία του Ανουάρ αλ Σαντάτ τον Οκτώβριο του 1981, η Ναουάλ απελευθερώθηκε μετά από δύο μήνες. Βγήκε από τη φυλακή και ξανάπιασε δουλειά αμέσως. Οι απειλές μόνο αυξάνονταν. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ισλαμιστές φονταμενταλιστές έβαλαν το όνομά της σε μια λίστα θανάτου. Η κυβέρνηση της πρόσφερε ένοπλη προστασία. Εκείνη την αρνήθηκε.
Το 1993 αυτοεξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δίδαξε σε κορυφαία πανεπιστήμια (Duke, Harvard, Yale). Επέστρεψε στην Αίγυπτο το 1996, εξίσου προκλητική και μαχητική. Το 2005, στα 73 της χρόνια, έκανε το ακατόρθωτο: ανακοίνωσε την πρόθεσή της να είναι υποψήφια για την προεδρία της Αιγύπτου. Το νόημα ήταν να δηλώσει ότι οι γυναίκες ανήκουν σε όλους τους χώρους, ακόμα και στο ύπατο αξίωμα.
Η Ναουάλ Ελ Σααντάουι πέθανε στις 21 Μαρτίου 2021, στα 89 της χρόνια, στο Κάιρο.
Έγινε γνωστή ως η «Σιμόν ντε Μποβουάρ του αραβικού κόσμου». Το έργο της υπενθύμισε σε ολόκληρες γενιές ότι ο φεμινισμός στην περιοχή δεν είναι μια εισαγόμενη ιδέα: γεννιέται εκεί, ριζωμένος στο θάρρος γυναικών σαν κι αυτήν.
Η μάχη της Ναουάλ δεν ήταν ποτέ μόνο για την ίδια. Ήταν για τα εξάχρονα κορίτσια που ακρωτηριάζονται, για τα δεκάχρονα κορίτσια που παραδίδονται σε γάμο και για τις γυναίκες που υπέφεραν στη σιωπή.
Πέρασε 89 χρόνια αρνούμενη να σωπάσει. Και ξεκίνησε στα 10 της, με μια ωμή μελιτζάνα και μαύρα δόντια:
«Δεν θα αποδεχτώ τη ζωή που επιλέξατε για μένα. Θα επιλέξω τη δική μου».


*από το Facebook
 

 

Γυναικοτονία στη Δράμα.
Μπάτσος δολοφόνησε τη σύζυγο του.

 

Για τη γυναικοκτονία από χέρι μπάτσου στη Δράμα.

 

Από τη γυναικοκτονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα μέχρι τη χθεσινή γυναικοκτονία στη Δράμα έχουν περάσει δύο εβδομάδες. Σ’ αυτό το διάστημα δεν κουνήθηκε τίποτα από την πλευρά της Πολιτείας, καμία πρωτοβουλία πρόληψης της έμφυλης βίας, κανένα μέτρο προστασίας των κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών τους, καμία καμπάνια, καμία εξαγγελία, ούτε καν μια μνεία για τις γυναίκες που δολοφονούνται μέσα στα ίδια τους τα σπίτια συνήθως. Αντίθετα αυτό που βιώνουμε είναι μια απόλυτη θεσμική απραξία και περιφρόνηση μαζί με την απροκάλυπτη εκδήλωση του οργανωμένου μισογυνισμού που έχει κατακλύσει την ψηφιακή σφαίρα τριγκάροντας, χλευάζοντας και εκφοβίζοντας γυναίκες, θηλυκότητες και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.

Οπότε μετράμε άλλη μια

Στις πόσες γυναικοκτονίες άραγε θα αναλάβουν οι αρχές τις ευθύνες τους και θα λογοδοτήσουν για τη συνενοχή τους στο πατριαρχικό έγκλημα;

Στις πόσες γυναικοκτονίες θα βρει η κυβέρνηση να ψελλίσει μισή λέξη; Να αποφασίσει να ενισχύσει το δίκτυο δομών και υπηρεσιών;

Στις πόσες γυναικοκτονίες θα αναλογιστούν τις οδυνηρές συνέπειες του νόμου Τσιάρα στις ζωές των γυναικών και των παιδιών; Πόσες κατεστραμμένες ζωές χρειάζονται για να σκεφτούν να τον καταργήσουν;

Στις πόσες γυναικοκτονίες θα σταματήσουν κάποια media να γράφουν για «οικογενειακή τραγωδία», να αναρωτιούνται για τις «αιτίες», να δημοσιεύουν φωτογραφίες των θυμάτων μαζί με τους θύτες, να κάνουν victim blaming;

