Αλληλεγγύη για τους βιασμούς γυναικών

Σύμφωνα με τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, η άμβλωση είναι νόμιμη μέχρι τη 12η εβδομάδα κύησης ή τη 19η σε περίπτωση που η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί, ενώ κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται και μέχρι το τέλος της εγκυμοσύνης, όταν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου, τονίζει στην ανακοίνωσή της η ΕλΕΔΑ.
Έτσι, επισημαίνει ότι κατά συνέπεια, η άρνηση ή η δυσχερής πρόσβαση σε δημόσιες νοσοκομειακές δομές, καταστρατηγεί στην πράξη, το δικαίωμα στη νόμιμη άμβλωση. Και μπορεί στο Σύνταγμα να μην κατοχυρώνεται ρητώς το δικαίωμα στην άμβλωση (όπως π.χ. το Γαλλικό Σύνταγμα), εντούτοις, στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος κατοχυρώνεται η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, στην οποία εμπίπτει και η αναπαραγωγική ελευθερία. Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ήδη κρίνει με μία σειρά αποφάσεών του, ότι στο προστατευτικό πεδίο του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ εμπίπτει και το δικαίωμα πρόσβασης στη νόμιμη άμβλωση (βλ. ΕΔΔΑ, R.R. κατά Πολωνίας, αριθ. προσφυγής 27617/04, P. and S. κατά Πολωνίας, αριθ. προσφυγής 57375/08).
Η ΕλΕΔΑ τονίζει ότι σύμφωνα με νεότερο ρεπορτάζ του NEWS247, το σύνολο των Υγειονομικών Περιφερειών της χώρας απάντησε σε σχετικό ερώτημα του Υπουργείου Υγείας. Με βάση τα στοιχεία αυτά, 12 νοσοκομεία δηλώνουν ότι δεν πραγματοποιούν εθελούσιες διακοπές κύησης, και συγκεκριμένα τα νοσοκομεία Νάξου, Λήμνου, Κατερίνης, Βέροιας, Έδεσσας, Γιαννιτσών, Κοζάνης, Πτολεμαΐδας, Καστοριάς, Θήβας, Καρύστου και Χανίων.
«Το κράτος οφείλει να διασφαλίζει και να εγγυάται σε όλες όσες διαβιούν στην επικράτεια την ακώλυτη άσκηση του δικαιώματος στη νόμιμη άμβλωση, στο οποίο εμπίπτει και η ευχερής πρόσβαση σε άμβλωση σε δημόσια νοσοκομεία, χωρίς η άσκηση του δικαιώματος αυτού να απειλείται από παράγοντες όπως ο τόπος διαμονής, οι ηθικοπολιτικές αντιλήψεις του ιατρικού προσωπικού, η οικονομική δυνατότητα μετακίνησης σε άλλη πόλη ή λήψης της σχετικής ιατρικής υπηρεσίας από τον ιδιωτικό τομέα» ξεκαθαρίζει η Ένωση και συμπληρώνει:
«Η περιορισμένη, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, πρόσβαση σε δωρεάν διαδικασία νόμιμης άμβλωσης σε δημόσιο νοσοκομείο, πλήττει δυσανάλογα τις πολλαπλά ευάλωτες ομάδες όπως προσφύγισσες, ανασφάλιστες μετανάστριες χωρίς χαρτιά, γυναίκες νεαρής ηλικίας, ανήλικες, άνεργες ή χαμηλόμισθες και εν τοις πράγμασι καταργεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους σε βασική υγειονομική περίθαλψη και την αναπαραγωγική τους ελευθερία.»
Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ) εκφράζει την ανησυχία της για το ζήτημα αυτό και δηλώνει ότι θα παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την εξέλιξή του, καθώς η πρόσβαση στη νόμιμη άμβλωση συνιστά ένα από τα πυρηνικά έμφυλα και αναπαραγωγικά δικαιώματα, η υπονόμευση του οποίου είτε ευθέως είτε δια της πλαγίας οδού συναρτάται άμεσα με το κράτος δικαίου αυτό καθαυτό.
«Το νοσοκομείο Χανίων επιδεικνύοντας άμεσα αντανακλαστικά προχώρησε στις απαραίτητες ενέργειες ανακοινώνοντας τη δημιουργία Ιατρείου Οικογενειακού Προγραμματισμού για εθελούσιες διακοπές κύησης. Αναμένουμε και τα υπόλοιπα νοσοκομεία να ακολουθήσουν το παράδειγμά του» καταλήγει στην ανακοίνωσή της η ΕλΕΔΑ.

