Dom on demand: κυριαρχία ή καλοπαιγμένος ρόλος;

Στο προηγούμενο κείμενο αναρωτήθηκα αν μπορεί να υπάρξει πραγματική παράδοση μέσα σε λίγες ώρες, με κάποιον που δεν θα είναι εκεί αύριο. Η σκέψη όμως δεν σταμάτησε εκεί. Γιατί δεν αρκεί να ρωτήσουμε τι χωράει σε ένα session. Πρέπει να ρωτήσουμε και τι γίνεται με τους ρόλους όταν το session γίνεται κάτι που «παραγγέλνεις».

Όταν η συνάντηση μετατρέπεται σε υπηρεσία, κάτι αντιστρέφεται αθόρυβα. Ο sub έρχεται με μια λίστα: αυτό θέλω, αυτό όχι, έτσι το φαντάζομαι. Ο Dom, για να είναι συνεπής, την ακολουθεί. Όλα είναι συμφωνημένα, όλα είναι σωστά. Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι ποιος οδηγεί ποιον. Αν εγώ έχω γράψει το σενάριο και εκείνος το εκτελεί, έχω αφήσει πραγματικά το τιμόνι ή απλώς έχω βάλει κάποιον να οδηγεί στη διαδρομή που διάλεξα εγώ;

Το ίδιο ερώτημα ισχύει και από την άλλη πλευρά. Ένας Dom που αναζητά κάθε φορά έναν καινούργιο άνθρωπο για να επιβληθεί, ασκεί κυριαρχία ή παίζει έναν ρόλο που του ταιριάζει; Η κυριαρχία, έτσι όπως την καταλαβαίνω, έχει μέσα της ευθύνη. Ευθύνη για το πώς θα είναι ο άλλος όχι μόνο στο τέλος της βραδιάς, αλλά και την επόμενη μέρα, και την επόμενη εβδομάδα. Χωρίς αυτή την ευθύνη μοιάζει περισσότερο με έλεγχο ενός δωματίου παρά ενός ανθρώπου.

Δεν το λέω ως κατηγορία. Μου φαίνεται ότι σε αυτό το σχήμα και οι δύο προστατεύονται, και αυτό είναι κατανοητό. Η προστασία όμως, όσο χρήσιμη κι αν είναι, είναι σχεδόν το αντίθετο της παράδοσης.

Το σημείο που με προβληματίζει περισσότερο είναι αυτό που δεν φαίνεται. Τα δύσκολα σπάνια έρχονται όσο η πόρτα είναι κλειστή. Έρχονται μετά: το ίδιο βράδυ στο σπίτι, την επόμενη μέρα στη δουλειά, όταν η ένταση πέφτει και μένει ένα κενό που δεν ξέρεις πώς να το ονομάσεις. Όσοι το έχουν ζήσει ξέρουν ότι το drop δεν ρωτάει αν η συνάντηση ήταν «μόνο ένα session».

Σε μια εφήμερη γνωριμία, ποιος θα στείλει μήνυμα την επόμενη μέρα; Ποιος θα ρωτήσει «πώς είσαι» και θα περιμένει πραγματικά την απάντηση; Και αν η απάντηση δεν είναι «καλά», ποιος θα είναι εκεί για να την ακούσει; Το aftercare δεν είναι ένα τελευταίο τέταρτο με μια κουβέρτα και ένα ποτήρι νερό. Είναι η απόδειξη ότι αυτό που έγινε είχε σημασία και για τους δύο. Χωρίς συνέχεια, μου φαίνεται ότι μένει μισό.

Ίσως όλα αυτά με απασχολούν τόσο γιατί για μένα η υποταγή δεν είναι εκτόνωση αλλά καταφύγιο. Είναι ο μόνος χώρος όπου αφήνω κάτω τις αποφάσεις μιας απαιτητικής καθημερινότητας και απλώς αποσυμπιέζομαι. Ένα καταφύγιο όμως δεν το νοικιάζεις με την ώρα. Χτίζεται αργά, με κάποιον που μαθαίνει πού είναι οι αδύναμοι τοίχοι σου και φροντίζει να μην τους χτυπήσει. Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί να είμαι ακόμα πολύ αρχάρια για να δω τι βλέπουν άλλοι σε μια μόνο νύχτα. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου προς το παρόν.