Στις πόσες γυναικοκτονίες θα πάψουν η γειτονία, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, οι συγγενείς να μιλάνε μόνο αφότου οι γυναίκες δολοφονηθούν και να αρχίσουν να δρουν αλληλέγγυα όσο είναι ζωντανές για να τις βοηθήσουν;

Πόσο αίμα ακόμα; Πόσες γυναίκες δολοφονημένες ακόμα; Πόσα παιδιά ακόμα να μεγαλώσουν χωρίς τις μητέρες τους μ’ ένα τεράστιο τραύμα στον ψυχισμό τους;

Απροσμέτρητη οργή.

Από Μαρία Λούκα-δημοσιογράφος

 

Η Πατριαρχία δολοφονεί. Οκτώ γυναικοκτονίες το πρώτο εξάμηνο του έτους.

 

Στις 21 Απριλίου δόθηκε στην δημοσιότητα το έγγραφο S/2026/321, το οποίο αποτελεί την επίσημη έκθεση του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού σχετικά με τη σεξουαλική βία που συνδέεται με ένοπλες συγκρούσεις.

Το κείμενο της Έκθεσης του Γενικού Γραμματέα που αφορά το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, όπως αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική σελίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Άρνηση πρόσβασης

1. Το 2025, μετά από δύο συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός που οδήγησαν στην απελευθέρωση περισσότερων από 50 ομήρων που κρατούνταν από τη Χαμάς και άλλες παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες στη Γάζα, έξι όμηροι διατύπωσαν δημόσια καταγγελίες για σεξουαλική βία.

Μία γυναίκα όμηρος που απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας τον Ιανουάριο του 2025 κατήγγειλε πολλαπλά περιστατικά σεξουαλικής βίας. Τον Μάρτιο του 2025, δύο γυναίκες όμηροι που είχαν απελευθερωθεί το 2023 ανέφεραν επίσης ότι υπέστησαν σεξουαλική βία.

Τρεις άνδρες όμηροι που απελευθερώθηκαν τον Οκτώβριο του 2025, μετά το Συνολικό Σχέδιο για τον Τερματισμό της Σύγκρουσης στη Γάζα, προέβησαν σε περαιτέρω καταγγελίες για σεξουαλική βία.

Τα Ηνωμένα Έθνη δεν κατέστη δυνατό να επαληθεύσουν καμία από αυτές τις αναφορές, λόγω της συνεχιζόμενης άρνησης πρόσβασης από την κυβέρνηση του Ισραήλ προς τα αρμόδια όργανα των Ηνωμένων Εθνών για τη διεξαγωγή ερευνών.

2. Όσον αφορά τη λογοδοσία για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023, από τότε που η Χαμάς συμπεριλήφθηκε στο παράρτημα της προηγούμενης έκθεσης (S/2025/389), δεν έχει αναγνωρίσει κανένα περιστατικό σεξουαλικής βίας και δεν έχει αναλάβει δεσμεύσεις ούτε έχει λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση παραβιάσεων που σχετίζονται με τη σεξουαλική βία, συμπεριλαμβανομένης της απόδοσης ευθυνών στους φερόμενους ως δράστες.

Επιπλέον, τα Ηνωμένα Έθνη δεν έχουν μέχρι στιγμής λάβει πληροφορίες σχετικά με την απαγγελία κατηγοριών από τις αρχές του Ισραήλ, σχετικά με αδικήματα σεξουαλικής βίας κατά Παλαιστινίων κρατουμένων που κατηγορούνται για συμμετοχή στις επιθέσεις.

Επαναλαμβανόμενα μοτίβα

3. Το 2025 συνέχισαν να τεκμηριώνονται επαναλαμβανόμενα μοτίβα σεξουαλικής βίας εναντίον Παλαιστινίων που κρατούνται στο Ισραήλ και στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Οι περιπτώσεις που επαληθεύθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη θα πρέπει να θεωρούνται ενδεικτικές περιστατικών και μοτίβων που εκτείνονται σε πολλαπλές περιόδους αναφοράς και όχι ως πλήρης καταγραφή, δεδομένης της συνεχιζόμενης άρνησης πρόσβασης από την κυβέρνηση του Ισραήλ σε χώρους κράτησης, καθώς και στη Γάζα.