 

Μόλις τελείωσα το "Consent" της Vanessa Springora. Μ' έχει σφίξει το στομάχι μου, δε θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει ταρακουνηθεί τόσο σκληρά διαβάζοντας ένα βιβλίο. Γιατί δεν είναι μυθιστόρημα, είναι η ανατριχιαστική αληθινή ιστορία της δεκατριάχρονης V. στον ιστό του παιδόφιλου Gabriel Matzneff.

Έχω αρρωστήσει, πραγματικά έχω αρρωστήσει.

 

Είναι άπειρες οι φορές που έχω σκεφτεί, ότι είναι κατάρα να ανακαλύψει κανείς πόση δύναμη έχει μέσα του, εξαιτίας ενός τέτοιου ιστορικού.

Κανένα βιβλίο, όσο γλαφυρό κι αν είναι, δεν συναγωνίζεται τις μνήμες.
Κι αυτές δεν θα έπρεπε να τις έχει καμία γυναίκα, πολλώ δε μάλλον κανένα παιδί.-

 

Ναουάλ Ελ Σααντάουι: Η Γυναίκα που Αρνήθηκε να Σωπάσει
Στα 10 της χρόνια, κατέστρεψε τον κανονισμένο γάμο της μασώντας ωμή μελιτζάνα μέχρι τα δόντια της να γίνουν εντελώς μαύρα.
Στα 6 της χρόνια, την καθήλωσαν στο έδαφος και την ακρωτηρίασαν.
Στα 49 της χρόνια, την έριξαν στη φυλακή.
Και μέσα από το κελί της, χρησιμοποιώντας ένα μολύβι φρυδιών πάνω σε χαρτί υγείας, έγραψε τα απομνημονεύματα που θα τροφοδοτούσαν ένα φεμινιστικό κίνημα το οποίο θα συγκλόνιζε τον αραβικό κόσμο.
Το όνομά της ήταν Ναουάλ Ελ Σααντάουι.
Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1931, στο μικρό αιγυπτιακό χωριό Καφρ Τάχλα, το δεύτερο από τα εννέα αδέλφια της. Σε μια κουλτούρα που συχνά έβλεπε τα κορίτσια ως βάρος, η γιαγιά της έλεγε φωναχτά μια ωμή αλήθεια: «Ένα αγόρι αξίζει τουλάχιστον όσο 15 κορίτσια. Τα κορίτσια είναι ντροπή».
Η Ναουάλ την άκουσε. Δεν το ξέχασε ποτέ. Και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της αρνούμενη να το αποδεχτεί.
Όταν ήταν έξι ετών, οι γυναίκες της οικογένειάς της την κράτησαν στο έδαφος και της έκαναν κλειτοριδεκτομή (ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων). Ο πόνος ήταν ανυπόφορος, ανεξίτηλος. Θα κουβαλούσε αυτή την ανάμνηση —και την απόφαση να σταματήσει αυτή την πρακτική— για τις επόμενες δεκαετίες.
Αλλά ακόμη και σε εκείνη τη στιγμή βίας, κάτι μέσα της αρνήθηκε να σπάσει.
Στα δέκα της χρόνια, η οικογένειά της προσπάθησε να την παντρέψει. Είχαν ήδη επιλέξει σύζυγο. Οι υποψήφιοι θα πήγαιναν να τη δουν. Η Ναουάλ είχε άλλα σχέδια. Τρύπωσε στην κουζίνα, βρήκε μια ωμή μελιτζάνα και τη δάγκωσε με δύναμη, μασώντας την μέχρι ο σκούρος χυμός να βάψει τα δόντια της μαύρα. Όταν έφτασε η οικογένεια του υποψήφιου γαμπρού, τους χαμογέλασε όσο περισσότερο μπορούσε.
Μια ματιά στα μαυρισμένα δόντια της ήταν αρκετή για να φύγουν χωρίς να κλείσουν τη συμφωνία. Ο παιδικός γάμος είχε υπονομευτεί. Η Ναουάλ είχε κερδίσει χρόνο.
Και αυτόν τον χρόνο τον εξάντλησε. Ο πατέρας της —πιο προοδευτικός από πολλούς άνδρες της εποχής του— πίστευε ότι οι κόρες του άξιζαν να σπουδάσουν. Η Ναουάλ διάβαζε ό,τι έπεφτε στα χέρια της. Έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα στα δεκατρία της. Και αποφάσισε ότι θα γινόταν γιατρός.
Το 1955, σε ηλικία 23 ετών, αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου.