Κλείνω με μια ερώτηση, κυρίως προς τους Doms: τι κάνετε για τον άνθρωπο που είχατε απέναντί σας όταν ξέρετε ότι πιθανότατα δεν θα τον ξαναδείτε; Υπάρχει για εσάς aftercare με ημερομηνία λήξης, ή η ευθύνη ξεκινά από τη στιγμή που κλείνει η πόρτα και δεν σταματά όταν ανοίγει;

Με σεβασμό,
Edianna

 

Διάβασα και ξαναδιάβασα τον προβληματισμό σας και το μόνο σίγουρο είναι ότι είστε ένας πολύ παραπληροφορημένος και therefore μπερδεμένος άνθρωπος. Αυτή η παραπληροφόρηση είναι δική σας ευθύνη.

Την στιγμή που αναγνώρισα την ταυτότητά μου έπεσα με τα μούτρα στην έρευνα του ΤΙ ΔΕ ΦΑΚ ΕΙΜΑΙ. Δεν θα το λεγε κανείς ότι είμαι κανένα σοβαρό δείγμα υπευθυνότητας αλλά μέσος όρος λογικής.. μπαίνουμε σε μια αλληλεπίδραση που σε δέρνουν σε τρέχουν σε βρίζουν σε κατουράνε σε φτύνουν σε δίνουν σε χρησιμοποιούν. Πως γίνεται να μην έχετε μια φυσική περιέργεια να μάθετε τι είναι όλο αυτό? Τι είναι υποταγή? Τι είναι Κ/υ? Έστω σαν θεωρία ό,τι μπορούμε να καταλάβουμε πριν γονατίσουμε.

Δεν έτυχε να δω το προηγούμενο κείμενο, ευτυχώς μάλλον, αλλά η ερώτηση δεν έχει κανένα νόημα, σαφώς και δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική παράδοση μέσα σε λίγες ώρες με κανέναν άνθρωπο άσχετα που θα είναι αύριο. Πραγματική παράδοση σε ταχεία κλήση δεν υπάρχει.

Η σκέψη δεν άρχισε ποτέ πραγματικά. Σκέψη πάνω σε τι? Eδώ ξεκάθαρα δεν υπάρχουν ούτε οι βασικές γνώσεις του αρχάριου. Και αυτό είναι κάτι που έχετε επιτρέψει εσείς στον εαυτό σας.
Τι σχέση έχει η πραγματική παράδοση με το σέσιον? Τι αχταρμάς είναι αυτός?

Η συνάντηση για σεσιον καθαρά και μόνο είναι μια ισότιμη συμφωνία για σαδομαζο παιχνίδι ενηλίκων. Δεν υφίσταται πραγματική Κυριαρχία/ υποταγή. Υπάρχει μια κοινή ευθύνη για τα όρια. Οπότε ναι, όπου δεν ανήκουμε σαφώς και χρειάζεται να θέσουμε όρια- λίστα ανοιχτά και ξεκάθαρα όπως με οποιονδήποτε έχουμε μόνο μια απλή σωματική εκτόνωση.
Η "απλώς αποσυμπίεση μιας απαιτητικής καθημερινότητας" λέγεται και είναι εκτόνωση. Και τίποτα από αυτά δεν είναι και ούτε χρειάζεται να είναι αυτό που λέμε υποταγή.

Οι θέσεις Dom/sub αφορούν το το D/s και όχι το σέσιον. Δεν υποτάχτηκε όποιος έφαγε ένα πουτσόξυλο, δεν Κυριάρχησε όποιος έριξε ένα πουτσόξυλο.

Ένας τύπος που "αναζητά κάθε φορά έναν καινούριο άνθρωπο για να επιβληθεί" είναι απλά ένας ηλίθιος τραμπούκος με πολλά απωθημένα. Ο πήχης μας είναι πολύ χαμηλά αν/ όταν δεχόμαστε γι αυτό τον τύπο τον προσδιορισμό "Dom".

Η Κυριαρχία είναι ευθύνη αλλά όχι όπως την καταλαβαίνετε και ορίζετε εσείς την ευθύνη. Δεν φέρει ευθύνη για το πως θα είναι ο "άλλος" , αλλά για το πως θα είναι το κτήμα Του/ Της. Πρόκειται λοιπόν για ιδιοκτησιακή και όχι για ατομική ευθύνη. Είναι η ευθύνη της θέσης που Έλεγχει, Ορίζει και Έχει σε αυτό που Του/Της παραδίδεται.