Οι δυσκολίες στην αναφορά περιστατικών σεξουαλικής βίας εξακολουθούσαν να υφίστανται, μεταξύ άλλων λόγω ρητών απειλών που διατυπώνονται από ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και δυνάμεις ασφαλείας, με σκοπό να εξαναγκάσουν τους κρατουμένους να μην καταγγέλλουν κακοποιήσεις.

Σύμφωνα με το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ενώ το Συνολικό Σχέδιο για τον Τερματισμό της Σύγκρουσης οδήγησε στην απελευθέρωση 1.968 Παλαιστινίων που κρατούνταν από τις ισραηλινές αρχές, περισσότεροι από 9.000 παρέμεναν υπό κράτηση, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 4.000 που κρατούνταν χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη ή υπό καθεστώς διοικητικής κράτησης, γεγονός που εγείρει ανησυχίες για αυθαίρετη κράτηση.

Το 2025, τα Ηνωμένα Έθνη επαλήθευσαν πολλαπλά περιστατικά σεξουαλικής βίας συνδεόμενης με τη σύγκρουση, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης της ως μορφής βασανιστηρίου, που ασκήθηκε εναντίον 14 ανδρών, 7 γυναικών, 9 αγοριών και 1 κοριτσιού από τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη.

Δεκατρείς από αυτές τις περιπτώσεις συνέβησαν το 2025 και δεκαοκτώ κατά τα έτη 2023 και 2024.

Οι παραβιάσεις περιλάμβαναν βιασμό, συμπεριλαμβανομένου βιασμού με αντικείμενα, ομαδικό βιασμό, απόπειρα βιασμού, σωματική βία στα γεννητικά όργανα, περιστατικά σκόπιμων πυροβολισμών στα γεννητικά όργανα, άγγιγμα μαστών και γεννητικών οργάνων, γυμνές σωματικές έρευνες και εσωτερικές σωματικές έρευνες χωρίς εμφανή λόγο ασφαλείας, εξαναγκαστική γύμνια και απειλές βιασμού.

Βιασμοί και ομαδικοί βιασμοί, σε ορισμένες περιπτώσεις κατ’ επανάληψη, διαπράχθηκαν εις βάρος εννέα θυμάτων, η πλειονότητα των οποίων καταγόταν από τη Γάζα.

Στους δράστες περιλαμβάνονταν ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και δυνάμεις ασφαλείας, συγκεκριμένα οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF), η Ισραηλινή Υπηρεσία Φυλακών, συμπεριλαμβανομένων των ειδικών δυνάμεων Keter, καθώς και η Αντιτρομοκρατική Μονάδα της Αστυνομίας (Yamam).

Οι παραβιάσεις αυτές σημειώθηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια κράτησης και ανάκρισης και σε διάφορες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών καταυλισμών (Ζντέ Τειμάν κέντρο κράτησης Ετζιόν, στρατόπεδο Mαζνουνά και μία μη κατονομαζόμενη στρατιωτική βάση), εγκαταστάσεων της Ισραηλινής Υπηρεσίας Φυλακών και σε ένα ισραηλινό αστυνομικό τμήμα.

Επιπλέον, παραβιάσεις διαπράχθηκαν σε σημεία ελέγχου (checkpoints) και κατά τη διάρκεια ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονταν δημοσιογράφοι και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι περισσότερες περιπτώσεις περιλάμβαναν πολλαπλές μορφές σεξουαλικής βίας που χρησιμοποιούνταν ταυτόχρονα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι παραβιάσεις βιντεοσκοπήθηκαν ή φωτογραφήθηκαν, συμπεριλαμβανομένης μίας περίπτωσης βιασμού.

Η σεξουαλική βία κατά γυναικών κρατουμένων περιλάμβανε κυρίως απειλές βιασμού, εξαναγκαστική γύμνια, ανεπιθύμητα αγγίγματα και ταπεινωτικές ή εξευτελιστικές γυμνές σωματικές έρευνες χωρίς δικαιολογία.

Αντίθετα, άνδρες και αγόρια αποτέλεσαν στόχο βιασμού, απόπειρας βιασμού και βίας στα γεννητικά όργανα, με αποτέλεσμα πέντε άνδρες-θύματα να υποστούν σοβαρή αιμορραγία από το ορθό ή πρήξιμο που διήρκεσε πολλές ημέρες ή εβδομάδες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, χωρίς να λάβουν ιατρική περίθαλψη.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της σεξουαλικής βίας στους κρατουμένους που απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στη Γάζα επιδεινώθηκαν περαιτέρω από τις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης.