Επέστρεψε στην αγροτική Αίγυπτο ως γιατρός και είδε από κοντά το ολέθριο τίμημα της πατριαρχίας στα σώματα των γυναικών: επιπλοκές από ακρωτηριασμούς, θανάτους στη γέννα, γυναίκες παγιδευμένες σε βίαιους γάμους χωρίς διέξοδο. Δεν μπορούσε να σωπάσει.
Το 1972 δημοσίευσε το «Γυναίκες και Σεξ», ένα βιβλίο που επιτιθόταν ανοιχτά στον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων και στον συστηματικό έλεγχο των σωμάτων και της σεξουαλικότητας των γυναικών. Η αντίδραση ήταν γρήγορη και βίαιη. Απολύθηκε από τη θέση της στη Δημόσια Υγεία. Το περιοδικό που διηύθυνε έκλεισε. Τα γραπτά της απαγορεύτηκαν.
Οι αιγυπτιακές αρχές ήθελαν να σβήσουν τη φωνή της. Η Ναουάλ συνέχισε να γράφει.
Το 1975 εξέδωσε το «Γυναίκα στο Μηδέν», ένα ισχυρό μυθιστόρημα βασισμένο σε μια πραγματική γυναίκα που γνώρισε στη φυλακή, όπου εργαζόταν ως ψυχίατρος: μια γυναίκα καταδικασμένη σε θάνατο επειδή είχε σκοτώσει έναν άνδρα που την εκμεταλλευόταν. Το βιβλίο έγινε ορόσημο της αραβικής φεμινιστικής λογοτεχνίας.
Μέχρι το 1981, είχε γίνει υπερβολικά ενοχλητική για την εξουσία. Υπό τον πρόεδρο Ανουάρ αλ Σαντάτ, η Ναουάλ συνελήφθη στο μεγάλο κύμα καταστολής κατά των διανοουμένων. Το πραγματικό της έγκλημα ήταν ότι έλεγε την αλήθεια στην εξουσία.
Τον Σεπτέμβριο του 1981, στα 49 της χρόνια, στάλθηκε στη γυναικεία φυλακή του Καντατίρ. Της αρνήθηκαν χαρτί και στυλό. Έτσι, αυτοσχεδίασε.
Μια άλλη κρατούμενη της βρήκε ένα μολύβι φρυδιών. Η Ναουάλ έγραψε πάνω σε χαρτί υγείας: κάθε σκέψη, κάθε ιστορία των γυναικών που την περιέβαλλαν, κάθε παρατήρηση για την πολιτική φυλακή και τον πατριαρχικό έλεγχο. Αυτές οι σημειώσεις, που βγήκαν λαθραία έξω, έγιναν αργότερα τα «Απομνημονεύματα από τη Φυλακή των Γυναικών».
Μετά τη δολοφονία του Ανουάρ αλ Σαντάτ τον Οκτώβριο του 1981, η Ναουάλ απελευθερώθηκε μετά από δύο μήνες. Βγήκε από τη φυλακή και ξανάπιασε δουλειά αμέσως. Οι απειλές μόνο αυξάνονταν. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ισλαμιστές φονταμενταλιστές έβαλαν το όνομά της σε μια λίστα θανάτου. Η κυβέρνηση της πρόσφερε ένοπλη προστασία. Εκείνη την αρνήθηκε.
Το 1993 αυτοεξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δίδαξε σε κορυφαία πανεπιστήμια (Duke, Harvard, Yale). Επέστρεψε στην Αίγυπτο το 1996, εξίσου προκλητική και μαχητική. Το 2005, στα 73 της χρόνια, έκανε το ακατόρθωτο: ανακοίνωσε την πρόθεσή της να είναι υποψήφια για την προεδρία της Αιγύπτου. Το νόημα ήταν να δηλώσει ότι οι γυναίκες ανήκουν σε όλους τους χώρους, ακόμα και στο ύπατο αξίωμα.
Η Ναουάλ Ελ Σααντάουι πέθανε στις 21 Μαρτίου 2021, στα 89 της χρόνια, στο Κάιρο.
Έγινε γνωστή ως η «Σιμόν ντε Μποβουάρ του αραβικού κόσμου». Το έργο της υπενθύμισε σε ολόκληρες γενιές ότι ο φεμινισμός στην περιοχή δεν είναι μια εισαγόμενη ιδέα: γεννιέται εκεί, ριζωμένος στο θάρρος γυναικών σαν κι αυτήν.
Η μάχη της Ναουάλ δεν ήταν ποτέ μόνο για την ίδια. Ήταν για τα εξάχρονα κορίτσια που ακρωτηριάζονται, για τα δεκάχρονα κορίτσια που παραδίδονται σε γάμο και για τις γυναίκες που υπέφεραν στη σιωπή.
Πέρασε 89 χρόνια αρνούμενη να σωπάσει. Και ξεκίνησε στα 10 της, με μια ωμή μελιτζάνα και μαύρα δόντια:
«Δεν θα αποδεχτώ τη ζωή που επιλέξατε για μένα. Θα επιλέξω τη δική μου».


*από το Facebook