Σχήματα από εφήμερες γνωριμίες με drop και προσδοκίες aftercare για τον μαλάκα που γάμησε και εξαφανίστηκε.. και βδσμ πουθενά στον ορίζοντα.

Ο σεβασμός ξεκινάει από τον εαυτό μας, ενημερωθείτε για την κατεύθυνση σας και όχι από ασόβαρους γύπες που ψάχνουν να ρίξουν ένα κακούλικο γαμησάκι και φτιάχνουν τις δικές τους θεωρίες αλλά από πηγές που δεν έχουν να κερδίσουν από την άγνοια σας.

Δεν δέχομαι την άγνοια του υ.. είναι αυτό - καταστροφή. Διεκδικήστε την κατεύθυνση σας, την ανάγκη σας με υπευθυνότητα και σεβασμό σε αυτό που είστε!

 

Ευχαριστώ για το σχόλιο. Το διάβασα κι εγώ δύο φορές, κυρίως για να βρω πού ακριβώς διαφωνούμε.

Γράφετε ότι η ερώτηση δεν έχει κανένα νόημα και αμέσως μετά δίνετε την απάντηση που δίνει και το κείμενο: πραγματική παράδοση μέσα σε λίγες ώρες δεν υπάρχει. Για μια σκέψη που «δεν άρχισε ποτέ», καταλήξαμε σε εντυπωσιακά κοινό σημείο. Αν κάπου το κείμενο θόλωσε τη διάκριση ανάμεσα σε session και D/s, η παρατήρηση είναι δίκαιη. Ίσως όμως θα ήταν πιο εύκολο να το δείτε αν είχατε διαβάσει και το πρώτο μέρος, που ασχολείται ακριβώς με αυτό, πριν κρίνετε τι ξέρω και τι όχι.

Το μοντέλο ιδιοκτησίας που περιγράφετε είναι ένας από τους τρόπους να ζει κανείς το D/s. Σέβομαι ότι είναι ο δικός σας. Δεν είναι όμως ο ορισμός της κυριαρχίας, ούτε ο δικός μου δρόμος.

Για το aftercare θα επιμείνω. Η φροντίδα για τον άνθρωπο που είχες απέναντί σου δεν είναι προνόμιο του «κτήματος». Είναι το ελάχιστο που οφείλει όποιος παίζει με το σώμα και το μυαλό κάποιου άλλου, είτε για μία νύχτα είτε για χρόνια.

Συμφωνώ ότι ο σεβασμός ξεκινάει από τον εαυτό μας. Νομίζω όμως ότι φαίνεται και στον τρόπο που μιλάμε σε όσους μόλις ξεκινούν. Αφού σας απασχολεί η ενημέρωση των αρχαρίων, ποιες πηγές θα προτείνατε;

Με σεβασμό,
Edianna

 

https://www.greekbdsmcommunity.com/threads/Οδηγός-για-αρχάριους-πάνω-στο-bdsm.4790/

https://www.greekbdsmcommunity.com/threads/to-ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ-της-ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ-υποταγής.8566/

https://www.greekbdsmcommunity.com/threads/Δέκα-αρχές-για-υγιείς-σχέσεις-24-7-d-s-και-m-s.41032

 

Ας ξεκινήσουμε από τη λέξη υποταγή.
Η υποταγή δεν παραδίδεται σε ένα session. Είναι κάτι βαθύτερο. Είναι η ψυχή που υποτάσσεται.
Έχω την αίσθηση ότι συγχέετε την υποταγή με την καύλα και όσα αυτή συνεπάγεται μέσα σε ένα session. Το session και το aftercare, προφανώς, είναι αναγκαία. Όμως η μορφή και η έκτασή τους έχουν να κάνουν με τη σχέση που έχουν μεταξύ τους οι άνθρωποι που συμμετέχουν.
Αν μιλάμε για μια μεμονωμένη συνεδρία ή μία εφήμερη σχέση, ο καθένας διατηρεί την ευθύνη των επιλογών του και, υποθέτω, γνωρίζει εξαρχής τι μπορεί να ακολουθήσει.
Εσείς μιλάτε για ρόλους. Εγώ μιλάω για θέσεις.

Και για μένα αυτή η διαφορά είναι ουσιαστική.