Επιπλέον, λόγω της ανθρωπιστικής καταστροφής και των επανειλημμένων μαζικών εκτοπισμών που προκλήθηκαν από τη σύγκρουση, οι γυναίκες και τα κορίτσια στη Γάζα εξακολουθούν να εκτίθενται σε αυξημένους κινδύνους σεξουαλικής βίας.

Κλίμα ατιμωρησίας

4. Η Ανεξάρτητη Διεθνής Εξεταστική Επιτροπή για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη- συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ- και το Ισραήλ, καθώς και υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών έχουν επανειλημμένα τεκμηριώσει μια συστηματική έλλειψη λογοδοσίας για παραβιάσεις που διαπράττονται εις βάρος Παλαιστινίων, διαιωνίζοντας ένα κλίμα ατιμωρησίας.

Στις 19 Φεβρουαρίου 2025, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε πέντε εφέδρους στρατιώτες της Μονάδας 100 των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) για σοβαρή σωματική κακοποίηση που έλαβε χώρα στο στρατόπεδο Ζντέ Τειμάν τον Ιούλιο του 2024.

Σύμφωνα με την Εξεταστική Επιτροπή, παρά την ύπαρξη διαθέσιμων αποδεικτικών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων βίντεο, ιατρικών εκθέσεων και λεπτομερούς περιγραφής της επίθεσης, η οποία φέρεται να περιλάμβανε την εισαγωγή αντικειμένου στον πρωκτό, προκαλώντας σοβαρά τραύματα στο ορθό, το κατηγορητήριο δεν περιλάμβανε κατηγορία για σεξουαλική βία ή βιασμό.

Τον Μάρτιο του 2026, όλες οι κατηγορίες αποσύρθηκαν.

Οι εξελίξεις αυτές ενδέχεται να ενισχύσουν περαιτέρω ένα κλίμα ατιμωρησίας που μπορεί να διευκολύνει τη διάπραξη σεξουαλικής βίας συνδεόμενης με ένοπλες συγκρούσεις.

5. Μετά την κοινοποίηση της πιθανής καταχώρισης των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και δυνάμεων ασφαλείας στον σχετικό κατάλογο, η Ειδική Αντιπρόσωπός μου συνέχισε να βρίσκεται σε επικοινωνία με την κυβέρνηση του Ισραήλ και με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.

Ωστόσο, δεν έχουν παρασχεθεί πληροφορίες σχετικά με τη συμμόρφωση προς τα συγκεκριμένα μέτρα που προβλέπονται στο Ψήφισμα 2467 (2019) του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν έχει χορηγήσει πρόσβαση στα αρμόδια όργανα των Ηνωμένων Εθνών για σκοπούς παρακολούθησης και ελέγχου, ενώ η παροχή υπηρεσιών και ανθρωπιστικής βοήθειας εξακολουθεί να υπόκειται σε σοβαρούς περιορισμούς.

Η Ειδική Αντιπρόσωπός μου συνέχισε επίσης να συνεργάζεται με την Παλαιστινιακή Αρχή για ζητήματα υποστήριξης και αρωγής προς τους επιζώντες.

Συστάσεις

6. Επαναλαμβάνω την έκκλησή μου προς την κυβέρνηση του Ισραήλ να παύσει αμέσως κάθε πράξη σεξουαλικής βίας, να εφαρμόσει δεσμεύσεις με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την αντιμετώπιση και πρόληψη της σεξουαλικής βίας, όπως προβλέπεται στα Ψηφίσματα 1960 (2010), 2106 (2013) και 2467 (2019) του Συμβουλίου Ασφαλείας, και να χορηγήσει απρόσκοπτη πρόσβαση στα αρμόδια όργανα των Ηνωμένων Εθνών ώστε να διεξάγουν έρευνες για όλες τις καταγγελλόμενες παραβιάσεις, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας που συνδέεται με ένοπλες συγκρούσεις.

7. Συνεχίζω να ζητώ την απόδοση ευθυνών, με πλήρη τήρηση των εγγυήσεων της νόμιμης διαδικασίας, για εγκλήματα σεξουαλικής βίας που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου και στον απόηχό τους, και καλώ τη Χαμάς να υιοθετήσει μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας.

8. Καλώ την κυβέρνηση του Ισραήλ να διασφαλίσει ότι οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι τυγχάνουν μεταχείρισης που σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να διερευνήσει και να ασκήσει διώξεις για όλες τις καταγγελίες σεξουαλικής βίας σε βάρος Παλαιστινίων κρατουμένων.

Νίκος Μιχόπουλος
Δημοσιογράφος

 

Πού γράφει αυτός ο δημοσιογράφος;